tegen-kinderporno

 

Het kan ook als volgt gaan.

 

Op 26 augustus 2005 – dat is bijna vier jaar geleden – bezoekt Wim een Duitse website van misschien wel bedenkelijk allooi. Dat laatste vermoedt Duitse politie die gedurende een tijdje alle ip-adressen van bezoekers laat registreren. Die adressen zijn van computers en die computers zijn van mensen.

 

De Duitse bevindingen worden (ook) naar Nederland gestuurd en zo komt de Groninger regiopolitie uiteindelijk bij Wim in Groningen terecht.

Uiteindelijk, want pas op 23 januari 2007 doet de politie een inval in zijn woning.

Dat is ongeveer anderhalf jaar na dat digitale bezoekje aan die loli-dorki-website.

 

De inval levert op wat de Duitse politie al had gedacht: kinderporno op de computer van Wim. Twee harde schijven, zeven diskettes en een serie videobanden worden in beslaggenomen. In januari 2008, een jaar na de inval, wordt Wim door de politie gehoord.

 

Sommige zaken hebben kennelijk even tijd nodig.

 

Wim geeft het toe: hij downloadde heel veel. Zipbestanden met vooral muziek.

Maar rotzooi gooide hij weg.

Ja, hij had wel naar de pornofoto’s met kinderen gekeken.

Stukje nieuwsgierigheid. Je leest er over en hoort er van.

Maar na een tijdje had hij gedacht, jongen, waar in godsnaam ben jij mee bezig? Hij had toen zijn computer eens flink opgeruimd.

Dat was eind 2006.

Dat de politie twee, drie maanden later tijdens de inval toch nog kinderporno vond, had hem verrast. Kennelijk was er iets blijven staan.

 

Zo verklaarde Wim in april vorig jaar in zittingszaal 14 tegen de rechters.

Kinderporno, zei hij, wekte zijn weerzin op en nul-komma-nul lust.

 

Ja, ja, zei de officier van justitie die dit vaker hoort. ‘Dat kijken van u heeft al met al wel een tijdje geduurd. Waarom bleef u zo lang nieuwsgierig?

Wim: ‘Stukje spanning. Omdat het niet mag.’

 

De politie-inval in januari 2007 zet het leven van Wim op de kop. Zijn werk is zijn leven, maar als zijn werkgever hier achter komt, is het gedaan met het werk, zo weet hij. Komt bij dat Wim dan wel niet in de schijnwerpers werkt, maar wel vlak daar achter.

De schande.

 

De officier van justitie eist een werkstraf van 90 uur en vijf maanden voorwaardelijke gevangenisstraf.

Op het werk wordt hij, met de vut in zicht, geschorst.

Zijn wereld stort in.

Aan het einde van de zitting is Wim een gebroken man.

Met dichtgeknepen keel piept hij dat zijn zoon nog van niets weet. En dat hij nu naar zijn zoon gaat.

Om het te vertellen.

 

Voor de rechtbank lijkt de zaak een kat in het bakkie.

Er is kinderporno aangetroffen en Wim heeft dat ook wel toegegeven.

Hij heeft erkend dat hij die rommel in zijn bezit heeft gehad.

En dat is zo strafbaar als het maar kan.

 

Maar dan is er een advocaat, Mathieu van Linde. En die weet de boel nog wel eens in de war te schoppen. Ook nu.

Want Van Linde zegt dat het niet kan, dat wat er is gebeurd en dat Wim daarom moet worden vrijgesproken.

Daar moest de rechtbank over nadenken en in plaats van twee weken na de zitting uitspraak te doen, houdt de rechtbank de kwestie aan om nader te worden geïnformeerd.

 

Toen de Duitse politie in 2005 in de smiezen kreeg dat er iets niet deugde met dat gedownload op lorki-dorki, werd een list bedacht.

Het linkje bleef staan, maar de kinderporno daarachter werd verwijderd.

Het ip-adres van de computer van bezoeker Wim werd wel geregistreerd.

Met de inval in zijn woning, anderhalf jaar later, als uiteindelijk gevolg.

 

Het moet in dit land niet gekker worden, had de advocaat geroepen. Een inval in een woning mag alleen dan als er sprake is van een redelijk vermoeden van schuld.

Zonder dat redelijk vermoeden moeten politie en justitie de burger met rust laten.

 

In dit geval heeft Wim iets gedownload nadat de kinderporno achter dat linkje was verwijderd. En zoiets kan nooit een redelijk vermoeden van schuld opleveren. En dus had de politie nooit een inval mogen doen bij Wim.

Nu ze dat ten onrechte wel hebben gedaan, is de in beslag genomen kinderporno – het bewijs – onrechtmatig verkregen.

 

En onrechtmatig bewijs mag niet tellen, moet worden uitgesloten.

En als de kinderporno in deze zaak wordt uitgesloten, blijft er niets over.

En moet Wim worden vrijgesproken.

Dat Wim wel zelf heeft verklaard dat hij kinderporno in bezit had, mag zo zijn, het is onvoldoende voor een veroordeling.

 

De officier had nog tegengeworpen dat misschien dan niet de link verdacht was, maar dan toch wel de site. En daarmee hadden we dus wel een vermoeden. Komt bij dat het bezit wel is te bewijzen. Dus.

De advocaat: ‘Flauwekul.’

 

In juni dit jaar zou de rechtbank, na nader te zijn ingelicht, uitspraak doen, maar weer komen de rechters er niet uit. Vorige maand zat Wim daarom voor de vierde keer weggedoken in het verdachtenbankje, ondertussen ruim drie jaar ouder.

De advocaat roept nogmaals flauwekul.

 

Wim vertelt dat het hem naar omstandigheden goed gaat. Dat hij, 63 jaar, zijn levensbaan door dit alles is kwijtgeraakt, maar dat de onzekerheid die hem nu al zo lang boven het hoofd hangt, misschien wel net zo erg is. Zijn schorsing is door zijn werkgever omgezet in een sobere vertrekregeling.

Op die manier raakte Wim in goed overleg uit beeld.

 

Maandag hakte de rechtbank uiteindelijk de knoop door: flauwekul.

Het bewijs, zegt de rechtbank met de advocaat, is onrechtmatig verkregen en daarom moet het gevonden kinderpornomateriaal worden uitgesloten.

Vrijspraak voor Wim.

 

Er zijn mooiere manieren een arbeidzaam leven te beëindigen.

 

© Rob Zijlstra