Maten

Uit een onderzoek (2008) van de Raad voor de Rechtspraak is gebleken dat de justitiabele – dat is de verdachte – slecht voorbereid naar de rechtbank komt.
De raad vond dat toen zorgelijk.
Het is niet goed voor het vertrouwen in de rechtspraak.

Zo moet een verdachte weten dat hij niet hoeft mee te werken aan zijn eigen veroordeling.
Daarom mag hij tegenover de rechters liegen dat hij barst.
Dat wordt gerespecteerd.

Donderdag was Mario, 20 jaar, een justitiabele.
Uit niets bleek dat hij naar de rechtbank was gekomen om eens even een flinke straf in ontvangst te nemen.
Integendeel.
Maar tijdens de zitting ging het hartstikke fout.
Zo fout dat Mario zonder dat in de smiezen te hebben, solliciteerde naar een pittige straf.

Mario woont in Eenrum en wilde in februari dit jaar met twee maten naar Groningen, beetje op stap.
Ze komen niet ver.
In de bocht ter hoogte van café Bulthuis gaat het nog goed, in de tweede bocht bij de Hubo ook, maar in de derde gaat het mis.
Mario vliegt uit de bocht.

Eerst schampt hij rechts een bermpaaltje, slipt naar links, mist op een haar een tegemoetkomende auto en komt tot stilstand tegen een lantaarnpaal.
Klaas, een van de inzittende maten, breekt het bovenbeen.
Mario en de andere maat hebben niks, maar ongelooflijk veel mazzel.

Een analyse van het ongeluk wijst uit dat Mario die derde bocht nam met tenminste tachtig kilometer per uur.
Dat is daar aan de Mensingeweersterweg veel te hard.
En dus zegt de officier van justitie dat Mario roekeloos dan wel zeer onvoorzichtig heeft gereden met zwaar lichamelijk letsel tot gevolg.
En dat mag in de geest van de Wegenverkeerswet, artikel 6, een misdrijf heten.

De twee maten vertellen aan de politie dat Mario al keihard reed toen hij hen kwam oppikken in Eenrum.
Met gierende banden, hadden ze als getuige verteld, kwam hij aangescheurd. En toen ze in zijn zwarte Golf (1995) zaten, plankgaste Mario op zijn splinternieuwe banden het dorp uit.

Mario en de maten zijn nu geen vrienden meer.

Want ze liegen dat ze barsten, zegt Mario.
Hij zegt te denken dat ze hem nu een poot willen uittrekken door een forse schadevergoeding te eisen.
Daarom liegen ze.

Hij zegt tegen de rechters: ‘Het zat zo. Ik reed dus normaal, zoals altijd. Netjes vijftig. Toen wilde ik overschakelen naar z’n vier. En toen gleed mijn voet van het pedaal. Ik heb namelijk grote voeten, maat 46. Ik kwam met mijn voet klem te zitten tussen het gas en de rem. Ineens reed ik dus wel tachtig en toen kwam die bocht…’

De drie rechters fronzen hun zes wenkbrauwen.
Zeggen, bij wijze van spreke in koor: de voet klem?
Mario: ‘Ja. Al op het rechte stuk.’

Rechters: ‘Voet vast tussen het gas en de rem en dat over een afstand van 200 meter?
Mario, fel: ‘Ja, helaas wel.’
Rechters: ‘Echt waar? ‘
Mario: ‘U denkt toch niet dat ik met opzet mijn maten in de kreukels wil rijden? Of mijn auto in de prak?
Rechters: ‘U zegt dus, voet klem. En daar blijft u ook bij?’
Mario: ‘Ja. Ik heb die auto zelf betaald.’

De toon is gezet.
De rechters zeggen dat de maten helemaal geen schadevergoeding hebben ingediend. En dat ze ook helemaal niets hebben gezegd over die voet. Daar hadden ze niets van gemerkt.
Een van de rechters vraagt of Mario er wel verstandig aan doet zo’n verhaal te vertellen, in de zittingszaal, tegenover de rechters?

Mario, nog feller: ‘Het is mijn verhaal.’
Rechters: ‘Maar het is zo’n vreemd verhaal.’
Mario: ‘Dat mogen jullie vinden.’
Rechters: ‘Het is zo moeilijk te geloven.’
Mario, geïrriteerd: ‘…’

De officier van justitie bemoeit zich er nu ook mee.
Hij zegt dat hij nog grotere voeten heeft dan Mario, maat 47.
En dat hij nog nooit problemen heeft gehad met de pedalen in een zwarte Golf.
Mario komt niet tot inkeer, maar kijkt steeds bozer.

De rechters vragen: ‘Wat doet u overdag?’
Mario: ‘Ik ben bedrijfsleider. Op de kermis. Tornado, Breakdance, het grote spul zeg maar en dat het hele land door.’
Rechters: ‘Dus u heeft uw rijbewijs nodig?’
Mario: ‘Jazeker. Ik rij de hele dag van hot naar her.’

Rechters: ‘Wat verdient u?
Mario: ‘Oh, dat wisselt. Ik heb een nul-uren-contract. Zo’n vijfhonderd euro per maand, maar met kost en inwoning.’
Rechters: ‘Bedrijfsleider met een nul-uren-contract?
Mario: ‘Ja.’

De officier van justitie plaatst de derde bocht in een wat breder perspectief.
Zegt, vrij vertaald: ‘Mario is een beginnende bestuurder. Haalde zijn rijbewijs in juli 2008. Kocht drie maanden later, in november, zijn eerste zwarte Golf. En weer drie maanden later, in februari 2009, gaat het mis. En als ik hem hier op zitting zo hoor, dan schrik ik. Ik schrik van zijn machogedrag. Veel beginnende bestuurders denken dat ze kunnen autorijden, maar dat kunnen ze niet. Mario is een gevaar voor de verkeersveiligheid.’

De officier van justitie eist namens de samenleving een werkstraf van tachtig uur en twaalf maanden ontzegging van de rijbevoegdheid waarvan zes maanden voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar.

Rechters: ‘Nou?’

Mario geeft opnieuw plankgas: ‘Ik drink geen drank, ik gebruik geen drugs, maar ik werk hard voor mijn geld. En zonder rijbewijs ben ik mijn baan kwijt. Dan zit er weer iemand in de ww. Daar word ik niet echt blij van.’

Zijn advocaat kan hem niet redden. Misschien dat de advocaat hem wel had gewaarschuwd. Zo van, Mario, je mag best liegen tegen de rechters, maar een leugen van een justitiabele moet wel een klein beetje geloofwaardig wezen. Anders helpt het niet.

Mario had kennelijk niet willen luisteren, maar denderde roekeloos door zijn strafproces heen.
En vloog weer uit de bocht.

Rob Zijlstra

UPDATE – 3 december 2009 –  uitspraak
Mario is veroordeeld, hij maakt eook niet veel kans. Het vonnis is conform de eis: 80 uur werken en een rijontzegging van 12 maanden waarvan de helft voorwaardelijk met een proeftijd van 3 jaar. De rechtbank noemt zijn verhaal ongeloofwaardig.

5 comments

  1. Op een recht stuk van 200 meter gaat ie er er over nadenken dat het best eens tijd wordt om eens even te remen, dat heb ie al een tijdje niet meer gedaan en de rem zit er toch ook niet voor niks, die moet men ook af en toe gebruiken. Houd u vast. Hier komt ie. Wat een biet die Mario. Een radijs is veel te klein. Ik ben een biet die alles kan en alles aankan en dat met de ogen gesloten en dat al trappelend. In elk geval had het niet beter gekund. De techniek staat voor niets. Een simpele boom kan alles doen ophouden.

  2. Een simpele boom zou wellicht ‘ns wat vaker alles moeten doen ophouden met deze gastjes… Daar zou de samenleving meer aan hebben dan een werkstrafje van 80 uur en een ontzegging van een jaar waarvan ook nog ‘ns de helft voorwaardelijk…

    Vooral in het weekend is het spitsuur op de weg met deze onbezonnen lieden, maar de politie is dan nergens te bekennen. Die draait dan een weekenddienst met minimale bezetting, zodat de politieagenten goed uitgerust op maandagochtend langs de kant van de weg automobilisten kunnen flitsen die 5 km te hard rijden…

  3. Die lantaarnpaal stond in de weg dat is het. Hij leeft niet p te grote voet. Maar eens kijken, misschien maken ze wel grappen in de raadkamer kunnen ze de humor afstraffen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s