Menpower

oude kijk

oude kijk in 't jatstraat / dvhn

Valentijn (20) had twee uurtjes moeten wachten voordat zijn strafzaak begon.
Er was uitloop en bij aanvang van de zitting boden de rechters hiervoor hun verontschuldiging aan.
Valentijn accepteerde die.
Zei: ‘Is wel goed.’

Hij had ook helemaal niet zo erg gevonden, want ik bespeurde enige branieachtige vrolijkheid toen hij daar in de hal maar zat te wachten. Na afloop van de zitting, bij het verlaten van het gerechtsgebouw, had de branie volgens mij plaatsgemaakt voor opluchting, maar nog net zo vrolijk.

Valentijn was helemaal vanuit Amsterdam naar Groningen gekomen.

Tijdens de zitting zelf had ik niet de indruk dat hij erg onder de indruk was van de rechters.
Het was ook niet zijn eerste keer.
Hij had geen advocaat meegenomen.
Er was dus niemand die hem kon adviseren over de gewenste proceshouding.
Dat hij bijvoorbeeld tegenover de rechters niet onverschillig moest zitten wezen.
En ook niet moest lachen.

Bij de politie had hij eerst niks willen zeggen.
Tijdens een tweede verhoor weigerde hij antwoord te geven op vragen.
Daarna had hij gezegd dat hij niks had gedaan.

Rechters: ‘En nu?’
Valentijn: ‘Ik heb niks gedaan.’

In de vroege ochtend van 15 augustus vorig jaar liep er een man door de Oude Kijk in ’t Jatstraat in Groningen.
De man was net bij de dokter geweest en die had hem over de uitslag van het onderzoek verteld.
Dat er geen uitzaaiingen waren.
De man, 74 jaar, was op die vroege ochtend op weg naar huis om het blijde nieuws aan zijn echtgenote te vertellen.

Halverwege de straat, ter hoogte van het uitzendbureau, kwam de oude man vier vrolijke jongens tegen.
Die waren heel de nacht op stap geweest en waren nu zwalkend op weg naar huis.

De langste van het stel legde een arm op de schouder van de oude man.
De andere drie gingen met wilde gebaren om hem heen staan.
De oude man zei dat hij er langs wilde en probeerde door te lopen.

En dan ineens was er een explosie van het meest zinloze geweld op die vroege ochtend in de Groninger winkelstraat.
De langste haalde uit en sloeg de oude man vol in het gezicht.
Hij viel op de grond en bleef liggen.

De vrolijke vier gaven elkaar lachend high-fives en renden toen hard weg.
In het ziekenhuis stelden de artsen vast dat de linker oogkas van de oude man was verbrijzeld.

Een getuige holde ontdaan achter het groepje aan, alarmeerde een passerende motoragent en de langste van de vier kon worden aangehouden.
De anderen later.

De langste stond eind vorig jaar terecht en werd veroordeeld wegens zware mishandeling tot een ingewikkelde straf.
Hij kreeg 347 dagen gevangenisstraf, waarvan 270 dagen voorwaardelijk.
Dat betekende dat hij op de dag van de uispraak de gevangenis na 77 dagen mocht verlaten. Vervolgens moest hij een half jaar met een enkelbandje om thuiszitten en daarna moest hij voor straf nog eens honderd uur nuttig werk verrichten.

Tijdens de zitting toonde de langste veel berouw.
Zijn punt was dat hij de oude man misschien wel keihard had geslagen, alleen wist hij dat niet meer.
Zo dronken.

Valentijn wist het nog wel.
Dat wil zeggen, een beetje.
‘Het is al weer lang geleden.’

Hij wist nog wel dat hij niks had gedaan.
Hij wist dat hij op straat een gesprekje had gevoerd met die oude man.
Omdat die man nogal opgefokt deed, moesten de rechters weten.
Valentijn had dat kunnen horen omdat ‘de man met een bepaald volume tegen ons sprak’.
Valentijn was ook niet zo dronken als de langste geweest.
Hij had alleen bier gedronken en whisky.

Rechters: ‘En drugs?
Valentijn: ‘Moh, wel een paar joints.’

Tegen de reclassering had hij gezegd dat hij lastig is, koppig en egoïstisch. Een agressieregulatietraining die hij al een keer op last van rechters had moeten volgen, had hij niet gevolgd.
Hij moet nu wel gesprekken voeren met de reclassering, maar dat schiet niet echt op.
‘Ze bellen niet.’

Rechters: ‘Het is bij u allemaal nogal vrijblijvend hè.’
Valentijn: ‘Misschien wel.’

Met de oude man en het linker oog is het volgens mij niet meer goed gekomen.
Met Valentijn wel.
Hij vertrok naar Amsterdam, was daar eerst nog een jaar zwervende want dakloos, maar mag nu weer bij zijn moeder wonen.
Hij volgt een opleiding en hoopt eens een ict’er te worden.

De officier van justitie zei dat Valentijn niet de fatale klap heeft uitgedeeld, maar dat hij er wel bij was.
Dus openlijk geweld tegen personen gericht.
De eis: een werkstraf van 200 uur en twee maanden voorwaardelijke gevangenisstraf.
Dat is inclusief fietsen die hij ook nog had gestolen.

De rechters: ‘Wat vindt u daar nou van?’
Valentijn zei dat hij in december naar Suriname gaat. Dat hij het ticket al heeft gekocht. Of dat dan nog wel kan doorgaan?’
De rechters zeiden dat dat vast geen probleem zal wezen.
Valentijn die niets heeft gedaan, met lachje: ‘Dan kan ik er wel mee leven.’

Rob Zijlstra

UPDATE – 16 november – uitspraak
Een vonnis conform de eis: een taakstraf van 200 uur en 2 maanden voorwaardelijke celstraf, een vonnis waar Valentijn mee kan leven.

>> het vonnis (rechtspraak.nl)

11 comments

  1. Ik heb al vaker gereageerd n.a.v. een artikel, maar nu wil ik alleen even zeggen dat ik geweldig van je stukjes geniet! Mooi onderkoeld geschreven zonder een veroordelende ondertoon, maar zo veel mogelijk de feien arrangerend zodat je zelf een oordeel kan vellen. Bedankt!

  2. Ik hoopte nog dat de dader een kaaskop zou zijn, maar helaas; weer niet!

    IN Brazilie zijn politie agenten die voor doodskeders werken en ingehuurd worden door slachtoffers van misdrijven, omdat de rechter niet straft.

  3. “Een vonnis conform de eis: een taakstraf van 200 uur en 2 maanden voorwaardelijke celstraf, een vonnis waar Valentijn mee kan leven.”

    Dat geloof ik direct. Maar wat voor leven heeft het slachtoffer nog?
    Zinloos geweld, wanneer en hoe zal dat ooit gestopt kunnen worden?

  4. Het slachtoffer is mijn vader. Vrijdag 15 augustus staat in mijn geheugen gegrift. Een uur na dit misdrijf werd mijn vriend even zinloos in elkaar geslagen. Een absurd toeval. In het ziekenhuis van de ene kamer naar de andere gerend.
    Gisteren is de uitspraak geweest over het hoger beroep van de dader van mijn vriend. Taakstraf 80 uur waarvan 40 uur voorwaardelijk. 2 jaar voorwaardelijk. De schadeclaim van 450,- euro is blijven staan. De begeleiding van de reclassering vervallen.
    Nu nog wachten op het hoger beroep van de dader van mijn vader.
    Na de eerste rechtszitting de dader de hand geschut, zodat ik hem recht in de ogen kon kijken en mijn wens uitgesproken of hij zijn leven kon beteren.
    Voor mij is het onduidelijk waarom advocaten adviseren om in hoger beroep te gaan. Juist bij dit soort vergrijpen waarin jonge daders een straf opgelegd krijgen, die bestaat uit begeleiding, wordt de straf niet uitgevoerd tot het hoger beroep heeft gediend. Wie is daar mee gediend?

    http://rechtbankverslaggever.wordpress.com/2008/11/27/zinloos-geweld/?

  5. ” Na afloop van de zitting, bij het verlaten van het gerechtsgebouw, had de branie volgens mij plaatsgemaakt voor opluchting, maar nog net zo vrolijk ”

    logisch toch..
    life goes on, wat moet dat moet..

    je kan niet hangen in die oude tijd..
    je moet stappen maken naar een nieuwe !

  6. @ onbekend2.

    Ben jij wel helemaal lekker?
    Life gaat dus niet meer door na zoiets voor een slachtoffer, en de dader is daar verantwoordelijk voor. Simpel zat, niemand anders.

    En dan dat “wat moet, dat moet” ?? hoe bedoel u?
    je loopt zonder een vlieg kwaad te doen, als 74 jarige man op straat en je wordt in elkaar gemept om dat een een of andere niet te slimme schlemiel daar net even zin in heeft?

    kan zo’n kwetsend en dom berichtje niet even verwijderd worden?

    beste dochter,
    hoop dat je vader toch weer de moed vindt de straat op te gaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s