In Eindhoven woonde een man die werd veroordeeld wegens ontucht.
Hij heeft zijn straf uitgezeten, maar mag niet naar huis terugkeren.
Sowieso willen zijn buurtgenoten dat niet.
Maar het mag nu ook niet van de burgemeester.

De pedofiel heeft een stadsverbod gekregen. Zoiets gebeurde nooit eerder.

Burgemeesters kunnen dat doen als zij bang zijn dat de openbare orde verstoord dreigt te raken.
In Eindhoven zijn voor zo’n daadkrachtig besluit de handen op elkaar gegaan.
Collega-burgemeesters zijn vast minder happy, want nu kan bij hen van alles gaan dreigen.

Een zedendelinquent de stad uitzetten, is stoer doen op kosten van de buren, stond in de krant.

Ik moest aan burgemeesters in Groningen denken.
In Groningen wemelt het van de zedendelinquenten.
De meervoudige strafkamer van de rechtbank in Groningen veroordeelde de afgelopen vijf jaar negentig mannen wegens ontucht met kinderen.
Daarnaast werden nog eens vijftig mannen veroordeeld omdat ze kinderporno in bezit hadden.

Kinderpornomannen zitten vaak op het randje van pedofilie.

Opgeteld zijn er dus 140 veroordeelde mannen in Groningen waar buren liever niet naast willen wonen.
Ik hou het bij en zie dat van die 140 mannen er op dit moment eentje in de gevangenis zit.
De rest woont al weer naast u.
Zo is er ook een kans dat u naast Vincent woont.
Donderdagochtend was hij niet thuis, want hij zat in zittingszaal 14.

Vincent vertelt daar een sneu verhaal.
Hij heeft flashbacks en zwarte gaten rond zijn veertiende, vijftiende jaar.
Toen zijn er mogelijk dingen gebeurd.
Ook zijn vrouw heeft narigheid in haar jeugd moeten meemaken.
Mede daardoor gingen ze scheiden, waarna Vincent een nieuwe relatie kreeg.

Met haar kon hij goed praten.
Zij had ook een computer met internet.
Vincent had tot dan niets met computers met internet.
Maar als Hanneke naar haar werk ging, kroop hij achter het beeldscherm, als een ontdekkingsreiziger in een voor hem nieuwe wereld.

Al snel ontdekte hij porno en niet heel veel later een foto van een meisje.
Die had hij walgelijk gevonden.
Zo walgelijk dat hij zich depressief had gemeld bij de RIAGG. Daar zeiden ze dat hij alles maar moest opschrijven.

Dat deed Vincent niet. Hij raakte, vertelt hij aan de rechters, gefascineerd door uitdrukkingen op de gezichten van die kinderen.
Gezichtjes vol pijn, want voor een kind is het absoluut geen pretje te worden verkracht. Maar de beelden pasten in zijn flashbacks.

De fascinatie verdween na een tijdje, maar maakte plaats voor iets nieuws: Vincent raakt verslaafd aan het downloaden van kinderporno. Het ging hem, zegt hij, toen niet meer om de porno, maar om het verzamelen ervan.

Zegt: ‘Als ik een foto vond die ik nog niet had, dan voelde dat als het winnen van de jackpot. Dat gaf een enorme kick.’

Begin dit jaar nam de politie, na een tip van Interpol Oostenrijk, zijn computers in beslag.
Op de harde schijven stonden 3.519 filmfragmenten en 59.000 foto’s.
Met de grootst mogelijke bagger, zegt de officier van justitie.

Hij zegt: ‘Kinderporno klinkt nogal anoniem. Maar we hebben het feitelijk over films en foto’s waarop is te zien hoe kinderen van vijf, zes jaar anaal worden gepenetreerd, hoe mannen zich laten pijpen door baby’s. Dat is kinderporno.’

De rechter knikken.
Ze weten het, zij hebben de bagger al zo vaak moeten zien.

Vincent: ‘Ik ben zo ontzettend dom geweest.’
Rechters: ‘Heeft u nou nooit gedacht, waar ben ik in godsnaam mee bezig?’
Vincent: ‘Ik zag me zelf niet als dader.’
Rechters, bars: ‘Nee, het gaat ook niet om u, maar om die kinderen, wat die hebben moeten doorstaan.’
Vincent: ‘Walgelijk.’
Rechters: ‘U kunt nu wel zeggen dat u spijt heeft, maar u bent acht jaar bezig geweest.’

Vincent vertelt dat hij in therapie is, en dat hij binnenkort doorstroomt naar het download-groepje. Dat kan helpen bij het vinden van de oorzaken van zijn verslaving.

Vincent verzekert dat hij het nu niet meer doet.
Nadat de computers in beslag waren genomen, leerde hij zichzelf schaken.
Zegt: ‘Ik heb een schaakcomputer gekocht.’

De officier van justitie besluit tot de harde toon.
Zegt dat in deze zaal al veel mannen hebben gezeten vanwege kinderporno. Nooit zeggen die mannen dat ze er op geilen. Nee, ze doen het altijd voor de kick, voor het opslaan en het heeft ook vaak te maken met iets van vroeger. En altijd mannen, zucht de officier, met blanco strafbladen en banen.

Kijkend naar Vincent: ‘Maar voor wie zoveel download en dat jaren achtereen doet, is het lust. De rest: smoesjes. Daarom kan hier een werkstraf niet volstaan. En ook geen elektronisch huisarrest, zoals de reclassering adviseert.’
Richting de rechters: ‘Ik eis één jaar gevangenisstraf waarvan vier maanden voorwaardelijk.’

Vincent staat schaak.

Als hij even later het gerechtsgebouw verlaat, zie ik hoe hij richting de binnenstad loopt, met de telefoon aan het oor.
Het telefoontje lijkt niet te worden beantwoord.
Misschien is Hanneke even boodschappen halen of met de hond een blokje om.
Dan moet hij het haar straks vertellen.

Dat hij misschien acht maanden naar de gevangenis moet.
Nee, dan kan hij niet aanwezig zijn bij de geboorte van hun kind.
Arme zwangere Hanneke.
Een deel van zijn verzameling was op een computer thuis, maar van haar werk aangetroffen.
Daardoor was zij ook even verdacht en per direct ontslagen.

En hoe moet het dan met zijn nog geen maand geleden geopende bedrijfje?
Kan wel weer dicht.
En met zijn opleiding tot webdesigner?
De papieren had hij net in huis.

De advocaat vraagt of ik zorgvuldig wil omgaan met gegevens die hem kunnen identificeren.

Ik zeg dat ik dat zal doen.
Want als de burgemeesters dit horen…

Rob Zijlstra

UPDATE – 22 oktober 2009 – uitspraak
Vincent moet de bak in. Niet zo lang de officier van justitie het had gewild, maar drie maanden. Daarnaast zijn drie maanden voorwaardelijk opgelegd. Volgens de rechtbank is een lagere straf passend omdat Vincent in therapie is gegaan en omdat hij niet voor de foto’s heeft betaald.