Zonder titel

Advocaat Willem de Roos zei het al voor de zitting: dit dossier rammelt, let maar op.

Bijna drie uur later mag de verdachte direct naar huis.

Toch gaat hij – dolgelukkig – terug naar zijn cel.

 

Opgetogen ook komt Herman de rechtzaal binnen. Niet dat daar veel reden voor is. Hij wordt verdacht van een poging tot doodslag, doorgaans niet niks.

Hij is op de plaats delict gearresteerd en zit inmiddels ruim drie maanden vast.

En dat terwijl het eindelijk zo goed met hem ging.

 

Toen de nu 45-jarige Herman 16 was, had hij zijn eerste veroordeling aan de broek.

Er zullen nog 37 volgen.

De laatste keer, in 2004, kreeg hij vier jaar celstraf wegens een poging tot moord.

Toen hij begin dit jaar vrijkwam, vond hij een vrijwilligersbaantje bij de stichting Delinquent en Samenleving. Herman geeft in Groningen, Drenthe en Friesland voorlichting op scholen.

Hij probeert scholieren ervan te doordringen dat ze met hun poten van die rotdrugs moeten afblijven.

 

Ook licht hij als ervaringsdeskundige politieagenten, rechercheurs en hulpverleners voor.

Hij heeft de heroïne en cocaïne afgezworen. Rookt ’s avonds in zijn eigen thuis nog wel een jointje. Beter dan drank, meent Herman, want daar voelt hij zich de volgende ochtend als hij weer moet voorlichten, nooit best bij.

 

Kortom: Herman is op de goede weg zijn junkieleven te verlaten.

 

Maar dan.

In de gevangenis had hij Dirk leren kennen. Die had ook vier jaar, voor overvallen op winkels in de binnenstad van Groningen.

Op een dag staat Dirk, net vrij, dakloos voor zijn deur.

Herman zegt ‘kom binnen’ en zo worden ze vrienden.

 

Dirk blijft de heroïne trouw en daarmee ook de drugsscène. Herman gaat af en toe met hem mee, bijvoorbeeld die keer als Dirk drugs gaat kopen. Tijdens de deal ontstaat ruzie over dertig euro. Over en weer wordt met stokken geslagen.

Ene Jaap vecht ook mee.

 

Dan ineens duikt de politie op.

Jaap gilt: ‘Help, ik ben gestoken met een mes.’

Herman (en ook Dirk) worden in de boeien geslagen en afgevoerd.

Jaap wordt, met klaplong, overgebracht naar het ziekenhuis.

De politie vindt het mes.

 

Tegen de rechters zegt Herman: ‘Ik heb niet gestoken.’

Rechters: Maar Jaap had wel een steekwond en een klaplong.

Herman: ‘Die vuil rat heeft mij erin geluisd.’

 

Hij weet ook waarom, hij is niet voor niets 25 jaar lang zelf junk geweest: Jaap had zijn jas vol met drugs. Had hij ook met de politie mee gemoeten, dan was hij zijn handel kwijt. Nu riep hij ‘help’ en werd hij per ambulance afgevoerd naar het ziekenhuis. Daar kon hij zijn drugs veiligstellen.

 

Vertel Herman wat.

 

Er wordt nu druk heen en weer gepraat tussen de rechters, de officier van justitie en de advocaat.

Duidelijk wordt dat de steekwond van Jaap 7 millimeter breed is. Er is niet gekeken hoe diep. Op het mes is bloed noch DNA van Jaap aangetroffen. De politie heeft verzuimd het T-shirt dat Jaap droeg – daar had een gaatje in kunnen zitten –  te onderzoeken. In het ziekenhuis had Jaap ook geen polonaise aan zijn bed gewild. Hij had het ziekenhuis zo snel hij kon verlaten.

 

De officier van justitie zit dan nog wel met de klaplong in haar maag.

Maar als advocaat De Roos vertelt dat een klaplong ook spontaan kan ontstaan, groeit haar twijfel.

Als de klaplong een gevolg is van een messteek, dan moet de steek diep zijn. Met bloed.

De Roos: ‘Er was geen bloed, want de wond was een nauwelijks zichtbaar schrammetje.’

 

De aanklaagster probeert nog om de zaak aan te houden voor nader onderzoek, maar de rechtbank wil daar niets van weten.

Daarop vordert de aanklaagster vrijspraak. ‘Te veel twijfel.’

 

Voor de winkeldiefstal bij de Mediamarkt (‘stom, ik heb nog niet al mijn gewoontes uit mijn vorige leven afgeleerd’) vordert ze een schuldigverklaring zonder oplegging van straf. Op die manier worden de drie maanden die Herman vastzit enigszins gecompenseerd, meent de officier.

Herman mag wat haar betreft per direct naar huis.

 

Dit laatste vinden de rechters een goed idee.

Voor het overige zullen ze over twee weken uitspraak doen.

 

Herman moet nog wel met de parketpolitie terug naar de gevangenis in Ter Apel voor de administratieve afhandeling van zijn detentie.

Oei, zegt dan de officier van justitie, probleempje. ‘Het is nu zeven uur in de avond. Ik kan nu niks meer regelen in Ter Apel.’

 

Glunderend zegt Herman dat hij best nog een nachtje in de gevangenis wil doorbrengen, maar de officier blijft moeilijk kijken.

Zegt: ‘Ik denk niet dat dat kan, want dan zit u als vrij man in de gevangenis, dan zit u zonder titel.’

De rechters tegen de officier: Maar als de administratie naar huis is, houdt toch alles op? Volgens ons doet u niets onrechtmatigs.’

De officier: ‘Gelukkig.’

 

En zo ook reed Herman donderdagavond in de boevenbus terug naar Ter Apel.

 

De advocaat: ‘Nou? Wat zei ik?’

 

Rob Zijlstra

UPDATE – 9 oktober 2008 – uitspraak

Rechtbank: De advocaat heeft gelijk. Het was maar een klein schrammetje, slachtoffer wilde zijn drugs veiligstellen. Vrijspraak op dit punt. De diefstal: schuldigverklaring zonder strafoplegging.

2 gedachtes over “Zonder titel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s