Schreeuwplicht

Verdachten hebben het recht om te zwijgen.
Het hoeft niet, maar het mag wel, zeggen de rechters dan bij aanvang van het strafproces.
Er zijn verdachten die een beroep doen op het zwijgrecht en vervolgens honderduit praten, een enkele keer zichzelf rechtsreeks de cel in.
Eén keer een verdachte meegemaakt die zweeg tijdens de politieverhoren, in het Pieter Baancentrum, in de zittingszaal van de rechtbank en tot slot ook in hoger beroep in de Bunker in Amsterdam.
Deze verdachte zweeg zo consequent en hard, dat hij door het gerechtshof werd veroordeeld tot de levenslange gevangenisstraf.

Zwijgen mag, maar of het altijd slim is, is de vraag.

Milan (24) heeft ervoor gekozen niets te zeggen.
Ook nadat de rechters, meedenkend als ze kunnen zijn, hem erop wijzen dat hij er een cruciaal belang bij kan hebben iets te zeggen, zegt hij niets.
De rechters wijzen Milan erop dat iets soms om een verklaring schreeuwt.
Bijvoorbeeld: ‘Hoe komt uw speeksel dan in die woning terecht?’

Het is zondag 15 mei 2011 wanneer er rond half tien ’s avonds bij de politie een melding binnenkomt.
Er is iets gebeurd in een woning in de binnenstad van Groningen.
De politie gaat ter plaatste en treft een moeder en een zoon aan.
Zoon, een kunstenaar, is volledig in de war.
Moeder zegt dat er vreselijke dingen zijn gebeurd.

Dan volgt het verhaal.
Nu zijn ze bij de politie heus wat gewend, maar dit was wel een heel raar verhaal.
Opmerkelijk op z’n minst, zeggen de rechters.
De officier van justitie: ‘Soms is de werkelijkheid zo bijzonder dat je die niet kunt verzinnen.’

De zoon is op stap geweest, heeft medicijnen (ritalin) tot zich genomen, zes halve liters bier en in een nachtcafé twee of drie glazen whisky.
Tegen acht uur in de ochtend komt hij thuis.
Eenmaal binnen gaat bij hem het licht uit.

Wanneer hij niet heel lang daarna bij kennis komt, ligt hij op kussens.
Bovenop hem zit iemand die hem heftig zoent.
Zijn penis zit in de anus van de hem onbekende opgemaakte man met roodgelakte nagels en met in de oren twee grote, goudgekleurde ringen.

Er gebeuren meer dingen die je niet zomaar verzint.
Dan roept de indringer dat hij geld wil.
De zoon geeft 70 euro.

Plots duiken twee andere personen op, een meisje in een heel kort rokje en dikkige jongen met rossig haar.
Die proberen een beeldscherm van de muur te trekken.
Daarna wordt de zoon geslagen met een fietsketting.
Het lukt hem uiteindelijk de drie indringers weg te jagen.
Met een zwaard holt hij achter hen aan, naar buiten.

Eenmaal weer binnen, valt hij opnieuw weg om pas tegen de avond bij zinnen te komen. Hij gaat douchen en nog keer en nog keer en belt dan zijn moeder aan wie hij vertelt dat er vreselijke dingen zijn gebeurd.

De politie denkt aanvankelijk: nâh, zou dit nou echt waar zijn?
Maar dan meldt zich een getuige, een buurvrouw die haar buurjongen had zien rennen met een zwaard, achter drie personen aan.
In de woning liggen de oorbellen.
De politie bekijkt de Hyves-pagina van het nachtcafé.
Daar staan foto’s op.
Een foto is van een man met gelijkende oorbellen.

De politie: ’t Zal toch niet?’

Milan – hij is de man op de foto – wordt aangehouden.
Er wordt – wil hij niet – wangslijm van hem afgenomen om een DNA-profiel te verkrijgen. En jawel, het profiel stemt overeen met DNA-sporen op de oorbellen.
Milan vertelt bij de politie dat de oorbellen stuk waren en dat hij die in het nachtcafé had weggegooid.
Misschien dat het slachtoffer die heeft gevonden en toen heeft meegenomen naar huis.

Rechters: ‘Dat kan. Maar hoe komt uw speeksel dan in die woning terecht?’
Want ook dat was gevonden, op een kussensloop.
DNA-onderzoek levert een tweede volledige match op met het profiel van Milan.
Rechters: ‘Dat schreeuwt om een verklaring. Leg uit!’
Milan: ‘Ik beroep mij op het zwijgrecht.’

De officier van justitie zegt dat er geen ontlastende bewijsmiddelen in het dossier zitten. Zegt dat de dikkige jongen en het meisje in het korte rokje niet zijn getraceerd.
Zegt dat van verkrachting – maximaal 12 jaar celstraf – geen sprake is, temeer omdat de verdachte niet bij het slachtoffer is binnengedrongen.
’t Was juist andersom.

Maar dat er wel sprake is van seks met iemand die in staat van verminderd bewustzijn of lichamelijke onmacht verkeerde en niet zijn wil kon bepalen.
De zoon kon niet zeggen: hé niet doen.
Altijd nog goed voor maximaal acht jaar.

Is de zoon in het nachtcafé gedrogeerd?
GHB?
Of is er wilde, maar vrijwillige seks geweest waar het slachtoffer later spijt (schaamte) van kreeg?
Of helmaal geen seks? Dat kan ook nog.

Is Milan meer verdacht omdat hij, wat hij niet ontkent, travestiet is?
Of omdat hij wordt genoemd in het ‘lelijke dossier’ (woorden van de rechter) van de Groninger HIV-affaire als een van de gedrogeerde slachtoffer in die zaak?

Omdat de politie aanvankelijk bedenkingen had, is in de woning niet direct onderzoek gedaan naar bijvoorbeeld spermasporen.
Ook het lichaam van het slachtoffer is niet onderzocht, omdat hij lang onder de douche had gestaan.
Onderzoek aan het lichaam heeft dan geen zin.

De officier van justitie: ‘Had de verdachte hier gezegd, ja het klopt, we hebben seks gehad, wat mag, dan was er misschien niets aan de hand geweest. Nu laat hij ons in de duisternis door zich op het zwijgrecht te beroepen.’

Milan hoorde 24 maanden celstraf tegen zich eisen.
De rechters spreken over twee weken.

Rob Zijlstra

• verkrachting
• gemeenschap
zwijgrecht

.

UPDATE – 22 maart 2012 – uitspraak
Milan is conform de eis veroordeeld tot 24 maanden celstraf. De rechtbank heeft mee laten wegen dat het slachotffer in zijn eigen woning te grazen is genomen en dat Milan geen verantwoordelijkheid neemt.

HET VONNIS zodra beschikbaar

9 comments

  1. ‘Zwijgen mag, maar of het altijd slim is, is de vraag.’

    Ik herinner me een boek van een Amerikaanse professor gespecialiseerd in constitutioneel recht, prof. Katz. Hij schreef dat je de volgende zinsnede uit de Miranda waarschuwing goed in de oren moet knopen: ‘Alles wat je zegt kan tegen je worden gebruikt.’ Als je gearresteerd of verdachte bent is de politie niet je vriend. Politie-beambten hebben een gekleurde kijk op de zaak en willen scoren, dus zij zijn er op gebrand de verdachte achter tralies te krijgen.

    Ik herinner me, bovenstaand artikel in aanmerking nemend, nog een zin uit de Miranda-waarschuwing: ‘U heeft het recht op een advocaat.’ Eventueel spreken na overleg met de advocaat of raadsheer lijkt mij iets dat wellicht wel verstandig is. Geen raadsheer nemen en tot in de rechtzaal toe zwijgen, tja, dat kan ook wel eens averechts werken…

    1. Een raadsheer is een mannelijke of vrouwelijke rechter bij het gerechtshof of de Hoge Raad. Je bedoelt natuurlijk raadsman/vrouw.

    1. Neen. Het is mij een groot raadsel waarom de rechtbank uitspraken niet publiceert, terwijl daarvoor wel een platform is, namelijk rechtspraak.nl. De rechtbank zou dat moeten willen, maar doet het niet. Helaas.
      rob .z

  2. Mocht zoon de waarheid spreken dan is dit natuurlijk een trieste zaak, maar zó hilarisch beschreven dat ik hier hardop zit te grinniken bij het lezen van het moment van ontwaken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s