De regenpijp

 

 

Donald was woest geweest.

Zo ongelooflijk woest dat hij door het lint was gegaan.

Hij had toen dingen gedaan die hij anders nooit zou doen.

 

Nu zit hij als verdachte in zittingszaal 14.

Vlak achter hem, op de publieke tribune, zit in ieder geval zijn moeder.

 

De officier van justitie zegt dat Donald zich schuldig heeft gemaakt aan een poging tot zware mishandeling, vernieling, bedreiging en huisvredebreuk.

Donald zegt dat dat wel klopt.

Hij had geschopt, geslagen, deuren vernield, de dvd-kast kapot geslagen, geroepen ‘ik maak jullie dood’ en oh wat stom, hij had een mes uit de keuken gepakt.

Omdat hij toen zo ontzettend woest was.

 

Eigenlijk is Donald een verademing.

Hij is 24 jaar en een verdachte die nou eens niet aan de drugs of alcohol is verslaafd, tot in de oren in de schulden zit, geen foute vrienden heeft, maar wel een vaste baan.

Zo iemand kom je niet elke dag tegen in zittingszaal 14.

 

Gedragsdeskundigen hadden bij hem tussen de oren gekeken.

Conclusie: niks mis mee, geen stoornis die zijn woest gedrag zou kunnen verklaren.

Dat hij woest was geweest, was gekomen door de omstandigheden.

Bij de reclassering hadden ze voor de zekerheid de risk-test afgenomen.

Donald slaagt ook hier met vlag en wimpel.

Herhalingsrisico: laag.

 

De omstandigheden.

 

Donald had een relatie met Desiree.

Het ging niet zo lekker, dat wil zeggen dat Desiree had het uitgemaakt.

Maar niet zo expliciet, had Donald gedacht.

Logisch, want hij was gek op haar, dat wist zelfs zijn moeder.

 

Ze had die dag nog bij hem geslapen en was ’s middags naar huis gegaan.

Hij wilde er nog een keer over praten.

Dus hij belde en stuurde sms’jes.

Geen reactie.

 

De rechters hadden gelezen dat hij die middag en avond wel 58 keer had gebeld. Zo was het bijna half een ’s avonds geworden en Donald had het niet meer.

Hij ging naar haar toe.

Zegt dat hij bezorgd was, omdat hij geen contact met haar kreeg.

 

Een van de rechters vraagt of dat nou een normaal tijdstip is, om tegen half een in de nacht nog naar je vriendin te gaan?

Donald is op z’n hoede. Zegt weifelend: ‘Nou nee.’

Ik dacht: Tuurlijk wel man, het gaat hier om de liefde, oudste rechter!

 

Als Donald voor haar huis staat, ziet hij licht branden.

Ze doet niet open.

Donald is nu de onrust zelve, want het licht dat hij ziet, daar waar haar slaapkamer is, dat flikkert.

Het lijkt potverdorie wel kaarslicht.

Door zijn hoofd krijst een stem van staal: ‘Het is ook kaarslicht’.

 

Donald, begin van woede, grijpt de regenpijp en klimt omhoog.

En dan, om half een ’s nachts, hangend aan die regenpijp, ziet hij haar.

Liggend in bed.

Met een ander.

 

Woest.

 

Zo woest dat hij de voordeur intrapt, de dvd-kast kapot schopt, roept ‘ik maak jullie dood’, een mes uit de keuken pakt, naar boven rent en begint te slaan en te schoppen. Zijn zelfbeheersing laat hij onder aan de trap liggen.

 

Het moet gezegd: de minnaar wordt flink te grazen genomen.

De rechters willen weten waarom hij zijn woede alleen op hem richtte, niet op haar.

Rechters: Dat snappen we niet.

Donald: ‘Ik sla geen vrouwen.’

 

De minnaar verdedigt zich dapper. Hij doet aan vechtsport, maar weet van de gekke niet wat te doen.

‘Ik klapte helemaal dicht, verklaart hij later.

 

Behalve flinke klappen loopt de minnaar een paar kleine snijwonden op, ook eentje achter het linkeroor, als gevolg van het zwaaiende mes.

In de razernij belt Donald nog met zijn ouders.

Schreeuwt dat ze moeten komen, snel, omdat hij anders iemand gaat vermoorden.

Even later is daar de politie.

 

Bij de forensische psychiatrie zeggen ze dat er sprake is geweest van een emotionele overbelasting.

Die ontstond toen hij zijn vriendin met die ander in bed zag liggen.

De minnaar en Donald kenden elkaar niet.

Desiree kende hem van de supermarkt. Hij had haar die avond opgehaald van dansles en was met haar mee naar huis gegaan.

 

Rechters vragen – dat hoort per slot van rekening bij hun werk – of hij het niet anders had kunnen oplossen.

U had bijvoorbeeld ook weg kunnen gaan, zeggen de rechters.

Donald beaamt dat.

‘Achteraf ja. Maar ik was zo boos.’

 

Daar wil de mevrouw van de reclassering ook nog wel even wat over zeggen.

Zij vertrouwt haar eigen risk-test niet.

Zij zegt, op grond van ‘mijn professioneel inzicht’: ‘Donald heeft gezegd dat zij het ook een beetje over zichzelf hebben afgeroepen. Dat is zorgelijk. Hij legt de focus op anderen. Tijdens het delict heeft hij de keuze gemaakt niet weg te gaan. Ik vind dat er nader onderzoek moet komen naar de psychische gesteldheid. Kan Donald wel omgaan met krenking en onrecht? Dat moet onderzocht, anders kunnen wij niet zorgvuldig adviseren.’

 

Ik dacht: Als je geen stoornis hebt, dan praten ze je d’r wel eentje aan.

 

De officier van justitie blijft met de beide benen op de grond.

Een cursus agressieregulatietraining mag wat hem betreft best.

Maar gezien de omstandigheden, de persoonlijke omstandigheden, kan wat hem betreft worden volstaan met een werkstraf van 240 uur en acht maanden voorwaardelijke celstraf.

 

Rob Zijlstra

 

UPDATE – 20 APRIL 2009 – UITSPRAAK

De rechtbank heeft Donald verooreeld. Wettig en overtuigend is bewezen dat hi met een mes heeft lopen zwaaien. Dit gezien de verwondingen. Tikkeltje anders dan de officier van justitie: een werkstraf van 200 uur en acht maanden voorwaardelijke celstraf. 

9 comments

  1. Inderdaad Rob, achter alles wordt wel iets psychisch verstoords verzocht.

    Hij was verliefd, zij niet meer, hij nog niet in staat los te laten, zij misschien al langer bezig met een ander.
    Best te verklaren dat je door het lint gaat, hij is de enige zeker niet. Mensen of goederen verbouwen, gebeurt ook.
    Dat hij veel te ver is doorgeslagen, absoluut. Straf gerechtvaardigd.

    Met een beetje geluk is dit nou zo iemand die maar één keer voor een rechter komt te staan.

    ’t zijn niet allemaal recidivisten mag ik hopen.

  2. Jemig, als zo’n huppel*** van de reclassering d’r eigen testen niet meer vertrouwt, waar blijven we dan? Inderdaad, als je geen stoornis hebt, dan praat zo’n mens je er wel eentje aan, vanwege haar ‘professionele inzicht’…

    Sorry, dat heeft ze dus niet, professioneel inzicht. Als je zonder enig voorteken wordt geconfronteerd met een geliefde die overspel bedrijft, dan haal je nu eenmaal niet je schouders op. Fysiek geweld gebruiken kan ik me voorstellen, maar het zou mijn keus niet zijn. Geweld is niet mijn weg. Ik zou meer voor woorden kiezen, maar mijn afkeer en woede zou beslist niet minder zijn.

  3. Het probleem is geen betere dingen te doen te hebben dan 32 keer hetzelfde nummer op z’n telefoon te draaien. Het probleem is geen betere dingen te doen te hebben dan ver van huis een kaarslicht te aanschouwen op tientallen meters afstand. Het probleem is geen betere dingen te doen te hebben dan 58 keer een regenpijp te beklauteren terwijl je huis elders is en de sleutel daarvan niet in de regenpijp is gevallen. Het probleem is een luilak-syndroom.

  4. @ Erwin
    zo’n test is ook niet de ultieme kennis, die is ook niet op elke situatie berekend. Dat deze ‘huppel***’ twee keer nadenkt voor ze een advies afgeeft aan de rechter vind ik alleen maar goed. Nederlanders hebben altijd wel wat te zeuren – de ene keer wordt er te snel geoordeeld, de volgende keer wordt er te nauwkeurig gekeken.

    Of in dit geval die zorgvuldigheid ook echt nodig is weet ik natuurlijk niet, naar aanleiding van wat RZ heeft geschreven twijfel ik daar ook aan, maar dat de reclassering in de gaten houdt of waar ze mee werkt wel goed is, juich ik alleen toe.

  5. @E,

    Prima dat er weloverwogen een advies wordt afgegeven, maar ben je het er niet mee eens dat de reclasseringsdeskundige dit vooraf in haar overwegingen had moeten meenemen en niet tijdens een zitting het afgegeven advies enigszins ontkracht? Ik vind dit eigenlijk een schoolvoorbeeld van onzorgvuldigheid!

    En dat wikken en wegen, ok, zorgvuldigheid moet er zijn, maar er moeten wel degelijk binnen een acceptabele termijn adviezen en oordelen worden gegeven. Als we zo verder gaan – en het recht- en hulpverleningssysteem in Nederland wikt en weegt al in een ik weet niet hoe ver op te rekken tijdspanne.. – gebeurt er op enig moment niets meer en verzuipen we erin.

  6. Jammer dat de reacties (op 1 na) tot nu toe het klassieke voorbeeld zijn van ‘niet weten waar je het over hebt’.

    Niet geheel onlogisch als je kijkt hoe de casus is neergezet.
    Heeft de schrijver zich wel voldoende verdiept in het hoe en wat van een ‘risk’?

    Moeten we niet blij zijn dat deskundigen niet blind afgaan op de uitkomsten van een ‘test’ en mensen daarmee (onterecht) een stempel geven of zaken over het hoofd zien? We hebben het hier over werken met mensen en niet met dingen. Laat ze hun deskundigheid alstjeblieft boven testresultaten stellen bij onduidelijkheden.

    Volgens mij is het juist uiterst zorgvuldig van de mevrouw van de Reclassering om haar advies op de zitting toe te lichten en nader onderzoek te laten uitvoeren.
    Stel je voor dat deze man opnieuw een delict gaat plegen…
    zou de Reclassering dan ook niet als onzorgvuldig bestempeld worden, omdat zij blind op de uitkomsten van een ‘test’ zijn afgegaan en geen nader onderzoek hebben laten uitvoeren?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s