Moeder

Over Julio, geboren en getogen in Groningen, zou ik een lelijk verhaal moeten schrijven, omdat Julio lelijke dingen heeft gedaan.
Maar aan het einde van de zitting besluit ik tot een ander verhaal.

Het is niet omdat hij gaandeweg het proces sympathieker is geworden of – nog mooier – onschuldiger.
Die lelijke dingen die hij heeft geflikt, blijven, die geeft hij ook toe.
Hij verdient de zwaarste straf.

Julio is 20 jaar.
Het is een jongen die het alleen – in z’n uppie – niet zal redden, omdat het leven buiten met al die verleidingen en dat mooie spul veel te snel voor hem gaat.

Advocaat Fred Kappelhof zegt dat Julio een jongen is die eerst doet en dan pas denkt.
En laat nu uitgerekend dat laatste het probleem zijn.
Julio heeft met zijn lage IQ moeite met denken.
Hij heeft hulp nodig om er nog wat van te maken.

In oktober vorig jaar ging hij uit verveling op stap met twee vriendjes die geldgebrek hadden in relatie tot de aanschaf van softdrugs.
Die vriendjes zijn El en Al, vriendjes van 15 jaar.

Julio ontkent dat ze vooraf een plan hadden gemaakt.
Het gebeurde gewoon.
In een woonwijk in Groningen zien ze twee jonge vrouw lopen.
Julio: ‘Mijn vrienden werden hebberig. Toen gingen ze rennen om hun ding te doen.’
Rechters: ‘Ding?’

Ze rukken de tassen uit de handen van de vrouwen en hollen weg.
Julio had achter een boom gestaan, was toen ook weggerend en had later gedeeld in de buit: een paar bruine handschoenen.

Een uurtje later slaan ze toe aan de Paterswoldseweg. El was met de trien naar Zwolle vertrokken en tegen Al had hij gezegd dat ze het niet moeten doen.
Maar ze doen het wel.
Een jonge vrouw op de fiets wordt gedwongen tot stoppen en ze roven haar tas.
De vrouw valt en de buit wordt verdeeld.
Rechters: ‘Hoeveel?’
Julio: ‘Niet veel.’

Een dag later zijn ze weer met z’n drietjes, nu in het Noorderplantsoen, in het park.
Opnieuw zijn twee jongen vrouwen het slachtoffer, een van hen raakt zelfs lichtgewond (tand door de lip).
Julio: ‘We moesten hard trekken want ze lieten de tassen niet los.’
Rechters: ‘Nogal heftig.’
Julio: ‘Ja.’

En dan was er nog gesodemieter geweest in de Poelestraat (straat voor op stap) waar Julio een klap had uitgedeeld, hij had boos een vrouw geslagen die ‘vieze zwarte’ tegen hem had gezegd en toen de politie hem wilde aanhouden, verzette hij zich.
Een agente kreeg een klap op haar sterke arm en vordert nu 260 euro schadevergoeding.

Kortom: allemaal lelijke dingen.

De slachtoffers schreven brieven aan de rechters.
De een schreef dat ze sinds de beroving met een honkbalknuppel naast het bed slaapt omdat ook haar huissleutels zijn gestolen.
De ander dat ze blij is dat haar belager is gepakt.
Maar dat ze niet boos op hem is.
Ze schreef: ‘Soms denk ik aan hem en dan denk ik dat hij geen fijn leven heeft. Ik hoop dat hij wat van zijn leven gaat maken.’

Rechters: ‘Wilt u daar op reageren?’
Julio: ‘Verbazingwekkend.’
Rechters: ‘Hoezo?’
Julio: ‘Dat ze niet negatief is en zo.’
Rechters: ‘Maakt dat indruk op u?’
Julio, wat ongemakkelijk: ‘Ja, best wel.’

De reclassering vreest dat de kans op herhaling groot is.
Julio niet.
Hij zegt: ‘Iedereen maakt fouten.’
Hij wil verhuizen en dan geen foute vriendjes meer.
Beetje hulp, goed, maar niet steeds en de hele tijd.
Rechters: ‘Twee keer in de week?’
Julio: ‘Tsss.’

Rechters zeggen dat ze er op deze manier een hard hoofd in hebben.
Ze zeggen dat hij de reclassering echt nodig heeft, misschien wel voor 200 procent.
Zegt: ‘Beetje bij beetje. Dan kom ik er wel.’

Rechters: ‘Forensische psychiatrie?’
Julio zou niet weten wat het is, maar goed dan, als die ding moet, dan moet dat.

De officier van justitie zegt dat Julio een jongeman is die niet zijn eigen boontjes kan doppen.
Zonder toezicht van de reclassering gaat het niet lukken met hem.
Ze eist daarom 18 maand gevangenisstraf waarvan 6 voorwaardelijk.

Advocaat Kappelhof vraagt hoe zijn moeder reageerde toen zij hoorde wat hij had geflikt.
Julio: ‘Ze was niet boos, maar wel teleurgesteld. Tranen en zo.’

Gerommel achter in de zittingszaal.
Een vrouw gaat staan, roept excuses en wil van wal steken, maar de rechters staan dat niet toe.
De rechters zeggen streng dat ze niets mag zeggen, maar het is al te laat.

De krachtige stem van de vrouw vult de zittingszaal.
Het is de moeder van Julio.
‘Niet boos? Ik ben woest. Hij is de oudste. De andere kinderen zijn ook zo kwaad op hem. Wat hij heeft gedaan, is niet normaal. Mijn kinderen doen het goed op school, behalve hij. Zo heb ik hem niet opgevoed. Woest ben ik.’

Julio kijkt ongemakkelijk achterom, met een bange blik naar zijn moeder.
Misschien is hij stilletjes blij dat hij straks met de parketpolitie mee mag, terug naar de gevangenis en niet met haar mee naar huis.

Ik denk aan de gevangenis.
Vol met foute vrienden.
Als het aan justitie ligt, moet Julio zich daar een jaar lang staande houden.
Dat lukt hem nooit.
Ik kijk ook even achterom en weet het dan zeker.

Alle goede bedoelingen van het justitiële apparaat ten spijt, maar Julio moet wel terug naar zijn moeder.
Dat is niet alleen de zwaarste straf, maar ook met de grootste kans op succes.

Rob Zijlstra

El en Al stonden vandaag eveneens terecht, maar dan voor de kinderrechter. Dat is achter gesloten deuren. In hun zaken wordt later uitspraak gedaan.

.

UPDATE – 22 februari 2010 – uitspraak
Julio wordt van de eerste overval vrijgesproken, maar veroordeeld voor de tweede en derde. Ondanks de vrijspraak vindt de rechtbank de eis passend en geboden: 18 maanden celstraf waarvan 6 voorwaardelijk. Daarnaast moet hij verplicht een cursus volgen: baas over eigen boosheid. Ook de gevorderde schadevergoeding moet worden betaald.

4 comments

  1. 18jaar eisen?
    Alle gekheid op een stokje: Deze jongen pleegt dus wel berovingen. Waardoor mensen verder in angst door het leven moeten. Waarbij de kans op herhaling door hem groot geacht wordt.
    En dan past in mijn optiek geen lage bestraffing.
    Mogelijk dat je een deel van de straf nog kunt afschuiven richting El en Al (die hem ongetwijfeld hebben omgepraat, uitgelokt dan wel verleid hebben), maar gezien hun leeftijd schiet dat ook niet op, en de praktijk leert dat rechters niet zo vaak ‘afschuiven’.
    Dan rest slechts nog langdurig vastzetten.
    Want terug naar de moeder klinkt wel, maar gaat niet werken, want dat doet het nu ook al niet, dus waarom zou het nu ineens wel werken?
    En dan klinkt die 18jr ineens weer heel aantrekkelijk….
    Al zou ik een andere oplossing wel willen, maar niet weten.

  2. Konden we maar gewoon eisen dat het goed moet gaan

    Want je hebt het mooi verwoord Rob..
    Julio een jaar in die gevangenis en je kunt hem afleveren met garantie certificaat. “Volkomen ongeschikt voor de samenleving…”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s