logo justitieDuizenden mensen worden op dit moment, in de zin van nu, gestalkt.
Een enkele keer komt een stalker voor de strafrechter.
Zo stonden in de voorbije vijf jaar 25 mannen en vrouwen in zittingszaal 14 terecht voor het stelselmatig lastigvallen van een man of een vrouw.
Dader en slachtoffer zijn meestal exen.

Er is een rode draad.
De stalker vindt het vaak maar overdreven dat hij verdachte is.
De gestalkte leeft in een nachtmerrie.
En bijna altijd vloeit de ellende voort uit iets wat eens zo mooi was.

Gabriël en Henny leerden elkaar drie jaar geleden kennen in het zwembad.
Daar waren ze omdat hun kinderen er leerden zwemmen.
Tijdens het wachten begonnen ze elkaar leuk te vinden en toen kwam natuurlijk van het een het ander.

Zij is getrouwd met een man op zee.
Dus die was lekker vaak weg van huis.
Hij hielp haar aan een baantje op zijn werk.
Zo werden ze behalve intiem ook collega’s.

In oktober vorig jaar kwam aan alles een einde.
Dat wil zeggen: Henny wilde dat.
Gabriel liever niet.

In februari dit jaar deed ze voor de eerste keer aangifte.
Onlangs de laatste.
Tegen de rechters zegt ze: ‘Ik ben mijn vrijheid kwijt. En hij gaat door tot op de dag van vandaag.’
Gabriël ontkent dat.
Hij zegt: ‘Na februari heb ik niks meer gedaan. Daarvoor ben ik misschien wel een beetje te ver gegaan. Ik vond het ook best moeilijk dat Henny niet meer wilde.’

Gabriël voert aan dat hij nooit het idee heeft gehad dat Henny er echt tabak van had. Van hem.
‘Dat is bij mij nooit duidelijk doorgekomen. Ze had eens gezegd, dat als er wat is, ik altijd bij haar zou kunnen komen. Nou.’

Hij stuurde haar wel eens 250 sms’jes.
Zij stuurde dan 100 berichtjes terug dat hij moest ophouden.
Gabriël: ‘Ze reageerde dus wel steeds.’

Nadat Henny begin dit jaar aangifte had gedaan, vertelde Gabriël aan zijn vrouw en zoon wat er allemaal wel niet en wel was gebeurd.
Wat hij toen niet wist, was dat zijn vrouw en zoon het al lang in de smiezen hadden.
Als sinds 2006.
Als hij onder de douche stond, checkten ze zijn telefoon en zagen al die berichtjes over en weer.
Ze hielden het bij, maar op de een of de andere manier meer ook niet.

Op het werk werd het ook een probleem.
Henny’s banden waren een paar keer lek gestoken.
Wist Gabriël niks van, zegt hij.
Toch werd hij overgeplaatst.
Hij moest zijn werkplek dicht bij huis verruilen voor een plek ver weg, uur rijden heen, uur terug.

Vaak, zegt de officier van justitie, rijdt hij langs het huis van Henny.
Of staat hij ineens in haar straat.
Gabriël zegt dat dat niet waar is. Hij zegt dat hij daar langs moet rijden om naar zijn werk te gaan. Bij haar langs is de kortste weg.

De rechters, die toch al niet heel erg gecharmeerd lijken van de verdachte, zeggen dat ze het maar eerlijk zullen zeggen: ‘We hebben even zitten te googelen en dan blijkt dat u niet de kortste weg naar uw werk neemt, maar de meest ingewikkelde.’

Gabriël – er staat voor hem nogal wat op het spel – doet nog een poging de rechters op andere gedachten te brengen.
Hij draait de boel om.
Zegt dat hij ook wordt lastiggevallen.
Dat er auto’s bij hem in de straat staan.
Misschien wel collega’s van hem die op de hand van Henny zijn.
Dat die collega’s van voor de overplaatsing hem dus in de gaten houden.

De officier van justitie is daar niet van onder de indruk.
Hij ziet in Gabriël de klassieke stalker.
Zij zegt duidelijk nee, maar hij accepteert dat niet.
Mevrouw, zegt de officier, heeft de geloofwaardigheid aan haar kant.
‘Ze is ook een keurige mevrouw.’

Hij geeft Gabriël wel een plusje omdat die zegt te willen meewerken aan een behandeling als dat moet. Maar de officier van justitie zegt dat hij ook een gebaar wil maken naar het slachtoffer.

Hij eist dan een werkstraf van 180 uur en twee maanden voorwaardelijke gevangenisstraf, gekoppeld aan een proeftijd van twee jaar.
Daarnaast: reclasseringstoezicht om een behandeling te kunnen afdwingen, een contactverbod en een straatverbod in de ruime omgeving van de woning van Henny, met uitzondering van de afrit van de snelweg opdat hij nog wel ingewikkeld op zijn werk kan komen.

Zijn werk.

Bij een veroordeling verliest Gabriel zijn baan.
Zijn werkgever houdt niet van verdachten die door rechters tot daders worden veroordeeld.
Tijdens de rechtszaak bleef lang onduidelijk wat Gabriel nou precies deed.
Maar ineens zag ik het: hij werkt bij justitie.
Dat kon je zien aan het witte justitielogo op zijn zwarte sokken.

Gabriël bewaakt mannen die net als hij in zittingszaal 14 terechtstaan.

Rob Zijlstra

naschrift (25 november 2009)
Ik ben er op gewezen dat ik in het bovenstaande verhaal de suggestie wek dat er tussen Gabriel en Henny meer was dan een vriendschappelijke relatie. Tijdens de zitting is dit gezegd door Gabriel.
Wat in het verhaal echter niet tot uiting komt is dat van de kant van Henny nadrukkelijk is aangevoerd dat er van een intieme relatie geen sprake is geweest. De officier van justitie heeft dit laatste tijdens de zitting ook herhaald.
De suggestie in mijn verhaal is dus eenzijdig. En daarmee doe ik geen recht aan de positie van Henny.

(rz)

UPDATE – 26 november 2009 – uitspraak
De rechtbank heeft Gabriel veroordeeld tot een werkstraf van 180 uur en twee maanden voorwaardelijke celstraf. Stalking bewezen, aldus het oordeel van de rechtbank. Naast deze straf moet hij aan Henny 2000 euro schadevergoeding betalen. Volgens de rechtbank ziet L. nog altijd niet in dat hij fout is geweest en zijn gedrag onaanvaardbaar.

De eis dat hij geen contact meer met de vrouw mag opnemen en ook niet in haar buurt mag komen, wees de rechtbank af.