Rode pumps

Ik hoop dat ze haar lang vasthouden, zegt de man voor de uitgang van het Groninger gerechtsgebouw.

Hij heeft zojuist de strafzaak bijgewoond van Marieke.

 

Ik ken de man niet en dan moet je altijd een beetje op je woorden letten, zo vlak na een zitting.

Misschien is hij wel de boze echtgenoot van de nog bozere vrouw die bij de pinautomaat door Marieke werd beroofd.

Dat zijn vrouw de confrontatie niet aandurfde met haar belaagster en dat hij toen had gezegd, ik ga wel.

Of zij: ga jij maar.

 

De man zegt: ‘Ik ben de vader van Marieke. Vroeger, zegt hij, was het een poppetje, een pracht van een meid.

 

Marieke, 33 jaar.

Ze zou, zo op het eerste gezicht, niet eens opvallen tussen de doorgaans  verzorgde werkneemsters van een winkel vol parfum en schoonheidssmeerseltjes.

 

Marieke heeft, in korte tijd, flink huisgehouden.

Ze beroofde een vrouw bij een SNS-pinautomaat (100 euro), jatte schoenen bij de Schoenenreus en bij V&D, oorbellen bij de drogisterij, nog een vrouw, maar dan bij de pin aan de Grote Markt, geld uit een woning waar ze had ingebroken en – en dat was misschien nog wel het allerergste – 100 euro uit de kinderspaarpot van haar dochtertje.

 

Als dat laatste als eerste feit aan de orde komt, barst ze in huilen uit.

Een niet zo’n beetje ook.

Ze verbergt het gezicht achter haar handen, alsof ze er niet meer wil zijn. Tussendoor probeert ze te zeggen, happend naar adem, dat ze zich zo-vre-se-lijk-scha-a-aamt.

 

Ze had het gedaan toen haar ex met zijn (en haar) dochtertje op vakantie was. Ze had ingebroken in haar vroegere huis en toen het geld uit de kinderspaarpot gepeuterd.

‘Ik was zo in de war’, klinkt het tussen het gehuil door.

 

De bode brengt een glaasje water.

 

En die andere inbraak?

‘Dat was in het huis van mijn ex-dealer. En het was mijn eigen geld. Al mijn spullen stonden daar nog. Die heb ik laten staan. Ik heb daar een tijdje gewoond. Een vreselijke tijd, heel griezelig allemaal. Ik zat daar opgesloten, op een nacht ben ik gevlucht.’

 

Mevrouw bij de pin van de SNS-bank?

‘Ik zat op de bodem van mijn leven. Dat geld wil ik zo snel mogelijk terugbetalen. Ik heb haar een excuusbrief geschreven, hoop dat ze het begrijpt.’

 

En die andere mevrouw, op de Grote Markt, dan?

‘Dat was een vergissing. Ik was die avond daarvoor zelf beroofd. Ik dacht dat ik haar zag staan bij de pin. Toen ik het geld pakte, zag ik dat ze het niet was. Toen heb ik het geld losgelaten. Het vloog overal heen, heel chaotisch en angstig. Ik ben weggerend.’

 

Oorbellen, schoenen?

‘Oorbellen klopt. Dat van die schoenen, dat snap ik zelf ook niet helemaal. Het waren nog lelijke schoenen ook. Ik had ze gepast en ben toen weggelopen. Mijn eigen schoenen, die veel mooier waren, heb ik laten staan. Het was allemaal heel raar. Bij de V&D ging het om rode pumps met zwarte hakken. Die had ik gepast en toen vergeten. Ik ben echt geen dief.’

 

Dat laatste had de officier van justitie ook gezien.

Zegt: ‘Wel gek eigenlijk.’

Marieke is al vele jaren verslaafd.

Keihard.

En toch, zegt de officier, bent u bij ons niet bekend.

 

De ellende kwam toen ze 18 was en het huis uitging.

Ze begon met drank en toen met drugs, op een slecht moment zo’n drie à vier gram cocaïne en een grammetje heroïne.

Per dag.

Dat is niveau Champions League.

 

De drugs kreeg ze van haar dealer, in ruil voor seks.

Maar ook dan nog had ze veel geld nodig per dag.

‘Het was allemaal zo vreselijk”, zegt ze.

 

De meeste verslavingsklinieken heeft ze al eens bezocht.

Eenmaal ging ze supergemotiveerd naar het IMC, het Intramuraal Motivatie Centrum in Eelde.

Ze kwam er binnen, wordt gezegd, als de ideale schoondochter.

Na vijftien minuten liep ze weg.

‘Het overdonderde me, al die mensen daar, al die bekenden.’

 

Nu zit Marieke in de vrouwengevangenis in Zwolle.

De hel, zegt ze.

‘Ik ga daar kapot, het is in die gevangenis zo vreselijk.’

Ze zegt ook dat ze haar dochtertje zo vreselijk mist.

En dat ze zo bang is, dat als ze weer buiten komt, dat het dan weer vreselijk mis zal gaan.

‘Ik red het niet. Snapt u?’

 

De rechters knikken.

Ze snappen dat omdat ze dit zo vaak horen en er ook niet zo veel aan kunnen doen.

Ze zeggen: U bent bang voor een terugval.

 

De oplossing voor Marieke, zegt de reclassering, is een kliniek met een superhoog beveiligingsniveau tegen wegelopen.

Die bestaan, maar met wachtlijsten.

Soms wel tot een jaar.

 

Marieke zegt: ‘Wachten is het ergste. Ik ben zo bang. Ik ben zo bang dat ik nog maanden in die gevangenis moet zitten. Dat ik nooit weer in de maatschappij kom. Overal zijn wachtlijsten. Nog een jaar in Zwolle, dat trek ik niet.’

 

De rechters knikken nog een keer.

Proberen: ‘Zie het als een kans.’

Maar die opmerking mist doel.

Weer begint Marieke heel erg te huilen.

 

De strafzaak wordt aangehouden tot 15 januari om de reclassering de gelegenheid te geven de meest geschikte plek te vinden.

Marieke wordt afgevoerd en teruggebracht naar de hel in Zwolle.

 

‘Het is misschien raar, dat je zoiets als vader zegt’, zegt de vader buiten voor het gerechtsgebouw, ‘maar dit is voor haar wel het beste.’

 

Rob Zijlstra

 

UPDATE – 19 januari 2009 – voortzetting strafzaak

Marieke is van gedachten veranderd.

Ze wil nu op eigen houtje haar verslaving te lijf. Ik ben al vijf maanden clean, zegt ze tegen de rechtbank.

De rechtbank zegt terug: Vijf maanden clean betekent niet dat u niet meer verslaafd bent. De verslaving zit in u.

Marieke weet het. ‘Dat is ook wel weer zo. Maar toch.’

Ze heeft plannen. Ze wil rechten gaan studeren en dan advocaat worden

De officier van justitie eist 374 dagen celstraf waarvan 200 voorwaardelijk en een verplichte behandeling.

 

UPDATE – 29 januari 2009 – uitspraak 

Ik weet het niet. Marieke is veroordeeld tot 365 dagen celstraf waarvan 200 voorwaardelijk. Dit betekent dat ze vanmiddag – op de dag van de uitspraak – de gevangenis mag verlaten. En buiten moet ze zich houden aan de aanwijzingen van de reclassering, ook als de reclassering zegt dat ze een ambulante behandeling moet ondergaan. De man met wie dit verhaal begon, kijkt zorgelijker dan ooit.

 

 

 

7 comments

  1. Tragisch verhaal, maar goed beschreven. Alleen de alinea over het IMC kon ik niet zo goed plaatsen. Waarom was ze de ideale schoondochter? En waarom ging ze daar meteen weer weg?

  2. Denk dat ik het wel begrijp; zie in de voorgaande alinea’s de beschrijving over Marieke:

    “Ze zou, zo op het eerste gezicht, niet eens opvallen tussen de doorgaans verzorgde werkneemsters van een winkel vol parfum en schoonheidssmeerseltjes”

  3. Ik ken ook helaas het verhaal van een ideale schoondochter.
    wederom van mijn kant,Veendam is klein..

    Deze ideale schoondochter was moeder van een aantal dochters en zwanger van de volgende.
    Zwanger of niet; ze werkte bij de Jumbo.
    Bedreigde klanten door dreigbrieven te sturen die vergifteging van babyvoeding.
    Beschuldigde haar manager van sexueel misbruik,heeft zelfs een volledige weekopbrengst van de Jumbo –gejat–

    Ik weet inmiddels het gevolg waar dit gezin zich in bevindt.
    Daar wordt je niet vrolijk van.( Ondanks veroordeling van justitie.)

    Ben daarom –blij– dat de vader van deze Marieke eerlijk zegt; Blij dat dit voor haar hopenlijk het beste is.
    Ik weet uit horenzeggen…dat niet elke vader dit zegt.

    Hulde voor de vader en hoop voor Marieke het beste.

    Mooi geschreven Rob. Dat zeker weer wel.

  4. Daar sta je dan, met je keuken-juridische wijsheid in pacht, en dan komt er zo’n Sandra tussendoor….

    Sandra, dat je dit hier schrijft, is alleen al een teken dat je op de goede weg bent, hou vol, ga door, dan komt het goed met je.

    Ik heb ook een dochter. En ze heet toevallig ook Marieke. Als mijn Marieke uitvluchten zou zoeken voor haar gedragingen, omdat ze verslaafd zou zijn, dan zou ik als vader van mijn Marieke ook zeggen: hou haar van de straat, behoed haar voor verkeerde dingen.
    Want ik hou heel erg veel van mijn Marieke, ze is een prachtkind, en gelukkig doet ze het op alle fronten heel goed, echt een meid om trots op te zijn!

    Ik wens de Marieke uit dit verhaal, én haar liefhebbende vader, heel veel sterkte toe, ik hoop dat alles goed komt.

  5. Ik snap er niks van het gaat over IMC maar daar vindt ik niks over terug, ja als ze de verslaving te lijf wilt gaan heeft ze wel professionele hulp bij nodig.

    Dit is herkenbaar bij mijn vriend, drink nooit weer, zei die, dit gaat het over huiselijk geweld die moet er ook naar toe, maar moeten is tien keer niks, je zou het zelf moeten willen maar het gaat via de rechter weet ik niet of het helpt

    Bewust worden van je problematiek dan gaat het wat worden, maar iets opleggen moet ik nog zien!

    Ik wens Marieke heel veel succes in haar leven en dat het haalbaar is voor haar om zonder hulp het kan redden!

    Ze had het moeten proberen op het IMC ip van zwolle daar leer je niks van om in je celletje te zitten, je kunt alleen maar nadenken en verstrikken in je eigen gevoel en lekker waardeloos voelen.

    Nou ja ik wens je veel sterkte, en hoop dat het goed gaat

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s