Zwaailichten

Het was maandag een drukke drugsdag in de rechtbank van Groningen.

’s Middags streek zelfs een heuse criminele drugsorganisatie (artikel 140) in zittingszaal 14 neer.
De politie had onder de codenaam Uil maandenlang onderzoek gedaan naar de boevenbende en uiteindelijk tien mannen gearresteerd. Zij zouden met z’n allen lucratief in de weer zijn geweest met hennep.

De officier van justitie had het over 12.710 hennepplanten.
Voor het idee: één plant levert volgens justitie standaard 28,2 gram te verkopen hennep op.
Een geslaagde oogst had dus 350 kilo opgebracht.
In de handel aan de achterdeur doet één zo’n kilo zeker 3.000 euro.

Dat is met zoveel plantjes goed voor een miljoen euro per oogst.

En mogelijk nog wel wat meer, want de organisatie handelde ook in Duitsland waar de prijzen bij gebrek aan gedogen hoger liggen.
Het Uil-onderzoek is klaar, maar het proces wordt ergens in augustus of september voortgezet.
De advocaten probeerden maandagmiddag alvast wat gaten in het onderzoek te schieten.
Want hoezo een criminele organisatie?
Het was eerder een janboel.

Hoe het ook zij, feit is wel dat tot maandagmiddag nog maar vier van de tien georganiseerde bendeleden in de gevangenis zaten.
Op last van de rechtbank is vanochtend (dinsdag) om elf uur een derde boef geschorst uit detentie om alvast een aanvang te kunnen maken met een leven op het rechte pad.
Een vierde bendelid mag eind deze maand naar een afkickkliniek om het alcoholpercentage in zijn bloed structureel te verlagen.
Twee van de tien boeven moeten tot aan het proces vast blijven zitten.

Maandagochtend, andere zaak, stonden Robbie (29) en Gregoir (38) terecht.
De officier van justitie: Robbie en Gregoir zijn internationale drugssmokkelaars uit Groningen en Drachten.
Zij brachten opzettelijk en telkens tezamen en in vereniging, zo staat het in de dagvaarding, cocaïne en hennep buiten het grondgebied van Nederland.

Ondanks dit toch stevige verwijt, zijn beide verdachten niet gedetineerd.
Ze zijn deze ochtend als vrije mannen en geheel vrijwillig naar de rechtbank gekomen.

De politie had Robbie maanden in de gaten gehouden, nadat criminele informanten tegen betaling hadden getipt.
Zijn telefoons werden getapt en Robbie zelf werd stelselmatig geobserveerd.
Na acht maanden ontdekte de politie in Groningen dat ook in Duitsland een onderzoek liep waarin Robbie als verdachte voorkwam.
Dit leidde tot internationale samenwerking want zo pak je smokkelaars aan.

In de rechtszaal doet de officier van justitie drie drugstransporten naar Duitsland uit de doeken, opgeteld goed voor een kleine kilo cocaïne.
Het bewijs dat Robbie en Gregoir daarbij betrokken zijn geweest, komt van Heinrich, de man met wie Robbie zijn snode zaken zou hebben ondernomen.
Zegt de officier van justitie.

Uit telefoontaps en – en gegevens blijkt dat er regelmatig contact is geweest tussen die twee.
Heinrich werd in huurauto’s gesignaleerd in Groningen, op het Zuiderdiep, bij Kentucky Fried Chicken aan de Sontweg en bij Robbie thuis.
En Robbie is gezien in Duitsland, op parkeerplaatsen bij de Lidl en bij tankstations.

Maar Robbie ontkent alles.
Dat wil zeggen, de wietkwekerij die in zijn woning is aangetroffen, dat klopt wel.
Maar geen handel in harddrugs.
Wiet is zijn grens.
Zijn contacten met Heinrich gingen over heel andere zaken.
Over het opzetten van een kledinglijn en over een handeltje in speelgoed voor kinderen.

En hij had een keertje gebitsprotheses op een Duitse parkeerplaats afgeleverd.
Rechters: ‘Ja, dat hebben we gelezen. ’s Nachts.’
Robbie beaamt dat en verder wil hij er niets over zeggen in de rechtszaal. Hij beroept zich op zijn zwijgrecht.

Ook Gregoir ontkent.
Hij was één keer met Robbie naar de Lidl in Duitland gereden.
Voor de gezelligheid, gewoon omdat zijn mattie hem dat had gevraagd.
En als een mattie dat vraagt, dan doe je dat, dan vetrouw je hem, zegt Gregoir.
Wat wel klopt is dat hij Robbie had meegeholpen een hok te timmeren.
Het hok waarin later die hennep werd aangetroffen.
Maar daar wist hij weer niets van.
Hij had Robbie geholpen omdat zijn vriend hem ook wel eens hielp, met schoffelen in de tuin bijvoorbeeld.

De officier van justitie gelooft er niks van.
Ze zegt: De verdachte Robbie zwijgt maar de feiten schreeuwen om een verklaring.
En: Beide verdachten zijn samen ongeloofwaardig. Hoezo nou, ’s nachts tanden vervoeren naar Duitsland?

De advocaten wijzen de rechtbank erop dat Heinrich wel alles heeft verklapt, maar dat hij later bij de rechter-commissaris heeft gezegd dat hij heeft gelogen als het om Robbie gaat.
Kortom, zeggen de advocaten: deze Heinrich wiens verklaringen cruciaal zijn voor het bewijs, is onbetrouwbaar. Zonder zijn bedenkelijke verklaringen blijft er geen spat bewijs over.

Robbie en Gregoir knikken.
Zo is het.
Gregoir wil in plaats van dit gedoe weer timmeren en schoffelen in de tuin en voor zijn gezin zorgen.
Robbie is bezig een handelsonderneming op te zetten. Hij heeft zich al ingeschreven bij de Kamer van Koophandel. De sociale dienst helpt hem.

Maar de officier van justitie wil afrekenen.
Tegen Gregoir zegt ze dat het medeplegen van de uitvoer van cocaïne een ernstige zaak is en dat de richtlijnen van justitie forse straffen voorstaan.
Ze eist een taakstraf van 120 uur en drie maanden voorwaardelijke gevangenisstraf.
Maar Robbie moet zitten.
Tegen hem eist justitie 21 maanden celstraf waarvan zeven voorwaardelijk.

Na een lange drugsdag stel ik drie dingen vast.:

1. De rechtbank gaat twee dagen voor het proces tegen de internationale criminele organisatie uit Groningen uittrekken. Acht van de tien verdachte bendeleden zijn al vrij. Dat zal dan, denk ik, straks allemaal wel meevallen.

2. Maandenlang doen de Duitse en Nederlandse politie onderzoek (telefoontaps, observaties en wat al niet meer) naar de handel en wandel van Robbie en Gregoir. En dan moet een praatgrage Duitser, zelf ook verdacht, het overtuigende bewijs leveren.

3. Drugsboeven hebben kennelijk nog altijd niet in de gaten dat de politie bij de minste verdenking mobiele telefoons tappen en afluisteren. Of zoals een advocaat het maandag zei: ‘Die jongens snappen nog steeds niet dat mobiele telefoons net zwaailichten zijn.’

Rob Zijlstra

>> hoe het anders kan

.

UPDATE – 31 mei 2010 – uitspraken
Gregoir kan zijn ding doen. De rechtbank heeft hem vrijgesproken. Uit het door justitie verzamelde bewijs blijkt onvoldoende dat er sprake is van opzet. Robbie moet zitten. Hij kreeg 21 maanden onvoorwaardelijke celstraf opgelegd. In de praktijk is dat een maand langer dan justitie had geeist.


One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s