Hiv en interview

INTERVIEW

Wim (50) liet zijn honden uit toen hij ineens, rond zes uur ’s middags en vlakbij zijn woning in Scharmer, door vier politiemensen in kogelvrije vesten werd gearresteerd. Dat was op 13 mei 2007. Achttien maanden later hoort hij de officier van justitie een gevangenisstraf van 8 jaar eisen. De rechtbank besliste vier weken later anders. ‘Met twee plastic zakken op de nek en 12 euro reisgeld om in Groningen te komen werd ik de gevangenispoort uitgezet. De groeten, zeiden ze, je was een leuke vent.’

Zo zit je als vertegenwoordiger van de ondernemingsraad van Essent in de commissie die moet adviseren over een mogelijke fusie met Nuon, zo zit je in Leeuwarden in de gevangenis en ben je een van de drie hoofdrolspelers in een van de meest bizarre strafzaken in jaren: het Groninger hiv-proces.

Wim, weg- en waterbouwkundige, is weer vrij man en probeert in de wetenschap dat er een proces in hoger beroep volgt, zijn leven weer op te pakken.

Ja. Hij wil wel praten.
Nee. Niet alles wat hij zou willen zeggen, kan hij zeggen.
Geen foto’s.
En gewoon Wim.
‘Wim D. is zo stigmatiserend.’

Vanwege dat hoger beroep en de civiele zaak waarin slachtoffers proberen geleden schade op hem, zijn partner Peter (9 jaar cel) en Hans (5 jaar) te verhalen.
Er wordt een miljoen euro geclaimd.
Dan moet je op je woorden passen.
Wat weer niet betekent dat hij iets te verbergen heeft.

Tuurlijk was hij verrast toen hij op die dag in mei een politieauto voor zijn woning zag staan. En toen hij werd gearresteerd, spookte het even door zijn hoofd dat zijn leven zou instorten. ‘Ik wist van de seks, maar van dat prikken, het injecteren, daar had ik geen weet van. Tijdens de verhoren door de politie werd ik er mee geconfronteerd. Ja, daar schrok ik van.’

Het nieuws sloeg in mei 2007 in als een bom. Drie mannen, zo vertelden politie en justitie op een persconferentie op het hoofdbureau van politie hebben willens en wetens op door hen georganiseerde seksparty’s mannen geïnfecteerd met hiv-besmet bloed.
Het was even wereldnieuws.
Er waren veertien slachtoffers, dan wel veertien mannen die hun party’s hadden bezocht, zeiden daarna met hiv te zijn besmet en die bereid waren aangifte te doen.

Peter met wie Wim dit jaar 25 jaar een relatie heeft, wordt gezien als de grote initiator, hun gezamenlijke kennis Hans als de slaafse uitvoerder en Wim als de organisator op de achtergrond.
Wim spoorde, zo wil het beeld dat justitie tijdens de rechtzaak schetste, zittend achter zijn laptop aan de keukentafel, mannen op, legde de contacten, haalde hen op en bracht hen na gedane zaken soms ook weer naar huis.

Wim: ‘Klopt. Ik zat vaak aan de keukentafel achter de laptop. Meestal te googelen. Tegen Peter zei ik dan, jongen, ga je gang. Het is niet mijn spelletje. Mijn probleem was dat ik de partner ben van de hoofdverdachte. Ik moest hoe dan ook een rol in het geheel hebben. Dus werd ik de grote organisator. Maar ik organiseerde helemaal niks.’

Toen Wim zijn honden uitliet en werd gearresteerd, werd Peter op datzelfde moment in Groningen in de boeien geslagen. Hij kwam van verpleegverzorgingstehuis ’t Blauwborgje, waar hij werkte als verpleegkundige.
Op weg naar huis was Peter langs hun vaste leverancier van GHB en XTC gereden. De politie wist dat (via telefoontaps) en besloot dat dat het moment was om over te gaan tot de arrestaties.

‘Ik had vaak ruzie met Peter over de drugs. Vroeger moest hij daar ook niks van hebben. Maar met de komst van Hans kwamen ook de drugs. Peter en Hans hadden iets met elkaar, ik niks met Hans. Ik vond hem niet aantrekkelijk. Tegen Peter zei ik, je doet maar, als ik er maar geen last van heb. Ik heb nooit goed begrepen wat Peter in hem zag. Andersom wel. Peter is een uiterst charismatisch figuur, een man met charme. Een spannende man, hoorde ik anderen vaak zeggen. Op zijn werk waren niet alleen mannen, maar ook vrouwen gek op hem. Op zijn werk was hij uiterst correct.’

Drie maanden na de aanhoudingen volgde de eerste proforma-zitting in de rechtbank. Toen al was duidelijk dat Wim niemand had besmet, dat zijn rol in het geheel een andere was geweest dan die van Peter en Hans.
Wim’s advocaat Duco Keuning verzocht (tevergeefs) de rechtbank de voorlopige hechtenis van Wim op te heffen.
Door dat verzoek zag de officier van justitie zich genoodzaakt inhoudelijk op de zaak in te gaan en kwamen de eerste, ook bizarre, details naar buiten.
In de Telegraaf gingen de drie verdachten hiv-monsters heten.
Het actualiteitenprogramma Nova liet slachtoffers hun verhaal doen.
De slachtoffers die het verhaal vertelden, waren acteurs.

Wim: ‘Mijn grootste frustratie was dat ik niet werd geloofd. Ja, mensen die mij kennen, die geloofden me wel. Van veel collega’s heb ik, toen ik in de gevangenis zat, kaartjes gekregen. Ook van mensen uit voor mij onverwachte hoek. Dat gaf steun. Maar de mensen die mij niet kennen, die geloofden de media. Voor hen was ik een hiv-monster.’

Uit een stapeltje papieren pakt hij het door hem getekende schema dat ook tijdens de rechtszaak aan de orde kwam. Het is een schematisch overzicht van de mannen die aangifte deden en van Wim, Peter en Hans.
Pijlen geven aan wie met wie contact had en wie het met wie deed, wie mogelijk wie heeft besmet. Het schema oogt als een plattegrond van een metrostelsel onder een grote stad.
De lijnen vliegen alle kanten op.
Anders gezegd: iedereen deed het met iedereen.

Een van de rechters constateerde tijdens de zitting: ‘Dus alles en iedereen krioelde, zo van rabbeldebabbel, door elkaar.’

‘Toen ik in de cel zat, heb ik mij vaak afgevraagd, waar blijven de anderen? Veel mannen met hiv neukten in de rondte. Het heeft mij altijd verbaasd dat er niet meer mensen zijn aangehouden.
Dacht: wat is dit voor schijnheilige boel? Anderen hebben net zo goed dingen gedaan.
Ik bedoel: onveilige seks. Ik ben wel eens op een feest geweest van het COC in Amsterdam. Zo onveilig als de pest.
Het begint veilig, je begint met een condoom. Maar als het dan spannend wordt en geil, dan vervallen de regels.
En wie is dan dader en wie slachtoffer? Het slachtoffer is kennelijk diegene die het eerste bij de politie op de stoep staat. Die wordt geloofd.
Veel mannen die zeggen slachtoffer te zijn, hebben boter op het hoofd.’

‘Er zijn tijdens het onderzoek en de verhoren namen van mannen gevallen, die niet eens zijn gehoord. Medewerkers van justitie bijvoorbeeld. Wij zijn er uitgepikt. Justitie heeft de zaak beperkt tot veertien slachtoffers en drie hiv-monsters. Maar de groep die er bij betrokken is geweest, is vele malen groter. Ik schat meer dan vijftig mensen.’

‘Overal in de provincie zijn seksparty’s. In Sappemeer is een in de scène heel beruchte, daar laten mensen zich bewust besmetten. Seksparty’s zijn overigens niet specifiek voor de homowereld. Kijk op het internet. Ook hetero’s hebben hun party’s.’

Met betrokken bij, doelt Wim op de onveilige seks, niet op het injecteren van besmet bloed. ‘Dat staat ver van mij. Ik ben daar niet bij geweest en als het is gebeurd, keur ik het af. Dat heb ik ook in de rechtszaal zo gezegd.’

Anderhalf jaar zat Wim in de gevangenis, in de Marwei in Leeuwarden. Een keer per week belde hij met zijn partner Peter die in de Grittenborgh zat in Hoogeveen. En ze schreven elkaar elke dag een brief. De officier van justitie zei dat ze hun verklaringen op die manier op elkaar konden afstemmen.

Wim: ‘Onzin. Echt flauwekul. Je moet wat in de gevangenis, het is daar zo doelloos. Ik had een baantje op de werkzaal, memoblokjes inpakken. Ik raakte dat baantje kwijt toen de dagprogramma’s werden aangepast, vanwege bezuinigingen. Van oktober 2007 tot juli 2008 zat ik soms 23 uur per dag op cel. Ik heb toen met succes een klacht ingediend. Kreeg ik een baantje als wasbaas.
Ik was de baas over drie wasmachines en drie drogers.’

‘Mijn advocaat Duco Keuning kwam regelmatig op bezoek. Hij kon me niet oppeppen. Hij zei, het is een complexe zaak, ik weet niet welke kant het opgaat. Een keer kwam een psycholoog. Die was zo klaar. Zijn conclusie was dat ik niet gek ben. In augustus 2007 ben ik voor de laatste keer door de politie verhoord. De veertien daarop volgende maanden, dus tot aan het proces, heb ik geen politieagent meer gezien.
Ik heb vooral televisie gekeken. Het was een goed tv-jaar, met veel voetbal en de Olympische Spelen.’

‘Met medegedetineerden had ik selectief contact. Mijn zaak was natuurlijk niet iets waar je zo maar met iemand even over gaat praten. Ik heb me gedragen als een modelgedetineerde, ik heb met niemand zitten flirten.
Verkrachters en pedo’s moeten oppassen in de gevangenis. Die zaten er genoeg, die krijgen er klappen. Ik heb me klein gehouden, ik heb geen problemen gehad.’

‘Over de rechtzaak heb ik een goed gevoel. Wij hebben ons woord goed kunnen doen, de zaak kunnen nuanceren. Het waren wereldse rechters, in tegenstelling tot die officier van justitie met zijn Twents accentje. Bah!’

‘Ik was voorbereid op een forse eis. Ik moest rekening houden met een eis van tien jaar, zei mijn advocaat uiteindelijk. Het werden er acht. Toen het vonnis werd voorgelezen, was ik er op voorbereid dat ik lang zou moeten zitten. Maar hoe lang, lang was, wist ik niet. Halverwege het voorlezen dacht ik, het worden er geen acht, misschien vijf. Het werden achttien maanden. En die had ik toen ruimschoots uitgezeten. Ik mocht naar huis.’

‘Ik heb toen nog wel een paar uur in de cel gezeten en ben teruggebracht naar de Marwei in Leeuwarden. Daar werd ik opgevangen door drie bewaarders. Die deden al mijn spullen in twee plastic zakken en ik kon gaan. Een kennis heeft me opgehaald.
Bij het eerste de beste tankstation zijn we gestopt. Daar heb ik een gehaktbal gegeten. Die zal ik nooit vergeten. Thuis een halve krat bier leeggedronken. Dat viel goed.’

‘Ik was gewaarschuwd voor de pers. Ik kon overal naar toe. Naar De wereld draait door, Pauw en Witteman, noem ze allemaal maar op. Ik ben nergens op ingegaan. Tegen Nova heb ik gezegd, huur maar een acteur in. Na een paar dagen ben ik afgereisd naar Frankrijk. Heerlijk wijn gedronken, de schade wat ingehaald, de kop even leeg.’

En nu?

‘Bijkomen, niet te veel hooi op de vork. Wandelen met de honden. Ik ben acht kilo afgevallen, maar mijn honden veertien kilo erbij. Essent wil me niet terug. Het zij zo. Er is een gesprek geweest. Ik ga niet met modder gooien. Ik ga proberen weer aan de bak te komen. Ik ben civiel technisch adviseur, de wegenbouw is mijn ding. Daar wordt de komende jaren veel in geïnvesteerd.’

‘Ik ben harder geworden. Strijdbaarder. Ik laat me door niemand wegjagen. Niet door de politie, niet door de pers. Voor velen zal ik een hiv-monster blijven. Dat zal mij de rest van mijn leven blijven achtervolgen. Maar ik ben uiteindelijk vrijgesproken van alle hiv-zaken en veroordeeld voor slechts één van de zestien ten laste gelegde zedenzaken (ontuchtige handelingen met een onmachtige, RZ). Je kunt beter iemand half dood slaan, dan een zedenzaak op je naam hebben staan. Ik heb er vertrouwen in dat die ene zedenzaak er in hoger beroep ook afgaat. De verklaringen waarop het bewijs stoelt, zijn tegenstrijdig. Het klopt gewoon niet.’

Een keer per week keert Wim terug naar de gevangenis, naar de Grittenborgh in Hoogeveen, om zijn partner Peter te bezoeken. Ze zetten hun relatie voort. Wim: ‘Maar als Peter straks weer thuiskomt, moet hij zich wel gedragen. GHB en XTC komen er bij ons thuis niet meer in.’

rob zijlstra

DIT INTERVIEW IS GEPUBLICEERD IN DAGBLAD VAN HET NOORDEN, OP 3 JANUARI 2009

20 comments

  1. Bijzonder interview. Goed om dit ook te lezen. Maar je blijft natuurlijk wel met wrange vragen zitten: Als je toch weet dat er ‘vreemde en onveilige dingen’ gebeuren op dergelijke party’s, waarom ga je er dan heen? Of organiseer je ze zelfs? Daarmee haal je toch de problemen zelf op je hals? Dan maar een iets ‘saaier’ leven, het is altijd nog beter dan 18 maand kwijt zijn in de Marweij!

  2. Rob,
    Compliment dat jij in al je verhalen zeer objectief een geheel hebt kunnen weergeven. Dit naast de persconferentie van de Politie, uitlatingen van Justitie, stukken van andere journalisten sensatieverhalen nu ‘ hoor en wederhoor ‘, Wim D uitgebreid aan het woord hebt gelaten. Zeer goed, onafhankelijk, objectief journalistiek werk. Deze zaak heeft veel schade toegebracht aan de beeldvorming over homoseksuelen in Groningen! Waar jij hebt bijgedragen te laten zien dat dit een beperkte groep betrof. Die zeer veel risico namen in gebruik van verschillende drugs, seksuele uitspattingen. De groep heeft bestaan uit homo biseksuele mannen. Waar de grenzen van dader of slachtoffer dansen is op heel dun ijs. Jij hebt als één van de weinige journalisten een heel helder duidelijk verslag gegeven. Waarmee jij tevens een vertekend beeld wat was ontstaan, weer enigszins in de juiste verhoudingen hebt geplaatst. Logies zou ik haast zeggen dat Wim D jou wel een interview heeft toegestaan. Je bent een goede journalist!

  3. Je doet maar, als ik er maar geen last van heb.
    En last hebben we niet.
    En we doen het wel.
    Want last hebben we er niet van.
    Of nauwelijks.
    Laat het maar komen.
    We zien wel.
    Tot gauw.

  4. Ik begrijp nog steeds niet hoe iemand zo dom en onverschillig kan zijn bij het besmetten van jezelf en anderen. Misschien is het mijn beperkte kijk op zaken, en beleef ik niet de ultieme spanning…. maar welke idioot staat toe dat zijn partner én de mensen om hem heen, zich met dergelijke party’s inlaten? Ik heb begrip voor iemand die besmet is… Heb medelij met mensen die dat buiten hun schuld om zijn (bloedtransfusie’s e.d.). Maar Wim… mensen die zo dom zijn om het bewust te forceren… Walgelijk! Wat als jij gewond raakt en je je hulpverlener besmet. Om nog maar te zwijgen van de medische kosten die dit alles met zich mee brengt. Jullie maken dat de buitenwereld een bepaald vooroordeel heeft over homo’s. En luisterend naar je verhaal kan ik ze geen ongelijk geven. Seks is fijn en je mag er een hoop plezier aan beleven, maar wat jullie doen/deden is vies, smerig, hufterig en asociaal. Daar is geen woord Chinees bij. Zelfs na je openhartige gesprek met Rob (goed geschreven trouwens) vind ik je nog steeds een monster. En ja… je moet niet gek opkijken als je daar de rest van je leven op aangesproken wordt. Je eindigt je verhaal met het feit dat de relatie niet over is. Dat moet je lekker zelf weten; het staat je vrij. Maar door aan te geven dat enkel de drugs verbannen wordt geef je toe dat de perverse ideeen gewoon verder worden geexploteerd. Niets geleerd dus. Als je zegt dat je niet gek bent heb je wel een heel raar beeld van wat normaal is. Vraag me dan ook af waar het zo fundamenteel fout in je leven is gegaan. Wat mij betreft zou je wel degelijk in therapie moeten, al was het enkel maar om je je ogen te laten openen. Ik vind je klootzak voor de eerder genoemde feiten. Wanneer kom je zelf tot het besef?

    1. reactie op Mieke:

      Mieke geeft aan dat er begrijpelijk op deze wijze een vooroordeel blijft bestaan over homosexualiteit.
      Ik volg haar daar niet in: immers dergelijke praktijken (al jaren is bekend dat meisjes onbewust ghb krijgen toegediend in kroegen en daarmee vatbaar worden voor misbruik) komen niet alleen voor in gay-kringen maar evenzeer, zo niet meer in heterokringen.

  5. Vind het ook nogal bizar dat Wim D. zijn relatie nog wenst voort te zetten na wat gebeurd is. Dat er injectiespuiten in dat huis waren staat vast, dus begrijp niet hoe hij daaraan kan twijfelen.

    Waarschijnlijk is dit het topje van de ijsberg en worden er veel meer mensen ongemerkt d.m.v. injecties geinfecteerd.

    Mij is in ieder geval uit eigen ervaring bekend dat er HIV geinfecteerden zijn die allerhande truucjes proberen (van liegen over hun HIv status, op laatste moment uitdoen van condoom, glijmiddel op oliebasis gebruiken zodat condoom scheurt, tot gat knippen in het condoom). Het zou mij niks verbazen als het verdoven van een date en deze op een onopvallende plek injecteren ook tot de vaker gebruikte alternatieven behoort.

    In ieder geval zullen HIV positiven die graag anderen besmetten (en dat zijn er velen) als zij onder succesvolle HIV therapie staan wel naar de naald moéten grijpen.
    Wanneer door succesvolle therapie de hoeveelheid virus in het bloed onder de aanwijsbaarheidsgrens is gevallen is besmetting door seks vrijwel uitgesloten (aldus HIV experten, o.a. P. Vernazza). Enkel een injectie met een forse hoeveelheid bloed geeft dan nog een reele kans op besmetting.

  6. ‘En wie is dan dader en wie slachtoffer? Het slachtoffer is kennelijk diegene die het eerste bij de politie op de stoep staat. Die wordt geloofd.
    Veel mannen die zeggen slachtoffer te zijn, hebben boter op het hoofd.’

    Dit is zo waar.

    1. @ZusterLucretia

      er is altijd een kans dat degeen die aangifte doet een valse aangifte doet. Dit is niet uit te sluiten (ook niet bij andere misdaden).
      Ik zie echter niet in hoe dit feit aanleiding zou kunnen zijn dan maar niks te doen met aangiftes.

      Het is echter nogal onaannemelijk dat iemand die vaker onveilige seks heeft gehad (aldus niet enkel met degene tegen wie hij aangifte doet), naar de politie zal stappen om aangifte te doen dat een bepaald persoon hem met HIV heeft geinfecteerd…immers, hoe moet hij weten wie hem heeft geinfecteerd? Als dan ook nog de beide HIV varianten sterk verwant zijn is het nog onaannemelijker dat de aangifte onterecht zou zijn. Immers, het vermeende slachtoffer kon niet weten dat hij dezelfde HIV variant bij zich draagt als de vermeende dader, anders dan door het feit dat het vermeende slachtoffer kennelijk uit eigen ervaring wist dat hij enkel met deze vermeende dader onveilige seks heeft gehad.

      Daarbij moet bovendien worden vermeld dat het overdragen van een HIV infectie d.m.v. seks slechts in uitzonderlijke gevallen bestraft zal worden (de Hoge Raad heeft immers bepaald dat de kans op besmetting d.m.v. seks te gering is om van opzet te kunnen uitgaan).
      Nota Bene gaat het in deze zaak om onvrijwillige seks en injecties met HIv positief bloed.
      Het is mij geheel onduidelijk op welke wijze de reactie van ZusterLucretia betrekking kan hebben op deze zaak…tenzij de Zuster van mening is dat ook gedrogeerde en tegen hun wil geinjecteerde mensen “boter op hun hoofd” hebben.

      Kort geleden konden we op internet weer een bericht lezen over hoe in Nieuw Zeeland een vrouw door haar echtgenoot (in haar slaap) met HIV bloed is geinjecteerd en aldus positief is geworden.
      Vindt ZusterLucretia ook dat deze vrouw “boter op haar hoofd” heeft?

      1. Ik denk dat Lucretia snapt dat er door de politie of het OM gekozen moet worden wie slachtoffer is en wie verdachte. Voor een begrijpelijke rolverdeling.
        Dat zo’n keus niet altijd gelukkig of logisch is, is wel ‘ns vaker geopperd.

  7. De heer verzorger peter heeft zich correct gedragen in blauw borgje wat en totale onzin uit de duim gezogen die correcte peter heeft zich uitgegeven als arts met en esculaap op het auto raam reed mijnheer rond en gaf zich uit als afgestuurde arts hij was en verzorger niet meer dan dat. Correct is ongeschonden gedrag en dat heeft onze verzorger peter zeker niet gehaald bij lange na niet hij heeft alles bedondert hij nam de spuiten mee van blauw borgje is dat tegenwoordig correct gedrag …?

  8. Zuster Lucretia die verdraaid de waarheid heeft zeker belangen in dat geweldige verzorgingshuis blauw achtelijk borgje hij heeft niet voor niks 9jaar gekregen van mij hadden ze hem mogen opsluiten en de sleutel weggooien

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s