De boekhouder

Soms grijpen verschillende strafzaken in elkaar.
Dan klinkt bijvoorbeeld een nachtelijk auto-alarm in de ene zaak ook in de andere.
En is de verdachte in die ene zaak, het slachtoffer in de volgende en in dit geval ook andersom.

Adriaan is nu net een paar dagen 19 jaar en was met vrienden op stap in Groningen.
Ze zijn met de laatste trein gekomen en willen met de eerste of de tweede in de ochtend weer naar huis.
Op weg naar het station zijn ze vrolijk en luidruchtig.
In die vrolijkheid trappen ze voor de lol een deur in van een antiekzaak aan het Gedempte Zuiderdiep in Groningen.
Deur in drieën.

Iets verderop staan auto’s geparkeerd.
Adriaan en zijn vrienden vinden dat nog veel lolliger.
Ze klimmen op de auto’s, laten zich er weer van afglijden en ze springen.
Een van de vrienden zou later bij de politie zeggen dat Adriaan de terror is zijn kop had gekregen, zo gek sprong hij.

Het auto-alarm gaat af en dat trekt de aandacht van een omwonende, niet toevallig de eigenaar van een van de auto’s.
De tweede auto is van zijn vriendin, de derde van de buurman.

De omwonende Melvyn, op dat moment slachtoffer, ziet hoe de auto’s worden vernield en wordt woest.
Hij trekt een trainingsbroek aan en zijn gympen en stormt naar buiten.
Voor de zekerheid neemt hij een honkbalknuppel mee, niet de grote, maar wel eentje die hard genoeg is om mee te slaan.

Behalve binnenstadbewoner is Melvyn een karateman en honkballer.
De groep schrikt zich het apelazarus, want Melvyn heeft het postuur van een afgetrainde bokser.

Een paar honderd meter verderop heeft hij een paar helden in de smiezen.
Die zijn van de eerste schrik bekomen en doen – volgens Melvyn – liederlijk joviaal.
Hij zegt: ‘Ze begonnen straattaal te praten, een beetje slang. Misschien deden ze dat omdat ik bruin ben.’

Melvyn haalt uit en raakt een van de jongens op de rug.
Dan springt hij in zijn auto op zoek naar de anderen.
Bij de Mediamarkt ziet hij de jonge man lopen die hij op de auto’s zag hossen: het is Adriaan.
Die krijgt een slag op de rug en eentje op het been.

De politie verschijnt en Melvyn moet mee naar het bureau.
Hij is dan een verdachte geworden.
Tegen de rechter zegt hij zich bewust te zijn van zijn krachten.
‘Ik wilde ze laten voelen dat dit niet normaal is.’
Rechter: ‘Eigenrichting.’
Melvyn: ‘Eigen rechter.’
Rechter: ‘Dat is hetzelfde.’
Melvyn: ‘Ik wilde ze niet aftuigen. Ik schat in dat ik op zestig procent van mijn krachten sloeg.’

De man die Melvyn als eerste te grazen nam, is in de zittingszaal aanwezig.
Hij zegt dat hij er niets mee te maken had, dat hij er wel bij was, maar niets deed.
Dat hij door die klap een maand niet heeft kunnen werken.

Adriaan was er erger aan toe. Hij is angstig geworden en ineens ging het op school slecht.
Er kwam een psychiater aan te pas.
Adriaan wil 750 euro van Melvyn hebben vanwege de smart.

De officier van justitie spreekt van een vervelende zaak die hij kwalificeert als een poging tot het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel.
Want dat kan zomaar met een honkbalknuppel.
Aan de andere kant was er wel een aanleiding, de deuken in de auto zijn stevig, maar er zijn ook deuken in de ziel van Melvyn getrapt.
Al met al eist de officier van justitie een werkstraf van 50 uur en het betalen van 375 euro smartengeld aan Adriaan.

De politierechter vindt het een mooie eis en vonnist conform.

Zo wordt de verdachte Melvyn een veroordeelde dader.
Hij staat op en gaat vervolgens als slachtoffer op de publieke tribune zitten om mee te maken hoe zijn slachtoffer het er als verdachte van af brengt.

Adriaan ontkent de terror in zijn kop en zegt dat hij alleen maar op de auto’s is geklommen om zich er af te laten glijden.
Ineens hoorde hij het auto-alarm afgaan (de officier: hé, die hebben we eerder gehoord’) en zag hij een woeste man naar buiten stormen.
Iets later kreeg hij zijn pijnlijke lesje bij de Mediamarkt.

Hij zegt dat hij wel snapt dat die man boos werd.
Dat hij er wel bij was, maar ‘we hebben het samen gedaan’.
Adriaan zegt dat hij ‘meeloopgedrag’ vertoonde.
Dat hij eigenlijk een heel rustige jongen is, die net zijn diploma boekhouden heeft bemachtigd.

Rechters: ‘Voelt u zich wel verantwoordelijk?’
Adriaan; ‘Tuurlijk.’

De officier van justitie zegt dat door jongens als Adriaan – door dat ‘ gezuip en gedoe’ – Groningen geen leuke stad meer is om in uit te gaan.
En dat de mensen dit ergerlijke uitgaansgeweld meer dan zat zijn.
‘Je zult maar in de binnenstad wonen’, verzucht de aanklager.

Dat Adriaan al een lesje is geleerd, mag zo wezen, maar ook hier past een werkstraf van 50 uur. En hij mag de schade – die ze samen aanrichtten – betalen: ruim 1700 euro. Daarvan heeft Melvyn recht op 1651,93 euro.

De politierechter had het kunnen bedenken want die vonnist opnieuw conform de eis.

Voor Adriaan krijgt de kwestie een staartje want hij heeft zijn vrienden inmiddels leren kennen. Toen hij die ochtend na Melvyn door de politie werd opgepakt, kreeg hij in de politieauto een telefoontje van een van die vrienden. De boodschap was helder: ‘Geen namen noemen.’

Aanvankelijk deed Adriaan dat ook niet, maar later wel.
Zoals bijna iedereen die eerst op het politiebureau zwijgt of niks zegt.
Als dank werd hij door zijn vrienden in elkaar geslagen.

Of hij daarvan aangifte heeft gedaan?
Nee. want dan pakken ze hem nog een keer.
Wil Adriaan niet voor het volle pond opdraaien dan zal hij zijn nepvrienden moeten overhalen mee te betalen.
Doen die dat niet, dan is de rekening voor de boekhouder.

‘U regelt het maar’, zei de politierechter nog.

Rob Zijlstra

4 comments

  1. En hier heb ik nu een GOED gevoel bij!
    Dia Adriaan bedenkt zich echt wel voordat hij zich weer zo laat gaan.
    Nu zijn vrienden nog.
    Het mag dan eigenrichting heten wat Melvyn gedaan heeft, maar dit was nooit gebeurd zonder de vernielingen daar voorafgaand.
    Goed om zo te lezen dat de rechters dit ook mee laten wegen in hun oordeel.
    Toch een beetje met beide benen in de samenleving?

  2. Adriaan was er erger aan toe. Hij is angstig geworden en ineens ging het op school slecht.
    Er kwam een psychiater aan te pas.

    Of dat door Melvyn komt, of door zijn nepvrienden, wie zal het zeggen?

  3. Die psychiater kwam weer eens te laat. Die Adriaan had vooraf behandeld moeten worden. Eigenlijk zou Melvyn een lintje verdienen of worden uitgeroepen tot ere burger van de Stad Groningen, de meeste binnenstad bewoners laten het maar begaan. Doen geen aangifte meer, te veel gedonder. Jaarlijks drie vier spiegels,.. vele krassen op de auto verder, moedeloos geworden. Tja t’s een eindje uit de buurt voordat de politie er was, ‘ … Media Markt / Zuiderdiep ‘. Melvyn had die Adriaan over de Museumbrug moeten dumpen. Tegen de agenten moeten zeggen dat Adriaan zwemles wilde hebben. Voor zinloze schade heb ik geen goed woord over. De afgelopen jaren is dat verveelvoudigd, ‘ wij zijn er spuug maar dan ook spuug zat van. Lintje ere burger waardig, ‘ een zeer gepaste staande houding. Gummiknuppels doen ook pijn,.. eigenlijk zouden ze gedrieën eerst de lat over hun poten moeten hebben, om alvorens er procesverbaal zal worden opgemaakt van vernielingen en medeplichtigheid aan vernielingen. Dan leren ze het wel af om andermans spullen te mollen. Voor die vrienden. ” Melvyn 50 uren met hun spulletjes zou mogen spelen ‘ lijkt me gepast. Niet te veel mollen dan Melvyn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s