Marathonman

 

Het zit de 40-jarige Randy niet mee.

Hij is dit jaar 25 jaar actief in het criminele milieu.

Zijn ding: diefstallen, inbraken.

Er staan 21 veroordelingen op zijn naam.

Toen hij zijn 20-jarig jubileum vierde, werd hij op de lijst der veelplegers geplaatst.

Dan ben je een omgekeerde ere-burger van de stad Groningen.

 

Welkom, zeggen de rechters als Randy de zittingszaal betreedt, gevolgd door een gemoedelijk ‘u kent de gang van zaken‘.

Randy knikt.

Wat dacht je wat.

Hij komt al langer in rechtszalen dan deze rechters.

 

Randy heeft weer gestolen en het openbaar ministerie heeft nu voor hem het laatste redmiddel in petto: de veelplegersmaatregel isd, twee jaar.

De reclassering heeft dat ook geadviseerd: twee jaar maatwerk in de Grittenborgh, Hoogeveen.

Rechters: Wat vindt u van dat advies?

Randy, bescheiden: ‘Ik geloof niet dat ik iets heb in te brengen.’

Maar als ze het dan toch willen weten: ‘Niet mee eens. Ik zie er niet de meerwaarde van in.’

 

Het zit Randy niet mee, terwijl het eigenlijk heel goed met hem ging.

Hij zat al in de resocialisatie, de laatste fase richting eindstreep.

Twee bochten voor de finish.

In de staart van de woon-werk fase ging het fout.

 

Zelf zegt hij: ‘Nou ja, fout, fout. Het had met drugs of zo niets te maken. Ik werd betrapt op een poging tot het drinken van een glas bier.’

Ook was ongewenst bezoek gesignaleerd op zijn kamer.

Geen drugsdealers of anderszins.

Randy, glimlach: ‘Ik heb aantrekkelijke kennissen.’

 

Maar regels zijn regels.

Randy kreeg voor straf een time out.

Hij moest een week de resocialisatie uit.

Voor hem betekende dat letterlijk zonder iets de straat op.

 

Zijn advocaat, verontwaardigde stem: ‘En waar vraag je dan om? Juist ja, om moeilijkheden.’

 

Het duurde niet lang.

Bij Runnersworld in Groningen-zuid keilde hij een steen door de etalageruit en diefstalde hij honderd euro bijeen.

Bij Friendship in de binnenstad bedroeg de buit 10 euro en een handjevol telefoonkaarten. Bij kledingzaak Donna Marquant aan het Waagplein graaide hij een handvol muntgeld uit de kassa.

Toen werd Randy gearresteerd.

 

Hij was zo boos geweest dat hij bij de politie niets had willen zeggen en zijn recht op zwijgen had toegepast.

Zegt: ‘Op zich liep de arrestatie wel goed, maar ik moest mijn schoenen inleveren. En toen op sokken verder.’

Dat van die sokken, zonder schoenen, had hem vreselijk dwars gezeten.

 

Maar na drie dagen zwijgen legde hij bij de rechter-commissaris een bekentenis af.

Ja, hij had het gedaan, had hij gezegd.

Dat het ook zijn dna was op de plaatsen-delict, dat zou best wel kunnen kloppen als het NFI dat zegt.

Nee, niet goed.

Ja, stom.

 

Probleem met Randy is, zegt de reclasseringsmedewerkster, dat het dan weer heel goed met hem gaat, maar daarna altijd weer heel slecht.

De reclassering somt op: we hebben misluk-ervaringen en langdurige detentie-ervaringen, we hebben opname-ervaringen en diagnostiek-ervaringen. Aan het einde van de rit, zit Randy altijd weer op het beginpunt.

 

Randy zelf ziet wel een stijgende lijn in zijn leven, waarin hij moest meemaken hoe zijn vader verslaafd was en zijn vriendin werd vermoord.

Rechters: Hoe ziet u de toekomst?

Randy: ‘Moeilijke vraag. Moet ik daar antwoord op geven?’

Rechters, begripvol: Nee, dat hoeft niet.

Zij vragen dat wel (altijd), maar weten natuurlijk zelf ook hoe moeilijk het is in de toekomst te kijken.

 

De reclassering heeft nog wel hoop.

Randy is gemotiveerd.

Vorig jaar november heeft Randy de marathon volbracht.

En dat is gezien waar hij vandaan moest komen – zwaar verslaafd – een topprestatie van jewelste geweest.

 

De officier van justitie: ‘Marathonman op sokken. De complimenten.

Randy: ‘Dank u wel.’

De officier van justitie zegt dat Randy met een isd-maatregel kansen op een presenteerblaadje krijgt aangereikt. En als hij die kansen nu eens pakt en niet na 40 kilometer aan de kant gaat zitten opdat wij last van hem hebben, komt alles misschien nog goed.’

 

De advocaat ziet het anders.

Hij ziet die isd niet zitten, vrijblijvender alternatieven wel.

Randy is immers gemotiveerd.

Als zij toen niet om moeilijkheden hadden gevraagd, door hem een time out te geven, simpelweg omdat er een vriendinnetje bij hem op bezoek was geweest, dan was het misschien nu al goed met hem gegaan.

 

Maar met de finish in het zicht werd van Randy verwacht dat hij de laatste kilometer van de marathon nog even horden ging lopen.

Daarbij is hij jammerlijk gestruikeld.

Over stomme regeltjes.

 

Rob Zijlstra

 

 

UPDATE – uitspraak 6 april 2009

De rechtbank volgt bijna altijd het openbaar ministerie als die een isd-maatregel als strafeis op tafel legt. Zo ook in deze zaak.

 

 

 

15 comments

  1. Verdorie wat lullig.
    Het stemt wel tot nadenken dat hij zo vlak voor de eindstreep wel gelijk weer in de fout ging, de kans dat hij het na de eindstreep ‘zou halen’ zal wel niet groot geweest zijn.
    Maarja toch ook wel een gemiste kans dat ze hem zo vlak voor het einde ‘de kans gaven’ om weer in de fout te gaan.
    Nu weten we niet wat er zou zijn gebeurd als hij over de eindstreep was gekomen.

    En nu? Begint er straks weer een traject?

  2. Dat een resocialiserende gedetineerde geen alcohol mag drinken, daar kan ik mij iets bij voorstellen. Maar dat hij geen bevriende jongedame mag ontvangen, wat is daar op tegen?

  3. @ Rob,

    Als jarenlange trouwe lezer een algemene mededeling.
    Bij het lezen van je blog sluipt er bij mij nu iets van gewenning in. De zaken zoals beschreven krijgen van mij een klein stempeltje mee in de trant van: dat hebben we ooit al gehad, of gezien, of gelezen, of toch erg vergelijkbaar met eerdere gevallen.

    Ergo; de sleur slaat toe.

    Kun jij niets aan doen, over de blije dingen des levens wordt geen juridisch strafoordeel gevraagd. Het zal wel aan mij liggen.

  4. De Fransen stuurden dit soort mensen ( tot na WO2) nog gewoon naar strafkampen in Frans Gyana.
    Lees het verhaal maar van Papillon. De Engelsen stuurden dit soort mensen vroeger naar Australie.
    De Russen sturen ze nog steeds naar Siberie.

    Wij moeten dit soort mensen gewoon naar een Caribisch eiland deporteren.

  5. @G.
    Daar kan ik mij wel iets bij voorstellen.
    Maar leuker kan ik het niet maken (er wordt ook al genoeg opgeleukt).

    Ik lees met enige regelmaat rechtbankverslagen uit het digitale archief van de Leeuwarder Courant. Dat archief gaat terug tot in de 18e eeuw. Het zijn vaak bloemrijke vertellingen uit andere tijden die in de kranten (en blogs) van vandaag de dag niet zouden misstaan.
    De sleur is dus al veel eerder toegeslagen.
    En we gaan maar door.

    r.z.

  6. Ik denk dat een strafkamp heilzamer is dan een gevangenkamp.
    Arbeid adelt, zeiden de Engelsen al toen ze de concentratiekampen oprichtten.

  7. Zo’n vijfentwintig jarig jubileum kun je ook het beste in de ‘ Time Out ‘ vieren met je vriendin koel glas bier. Gezellig in de Poelestraat. Dat zal de reclassering ook hebben gedacht, die jonge verdiend het. Wat de Friese courant in de 18 e er nu mee heeft te maken ben bevooroordeeld vaste bezoeker van dit blog boeiend gedetailleerd beschreven. Niet zoiets als ‘ den veldwachters reden te paard door den stad op jacht naar den dief die nu na vijfentwintigjaren nog den verkeerde weg bewandelde. Met sabel en knuppel denkende aan een eiland en andere strafrechtelijke regiems in den warmte of den koude. Gewoon jou stijl Rob mag ik graag lezen.

  8. Als dagenlange trouwe lezer een bijzondere mededeling.
    Het ligt vast niet aan mij, dat ik iedere keer, als ik dit venstertje weer open een nieuwe vlaag van wind van voren moet hebben ervaren. Want hoe anders kom ik terecht op de rugleuning na afloop terwijl ik op het puntje ben begonnen?
    Het zal wel niet aan mij liggen. Nee, vast niet.

  9. Met dien verstande, dat ik niet elke minuut van de dag dit venstertje open. Het gebeurt zoal bij wil en zin waarbij er niet gesleurd wordt of kan worden, want dat doet men hier niet.
    Anders zoekt u maar een caribisch eiland op de wereldkaart, dan bent u een tijdje bezig. En anders gaat u maar aan het werk.
    Ergo: verveling is des duivels oorkussen.
    welterusten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s