kindermishandeling2

 

De gruwelijkheden zijn al besproken.

De vorige keer, in januari.

Nu gaat het over de persoonlijke omstandigheden van de twee verdachten en die zijn niet best.

Pieter zegt dat hij wel geholpen wil worden aan zijn impulsiviteit. Harmke zegt bijna niks.

Tijdens de zitting in januari was al duidelijk geworden dat stiefvader Pieter (39) en moeder Harmke (34) zieke en gestoorde mensen zijn. En daarmee ook verminderd toerekeningsvatbaar.

 

Om de samenleving – dat bent u – in de toekomst nog meer narigheid te besparen, worden zieke mensen niet alleen opgesloten, maar als het even kan ook behandeld. De deskundigen adviseerden een tbs met voorwaarden. Dan wordt een ziek iemand onder allerlei voorwaarden buiten een kliniek behandeld. Komt hij (en zij ook) de voorwaarden niet na, dan wordt de behandeling doorgaans, na tussenkomst van rechters, in een kliniek voortgezet.

 

Dan is het een gewone tbs.

Bij die voorwaarden hoort een rapport.

Twee in dit geval.

In de rapporten staat dat geen hulpverlener het ziet zitten met Pieter en/of met Harmke.

Pieter: ‘Dikke pech.’

Harmke: ‘Ik heb de scheiding aangevraagd.’

In januari hadden de rechters indringend gevraagd naar het waarom, waarom ze het hadden gedaan.

Pieter had toen geantwoord dat ze – dochter Saskia – problemen veroorzaakte. En dat hij veel spijt heeft.

Harmke had daarna gezegd dat ze zielsveel van haar – van haar dochter – houdt. En dat zij ook spijt heeft.

 

Saskia heeft de rechtbank laten weten dat ze Pieter nooit, maar dan ook nooit weer wil zien. Haar moeder, heel misschien, ooit eens. Het gaat niet goed met haar, zegt de officier van justitie.

 

Ik kijk naar Pieter en Harmke die geen moment naar elkaar kijken. Ik zie dat zij haar haar heeft gewassen en dat hij zijn baard heeft laten staan. Ik denk niet dat het zal helpen.

In januari had ik hen slechte mensen genoemd. Dat had ik boven het verhaal gezet dat ik over hen schreef.

Wat anders kon ik doen?

 

De officier van justitie zegt dat er wel degelijk gesproken kan worden van een poging tot moord.

Ze – Saskia – had kunnen stikken en anders wel na 41 minuten kunnen bevriezen.

En ze hadden het in rustig overleg gedaan.

En met opzet.

Een keer hadden ze een zware doos vol gereedschap op diepvrieskist gezet zodat Saskia er zelf niet uit kon komen.

Een keer waren ze ook vergeten dat ze haar in de vrieskist hadden gestopt. Moeder Harmke had haar dochter er op het nippertje uitgehaald. Als de advocaat straks gaat vertellen dat er dus sprake is van vrijwillige terugtred, dan is dat dus niet zo, zegt de officier.

De stroom mocht dan niet dodelijk zijn geweest, juridisch gezien levert het wel een poging tot het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel op. Met voorbedachten raad. Helemaal omdat ze haar een keer hadden vastgebonden op een tafel en water over haar hadden gesprenkeld opdat de 220 volt beter zou geleiden.

Hier kan, zegt de officier van justitie, niet gezegd worden, mocht de advocaat dat straks gaan zeggen, dat er sprake is van psychische overmacht.

Pieter zette Saskia onder stroom en als de (automatische) stoppen dan doorsloegen dan drukte Harmke weer op het knopje zodat ze door konden gaan met de martelingen. En Harmke deed dat niet, mocht de advocaat dat willen beweren, omdat ze panisch was, o zo bang voor Pieter.

Want dat was ze niet.

 

Over het kokende water – en thee – dat ze over de schouders van Saskia gooiden worden weinig worden vuilgemaakt.

De officier van justitie zegt dat er ook akelige dingen zijn gebeurd die niet in de tenlastelegging staan, maar die ze toch wel even gezegd wil hebben.

Dat er in het huis verrotte fetakaas lag waar vliegen op afkwamen.

Vliegen die Saskia dan moest opeten.

En dat ze Spaanse pepers voor haar kochten. Dat Saskia daarvan moest kotsen. Wat ze dan ook weer moest opeten. Zo ook haar ontlasting als ze dagenlang zat opgesloten in haar slaaphok.

 

De officier zegt samenvattend dat er sprake moet zijn geweest van een mensonterende toestand, ja, beestachtig, dat het daar in die woning in Veendam de hel op aarde voor de 14-jarige Saskia was.

Dat forse gevangenisstraffen passend en geboden zijn.

Advocaat Duco Keuning zegt dat Pieter zich nu niet meer kan voorstellen dat hij dit alles heeft gedaan.

Zo bizar.

 

Maar dat het toch ook bizar is dat het zo ver heeft kunnen komen. Vooral omdat er sprake was van een en al hulpverlening rond dit gezin.

Dat de hulpverlening in een evaluatie had geconcludeerd dat er aan hun adres – de hulpverlening – geen verwijten kunnen worden gemaakt.

En dat je daar – zegt Keuning – ook anders over kunt denken.

Keuning vraagt de rechtbank nog geen oordeel uit te spreken, maar om Pieter ter observatie op te laten nemen in het Pieter Baancentrum. En dat we – de rechters – daarna altijd weer verder kunnen kijken.

De advocaat van Harmke zegt dat er sprake is van psychische overmacht en als het dat niet is, dat hij het dan ook niet meer weet.

‘Harmke was een weerloos instrument.’

De officier van justitie eist tegen beide de maatregel tbs en daarnaast vijf jaar celstraf voor de slechte stiefvader en twee jaar cel voor de slechte moeder.

 

© Rob Zijlstra

 

UPDATE – 4 MEI 2009 – UITSPRAKEN

De rechtbank heeft  Pieter veroordeeld tot een gevangenisstraf van 7 jaar en tbs met dwangverpleging.  De eis doet geen recht aan de ernst van de feiten, aldus de rechtbank.

Alles wat aan de stiefvader ten laste is gelegd,  acht de rechtbank ook bewezen.

Ook de eis tegen moeder Harmke is in de ogen van de rechtbank te laag. Het vonnis: tbs  en 42 maanden celstraf.

Er moet in deze zaak, zo oordeelt de rechtbank,  meer gewicht worden gegeven aan de vergelding.

 

UPDATE – 23 april 2010 – uitspraken in hoger beroep

Het hof heeft de 40-jarige stiefvader veroordeeld tot 5 jaar en tbs met dwangverpleging. Dat is twee jaar minder dan het oordeel van de rechtbank. Die vond 5 jaar te weinig. De moeder is in hoger beroep conform de eis veroordeeld: 42 maanden en tbs met dwangverpleging.