Noodweer in de jungle

Ze zijn er: mannen en vrouwen die door de straten van de stad kruipen.
Niet om rare records te vestigen of om gek te doen ten bate van een inzamelingsactie, maar omdat het hun lot is.
Drinkend en drugsgebruikend proberen ze te overleven.

Ze zijn er altijd geweest: jaren geleden zaten er eens twee mannen en een vrouw flessen jenever en bier te ledigen aan een tafel in een bovenwoning in Groningen.
Zolang ze dronken, waren ze niemand tot last.
Ze dronken dag in en dag uit en waren minimaal twee keer per dag zat.
Plots kreeg een van de mannen daar aan die tafel een epileptische aanval.
De andere twee schrokken zich een ongeluk, maar wisten wel raad: water, dachten ze, heel veel water.

En dus pakte de ene wijze weter zijn schokkende kameraad stevig bij het hoofd en goot de ander liters water naar binnen.
De kameraad verdronk ter plaatse.
Doodslag, zei justitie.
De rechtbank kwam twee weken later tot een ander oordeel: falend medisch ingrijpen. De twee gingen vrijuit.

Ze zullen ook altijd blijven.
Voor hen is Groningen geen fair trade-stad, geen fietsstad, veiligste stad of beste stad met de beste binnenstad, voor hen is de stad een jungle.

Op 25 juni vorig jaar zaten Eddie, Michel en Klaas in hun Noorderplantsoen te doen wat ze daar altijd doen: beetje hangen, beetje drinken, beetje drugs.
Michel gooide om de sleur wat te doorbreken af en toe steentjes naar vrouwen die passeerden.

Eddie (42) heeft het op een gegeven moment wel gezien.
Hij pakt de fiets van de protesterende Klaas en verdwijnt.
Hij fietst naar zijn moeder en zegt tegen zichzelf dat Klaas niet moet zeuren.
Jaren geleden had hij aan Klaas eens een cassetterecorder geleend.
Nooit teruggekregen.
Nu had hij zijn fiets.

Tegen de rechters: ‘Stonden we weer mooi quitte.’

Als Eddie al een tijdje thuis bij zijn moeder is, is er plotseling lawaai buiten op straat.
Het zijn Klaas en Michel.
Ze willen de fiets terug.
Eddie: ‘Ik had nooit verwacht dat ze zouden komen.’

Hij vertelt hoe Michel met een woest hoofd de trap op stormde en dat hij bang was dat hij de woning, waar ook zijn moeder is, binnen zal denderen.
Zegt dat woeste Michel een groot mes in zijn handen had.
Om te duiden hoe groot, houdt hij zijn handen uit elkaar, een visserman zou er jaloers op zijn.
Zegt dat Michel ook een gewelddadige reputatie heeft.

Eddie: ‘Ik riep dat ze moesten opdonderen. Ik pakte mijn kruisboog en toen Michel de deur openduwde, schoot ik in een flits, niet gericht of zo.’

Getuigen vertellen iets anders.
Michel was niet de trap op gestormd, maar stond buiten op straat met Klaas lawaai te maken.
Toen kwam Eddie met zijn kruisboog, riep lelijke dingen, richtte op Klaas en schoot.
Hij schoot, juist op het moment dat Michel er tussen sprong.
Om te sussen.

Eddie:’Tuurlijk zeggen ze dat. Ze zijn vrienden, ze hebben hun verklaringen op elkaar afgestemd. Maar ik heb binnen geschoten, omdat Michel mij met dat mes wilde aanvallen. Zelfverdediging, noodweer.’

Hoe het ook zij, binnen of buiten, de pijl van de kruisboog raakt vol het rechteroog van Michel.
Erger nog, de pijl gaat ook in het hoofd, raakt hersenen.
Michel, wel wat gewend in de jungle, trekt de pijl uit het hoofd.
Veel bloed.
Eddie zegt dat hij naar het ziekenhuis moet gaan, maar Michel wil dat niet.
Hij wil heroïne.
Eddie regelt wat.

De volgende dag heeft Michel hoofdpijn en lotgenoten zien nare dingen in zijn gezicht.
Ze bellen een ambulance en Michel wordt in het ziekenhuis met spoed geopereerd. Behalve ernstig oogletsel (komt nooit meer goed), constateren artsen een hersenvliesontsteking.

Waarom, willen de rechters weten, bezocht hij Michel een paar keer in het ziekenhuis?
Eddie: ‘Nou, ik wilde natuurlijk weten of hij wraakzuchtig was. Maar het klopt niet dat ik hem toen heb bedreigd. Ja, ik wist dat hij aangifte had gedaan. Nee, dat had ik nooit verwacht. Maar ik snapte het wel. Ik zei tegen hem, bij de rechter ga ik het winnen, want het was zelfverdediging.’

Eddie vertelt dat hij een keertje fruit had meegenomen naar het ziekenhuis.
‘Ja, ook drugs. Daar vroeg hij om. Heroïne. Ik wilde hem ook een beetje tevreden stellen.’

Michel eist 300 euro vergoeding voor materiële schade.
En 20.000 euro smartengeld.

Michel zegt tegen de rechters dat het kantje boord is geweest, dat hij nu veel vlekken ziet en dat hij, muzikant die ooit prijzen had gewonnen, nu alleen nog maar een beetje slaggitaar kan spelen.
In het belang van zijn linkeroog zal hij nooit meer ergens tussen springen om te sussen.
Michel: ‘Ik was nooit bang, nu ben ik een watje geworden.’

De advocaat: ‘Het was noodweer.’

Poging tot moord, meent de officier van justitie en eist drie jaar gevangenisstraf en tbs met dwangverpleging.
Ze vreest dat Eddie zonder dwangbehandeling een ongeleid projectiel blijft, ook gezien zijn indrukwekkende strafblad.

Eddie: ‘Misschien in het wat, tbs om uit dit wereldje te stappen. Een nieuwe uitdaging.’
De advocaat: ‘Een tbs-behandeling duurt vandaag de dag minimaal acht jaar. Plus die drie, dan is hij elf jaar onderweg.’

Eddie: ”t Is wel veel, ja.’

Rob Zijlstra

.

UPDATE – 25 maart 2010 – uitspraak
Eddie is veroordeeld tot 30 maanden celstraf en tbs met dwangverpleging. Zijn verhaal dat hij binnen werd aangevallen, is volgens de rechtbank niet geloofwaardig. Ook van noodweer (zelfverdediging) is geen sprake omdat Eddie buiten niet werd aangevallen. Aan het slachtoffer moet hij 10.300 euro betalen.

HET VONNIS

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s