de Telegraaf

De advocaat zegt – hij weet hoe gevoelig dit soort dingen vandaag de dag liggen – dat hij het niet wil bagatelliseren.
Daarom zegt de advocaat, van wie bekend is dat hij kan bulderen als een oud Russisch vliegtuig – het voorzichtig, bijna fluisterend.
Hij fluistert tegen de rechters: ‘Agenten zijn niet vogelvrij. Maar in dit geval hebben de agenten niet die angst gehad die ze zeggen te hebben gehad. Het psychische lijden van de agenten wordt hier opgevoerd om een vordering in te kunnen dienen.’

Die vordering is van een van de agenten.

De agent raakte gebutst bij het incident waarvoor Anton (41) terecht moet staan.
Anton wordt ervan verdacht dat hij twee politieagenten aan gort wilde slaan.
Juridisch: Anton wordt een poging tot het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel ten laste gelegd.

De agenten hadden het wapen waarmee Anton in de rondte zwaaide, kunnen afweren.
Niet kordaat. zoals je van een agent misschien zou verwachten, maar ternauwernood.
Een van de agenten had niet kunnen voorkomen dat hij toch een tik kreeg.
De officier van justitie: ‘De verdachte nam de kwade kans voor lief de agenten zwaar te verwonden.’

De advocaat had foto’s van de arm van de agent gezien.
Zegt, opnieuw niet al te hard: ‘Een blauwe plek is geen verwonding, het is een kneuzing. Het kan wel even pijn hebben gedaan, maar de agent kon wel gewoon blijven werken.’

Mag zo wezen, zegt de officier van justitie, maar het velen van een extra stootje behoort niet tot de bagage van de politieman.
Dat zegt de Hoge Raad ook.
En daarom moet de vordering van de agent, meent de officier, worden toegewezen.
Ze zegt nog: ‘Het incident heeft een behoorlijke indruk op hem gemaakt. De agent is zich na het voorval meer bewust geworden van het geweld tegen de politie. Hij heeft nog regelmatig herbelevingen.’

De agent wil daarom, vanwege het psychische lijden, 260 euro hebben van Anton.

Anton zit gelaten in het verdachtenbankje.
Hij is een man in de war.
Vorig jaar had ik hem ook al eens in zittingszaal 14 zien zitten.
Ook toen was hij al danig verward.
Er waren lelijke dingen gebeurd, hetgeen was geëindigd in een nare scheiding.
Anton, vader van dochter, kon dat moeilijk verkroppen en belandde met een zware depressie in combinatie met paranoïde trekken en borderline-kenmerken in de forensisch psychiatrische inrichting van Franeker.

Daar, in Franeker, voelde hij zich meer thuis en krabbelde hij langzaam maar zeker ook de goede kant weer op.
Tot december vorig jaar.
Toen vonden zijn behandelaars het tijd voor een overplaatsing.
Anton kwam tegen zijn zin in Bedum terecht, in een huis voor mensen die zijn vastgelopen en daar vlot moeten worden getrokken.

Maar eenmaal overgeplaatst, op de dag zelf al, raakte Anton in paniek.
Hij trok het niet.
Hij belde ongelukkig en in de knoop de politie.
Zei dat hij iemand anders was en dat weer iemand anders de boel kort en klein aan het slaan was.
Of ze snel konden komen.

De politie kwam snel en ter plaatse troffen ze Anton.
Met in zijn handen een elektrische gitaar.
Daarmee zwaaide hij wild in de rondte.
En raakte een van de agenten op de arm.

Tegen de rechters zegt Anton dat hij het allemaal heel vervelend vindt en enorm veel spijt heeft.
En dat hij zijn excuses wil aanbieden aan de agenten.
Zegt dat hij wel had gezwaaid met die gitaar, maar dat hij niet op de agenten had ingehakt of zo.
Dat het allemaal in een flits gebeurde, niet met voorbedachten rade, dat die agenten op hem af kwamen lopen, dat hij toen in paniek raakte, dat hij er geen verklaring voor heeft waarom. Dat het een reactie was.
Dat hij niemand had willen verwonden, nou ja, misschien dat hij de politieauto had willen beschadigen, dat wel.

Zijn advocaat: ‘Het was een noodkreet van iemand die psychische problemen heeft.’

De officier van justitie gooit haar hoofd in de nek, kijkt indringend en boos naar Anton en zegt dan dat er een kwaadaardige geur om hem heen hangt.
Zegt: ‘Meneer hier lokte met dat valse telefoontje de politie naar zich toe, om vervolgens met die gitaar op ze in te hakken. En alleen omdat zijn plek hem niet beviel, omdat meneer hier terugkeer naar Franeker wilde afdwingen. Dat gedrag accepteren we met z’n allen niet’

Ze eist een straf gelijk het voorarrest, want Anton zat een tijdje vast.
Daarnaast eist ze een jaar voorwaardelijke gevangenisstraf met als voorwaarde dat zijn behandeling wordt voortgezet in de forensisch psychiatrische inrichting, ook als dat nog langer dan een jaar gaat duren.

Dit laatste wil Anton ook heel graag.
De advocaat: ‘De eis is perfect, op die 260 euro na.’

Wat opviel in deze strafzaak was de harde toon die de officier van justitie aansloeg.
Het adagium dat het openbaar ministerie één en ondeelbaar is, is in de praktijk van de rechtszaal ver zoek.
Het maakt voor een verdachte heus verschil wie er aanklaagt.

In de perskamer van de rechtbank in Groningen hebben wij menig rechter, officier van justitie en advocaat in de loop der jaren voorzien van bijnamen, zoals scholieren op het schoolplein schertsnamen bedenken voor de onwetende leraren en leraressen.
Niet om te bagatelliseren, maar om onderling te duiden.

De officier van justitie in deze kwestie heeft in de perskamer de naam feiten onnodig zwaar aan te dikken.
Wij noemen haar de Telegraaf-officier.

Rob Zijlstra

>> de schreeuw

.

UPDATE – 2 april 2010 – uitspraak
De rechtbank heeft Anton veroordeeld tot 16 dagen celstraf, dat de tijd die hij in voorarrest heeft gezeten. Daarnaast worden hem 8 maanden voorwaardelijk opgelegd. Kan hij naar Franeker, zoals de bedoeling was. En nooit weer Bedum. Maar de agent heeft wel recht op de gevraagde 260 euro. Die moet hij betalen.



6 comments

  1. Wat raar, om haar de Telegraaf-officier te noemen. Als het echt zo erg is, dan noem je haar toch Hoedeman of, naar de krant waar hij aan verbonden is, de Volkskrant-officier. Of Azijnbode-officier. Je hebt zeker iets tegen De Telegraaf? Gesolliciteerd en te licht bevonden?

  2. Misschien moet deze agent toch het besluit nemen dat het tijd wordt om niet meer de straat op te gaan, maar achter het bureau te gaan zitten. Wat als hij niet tegenover iemand met een elektrische gitaar, maar met een pistool komt te staan? Dan kan ie toch moeilijk z’n moeder bellen.

    Ik begrijp goed dat geweld ook op agenten indruk maakt, maar als agent moet je wel weten dat je een beroep hebt waarmee je daar vroeg of laat mee te maken zult krijgen. Dus moet je ermee om kunnen gaan en anders maar niet meer de straat op.

  3. Ik zou het niet erg vinden als Telegraaf-officier door het leven te gaan. Het is een toonaangevend blad; in het buitenland te koop en in het weekend driedubbeldik.
    Wat anders te denken van de regiokrant-officier of het huis-aan-huisblaadje-officier, gratis en voor iedereen toegankelijk?
    En natuurlijk vind ik het goed dat agenten tegenwoordig ook best af en toe de weg naar Purmerend mogen vragen. Wie anders zal zich zo gauw mogelijk ergens naar toe wanen om daar een fleer tegen zijn kop te krijgen?

  4. Prima stuk Rob. Ach kwalificaties van mensen is eigenlijk nooit jou sterkste kant geweest Rob. En laat je niet te veel leiden door provocateurs die als gorilla’s zichzelf in voor hun opdrachtgevers in beeld moeten schrijven,… soms over lijken durven te gaan. Om maar te noemen raadsheren, fotomodellen, kappers de afgrond in duwen met hun pen. Te zielig voor woorden, maar laat ik het daar maar bij houden.

    Kwalificeren van mensen is altijd een zwaktebod Rob. Maar in de tijd van de voorjaarsschoonmaak kun je eens een frisse wind door die perskamer gooien.

    Het houden bij feitelijkheden wat jou onderscheid van vele andere journalisten siert je juist. Sensatie, spectaculair, opgeblazen dat hoort niet bij Rob Zijlstra.

    Zakelijk, onafhankelijk, ingetogen, vriendenlijk, beschaaft, objectief, helder, open, eerlijk natuurlijk begrijp ik ook dat de Telegraaf jou als journalist graag zou willen overhalen voor hun te gaan schrijven! Maar je zal je dood ongelukkig gaan voelen,…. laat het over aan collega’s die springen als opgeblazen kikkers, niet aan jou kunnen tippen.

  5. Ik speelde klein in een bluesband.Ons inkomertje was altijd een bluesje in C. Wijze van sleur.Totdat onze bassist daarbij in A begon en zo ons en het geheel in Am7 omzette en aan harmonie enorm toevoegde. Het swingde aan alle kanten en de zanger begon zelfs in Fis te janken. Een soort van dierencollectief.
    Er waren zelfs meisjes enthousiast om nog enkele klanken bij te willen voegen aan het in hun ogen onvolwaardige geheel.
    Hoe ver kan men daarbij gaan?
    Ik ben in Oslo geweest, ver weg, in’t Munch museum en ’t Nasjional Gallariet (fout gespeld), de cri was er ook bij.
    Het was nog niet zo slecht.
    Toen werden er nog geen frisse gitaars door de poliitiekamer gegooid, zelfs niet in het voorjaar.

  6. Jacob, het bleef dus muf om uiteindelijk met een blues zucht in c geheel afgebrand 3 keer per jaar vakantie werd. Prachtig toch die oude tijden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s