Bezorgde vader

In de rechtszalen verschijnen verdachten die een moeilijke jeugd hebben gehad.
Dit is stevig vloeken in de kerk vandaag de dag, maar zo is het wel.

Er bestaan kinderen die geen opvoeding krijgen omdat ouders daartoe niet in staat zijn.
Te dronken, te verslaafd, te druk, te gek, te veel eigen problemen.

Er bestaan kinderen, pubers, die verslaafd zijn aan alcohol, de dag wietrokend doorbrengen met gapen en chillen, die met torenhoge schulden geen dak boven het hoofd hebben, maar op straat leven.
Ja, ook in Groningen, stad of platteland, maakt niet uit.

Er zijn kinderrechters die iets anders zijn gaan doen omdat ze hun werk te zwaar vonden vanwege de dieptrieste ellende in kinderlevens waarmee ze dag in en dag uit werden geconfronteerd.

Ik heb wel ouders – vaders- in de rechtszaal gezien die daar zaten omdat ze hun eigen kind hadden verkracht of hun kinderen jarenlang seksueel hadden misbruikt.
Maar nog nooit heb ik ouders in de verdachtenbank zien zitten omdat ze hun kinderen stelselmatig verwaarlozen.

Maandag zag ik het wel andersom.
Maandag stond een 55-jarige man uit Winschoten terecht omdat hij bezorgd was over zijn dochter.
Twee uur lang werd hij door de rechters doorgezaagd over zijn begane misdaad.

De man, Achmed is zijn naam, heeft een goede baan en vier dochters.
Met drie dochters gaat het uitstekend, goede opleidingen, mooie banen.
Met Abella, 18 jaar en de jongste, gaat het iets minder, dan wel iets anders.

Abella woont in Groningen.
De afspraak was dat ze in de weekeinden thuis is.
Op een dag kunnen haar ouders geen contact met haar krijgen.
Dat is ongebruikelijk.
Op de tweede dag evenmin en neemt de bezorgdheid toe.
Op de derde dag zonder contact is er grote angst en wordt Abella door haar ouders die ten einde raad zijn als vermist opgegeven.

Twee dagen later komt er bij de politie een melding binnen dat er gedoe is in een appartementencomplex in het zuiden van de stad.
Er wordt daar geschreeuwd, er zou iemand van het balkon zijn gesprongen.
De politie gaat ter plaatse.

In het complex treffen de agenten vader Achmed aan, in het gezelschap van Ali, een 43-jarige vriend van de familie.
Achmed en Ali worden aangehouden op verdenking van wederrechtelijke vrijheidsberoving en bedreiging en worden afgevoerd.

Het is ongeveer zo gegaan: vader Achmed is met al zijn zorgen naar het wooncomplex gegaan en vraagt aan een bewoner of die hem wil bellen zodra zijn vermiste dochter Abella thuiskomt.
Dat telefoontje komt.
Vader Achmed vraagt Ali hem naar Groningen te brengen, omdat hij zelf niet in staat is te rijden.
Vanwege de spanningen.

Ze bellen aan, horen stemmen, maar de deur blijft gesloten.
Via een buur en een balkon komen ze toch binnen.
En daar zit Abella, te chillen met drie jongens.
Op tafel liggen jointjes.

Er vallen woorden.
Twee jongens gaan er als een haas vandoor.
Nog meer woorden, boos geschreeuw.
Frank, de derde jongen, is het vriendje van Abella.
Hij wordt zo bang van alles dat hij via het balkon de woning verlaat en de politie belt.

Van dat vriendje had vader Achmed al gehoord.
Hij zou een crimineel vriendje zijn, een jongen die in de gevangenis heeft gezeten.
Achmed beveelt zijn dochter met hem mee te gaan, mee naar huis.
Zij wil dat niet.
Hij trekt aan haar arm, pakt haar vast.

Tegen de rechters, geëmotioneerd: ‘Het is mijn dochter en ik ben de vader.’

Abella doet aangifte, maar trekt die later in.
Thuis hadden ze goede gesprekken gevoerd.

Achmed zegt tegen de rechters dat hij het beste wil voor zijn dochter.
Niet alleen qua opleiding, maar ook wat vriendjes betreft.
En een vriendje dat als crimineel in de gevangenis heeft gezeten, geniet niet zijn voorkeur.
Ook van drugs in relatie tot dochter wil hij niets weten.
Zegt: ‘Wij zijn moslim.’

De officier van justitie zegt dat het voor een vader ‘op zich een goede eigenschap is om zorg te hebben voor zijn dochter’. Maar dat het gaat om de manier waarop hij uiting heeft gegeven aan die zorg.
De officier van justitie: ‘En dan kom ik tot de conclusie dat de vader uit zorg de strafrechtelijke grens is overgegaan. Hoe groot de zorgen ook, zijn dochter is meerderjarig. En je kunt niet van je kind eisen dat ze een relatie aangaat met iemand met een goede opleiding of met iemand die niet in de bak heeft gezeten.’

Achmed en de vriend van de familie verdienen straf, want vrijheidsberoving is een ernstig feit, zegt de aanklaagster.
En vult ze aan: ‘De straf moet ook worden gezien als een signaal.’

Dacht, maar dit terzijde: hoe gaat het openbaar ministerie dat signaal afgeven? Gaan ze een persconferentie geven? Spotjes bij RTVNoord de komende dagen? Schuift de hoofdofficier van justitie vanavond aan bij DWDD? Gaat het ministerie persberichten in verschillende talen verspreiden? Of zou het openbaar ministerie verwachten dat de rechtbankpers het signaal de wereld instuurt? In dat geval staat het alleen hier en dan is het maar een signaal van niks.

Enfin.

Vader Achmed en vriend Ali horen vier maanden voorwaardelijke gevangenisstraf eisen en een taakstraf in de vorm van een werkstraf van tachtig uur.

Dochter Abella heeft zich tijdens de zitting liefdevol bekommerd om haar moeder die het op de publieke tribune zicht- en hoorbaar zwaar heeft.
Na ruim drie uur verlaat de familie het gerechtsgebouw.
Ik zie hoe dochter haar vader omhelst, hem een zoen geeft en dan naar haar fiets loopt.
Vader Achmed stapt in de auto en roept haar nog iets na.
Misschien roept hij wel dat ze een beetje voorzichtig moet zijn.
Zoals een bezorgde vader dat kan zeggen.

Rob Zijlstra

.
UPDATE  – 5 maart 2012 – uitspraken
Vader Achmed en vriend Ali hebben zich schuldig gemaakt aan een poging tot vrijheidsberoving en bedreiging, zo vindt de rechtbank. De straf valt voor beiden lager uit dan de eis: 120 dagen celstraf waarvan 117 voorwaardelijk. De drie dagen die ze moeten zitten, hebben ze al gezeten.

8 comments

  1. Samengevat:
    als je moslim bent dan denk je dat de wet in NL niet voor jou geldt.

    En bezorgd? Waarvoor? Voor wie?
    Het belang van zijn meerderjarige dochter of de eer van de familie?
    Zou pa zich ook zoveel zorgen maken over zijn (mogelijk criminele) zoon?

    Laat Greet het maar niet horen, die kickt op dit soort verhalen!

  2. @sytze ik bespeur een neiging om het verhaal in te kleuren aan de hand van de geloofdovertuiging van de familie. Vervang ‘Abella’ eens door ‘Jantina’ en ‘Achmed’ door ‘Henk’, en probeer je dan voor te stellen hoe het voor een Nederlandse vader zou zijn om z’n dochter kapot te zien gaan aan verkeerde vrienden. Zou hij niet boos mogen worden? Of zich zorgen maken wat de mensen uit zijn dorp denken over een dochter die met een wiet-rokende lamzak aan komt zetten?

    Misschien vergis ik me en verschool de man zich wel achter zijn geloof, maar Rob meldt enkel dat hij noemt dat hij moslim is. Scheer alsjeblieft niet alle moslims over 1 kam, daar hebben we Geert al voor.

    1. @Robert,
      Met je eens. Vader Achmed verschool zich niet achter het geloof. In de drie uur durende zitting noemde hij het een keer, in relatie tot de aanwezigheid van drugs in de woning van zijn dochter. Vader Achmed beriep zich voornamelijk op zijn vader-zijn-die-het-beste-voor-zijn-dochter-wil.

      Opmerkelijk is dat de naam Achmed garant staat voor bepaalde reacties. Zou het verschil hebben gemaakt als ik in het verhaal had vermeld dat vader Achmed een alom gewaardeerd hartchirurg is, een medisch specialist die zonder op namen te letten, zijn werk doet?

  3. Voor de duidelijkheid: ik vind, als de man te ver is gegaan verdient hij straf, moslim of Oost-Groninger. Maar de suggestie dat hij voor zichzelf op basis van zijn geloof meer rechten opeist dan hem toekomen vind ik niet terecht.

  4. Over de zorgzaamheid van mijn eigen vader heb ik nooit iets te klagen gehad, integendeel. In-zorgzaam, maar voor een opgroeiende dochter niet op een verbiedende, verstikkende manier. Beschermend, anticiperend, en vaak meteen met de uitleg waarom – dus daar kon je van leren.

    Zo is ouderschap ook bedoeld, denk ik.

    Van harte respect voor deze vader, “Achmed”. Naast de cultuur die je hem m.i. niet opeens kunt gaan ontzeggen en waarin het beschermen van dochters méér leeft dan inmiddels onder veel westerse ouders, had hij bepaald niet de minste redenen om z’n kind mee naar huis te nemen.

    De dochter deed in eerste instantie aangifte, maar trok die later in. Naar ik uit het verhaal hier begrijp, niet onder dwang. Het is jammer dat het Nederlandse rechtssysteem haar meerderjarigheid vervolgens zwaarder laat tellen dan het belang van een goed band binnen de familie zelf, en die op eigen kracht lering laat trekken uit gemaakte “fouten”.

  5. Ik snap het niet hoor.
    Hoe kan een vader nou ‘te ver’ gaan in het ‘goed zorgdragen’ voor (de toekomst van) z’n kinderen?
    Zeker als dat verder niet wordt uitgelegd maar er enkel wordt ‘uitgelegd’ dat er ‘een signaal’ mee wordt afgegeven?

    Wat is hier nou het toverwoord van het OM?
    Moslim?
    Moslimachtig?
    Of: ‘je mag niet te ver gaan’?
    Voor wat dat waard is?

    Ik snap er helemaal niks van.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s