Tien tellen

Ongelukken gebeuren in seconden of, nog erger, in een fractie van een seconde.
Beangstigend is ook dat aan zo’n kort moment heel dagelijkse dingen voorafgaan.

Op 14 juni 2010 rijden auto’s over de A7.
De auto’s in dit verhaal komen vanuit de richting Drachten en rijden Groningen in.
Ter hoogte van Maupertuus staat een rood bord langs de weg.
Op dat bord staat: ‘Dat wij honderd zouden worden, hadden we honderd jaar geleden ook niet gedacht…’
De weg, die nieuw is, gaat iets omhoog en dan weer iets naar beneden, richting het Julianaplein.

Het is maandagochtend, rond het middaguur en het is iets drukker dan normaal op de ringweg.
Het Nederlands elftal moet over anderhalf uur voetballen tegen Denemarken, Oranjes openingswedstrijd op het WK in Zuid-Afrika.
Het vermoeden is dat er meer mensen dan anders op weg zijn, om ergens naar toe te gaan om televisie te kijken.

Vlak voor het Julianaplein is plots iets aan de hand met een vrachtauto met pech.
Het achteropkomende verkeer moet in de rem en er ontstaat een rij, een kleine file.
De laatste drie auto’s die aansluiten, zijn een Ford Fiesta, gevolgd door een zwarte Smart en de allerlaatste is een donkerblauwe Ford Ka.

De bestuurder van die auto weet tijdig te stoppen, de bijrijdster doet voor alle zekerheid de alarmlichten nog aan.
Misschien spraken ze wel over die tekst op dat bord dat ze zojuist waren gepasseerd.
Of over de kansen van het elftal.
Een fractie later is alles anders.

De Ford Ka van 865 kilo wordt van achteren geramd door een bus van 11.500 kilo.
De snelheid van de bus op het moment van de botsing: 80 kilometer per uur.

De bijrijdster, 63 jaar, overlijdt ter plaatse.
De 64-jarige bestuurder, haar partner, raakt zwaargewond.

De buschauffeur, 59 jaar, is geen prater.
Sowieso niet.
Als hij wat wil zeggen, stokt de stem en vloeien er tranen.

De rechters willen eigenlijk maar een ding weten: hoe kan het dat alle bestuurders tijdig wisten te remmen en hij niet.
Uitgerekend hij niet, met 35 jaar ervaring als buschauffeur.

Was hij afgeleid?
Had hij dat bord gezien, met die toch ietwat cryptische tekst?
Evert had het bord wel gezien, zegt hij, hij had even opzij gekeken, maar afgeleid nee.

Rechters: ‘Zat u die dag lekker in uw vel?’
‘Ja.’

Evert heeft de rij stilstaande auto’s, de file in wording, domweg niet opgemerkt.
Hij trapte pas op de rem toen hij nog geen twee meter van de Ford Ka was verwijderd, met 80 kilometer per uur.
Geen remsporen.

Uit een analyse van de verkeersongevallen dienst van de politie blijkt dat de buschauffeur de rij auto’s wel heeft moeten zien.
Hij reed 22.2 meter per seconde.
Hij had tien seconden de tijd om te remmen.

Evert: ‘Het ging allemaal heel snel.’
Een van de rechters zegt dat de buschauffeur dat nou wel kan zeggen en begint te tellen, langzaam van 1 tot 10.
Zegt dan: ‘Dat duurt best lang hè? Hoe onvoorzichtig bent u geweest?’

Maar de vraag waarom het kon gebeuren – hij niet, de rest wel – blijft onbeantwoord.

De bestuurder, de partner van de verongelukte vrouw, schrijft in een brief aan de rechters dat hij heel boos is en de strafzaak niet bij kan wonen.
Dat hij niet voor zichzelf instaat.
Dat hij van mening is dat de chauffeur zijn vrouw heeft vermoord.

De officier van justitie zegt dat het niet zo is dat Evert roekeloos heeft gereden.
Dat niet, maar wel aanmerkelijk onvoorzichtig en onoplettend.
Dat hij niet tijdig is gestopt, terwijl hij dat wel had moeten doen.
De officier van justitie eist een taakstraf van 150 uur en twaalf maanden rijontzegging, daarvan de helft voorwaardelijk.

De advocaat verzoekt de rechtbank de buschauffeur vrij te spreken.
Ze zegt dat een enkele fout, een enkel moment van onoplettendheid – juridisch gesproken – onvoldoende is om te kunnen spreken van schuld.
‘Dit ongeluk had iedereen kunnen overkomen.’

De advocaat zegt ook dat het openbaar ministerie veel te lang heeft gedraald deze ernstige zaak voor de rechter te brengen.
Meer dan anderhalf jaar, terwijl het gaat om een niet geringe zaak.
De advocaat is van mening dat het openbaar ministerie vanwege het tijdverloop het recht op vervolging heeft verspeeld.

Wanneer de verdachte het laatste woord krijgt, schudt hij het gebogen hoofd.
Hij heeft geen woorden.
De rechters: ‘Dit is wel een kans, bijvoorbeeld iets tegen de nabestaanden te zeggen, want dat heeft u nog nooit gedaan.’

Evert probeert het, zo lijkt het, met al zijn kracht, maar gierende zenuwen zitten in de weg.
De voorzitter van de rechtbank sluit de zitting.
Een fractie later hoor ik de chauffeur, heel zachtjes en gesmoord, fluisteren: ‘Excuus’.

Rob Zijlstra

hinder

.

UPDATE – 19 maart 2012 – uitspraak
De buschauffeur is conform de eis veroordeeld tot een taakstraf van 150 uur en een rijontzegging van 12 maanden waarvan de helft voorwaardelijk. De rechtbank acht overtreding van artikel 6 van de Wegenverkeerswet bewezen.

HET VONNIS – zodra beschikbaar

8 comments

  1. Als vrijwel altijd weer een groot drama voor alle betrokkenen. Is ook bekend of deze man nog steeds als buschauffeur werkzaam is?

  2. @Jaap,

    Naar ik heb begrepen heeft de man sinds het ongeluk niet meer op de bus gezeten,. Hij doet nu, binnen het bedrijf, ander werk.

  3. Het is niet uit te sluiten dat de buschauffeur onder hypnose was. Hypnose is een normale toestand van de hersenen die makkelijk geïnduceerd kan worden tijdens repetitief werk. Mensen die dagelijks naar hun werk rijden via dezelfde route gebeurt dit vaak, al zullen ze zich er zelden bewust van zijn. Ik denk dat het goed zo zijn geweest als er een getuige-deskundige is wordt opgeroepen, een neuroloog o.i.d. Tijdens hypnose zal een persoon pas reageren als hij te maken krijgt met een sterk van gangbaar afwijkend signaal.

  4. Ik zat in de auto na de Ford KA. De Ford KA ramde mijn zwart/gele smart waar ik inzat samen met mijn vriendin. Direct na de aanrijding heb ik geprobeert om de deur van de Ford KA te openen. Dit lukte me echter niet. Zelf was ik ook gewond. Mijn linker oog zat dicht, mijn schouder en nek deden verschrikkelijk veel pijn. Sindsdien, bijna 2 jaren later, loop ik nog steeds met veel klachten en volg ik nog steeds fysio in een revalidatiecentrum. Ik lees hier niets over in bovenstaand blog..
    Q-buzz heeft 1 keer iets van zich laten horen (ik zal de naam van deze persoon niet volledig vermelden: de heer v/d M.) Hij belde mij en vertelde ons volledig op de hoogte te houden over het verloop van de zaak.. Ik heb nooit weer iets van Q-buzz of de chauffeur gehoord..

    Terugkomend op de aanrijding/ongeluk welke mijninziens voorkomen had kunnen worden, het was een klap, echt niet normaal. Ik weet niet wat een lijnbus aan gewicht meeneemt met zo’n 80kmh, maar de stoelen van mijn Smart waren afgebroken, de gordels waren uit hun spanners gerukt, de motor was opgekruld achter de stoelen, de autoradio is er via het achterruit uitgeschoten en ik ben tegen het dak aan gesmeten.. En dan vind hun verzekeringsmaatschappij het vreemd dat ik nog met klachten loop…

    1. Schandalig. Ik hoop dat je goede juridische hulp hebt. Verzekeringsmaatschappijen , een en al ellende. Standaard wordt je in het ongelijk gesteld. Ik twijfel er niet aan dat je zult winnen, maar de ellende die je daardoor nog eens extra wordt aangedaan, vind ik mensonterend. Niemand heeft daar wat aan en als slachtoffer is dat moeilijk te verteren. Veel sterkte ermee en hou vol.

      1. @H.
        Dat klink niet best. Dat u zelf ook gewond bent geraakt bij dit vreselijke ongeluk maar daarover niets in mijn blog leest, komt omdat het om een strafzaak ging. De aandacht gaat dan in eerste instantie uit naar de verdachte. en naar de toedracht van het ongeluk. Uiteraard is stilgestaan bij het slachtoffer dat verongelukte, maar niet bij alle slachtoffers.

        Tijdens de zitting waren drie heren aanwezig die wel eens van Qbus konden zijn. Zeker weten doe ik dat niet. Wel zag ik dat ze na afloop veel plezier hadden, terwijl daar na afloop volgens mij geen enkele aanleiding voor was. Als zij vertegenwoordigers van Qbus waren, dan past dat wel bij uw ervaringen. Overigens zei ook de verdachte dat hij weinig steun had gekregen van zijn werkgever. Die had hem, zei hij, in de kou laten staan.

        rob z

        1. @ Nicolet,
          Dank voor je reactie!

          @ Rob,
          De reactie van de mogelijke vertegenwoordigers van Q-buzz zou inderdaad wel in het plaatje passen van mijn ervaring met hen.

        2. @Rob

          Als je niet zeker weet of het drie mannen van Qbus waren lijkt het me niet relevant te benoemen wat hun gedrag na afloop van de zitting was. Pure speculatie, kan niemand wat mee…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s