Lierstraat

Lang dacht de politie dat er iets anders was gebeurd dan ze wilden doen geloven.
Omdat niet alles wat ze vertelden, ook klopte.
De rechercheurs kregen de puzzel maar niet compleet.
Daarom dacht de politie dat ze Russische roulette hadden gespeeld.
Met verschrikkelijke gevolgen.

In de rechtszaal ontkent Nico (26) het met kracht.
Geen Russische roulette.
Maar wel een vreselijk ongeluk.

Het is zondag 20 december 2009 en overal in Groningen ligt sneeuw.
Nico en Danny dollen wat, ze gooien sneeuwballen.
Eén sneeuwbal raakt een vrouw, of net niet.
Deze vrouw heeft een vriend, Franky, en die wordt heel boos.
Met een mes in de hand en een grommende pitbull rent hij achter Nico en Danny aan.

Nico en Danny weten te ontkomen.
Ze kennen Franky en zeker zijn reputatie.
Ze zijn er van overtuigd dat Franky het er niet bij zal laten zitten.
Nico besluit dat hij zich moet kunnen verdedigen.
Van een vriend leent hij een revolver.
Zelf heeft hij er ook nog eentje, ergens verstopt in een schuurtje.

Het is maandag 21 december 2009, nog meer sneeuw.
Nico weet dat hij van wapens eigenlijk helemaal geen verstand heeft.
Maar hij kent David die over die dingen wel weet.
Samen met zijn vriend Henk rijdt hij eerst naar een coffeeshop, koopt daar voor vijftien euro wiet en dan gaan ze de Lierstraat in Groningen.
Want daar woont David.

Het zijn geen beste wapens, zegt David als ze met z’n drietjes aan tafel zitten.
Het zijn omgebouwde gasalarmpistolen.
David waarschuwt dat de kogel zomaar kan blokkeren en dat het wapen dan kan ontploffen.
Dat er ook geen veiligheidspal op zit.

David laat zien hoe je kogels in de revolvers doet en hoe je die er weer uithaalt.
Nico zegt dat ze ook een beetje aan het spelen waren, met die legen wapens.
Hij zegt: ‘We deden een beetje stoer, als cowboys. We klikten steeds, alsof we schoten, maar niet gericht.’

Het is inmiddels half elf ’s avonds en Nico weet genoeg. Hij trekt zijn jas aan, gaat nog even naar het toilet en wil dan het wapen van tafel pakken om het bij zich te steken.
Op het moment dat hij het wapen met de linkerhand oppakt, klinkt een knal.
Iedereen schrikt.
Henk, die nog aan tafel zat, valt voorover.
En dan op de grond.
Een kogel gaat via zijn oog in het hoofd.
Henk is dood.

Paniek.
Nico pakt de twee revolvers, de kogels die op tafel liggen en gaat er vandoor.
Hij gaat naar een vriend die hem de volgende ochtend naar Rotterdam brengt.
Daar woont de advocaat van Nico.
De advocaat belt op zijn verzoek de politie.
Nico wordt gearresteerd.

Hoe kon het wapen dat leeg was, plots geladen zijn?
Het is een vraag die niet wordt beantwoord.
Is Nico kort voor hij weg wilde gaan, wel naar het toilet geweest?
Anderen verklaren daar niet over.
En waarom verklaarde getuige David aanvankelijk dat er maar een wapen was, in plaats van twee.
Rechercheurs stellen vast, dat in de woning geen sporen van geweld zijn aangetroffen.
Er was geen ruzie.
Maar waarom, als het een ongeluk was, vluchtte Nico dan naar Rotterdam?
En waarom wilde hij aanvankelijk niet de naam noemen van de vriend van wie hij het vuurwapen had geleend?

De rechters: ‘Er zijn vragen en sommige dingen kloppen niet. Dat zit ons dwars.’

Nico is emotioneel.
Hij zegt dat hij sommige dingen niet meer weet.
Dat hij graag alle antwoorden wil geven.
Dat hij soms hoofdpijn heeft van het piekeren.
Dat Henk zijn vriend was die door zijn schuld nu dood is.
Dat hij het zichzelf nooit zal vergeven.
Dat hij vindt dat hij nog steeds geen recht heeft op leuke dingen.
Dat hij zich vreselijk schuldig voelt, maar dat het een ongeluk was.

De moeder van Henk schreef in een brief verdrietige woorden aan de rechters.
Ze schreef dat het niet klopt dat een moeder achter de kist loopt van haar zoon.
Dat Henk goed op weg was zijn verslaving achter zich te laten.
En dat haar zoon aan het sterfbed van zijn vader had beloofd zijn leven te beteren.
Die belofte had hij in zijn arm laten tatoeëren.
De moeder van Henk schreef dat ze het Nico nooit zal vergeven.

Nico moet  nu huilen.

De officier van justitie zegt dat hij geen duidelijk beeld heeft.
En twijfelt.
Dat hij niet uitgaat van doodslag.
Omdat de opzet ontbreekt, dat Nico geen kwade bedoelingen had, dat hij het gevolg van zijn gedragingen niet heeft gewild.

De officier van justitie zegt: ‘Het is dood door schuld.’

Hij aan wiens schuld de dood van een ander te wijten is, wordt gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste twee jaren (…). Indien de schuld bestaat in roekeloosheid, wordt hij gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste vier jaren (…) – artikel 307 wetboek van strafrecht.

De officier van justitie zegt: ‘En roekeloosheid. Nico speelde met het wapen, hij klikte, deed er stoer mee als een cowboy, terwijl hij geen kennis van zaken had, er was geblowed, hij wist dat de wapens slechte wapens waren.’

De eis: 2 jaar gevangenisstraf.

De advocaat is het met de officier eens: dood door schuld.
Hij is het niet eens met de ‘verzwarende’ roekeloosheid.
Nico dacht dat het wapen niet geladen was, hij klikte niet terwijl hij het wapen op Henk richtte.
Hij pakte het wapen van tafel en toen ging het af.
Dat is vreselijk, maar niet roekeloos, zei de advocaat.

De rechters zeggen dat ze over twee weken uitspraak doen, op 12 april.
Aan Nico vragen ze of hij daar bij aanwezig wil zijn.
Dat dat niet hoeft, maar wel mag en dat het voor de beslissing van de rechtbank niet uitmaakt.
Rechters vragen dit uit praktische overwegingen.
Omdat als de verdachte bij de uitspraak aanwezig wil zijn, er vervoer moet worden geregeld.

Nico: ‘Ik wil komen. Uit respect voor de moeder van Henk.’

Rob Zijlstra
.

UPDATE – 12 april 2010 – uitspraak
Nico die nog zo mooi had gezegd dat hij uit respect zou komen, was er niet. Zo hoorde hij de rechter niet uitspreken dat hij een vergissing heeft gemaakt, maar wel eentje als gevolg van een ernstig gebrek aan zorgvuldigheid. Aanwijzingen dat Nico opzettelijk handelde, zijn er – sprak de rechter – niet. Wel is de straf hoger dan de eis, omdat de eis geen recht doet aan de ernst: 3 jaar celstraf.

HET VONNIS

3 comments

  1. Nico staat er niet bij stil dat er in het geval van een vervoersregeling iemand daarvoor moet betalen.
    Hij is nog van de generatie die dacht dat iedereen dat met uitbundig plezier en uiteraard gratis voor hem zou doen.
    En met veel kracht is hij bereid zich uit zijn bed te wurmen om een verplaatsing te ondergaan uit respect voor een moeder, die wie weet aan het uitje belastingtechnisch bijdraagt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s