Remmen los

 uit de krant van 4 april – foto: jos schuurman  

 

Wie in zijn auto rijdt, een rood verkeerslicht nadert en bij het afremmen ontdekt dat de remmen dienst weigeren, zal niet zo snel een bekeuring krijgen voor het rijden door rood licht.

Anders is het als de bestuurder vooraf wist dat zijn remmen niet goed werkten.

Zo iemand kan een verwijt worden gemaakt.

 

Dit verhaal gaat niet over auto’s, maar over mensen.

 

In de zittingszalen van rechtbanken komen veel mensen bij wie de rem niet goed werkt.

De rem in het hoofd niet.

Een euvel ook dat niet zomaar met een nieuw leidinkje, wat olie, een bekeuring of met weet ik veel wat, kan worden verholpen.

 

De 49-jarige Carlijn stond al geruime tijd op de wachtlijst voor opname in de armen van de geestelijke gezondheidszorg.

Ze trok het niet meer.

Wachtende ging het mis toen ze mot kreeg met haar vriend. Dat was de druppel.

 

Achteraf, zegt ze tegen de rechters, had ze het anders moeten doen. Maar het was ook nooit haar bedoeling geweest de hele woning in de fik te steken. Het moest bij het brandende kussentje op de stoel blijven.

 

Daar bleef het dus niet bij, op 3 april dit jaar in de Sint Eustatiusstraat in Groningen.

Het liep uit de hand en er was paniek.

De zwangere bovenburen moesten met een ladder door de brandweer uit hun woning worden gehaald, omdat het trappenhuis vol rook stond.

Ook drie katten en een kanarie konden op het nippertje worden gered.

Twee mensen werden met ademhalingsmoeilijkheden opgenomen in het ziekenhuis.

 

Carlijn had nog geprobeerd het kussentje te blussen, maar daarna was het snel gegaan.

 

Rechters: U wilde aandacht trekken.

Carlijn: ‘Dat is wel gelukt.’

 

Carlijn is schizofreen, heeft een alcoholprobleem en haar intelligentie is lager dan je op grond van haar opleiding mag veronderstellen, zegt de gedragsdeskundige.

‘Ze voelt zich onmachtig. En omdat ze geen probleemoplossend vermogen heeft, wordt ze boos wat leidt tot irrationele dingen. Wat ze heeft gedaan, past bij haar.’

 

De rechters knikken.

Ze moeten het maar geloven.

Zij zijn juristen, geen gedragsdeskundigen.

 

Die vervolgt: ‘Carlijn is volledig ontoerekeningsvatbaar, er kan haar geen strafrechtelijk verwijt worden gemaakt.’

Carlijn is het daar mee eens: ‘Ik was zo in de war.’

 

De officier van justitie maakt nog wel een puntje van het feit dat Carlijn uit eigen beweging stopte met de haar voorgeschreven medicatie. Daardoor had ze kunnen weten dat het fout kon gaan, dat ze de druppel niet aan zou kunnen.

De gedragsdeskundige werpt tegen dat veel mensen met schizofrenie dat doen.

Door de medicatie voelen ze zich beter en omdat ze zich beter voelen, denken ze dat het ook beter gaat en het zonder kan. Wat dus niet zo is.

 

De officier van justitie is om.

Ze acht Carlijn schuldig aan brandstichting, maar ze mag wat haar betreft worden ontslagen van alle rechtsvervolging (een ovar); schuldig, maar geen straf.

Blijft over een opname van een jaar in een psychiatrisch ziekenhuis.

De gedragsdeskundige zegt iemand te kennen die binnen het circuit druk kan uitoefenen opdat ze niet weer op de wachtlijst terechtkomt.

 

Ik denk dat zo’n eis niet direct zal leiden tot het massaal opzeggen van het vertrouwen in de rechtstaat.

 

Dustin.

Man, 34 jaar, met baard.

Ook hij knalde door rood.

 

De rechters vragen: Wist u dat wat u deed, dubieus was?

Dustin moet lang nadenken.

Zegt dan: ‘Ik verkeerde in een vertwijfeling, tussen goed en slecht.’

 

Eerder had hij bij de politie gezegd dat de maatschappij nog niet toe is aan dit soort verhoudingen. Daar komt hij nu op terug. ‘Ik heb veel tijd gehad, in een kleine ruimte met weinig prikkels, om na te denken. Nu zie ik het ongeoorloofde er wel van in.

 

Het was uitgekomen toen Lisa tegen haar moeder had gezegd dat ze Dustin, met wie ze vaak en graag speelde, niet meer lief vond. Dustin was een huisvriend en kwam regelmatig langs om met Lisa memorie te spelen of om te kwartetten.

Soms bleef hij slapen en dan lagen ze wel eens lepeltje-lepeltje.

 

Maar bij de zedenpolitie hadden ze in de speciale kinderverhoorstudio aan Lisa gevraagd wat Dustin dan met zijn vingers had gedaan.

Lisa had geantwoord: ‘Hetzelfde als met zijn piemel. Heen en weer.’

 

Lisa is negen jaar.

 

Dustin: ‘Ik was echt heel verliefd.’

Rechters: ‘Nog steeds?’

Dustin, die roerloos op die stoel zit, met de handen op de knieën, zegt zonder nadenken nu: ‘Nee. Alle lichaamsstoffen die gevoelens oproepen, zijn volledig afwezig.’

 

De psychiaters en psychologen zeggen dat Dustin, tot zijn grote opluchting, geen pedofiel is. Wel dat hij anders is, altijd al geweest, een einzelgänger die zich als kind al onbegrepen voelde.

De diagnose: een aan autisme verwante stoornis.

Daarom mankeren ook zijn remmen.

 

De officier van justitie eist twaalf maanden celstraf waarvan acht voorwaardelijk en een verplichte behandeling.

 

Rob Zijlstra

5 gedachtes over “Remmen los

  1. Jelle ka zegt:

    Alle belastingverhogingen ten spijt, het behandelen van psychotische mensen valt niet onder de hobbies van dit links christelijk kabinet, vandaar dat er lange wachtlijsten zijn ontstaan voor psychiatrische ziekenhuizen.

    En nee, ik heb geen vertrouwen in de rechtstaat.
    Als ex-rechter Wicher Wedzinga zegt dat Nederland een rechtstaat in ontbinding is, dan zal het wel zo zijn want hij heeft ervoor geleerd.

  2. Voorheen Bram zegt:

    Ik heb niet de indruk dat de opvang van psychiatrische patienten bij links én rechts een erg populair thema is.

    Eerlijk gezegd verwacht ik van veroordeelden ook niet dat zij lovend zijn over het OM en de rechterlijke macht. Ik vond de conrector die mij, uiteraard ten onrechte, liet nablijven ook een domme vent. Wel vraag ik me af hoe contentieus Wedzinga zijn werk als gepromoveerd wetenschapper en raadsheer uitvoerde als hij nu plots geen goed woord meer over heeft voor zijn voormalige werkkring.

  3. robbert zegt:

    Ik wist helemaal niet dat Wedzinga een opleiding heeft gehad op het gebied van de ontbinding van onze rechtsstaat. Interessant.

  4. robbert zegt:

    Verder lijkt het mij niet bijster zinvol om op dit blog een discussie te beginnen/vervolgen over Wedzinga.

    Wat mij betreft zijn woede, emotie en frustratie altijd natuurlijke vijanden van de rede geweest.

    Het is de kunst die woede en frustratie achter te laten in je oordeel over anderen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s