Het gebeuren

Een gebeuren, groot of klein, heeft een verloop.

Ik heb koffie gehaald, ben gaan zitten aan mijn bureau, de computer aangezet, mijn aantekeningen voor dit verhaal opgezocht en nog eens doorgelezen.
Daarna heb ik een mailtje verstuurd naar iemand met het verzoek mij te bellen.
Nog een kop koffie.
Ben weer gaan zitten en tikte toen: Het gebeuren.

Aan bovenstaande gebeurtenis valt niet veel af te dingen.
Zo is het mij in mijn eentje vrijdagochtend op 23 december 2011, rond tien uur ’s ochtends vergaan.
En niet anders.

Het verloop van een gebeurtenis wordt al snel anders zodra er twee mensen bij betrokken zijn.
Aan een gebeurtenis waarbij twee mensen betrokken zijn, valt van alles af te dingen.

Harrie en Herman zijn al elf jaar dikke vrienden.
Harrie is 52 jaar en dat is Herman om en nabij ook.
Op een nacht, in dit geval die van 2 op 3 augustus, is Herman bij Harrie op bezoek.
Herman had, op verzoek van Harrie, wat bier meegenomen en dat drinken ze samen op.
Wanneer dat zo is, het bier op, laten ze een taxi komen met meer bier.
Tussen de blikjes bier door blowen ze wat.
En op de achtergrond klinkt klassieke muziek.

Dronken zijn ze niet.
Wel een beetje aangeschoten.

Harrie zegt tegen de rechters dat het aanvankelijk wel gezellig was.
Maar dat Herman op een gegeven moment vervelend begon te worden.
Harrie: ‘Hij wilde midden in de nacht gaan koken. Bami. Daar had ik geen zin in. Hij haalde eten uit mijn kast. Ik zei toen, Herman, ik wil dit niet, ik wil dat je nu weggaat.’

In de keuken ligt een mes.

Harrie blijft zeggen dat Herman moet vertrekken.
Herman doet dat niet, dan wel niet direct.

De keuken is maar klein.

Harrie pakt het mes, zwaait er mee, dreigt te steken, vloekt en steekt Herman in de borst.
Herman roept au en vloekt ook.

Rond vier uur die nacht komt bij de politie de melding binnen dat er iemand in een woning is neergestoken.
Met een ambulance wordt Herman naar het ziekenhuis gebracht.
Artsen zullen later zeggen dat het maar weinig scheelde of het hart was geraakt.
Herman ligt negen dagen in het ziekenhuis.
Hij heeft geluk gehad.

Tegen de rechters zegt Harrie dat het op een ongelukkige manier is misgegaan.
Zegt: ‘Hij is een vriend, die steek je toch niet. Ja, ik heb hem wel geraakt. Maar niet met opzet. Het is een uit de hand gelopen ongelukkigheid’
Zegt: ‘Dat ik dat mes pakte, was een stupiditeit van hier tot Tokyo.’

Herman zegt dat de gebeurtenissen een ander verloop hebben gehad.
Herman zegt dat zijn vriend Harrie ineens op hem afliep en hem stak.
Niks per ongeluk.
Herman zegt dat het een regelrechte aanslag op zijn leven is geweest.
‘Hij liep op mij af en stak als een bliksemflits uit heldere hemel.’

De rechters vragen aan Harrie wat er gebeurde na het steken.
Harrie: ‘Nou, toen was partytime wel over.’
Rechters: ‘Waarom heeft u niet direct 112 gebeld?’
Harrie: ‘Ik had niet direct in de gaten hoe erg het was.’

Ik hoor hoe Herman, heel rustig, zegt tegen Harrie dat hij leegloopt.
Dat Harrie zegt: ‘Laat eens kijken’
Dat ze samen zeggen: ‘Daar moet een klein hechtinkje in.’
Op de achtergrond klinkt nog altijd klassieke muziek.

Uiteindelijk is het Herman die, rond vier uur die nacht, zittend op de bank, 112 belt.

En dan is er nog een gebeurtenis.
Nadat 112 is gebeld, zegt Herman tegen Harrie dat hij hem er niet bij zal lappen.
Hij zal geen aangifte doen.
Hij zal zeggen dat hij buiten door een donkere man is neergestoken.
De vriendschap bestaat nog.

Maar in het ziekenhuis bedenkt Herman zich.
Aan de politie vertelt hij dat Harrie hem heeft neergestoken, waarna Harrie wordt aangehouden.

Herman zal later zeggen dat het vriendschappelijke akkoordje was bedoeld om Harrie af te leiden, om het hem niet nog gewelddadiger te maken.
‘Ik was bang voor hem, bang dat hij opnieuw zou steken.’

In de rechtszaal wordt (tijdens twee zittingen) naar de waarheid achter deze gebeurtenis gezocht.

Was het een ongelukkige samenloop van omstandigheden?
Harrie: ‘Helaas wel ja.’
Of een kille aanslag van Harrie op Herman, een gerichte actie?
Herman: ‘Ja, dat was het.’

De officier van justitie moet de gebeurtenis in de keuken vertalen in juridische feitelijkheden.
In de werkelijkheid is er maar één verloop.
Maar in de beleving van de werkelijkheid zijn er meerdere.

In de rechtszaal gaat het om welke werkelijkheid het meest aannemelijk is op basis van feitelijkheden.
De waarheid is in de rechtszaal maar een relatief begrip.

De officier van justitie concludeert dat deze gebeurtenis veel onduidelijkheden kent.
Maar dat de lezing van verdachte Harrie het meest aannemelijk is.
Dat er in de keuken die nacht een bizar ongeluk is gebeurd.
Dat Harrie geen opzet heeft gehad op het steken.
Dat hij dus moet worden vrijgesproken van een poging tot doodslag.

De officier van justitie: ‘Wat resteert is een bedreiging, een heel heftige bedreiging want de gevolgen zijn er niet minder om.’
De officier van justitie vindt niet dat Harrie terug moet naar de gevangenis.
Hij heeft lang genoeg gezeten.
Voor de bedreiging eist ze de tijd die Harrie al heeft vastgezeten – een paar weken – en een maand voorwaardelijke celstraf.
Daarnaast moet Harrie zo’n duizend euro schadevergoeding betalen.

Wanneer Harrie in de rechtszaal het laatste woord krijgt, draait hij zich om, naar zijn voormalige vriend die op de tribune zit.
Zegt, met de armen in de lucht: ‘Het spijt mij verschrikkelijk.’
Herman gaat staan, wil nog van alles zeggen want hij is het niet eens met de officier van justitie.
Om dat te onderstrepen trekt hij zijn T-shirt uit om de rechters de littekens van het gebeuren te tonen.
De rechters zeggen dat zoiets in de rechtszaal ongepast is en geven Harrie voor de tweede keer het laatste woord.

Rob Zijlstra

.

naschrift
Dit verhaal is gebaseerd op twee zittingen, op 28 november en 22 december, die deze strafzaak kende.
Daarnaast heb ik een geluidopname van een half uur beluisterd die door Herman is gemaakt. De opname bevat onder meer de woordenwisseling in de keuken, het moment van steken en de vijf minuten die daarna volgen.
De opname – van niet al te beste kwaliteit – schept geen duidelijkheid.
Het kan beide verhalen ondersteunen.

.

UPDATE – 30 december 2011 – uitspraak
Harrie is veroordeeld tot 45 dagen celstraf waarvan 30 dagen voorwaardelijk. Aan zijn voormalige vriend moet hij 1.712 euro en 58 eurocent schadevergoeding betalen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s