Eigen domein

In de verdachtenbank zit maandagochtend een gemankeerde man.
Hij zegt tegen de rechters: ‘Ik maak mezelf liever van kant dan dat ik een kind wat aan zou doen.’
Het komt er nogal theatraal uit.

Bert woont met zijn moeder en broer in een huis in Groningen.
Hij is 42 jaar en leeft een teruggetrokken leven.
Hij leeft als een kluizenaar op zijn slaapkamer en de enige uitstapjes die hij maakt zijn naar de wc en de badkamer.
Op die kamer zit hij heel de dagen achter de computer.
Hij eet daar ook.

Het is geen vrolijk huishouden en steeds vaker is aan het einde van de maand, als de rekeningen betaald moeten worden, het geld op.
Daarom trekt ook de vriendin van zijn broer bij hen in.
De vriendin heeft een dochtertje.
Zij is dan elf jaar.

Het lijkt iedereen een goed idee dat Annemieke bij Bert op de kamer komt.
Of misschien was het wel zo gegaan dat niemand het onverstandig vond dat Bert zijn kamer ging delen met het meisje.

Bert zeker niet.
Hij gaf haar cadeautjes en het duurde niet heel lang dat hij zijn eenpersoons bed verruilde voor een tweepersoons.
Dat had hij altijd al willen hebben.
Een meisje van elf hoort bovendien niet op de grond te slapen.

Nu moet ik schrijven dat het hartstikke fout ging op die kamer.
Dat Bert niet in staat bleek zich volwassen te gedragen.
En, zoals het op maandagochtend werd gezegd, dat hij zich niet leeftijdsadequaat heeft ontwikkeld.

Bert zegt desondanks dat het heel dom is wat hij heeft gedaan.
Zo dom, dat het hem soms te veel wordt en dat hij te veel verdriet heeft om dit alles te moeten doorstaan.
Daarom had hij in de gevangenis ook zijn polsen doorgesneden.
Hij zegt dat hij hulp nodig heeft, omdat hij het alleen niet gaat redden.
Hij zegt dat hij op zijn slaapkamer een eigen domein had gecreëerd en dat dat niet goed is geweest.
En dat zijn broer hem heeft laten stikken.
Al drie keer had hij vanuit de gevangenis een brief geschreven, maar nooit heeft hij een reactie mogen ontvangen.
Zijn enige vriend heeft hij al negen maanden niet gezien.
Hij is zijn naam al vergeten.

Bert ontkent dat er een zweep is gebruikt.
En touwen.
En de handboeien, die kwamen uit de feestwinkel aan het Zuiderdiep.
Nou, en dat zij veel pijn heeft geleden, kwam hem toch wel vreemd voor.
Want, zegt Bert, ze wilde alles zelf, zij nam altijd het initiatief, niet ik, nooit. Ik ga liever dood.’

De officier van justitie zucht.
Hij zegt dat hij de verkrachtingen niet kan bewijzen.
Uit het dossier blijkt onvoldoende dat er sprak is geweest van dwang met gewelddadigheden.
Ontuchtige handelingen met iemand die de leeftijd van twaalf nog niet heeft bereikt kunnen wel worden bewezen.

De officier van justitie eist daarom achttien maanden celstraf waarvan zes voorwaardelijk.
Hij zegt dat hij met deze strafeis rekening heeft gehouden met het gegeven dat Bert aan de ondergrens zit van het intellectuele spectrum.
‘Maar ook hij moet met zijn tengels van kinderen afblijven.’

De advocaat zegt dat Bert niet het besef heeft dat wat er is gebeurd, niet kan.
De advocaat stelt een strafeis voor van vijftien maanden waarvan vijf voorwaardelijk en een begeleid wonen-traject. Bert kan de gevangenis dan binnen een paar weken verlaten.
Bert zegt in zijn laatste woord, zelfs een beetje monter, dat hij akkoord gaat met die vijftien maanden, vijf voorwaardelijk.

Naarmate ik langer in de rechtbank zit, groeit het idee dat er in Groningen meer mannen zoals Bert bestaan, dan er criminelen zijn.

Rob Zijlstra

 

UPDATE – 16 november 2009 – uitspraak
Bert zal het er wel niet mee eens zijn. De rechtbank heeft hem veroordeeld tot 24 maanden maanden celstraf waarvan 6 voorwaardelijk. Dat is een half jaar langer dan de eis.

3 comments

  1. Volgens mij is Rob geobsedeerd door kinderverkrachters.

    Maar wie zich verbrand moet op de blaren zitten.

    Als je de hoerenbuurt wilt sluiten om moralistische redenen, dan kunnen labiele mensen hun “ei” niet meer kwaad en gaan ze zich sexueel afwijkend gedragen wat uitmondt in aanrandingen, verkrachtingen, internetporno en kinderporno enz. enz.

  2. Laten we het sluiten van een hoerenstraat niet in een adem noemen het plegen van dit soort misselijkmakkende delicten. Er is volgens mij nog een hoerenbuurt op nog geen km afstand.

    En inderdaad…vaak verheug ik me op een nieuw verhaal op deze weblog….en na de eerste zinnen toch weer een waargebeurd verhaal over de viespeuken in onze samenleving. Bah. Je zal bijna wensen dat er weer meer wat ‘echte ‘ zaken te bespreken zijn ( slachtoffers ten spijt uiteraard ).

    En Rob..ik vind jouw manier van schrijven echt super.
    Hulde

  3. eventjes rare vraag, die moeder van dat meisje, wie laat haar dochter bij een man in een 2 persoonsbed slapen?

    Die man heeft dat gedaan, haar moeder heeft het “goedgekeurd”, hoe moet dit kind ooit nog iemand vertrouwen.

    En @ Ted, Rob is niet geobsedeerd door kinderverkrachters, er zijn er nu eenmaal veel van.

    Daarbij heeft hoerenlopen niets met verkrachten te maken.
    een man die niet naar de hoeren kan, gaat niet verkrachten.
    Net zoals ik niet ga moorden als ik geen gewelddadig pc spelletje kan spelen.

    Dat van “geen hoeren betekent verkrachten” is trouwens een van de domste excuses om prostitutie goed te keuren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s