Adresjes

Ze zijn er niet alleen in de stad en de wijken van de stad.
Ze zijn er ook in de ommelanden van de stad, in de dorpen, in de dorpjes en misschien hier en daar ook wel in de gehuchten.

Adresjes.

Op die adresjes wonen mensen die verkopen.
In de stad heten die mensen gewoon drugsdealers.
Buiten de stad heet het verkopen van drugs nogal eens een vriendendienst.
Ik reed toch naar de stad voor mezelf en dan nam ik ook direct voor vrienden mee, dat scheelt maar benzine, zei bijvoorbeeld een tijdje geleden de man uit Uithuizen die in cocaïne handelde.

Maandagmiddag stond Elly (49) terecht in zittingszaal 14.
Ook wel bekend als ‘De Vrouw van de Dobvenne’.
Zo noemden scholieren haar.
De scholieren in Winsum bedoelden dan dat je bij die vrouw aan de Dobvenne, tegenover het verzorgingstehuis, drugs kon kopen.
Het adresje voor een zakje wiet voor vijf euro.
De achterdeur stond altijd open.

Elly, met een vaste baan met verantwoordelijkheden in Groningen, liep in maart dit jaar tegen de lamp. De politie deed onderzoek naar iets heel anders en tijdens dat onderzoek noemden jongeren haar naam en adres.
De politie schreef al die jongerenverklaringen op en ging eens kijken bij Elly thuis.
Zes agenten vonden drugs, plastic zakjes om er drugs in te doen en contant geld in een potje in de eiken kast in de woonkamer.

De jongeren wisten, zo verklaarden ze, dat Elly pas in de loop van de middag thuiskwam van haar werk in Groningen.
Je kon er dus niet te vroeg terecht.
En ze wisten nog wel meer, of dat nou klopte of niet.
Dat er bijvoorbeeld een kluis in de woning aanwezig was en dat Bennie daar de geheime code van had. En een pistool.

Ik weet niet met welke ideeën Elly maandag naar de rechtbank was gekomen. Misschien dacht ze wel dat het allemaal zou meevallen als ze zich een beetje van de domme zou houden.
Dat als ze misschien vaak ‘ik weet het niet’ zou zeggen, dat de rechters haar dan zouden willen geloven.

Hoe vaak jongeren bij haar kochten?
Ze zei: ‘Nou, niet vaak.’
Hoe ze dan aan die naam kwam?
Ze zei: ‘Ik weet het niet.’
En waarom deed ze het?
Elly: ‘Weet niet, ik deed het zonder na te denken.’

De rechters: ‘Lekker vaag.’
Elly: ‘Niet al die verklaringen zijn ook waar.’
Rechters: ‘Wordt dan eens concreet.’
Elly: ‘Er zit een heel verhaal omheen.’
Rechters: ‘U laat niet het achterste van uw tong zien hè?’

Heel het verhaal er om heen vertelt over de vriend van haar dochter, niet de gewenste schoonzoon, maar een jongen met problemen die niet wilde deugen.
En zij wilde hem helpen, het rechte pad op, in het belang ook van haar dochter.
Opdat hij weer contact zou krijgen met zijn ouders en zo.
Daarom was zij hem wat behulpzaam geweest.
Het was bij haar thuis vooral zijn handel.

De rechters stellen een tikkeltje cynisch vast dat Elly zich zorgen maakte over haar dochter en die vriend en daarom drugs verkocht aan minderjarigen.
De rechters zeggen: ‘U wilde R. op het juiste spoor zetten en ondertussen hielp u anderen te ontsporen.’

Drugsdealen, niet als vriendendienst, maar als een vorm van hulpverlening.

Elly sputtert nog wel wat tegen. Ze zegt dat jongeren ook verklaringen hebben afgelegd die niet waar zijn. Waarschijnlijk om anderen, andere adresjes in Winsum, uit de wind te houden.
Ze zegt: ‘Het is niet eerlijk mij alles in de schoenen te schuiven.’
De rechters: ‘U weet kennelijk van de hoed en de rand.’

Elly – na een uur stevige ondervraging houdt ze het niet meer droog – snottert dat ze het nooit weer zal doen. ‘Dat kan ik u verzekeren. Het is zo gelopen en ik ben er in meegelopen.’

De officier van justitie acht alles voldoende wettig en overtuigend bewezen. ‘Mevrouw heeft de verkeerde keuzes gemaakt. De vraag is ook hier weer, en wat nu?’

Hij zegt dat Elly heeft meegeholpen om de jeugd afhankelijk van drugs te maken.
Dat dat slecht is.
Dat het helemaal slecht is dat ze verkocht aan minderjarigen.
Dat dat strafverzwarend moet werken.

Door het hoofd van Elly schieten nu misschien wel de maanden die ze op water en brood zal moeten doorbrengen.
Boven het hoofd gieren nu zichtbaar de zenuwen.

De officier van justitie: ‘Ik zal u niet naar de gevangenis sturen, want u heeft alleen de verantwoordelijkheid van de opvoeding van twee opgroeiende dochters. Ik zal een stevige werkstraf eisen. En dat zal voor u een hele kluif worden, want u zult vrije tijd moeten inleveren.’

De officier van justitie vervolgt: ‘Een werkstraf van tachtig uur is zo gek nog niet.’
Een voorwaardelijke straf als stok achter vindt hij niet nodig want hij heeft niet het gevoel dat Elly haar hoofd nog een keer zal stoten. Elly moet dan wel in de oren knopen dat als ze weer de fout ingaat, justitie uit een heel ander vaatje zal tappen.

Het in beslag genomen geld uit het potje in de kast van eikenhout, 323,40 euro, mag ze terughebben. Het staat onvoldoende vast of dit crimineel geld is.

Elly knikt.
Alsof ze dat terecht vindt.
Opgelucht hoort ze de rechters zeggen dat ze goed gaan nadenken en over twee weken uitspraak doen.

Ik denk niet dat het de jongeren in Winsum iets uitmaakt.
Die hebben vast al lang weer een ander adresje.

Rob Zijlstra

UPDATE – 26 oktober 2009 – uitspraak
Mevrouw E. is door de rechtbank veroordeeld tot een taakstraf van 150 uur. Er was 80 uur geeist. De rechters rekenen het haar aan dat zijn gedurende enkele maanden softdrugs heeft verkocht aan (minderjarige) scholieren.

UPDATE – 13 oktober 2009 – verwarring
Ik kreeg een mailtje van een ietwat verontwaardige lezer.
De namen van verdachten en slachtoffers in mijn verhalen, verzin ik (de rest niet).
Toch?
Ja.
Maar nu heeft het toeval huisgehouden. De echte namen die ik heb verzonnen, blijken niet de namen te zijn van de verzonnen verdachten en betrokkenen. Soms verzin je iets, wat toch zo waar blijkt te zijn. Zo als de kans op een winnend lot uit de loterij.  Ik hoop dat dit voldoende verward.

Elly is dus niet de naam van de vrouw die maandag in de rechtbank anders heette. Er werden daar vele namen genoemd, gelukkig voor hen zat er geen schoolklas uit de buurt op excursie. Bennie heb ik verzonnen, dus de Bennie die in Winsum woont, bestaat daar mogelijk echt, maar zijn toegedichte kennis van kluizen en pistolen berust niet op de echte Bennie die misschien wel van niets weet, omdat hij in werkelijkheid Andre heet. Of Guus, Richard of Tjon.

Elly en Bennie kunnen best als personen bestaan, maar in mijn verhaal zijn zij slechts bedachte namen.

16 comments

  1. Alsof cocaine slechts voor de kuikens is, en moeders en dochters en aangevlogen hulpstukken een betere neus voor de deugd hebben. Trouwens wist u dat het cocainegehalte per gram doorverkocht poeder uiteindelijk soms amper boven de drie procent komt? Gelijk aan een coca-colaatje uit begin 1900? De rest? Poedersuiker, talk, verpoederde medicijnen, of nog erger silicaatpoeder een wollige vliegerige substantie glasvezel zeer verwant aan asbest. Snuift u nog steeds zo graag? Ik doe niet met u mee.

  2. De aanstaande schoonzoon wilde niet deugen? Hoezo?
    Is het rechte spoor tegenwoordig, de gewenste schoonzoon, ook in het belang van de dochter een man die weet en durft en kan muisstil een ondergrondse radius te bewerkstelligen?
    Dochter zal wel teleurgesteld in hem wezen en moeder zal haar wel willen troosten. Er is vast wel beter tuig voor ons in Winsum.

  3. Ik vind het wel verwarrend als je elke keer de namen verzint.

    Ik ga er toch wel van uit dat de namen die je gebruikt in het Dagblad vh Noorden juist zijn.

  4. @Ted,

    Ja. Als ik namen – dat wil zeggen initialen van namen – gebruik dan kloppen die in de krant. Voor verhalen op het internet blijf ik de namen verzinnen.

    Dat kan verwarrend zijn. Maar de krant is een dag later voor de vis, verhalen op internet blijven altijd bestaan (denken we nu).

    rob zijlstra

  5. Dit hele verhaal klopt niet, en ik kan het weten!!!!
    fuck die mensen die hier gelijk een oordel over hebben, want ze weten niet wat er omheen is gebeurd.
    Ik wil de moeders wel eens zien als hun in zo’n situatie terecht komen, ze gaan allemaal de fout in.
    geloof mij, achterbakse verslaggever

    dus FUCK JULLIE !!!!!!!!!!!!

  6. Dit is dat en dat is dit.
    En wat is wat
    En wit is wit
    En bij fuck zit er meestal iets omheen.
    Zelfs in de achterbak.
    En ik heb geen zin om die moeders in die situatie te zien.
    good luck jullie.

  7. Dus, omdat je 2 opgroeiende dochters hebt (waar je het goede voorbeeld aan moet geven!!) waarvan er 1 tegen een ‘fout’ vriendje aanloopt die kennelijk zonder geestverruimende middelen zijn problemen niet kan oplossen, DAAROM krijg je maar een werkstraf opgelegd voor drugs dealen aan minderjarigen.

    En ineens begrijp ik waarom de rest van de wereld zo raar tegen ons gedoogbeleid aan kijkt.

    En Adrianne: Doe eens nadenken en gebruik dan wat minder van die troep die je nu bij een ander adresje moet halen…. Het valt nooit goed te praten wanneer de moeder van 2 opgroeiende meiden drugs verkoopt aan minderjarigen. NOOIT! En om daar nu de boodschapper voor te beschuldigen van achterbaksheid…
    Je was zeker zelf niet bij de rechtszaak aanwezig?

  8. Drugs verkopen aan schoolkinderen is in mijn ogen een grote misdaad!!!!! en zeker door een moeder met opgroeiende kinderen. Drugs is de angst van ieder verstandelijke ouder.
    Ik heb jaren gevochten met een verslaafde zoon en ik kan je vertellen dat was een hel,je kind zien afglijden naar de afgrond het breekt je hart,slapeloze nachten al die jaren ik was verslaafd aan de verslaving van mijn zoon. Geloof me ik heb als moeder gevochten,soms met gevaar voor eigen leven maar dat doe je voor je kind.

    Drugs verkopen aan kinderen is een grote misdaad!!!!!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s