Verkeersongeluk

update

Het was een akelige opsomming.

Zij had zes weken in het ziekenhuis gelegen, pas na een half jaar weer kunnen lopen en is nog steeds vaste klant van de operatiekamer. Ze had drie maanden hoofdpijn om gek van te worden, ook omdat de pijnstillers na verloop van tijd niet meer hielpen. Met het been komt het misschien nooit helemaal meer goed. Als de rest meezit, zal volgend jaar een begin kunnen worden gemaakt met het herstel van haar gebit.

Hij had tien uur op de operatietafel gelegen waar alles wat aan medische kennis beschikbaar is, werd ingezet. Zijn gezicht en schedel moesten worden gerestaureerd en even zag het er naar uit dat hij als bijna 18-jarige een kasplantje zou worden. Na een half jaar ziekenhuis, mocht hij naar het revalidatiecentrum om daar opnieuw te leren slikken, praten, plassen en lopen.
Het hersenletsel heeft zijn karakter veranderd, hij vergeet dingen en vreest dat zijn grote droom, studeren aan de TU in Delft, nooit zal uitkomen. Zijn reuk is verdwenen, sporten wat hij altijd graag deed, kan niet meer, het linker oog is blijvend blind. Het is nu nog niet te zeggen of hij ooit zelfstandig zal kunnen wonen.

Als de rechter deze nare opsomming geeft, is het beklemmend stil in de rechtszaal.

Ik hoor wel eens mensen zeggen dat ze balen omdat ze een boete hebben gekregen voor maar zes kilometer te hard.
Of zeven.
Dan hoor ik ze zeggen dat dat toch te gek is voor woorden en dat het niet veel gekker moet worden in dit politieland.

Terwijl de rechter de brieven voorleest waarin de twee slachtoffers hebben beschreven wat de gevolgen voor hen zijn, na die klap in de vroege ochtend van 19 november vorig jaar, moet Rick een paar keer gapen.

Hij dreigde die ochtend te laat op zijn werk te komen.
Daarom had hij wat harder gereden dan daar mocht.
Rechters: Moet u eerder van huis gaan.
Rick: ‘Ik had mij verslapen, daar kan ik toch niks aan doen?’

Rick is 21 jaar.
Het was die ochtend nog wat schemerig en een beetje dampig.
Hij kwam de tunnel uit, nam de bocht naar rechts en vervolgens de flauwe naar links. Daarna kwam een recht stuk.

Zegt: ‘Ik zag ze ineens, toen was het al te laat.’

Hij rijdt frontaal in op tegemoetkomende fietsende scholieren.

De politie meet een remweg van 37 meter, met het botspunt op 21 meter.
Van de banden was rook gekomen.
Uitgerekend is dat Rick minimaal 87 kilometer per uur moet hebben gereden toen het gebeurde.
Hij mocht daar zestig.
Had hij zestig gereden, dan was het ongeluk waarschijnlijk niet gebeurd.

In de tunnel had hij ook al hard gereden, zo verklaren getuigen later. Bijna had hij daar een van hen geschept.
Klojo, hadden deze scholieren nog geroepen.

Zijn collega’s kennen Rick’s rijstijl ook en hadden hem daar al een paar keer op aangesproken. Rick had toen onverschillig gereageerd, vertelde zijn vroegere baas aan de politie. Die ex-baas had eens bij hem in de auto gezeten – personeelsuitje – en hij had zich toen verre van comfortabel gevoeld.

‘Als ze dat zeggen, dan is dat maar zo’, bromt Rick.

In 2006 had hij een boete gekregen van 250 euro, omdat hij in de bebouwde kom te hard op zijn snorfiets had gereden.
Rechters: Dat moet, gezien de boete, flink hard zijn geweest.
Rick: ‘De kilometerteller deed het niet.’

Als de rechters hem vragen naar een reactie op de twee brieven, zegt hij: ‘Kut.’
Daarvoor had al ‘klot’n’ gezegd.
‘Mijn cliënt is niet iemand van de sociaal wenselijke antwoorden’, zou de advocaat later zeggen. ‘Hij is gewoon eerlijk.’

De reclassering rapporteert aan de rechtbank dat Rick het drama ervaart als een ongeluk waar hij niet de verantwoordelijkheid voor neemt.
Zijn reactie: ‘Als dat zo is, klaar.’

De reclassering: Rick kan geen kritiek accepteren en heeft moeite zijn gevoelens te uiten. Er is sprake van PDD-NOS, een ontwikkelingsstoornis. Dat maakt gedragsverandering moeilijk want de motivatie ontbreekt. Daarom is de kans dat hij zich nog een keer verslaapt en dan weer te hard gaat rijden aanwezig.

Ik heb nog niet alles verteld.

De scholieren waar Rick met zijn Honda Civic frontaal op inreed, fietsten met z’n vieren naast elkaar op een weg die nog geen vijf meter breed is.
Rick zegt dat ook een paar keer: ‘Je mag niet met z’n vieren naast elkaar fietsen.’
En ja, daar was hij boos over. Ja, eigenlijk nog steeds, ja.

De advocaat: ‘De slachtoffers zijn zelf ook een beetje schuldig, alleen wil niemand dat horen. Mijn cliënt heeft één fout gemaakt. Hij heeft iets te hard gereden, maar niet extreem hard. De Hoge Raad zegt daarover dat één fout niet leidt tot schuld.’

De officier van justitie denkt daar anders over.

Zegt: ‘Als je ’s morgens in de auto stapt moet je er in ons land rekening mee houden dat je fietsers tegenkomt. Het is ook een feit van algemene bekendheid dat naar school fietsende scholieren zich niet altijd aan de verkeersregels houden. Automobilisten weten dat en moeten ook daar rekening mee houden. Deze verdachte heeft dat niet gedaan. Hij heef te hard gereden en te laat geremd. Daarmee is dit ellendige ongeluk te wijten aan zijn schuld.’

Dat is een misdrijf.
Artikel 6 van de Wegenverkeerswet: roekeloos rijgedrag.

In de krant had de officier van justitie gelezen dat gevangenisstraffen geen invloed hebben op het terugdringen van recidive, dat korte vrijheidsstraffen doorgaans zinloos zijn.

Ze zegt dat deze verdachte op het randje zit.
Dat ze uiteindelijk niet heeft gekozen voor het gevang, maar voor de maximale werkstraf van 240 uur.
En een ontzegging van de rijbevoegdheid voor motorvoertuigen voor een periode van vijf jaar.

Raar genoeg is het rijbewijs van Rick na het ongeluk niet ingevorderd.
Af en toe rijdt hij nog in een auto.
Niet zo vaak meer, zeg hij, want hij heeft immers geen auto meer.
Wel rijdt hij dagelijks op een tractor van het loonbedrijf waar hij werkt.

De officier zegt dat ze het geen prettige gedachte vindt, Rick op een tractor. Zegt zich ook te realiseren dat hij zijn baan op de tractor kan kwijtraken als de rechtbank de strafeis overneemt.
‘Zijn werkgever moet hem dan maar een passende andere functie aanbieden.’

Ik hoor wel eens mensen roepen dat het pesten van automobilisten in dit land is verheven tot regeringsbeleid.
Een beetje te hard maar, en dan zo’n boete…

Ik zeg die dingen nooit.
Niet omdat ik een brave Rick ben, maar omdat ik met enige regelmaat verdachten in zittingszaal 14 zie terechtstaan die een verkeersongeluk hebben veroorzaakt.

Veel akeliger kunnen strafzaken niet zijn.

Rob Zijlstra

UPDATE – 15 september 2008 – uitspraak

De rechtbank vonnist conform de eis: 240 uur en een rijontzegging voor een periode van vijf jaar (voor alle motorvoertuigen). Rick neemt niet de verantwoordelijkheid, stelt de rechtbank. Hij ziet het als een ongeluk, iets dat hem is overkomen en niet iets dat is veroorzaakt door zijn schuld: hij is zeer onvoorzichtig geweest, strafbaar gesteld in artikel 6 van de Wegenverkeerswet.

6 gedachtes over “Verkeersongeluk

  1. Ongelukken bestaan niet.
    Ze worden praktisch altijd veroorzaakt.

    We accepteren dat als een fact of life. Maar dat is het niet. Ik durf wel te zeggen dat nonchalance, ingesleten patronen en misplaatste stoerheid meer slachtoffers eisen dan moord en doodslag bij elkaar.

    maar we accepteren het omdat we denken dat er slechts sprake is van een ongeluk. Van iets dat helemaal niet door menselijk handelen voorkomen had kunnen worden. Het tragische in dit soort gevallen is dat het (hoe menselijk wellicht ook) wel voorkomen had kunnen worden. Er gaan elk jaar honderden mensen dood omdat andere mensen niet op zitten te letten.

    is dat aanvaardbaar?

  2. @chris,

    Ik herinner mij een lezing van de toenmalige korpschef van de regiopolitie Groningen Bernard Welten (nu Amsterdam) in Zuidhorn. Hij zei toen daar in zaal Balk dat wij in Nederland met z’n allen – en elke week weer – een ramp op de Nederlandse wegen accepteren met een omvang van de Bijlmerramp.

    Dat zoiets toch onaanvaardbaar zou moeten zijn. Maar het niet is.

    Dat we zoiets toch aanvaardbaar vinden, komt denk ik door ons allen. Wij eisen veiligheid, maar handelen daar niet naar. En als het dan misgaat, zijn we dood, weduwe, gehandicapt of zitten we te janken bij de rechter omdat we er ook niks aan konden doen.

    ‘Ja, ik reed 87. En toen was het al te laat. Het ging ook zo snel.’

    Blik op de weg is verworden tot amusement.
    Goed voor kijkcijfers, zoals ook dagelijks files ontstaan door kijkers die zich vergapen aan ongelukken aan de andere kant van de vangrail.

    Er gaan elk jaar honderden mensen dood, omdat we in het verkeer de weg zijn kwijtgeraakt.

    rob zijlstra

  3. zeker waar,

    maar je zin: ”Dat we zoiets toch aanvaardbaar vinden, komt denk ik door ons allen. Wij eisen veiligheid, maar handelen daar niet naar”, behoeft mi toch enige nuance.

    Er zit namelijk nog wel wat licht tussen automobilisten die door een onvoorzichtigheid of een verkeersfout een ander dood rijden en automobilisten die willens en wetens roekeloos rijden en daarmee iedere keer een levensgroot risico nemen op het zoveelste verkeersdrama.

    In de eerste categorie vallen we inderdaad helaas allemaal, de tweede categorie is toch echt een ander verhaal.

  4. Ik ben vooral geschokt door het onverschillige gedrag van de autobestuurder, na het ongeluk. Hij lijkt er niets van geleerd te hebben en ging al vaker over de schreef. Dienstverlening van 240 uur staat in geen enkele verhouding met het aan de fietsers toegebrachte leed.

  5. @louis

    geen enkele straf staat in verhouding tot het toegebrachte leed.

    Dat gezegd hebbende: naast de werkstraf werd er ook een rijontzegging van vijf jaar geeist. Dat is in vergelijking met andere verkeerszaken een forse eis.

    Justitie gaat in deze zaak voor een minder zware schuldvariant dan mogelijk is op basis van de wet.

  6. Wat erg. Natuurlijk kan geen enkele straf in verhouding staan tot het toegebrachte leed. Maar dit is wel heel veel leed. En PDD-NOS is geen excuus. Je vraagt je wel af hoe deze man zijn rijbewijs kon halen. Of kon hij zich toen wél volgens de regels gedragen? En over vijf jaar mag hij het weer proberen?
    De twee jonge mensen hebben brieven geschreven. Misschien hadden ze in de rechtszaal aanwezig moeten zijn. Hadden ze het kunnen opbrengen. Wanneer hun ouders het hadden kunnen opbrengen. Misschien had de automobilist dan niet gegaapt. Misschien had de advocaat dan zijn uitspraak van een beetje schuldig dan niet gedaan. Want de twee jonge mensen worden voor dat eventuele beetje schuldig véél zwaarder gestraft dan de automobilist die heel veel schuld had en er zonder gebrek mee wegkomt. Wat is de toegevoegde waarde van zo’n zin van de advocaat eigenlijk?
    Ik ben heel blij dat deze twee jonge mensen er nog zijn.
    We waren zo bang met z’n allen. Maar we zijn ook heel verdrietig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s