Inbrekers

De kans dat ik dit verhaal heb geschreven is vrij groot.

Ik schrijf altijd op deze plek.
En het is mijn werk.
Bovendien staat mijn naam er bij.
U mag aannemen dat dit allemaal ook zo is.

In de rechtszaal zou ik geen schijn van kans maken.
In de rechtszaal draait het om bewijzen die niet alleen wettig moeten zijn vergaard, maar ook moeten overtuigen.

Ramon (31) en René (38) zijn inbreker van beroep.
Al jaren.
Beide hebben in de loop der jaren een indrukwekkende staat van dienst opgebouwd, hetgeen zich uit in de omvang van hun strafblad.
Voor beide geldt dat het strafblad meer dan twintig pagina’s beslaat en dat is veel.

Ramon en René – ze zijn neven van elkaar – mogen zich ook al jaren veelpleger noemen. Ze behoren tot de top.
René werd al eens veroordeeld tot de twee jaar durende veelplegersmaatregel isd. Ramon zelfs twee keer, wat nogal een prestatie is.

Op 23 september vorig jaar reden ze ’s avonds met z’n tweetjes op één snorfiets door de stad.

Nu zegt dat natuurlijk nog niks, maar voor twee politieagenten die het tweetal voorbij zag snorren, was het een verdachte situatie.
Politieagenten kennen hun veelplegers.
Het viel hen op dat Ramon, die achterop zat, een jas droeg waarbij het net leek alsof er iets onder het kledingstuk zat verstopt.
De jas bolde een beetje.

De agenten besluiten Ramon en René ter controle staande te houden.
Terwijl ze daar mee bezig zijn, menen de agenten te zien dat Ramon dingen weggooit.
De jas bolt even later ook niet meer.

Elders bij de politie komen drie verschillende meldingen binnen van woninginbraak. Daarbij zijn laptops met opladers gestolen, een portemonnee met daarin een biljet van vijftig euro en mobiele telefoons.
De politie denkt genoeg te weten.
Want als er ergens word ingebroken en Ramon en René zijn met z’n tweetjes in de buurt, dan kan worden aangenomen dat er een kans bestaat dat de twee neven aan het werk zijn geweest.

In de buurt waar Ramon en René werden gecontroleerd, vinden andere agenten twee tassen met daarin de gestolen laptops.
Iets verderop, op een geparkeerde auto, liggen de twee adapters.
Het lijkt alsof die zware dingen zijn weggesmeten, want de voorruit van de auto is stuk.

De rechters vragen: ‘En?’
René: ‘Ik ben onschuldig.’
Ramon: ‘Ik ben vreselijk genaaid door de politie. Ik heb er niets mee te maken en verder zeg ik niks.’
Beide kijken boos en af en toe even kort naar elkaar.

De agenten vinden nog meer.
Ze vinden een flipper.
Dat is een stukje plastic waarmee hartstikke gemakkelijk deuren die op slot zijn, kunnen worden geopend zonder braakschade.
Bij de woningen waar is ingebroken, zijn geen sporen van braak aangetroffen.
Daar is dus geflipperd.

Bij de controle blijkt dat Ramon in het bezit is van 75 euro, inclusief een biljet van vijftig euro.
En René heeft drie mobiele telefoons in de binnenzak.
Telefoons van het type die zijn verdwenen uit de drie woningen.

Kortom, het lijkt meer dan aannemelijk dat de twee Groninger topinbrekers weer hebben toegeslagen.

Kan best zo lijken, zegt René, maar toch is het niet zo.
Ramon zwijgt.

Rene zegt: ‘Ik was op weg naar huis. Onderweg kwam ik Martin tegen. Ik kreeg nog geld van hem. Hij had geen geld. Toen heeft hij mij die telefoons gegeven. Als onderpand.’

Ramon verbreekt even zijn zwijgen en zegt: ‘En daar was ik dus niet bij. Ik kwam René later tegen en toen heeft hij mij een lift gegeven. Ik ben dus genaaid.’

De politie deed navraag.
Martin ontkende stellig.
Hij zei dat hij er niks mee te maken had.
René: ‘Ja, nogal logisch, dat zou ik ook zeggen als ik hem was.’

Beide vertellen dat ze juist zo goed bezig waren.

Ramon had net 19 maanden lang in de behandeling gezeten en had 19 maanden lang zijn stinkende best gedaan.
Zegt: ‘Ik heb een nu een jobcoach en al drie sollicitatiegesprekken gehad.’

René zegt dat hij al twee jaar van de drugs af is en dat hij zijn leven bijna weer op de rails had. Zelf geregeld. Woning, bankrekening, alles.
Zegt: ‘Met die therapeutische gesprekken schiet ik niks op. Ik moet aan ’t werk. Ik kan lassen, schilderen, ik ben hartstikke handig. In de gevangenis volg ik een leefstijltraining, voor een stukje gedragsverandering.’

De advocaten zeggen dat het niet rechtmatig is als agenten twee beroepsinbrekers op een snorfiets staande houden enkel en alleen omdat de jas een beetje bolt.
En dat twee ervaren inbrekers toch niet anderhalf uur met de buit rondrijden in de buurt waar ze zouden hebben ingebroken.
Dat een biljet van vijftig euro niks zegt.
Dat het logisch is dat Martin liegt.
En dat het zo raar is dat de politie geen nader sporenonderzoek heeft gedaan.

De officier van justitie vindt deze verdediging niet aannemelijk.
Ze eist een jaar gevangenisstraf tegen Ramon.
Rene hoort 14 maanden celstraf eisen met nog eens zes maanden erbij die hem boven het hoofd hingen als gevolg van een eerdere veroordeling.

De kans dat ik dit heb geschreven is vrij groot.
Toch kan niet met zekerheid worden uitgesloten dat iemand anders voor deze tekst verantwoordelijk is.

Niet aannemelijk, maar toch…

Rob Zijlstra

UPDATE – 18 januari 2010 – uitspraken
Maar toch dus. Rene is veroordeeld tot een fors lagere straf:  2 maanden cel.  Martin is vrijgesproken, omdat het aangeleverde bewijs onvoldoende is.


4 comments

  1. Op basis van de IMEI codes kan toch op zijn minst bewezen worden dat Rene de inbraken gepleegd heeft (of in zijn eigen woorden: schuldig aan heling).

    Ben benieuwd of de rechter het bewijs toelaat nav het arrest van de hollende kleurling.

  2. akelig om te lezen dit.
    Er is bij mij zelf ingebroken, op 16 oktober , in de lodewijksstraat. Ook geflipperd.Gejat is: een spiegelreflexcamera, een wacom tekentablet, een nintendo Wii, een playstation ,een digitenne tv kaart en een spaarpot. Het was in het huis van mijn vriendin, die die dag jarig was, en diezelfde dag overleed haar kat ook nog eens.

    Deze inbrekers hebben hun dag wel gekozen.
    de vrees is dat we de spullen nooit meer terugkrijgen, aangezien de verzekering en studentenhuizen geen goede makkers zijn.

    erg vervelend dat dit soort mensen korte straffen krijgen , of niet “getraced” kunnen worden, ik zit met de gebakken peren.

    Nou mag ik ook nog eens als “crimineel” de 26e januari opdraven naar het guyotplein voor ” roken op het station/ de bedrijnfsgang verstoren”.

    het was zondagavond 8 uur. wat een bedrijfsgang.

    raar landje.

  3. Het is toch van de gekke dat een politieagent een bekende crimineel niet zomaar mag controleren als deze agent iets verdachts bij die crimineel meent te zien? Straks mag een verdachte alleen nog maar aangehouden worden als de politie de strafbare gedraging zelf waarneemt! Geen wonder dat NL het luilekkerland van de penoze geworden is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s