Verrotte toekomst

Hoe meer tijd in de rechtszaal, hoe vaker bekende gezichten.

In het strafrecht zijn bekende gezichten meestal recidivisten.
Soms komt een naam mij bekend voor, maar vaker herken ik ze aan de maniertjes, in de rechtszaal wel de proceshouding genoemd.

Kijk, daar heb je Hasan uit Somalië weer die vorig jaar in zittingszaal 14 gedreven vertelde over zijn plannen.
Hij wilde heel wat van het leven gaan maken.
Maar de officier van justitie had hem een dikke draaikont genoemd, omdat hij maar bleef ontkennen dat hij in de Groninger binnenstad een man had beroofd van een Sony Xperia.

En de rechters noemden zijn vlotte babbel vol ontkennende woorden kul.
Ze veroordeelden hem tot twaalf maanden onvoorwaardelijke celstraf.
De officier van justitie had nog gezegd bang te zijn dat ‘wij’ Hasan hier nog vaker zullen zien.

Wat dus deze week gebeurde.

Hasan werd beschuldigd van opnieuw een straatroof nadat hij met vrienden whisky had gedronken bij de voetbalkooi.
Geheel ten onrechte, zei hij zelf.
Hasan is in weinig veranderd.
Nog altijd even ad rem in zijn ontkenning.
De plannen voor een groots leven bestaan nog steeds, maar zijn nog niet tot uitvoering gebracht.

De officier van justitie eiste, ter beveiliging van de samenleving, ditmaal 24 maanden onvoorwaardelijk.
De rechters moeten nog oordelen.

Pieter was deze week een nieuwkomer in zittingszaal 14.
Hij is geen recidivist, maar nieuwe aanwas.

Tussen Hasan en Pieter bestaan enkele overeenkomsten.
Ze zijn beide in 1991 geboren en wonen nog bij moeder alleen thuis.
Ze klooien met drank en drugs.
Hasan vertelde vorig jaar dat hij diploma’s en certificaten wilde halen om zijn plannen te verwezenlijken.
Ook Pieter had plannen voor de toekomst.

Verschillen tussen de twee justitiabelen zijn er uiteraard ook.
Zo kun je Pieter onmogelijk een dikke draaikont noemen.

De officier van justitie beschuldigt hem van brandstichting en Pieter doet daar niet moeilijk over.
Het is zo, hij heeft dat gedaan en heel eerlijk gezegd, dikke spijt heeft hij niet.

De rechters zeggen dat brandstichting een ernstig strafbaar feit is waar zware straffen op staan.
Omdat je bij het stichten van de brand nooit kunt weten hoe het zal aflopen.
Vuur heb je niet in de hand.
Of hij daar niet van schrikt, willen de rechters van hem weten.
Pieter: ‘Een beetje.’

Vier jaar lang had hij snoeihard gewerkt in het groenbeheer bij het werkvoorzieningschap Fivelingo in Delfzijl.
Maar hij wilde wel wat meer.
Hij wilde diploma’s, certificaten.
Zegt: ‘Die mensen beloofden het de hele tijd. Ze zeiden, volgend jaar krijg je een werkleeropleiding. Maar het was steeds volgend jaar, ik weer een jaar hard werken, maar weer niks. Vier jaar lang. Zo werd ik 20 jaar.’

De rechters: ‘U bent met wat minder hersens gezegend dan de gemiddelde Nederlander.’
Pieter: ‘Ze hebben me gewoon vier jaar lang bedrogen. Ik werd uitgelachen. Toen was mij de maat vol.’

Samen met de 17-jarige Wouter, een eveneens ontevreden collega, bedacht hij een plan.
Rechters: ‘Daar heeft u goed over nagedacht?’
Pieter: ‘Ja. Ik dacht, ’s nachts is het mooiste moment. Want dan is er niemand.’

Eerst gooiden ze ruiten in van het pand van het werkvoorzieningschap.
Na drie keer vonden ze dat niet voldoende.
Ze wilden het pand beschadigen.
Ja, de hens moest er in.

Pieter: ‘Ik voelde me heel rot. Ik dacht, laat hunnie zich ook maar eens verrot voelen.’
Rechters: ‘Het was dus een wraakactie.’
Pieter: ‘Ja.”

Om twee uur in de nacht ging het inbraakalarm af.
Toen politie ter plaatste kwam, brandde het flink.
De middelbrand moest worden opgeschaald naar grote brand.
Nadat het vuur was geblust, kon de schade worden opgemaakt: 600.000 euro.

Wouter biechtte al snel op wat hij had geflikt en noemde de naam van Pieter.
Zo kwam alles uit.
Pieter zat 43 dagen in voorarrest en werd toen geschorst.
Hij mocht naar huis met een enkelbandje om de voet.

Rechters: ‘Wat doet u zo heel de dag?’
Pieter zegt: ‘Beetje tv kijken, beetje gamen.’
Hij zegt dat hij niemand meer ziet, alleen familie.
En o ja, dat hij kookt voor de mensen thuis.
‘Als ze thuiskomen, kunnen ze direct eten.’
Of hij dat leuk vindt, koken?
‘Ja.’
Rechters: ‘Misschien iets om iets meer mee te doen?
Pieter, resoluut: ‘Nee!’

De officier van justitie zegt dat Pieter nu niets meer heeft, dat hij ook letterlijk zijn eigen glazen heeft ingegooid.
Ze vindt het niet wenselijk dat de rechters hem naar de gevangenis terugsturen.
De officier van justitie eist daarom de 43 dagen die hij al opgesloten heeft gezeten, zes maanden voorwaardelijke celstraf en een taakstraf van 160 uur met toezicht van de reclassering.

Of het dan goed komt met Pieter?
De officier van justitie weet dat ook niet.
Ze had opgemerkt dat Pieter moeilijk leerbaar en beperkt veranderbaar is.
Toen ze dat zei, moest ik weer aan Hasan denken.

Tussen Hasan en Pieter bestaat geen verband, maar wat hun toekomst betreft, zitten ze in het zelfde schuitje.

Rob Zijlstra

 de draaikont (25 februari 2010)

.

UPDATE – 13 oktober 2011 – uitspraken
Hasan is aan de beurt. De eis van het openbaar ministerie doet geen recht aan de ernst van de feiten, vindt de rechtbank. Hasan is veroordeeld tot drie jaar gevangenisstraf.

Pieter zat 43 dagen vast. Hij is nu veroordeeld tot 223 dagen waarvan 180 voorwaardelijk. Dat betekent dat hij zijn vrijheidsstraf er op heeft zitten. Wel moet hij om het echt af te leren nog 160 uur werken. Een straf conform de eis.

2 comments

  1. Verrotte toekomst

    Soms komt een naam mij bekend voor, maar vaker herken ik ze aan de maniertjes, in de rechtszaal wel de proceshouding genoemd.

    Hasan is in weinig veranderd. Nog altijd even ad rem in zijn ontkenning. De plannen voor een groots leven bestaan nog steeds, maar zijn nog niet tot uitvoering gebracht.

    Hij is geen recidivist, maar nieuwe aanwas.

    Tussen Hasan en Pieter bestaat geen verband, maar wat hun toekomst betreft, zitten ze in het zelfde schuitje.

    Ik geef je een sabattical van een paar maanden.
    Laten we zeggen tot de Kerst.
    Okay?

    Het is vooral het Hasan/Pieter verhaal dat me inspireert tot een èrg lange, inhoudelijke reactie hier. En dan vooral Pieter, en wat je over hem hebt geschreven.
    Ik heb heel lange tijd en van zeer nabij een “Pieter” gekend. Maar die woont niet in het noorden. Is trouwens wel analfabeet en zwakbegaafd.

    Ik vrijwillig sinds enige tijd in een Kringloopwinkel. Ook daar “Pieter’s” onder m’n collega’s. En een management dat weinig kaas heeft gegeten van personeelsbeleid, personeel en arbeid, true human resources management, en de Pieter’s in dit land.

    Maar neem jij nou maar even afstand.
    Dan zal ik ondertussen de Pieter’s in m’n kringloopwinkel de gelegenheid geven om zich over hún frustraties uit te spreken. En kijken of daar iets aan gedaan kan worden. Om hen te beschermen tegen eventueel zichzelf.

  2. Niet alleen Pieter heeft een beroerde toekomst maar ook velen van zijn collega’s die niets hebben misdaan.
    Op de site van de abvakabofnv is het volgende te lezen:
    Zolang er geen nieuwe cao wsw is en zolang niet duidelijk is of de grote bezuinigingen op de wsw doorgaan, zijn acties nodig. Er staat de komende tijd veel op het spel voor de sociale werkvoorziening. De cao-onderhandelingen zijn vastgelopen en de rampzalige plannen van de politiek komen steeds dichterbij. Hierdoor zullen 70.000 (van de 100.000) plaatsen in de sociale werkvoorziening verdwijnen en moeten grote groepen werknemers straks onder het wettelijk minimumloon werken.

    De acties zullen starten in november. Het probleem is dat een sociale werkvoorzieningsbedrijf een verschuiving heeft van productie naar dienstverlening/ een stuk zorg. Zoals alle andere plannen van het kabinet wordt de zorg overgehevelt naar de gemeenten die voor die zorg geen geld beschikbaar hebben. Een sociale werkvoorziening moet zichzelf financieel kunnen bedruipen. Dat is lastige keuzes maken.

    Je kunt het ook terugzien uit het verleden: in 1994 de melkertbanen die later de ID-banen werden en via de overheveling naar de gemeenten werden wegbezuinigd. Weinigen kunnen vanuit een beschermende werksfeer doorstromen naar een reguliere baan. (De weinigen die het werk al vanaf 1994 doen horen elk jaar weer dat ze mogelijk moeten verdwijnen.) En het werk dat werd gedaan is onontbeerlijk, het treft ouderen, scholen, buurtcentra’s enz. De rechter kan nu oordelen over Pieter. De regering doet dat keihard over ons allen, en onze zorgzame afbrokkelende samenleving: “kwetsbare mensen zijn nutteloos”. Ik maak me hier grote zorgen om.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s