De baviaan

Vlak voor mij, in de verdachtenbank, zitten vier mannen.
Ze heten Durk en zijn 42 jaar.
In de zittingszaal is het stil, stiller dan anders.
De vier mannen, allemaal vader, huilen.
Steeds wanneer ze iets willen zeggen, antwoord willen geven op vragen, smoren hun stemmen in gejammer.

Met een grote blauwe zakdoek vegen ze door hun gezichten, de tranen weg.

Durk die het meest links zit, is een eenzame en gescheiden man.
Daarnaast zit de getraumatiseerde Durk, vol berouw en die het allemaal niet meer weet.
Naast hem zit Durk die ziek is, met stoornissen in het hoofd en die dringend behandeling nodig heeft.
En helemaal rechts, tot slot, zit Durk, de hufter, de schoft.

De eenzame Durk was na de scheiding in 2002 in de woning blijven wonen.
Zijn ex was vertrokken met de kinderen.
Durk die het vol berouw allemaal niet meer weet, zegt dat hij niet boos is op zijn ex.
De zieke Durk zegt dat het nooit had mogen gebeuren, wist hij maar waarom, waarom het wel is gebeurd.

De rechters vragen of het klopt, of het echt waar is?
Ze knikken.
De rechters: ‘Het hele scala? Heeft dat allemaal plaatsgevonden?’
De hufter, de schoft, zachtjes: ‘Ja.’

Er was een verjaardagsfeestje van opa, het was lente en heel de familie was aanwezig.
Toen hadden ze het verteld.
Aan tante Margot, zo was het naar buiten gekomen.
Daarna waren ze naar de politie gegaan, hadden gesprekken gevoerd en toen hadden ze samen met hun moeder aangifte gedaan.
In december vorig jaar werden de Durken aangehouden.

Met de jongste, die het meest op hem leek, met wie hij dezelfde humor deelde, was het het vaakst gebeurd.
Met de oudste, die meer naar haar moeder trok, minder vaak.

Het was begonnen na de scheiding, als ze in het weekeinde bij hem kwamen in hun oude huis in het dorp in het Westerkwartier.
Later gingen ze verhuizen, richting Heerenveen.
Daar begon de hel, vertelden de meisjes.

Durk huilt dat hij verantwoordelijk is, voor alles.
Durk jammert dat hij zijn verstand erbij had moeten houden, dat hij zijn kinderen had moeten beschermen.
Durk zegt dat hij niet weet waarom, zegt: ‘wist ik het maar.’
Durk ontkent, zegt dat het niet waar is dat ze het moesten doorslikken, dat hij altijd een handdoek gebruikte, of een shirt die hij daarna in de was gooide.

Het gebeurde als de kinderen naar bed gingen, dan ging hij met ze mee naar boven om de dag door te nemen.
Het gebeurde in de badkamer, met de deur op slot, zodat de oudste geen kant op kon.
Ze vertelde daarover: ‘Ik voelde me als opgesloten in een sauna met een baviaan op mijn rug.’
Buiten in de tuin.
Rechters: ‘Op het toilet in het ziekenhuis?’
De Durken ontkennen dat laatste, maar het gebeurde wel als ze gingen vissen, aan de waterkant bij De Knipe.

Het begon toen de jongste een jaar of tien, elf was en daarna ging het maar door.
Vier, vijf jaar lang werden de kinderen van en door Durk seksueel misbruikt.
Op vergaande wijze.
Keer op keer, week in week uit, verkrachtte hij zijn eigen kinderen.
Van alle kanten.
Soms moesten de zusjes dingen bij elkaar doen, of samen iets bij hem.

U moet daar zelf maar iets bij verzinnen.
En er dan rekening mee houden dat het nog erger is geweest.

Dan speelden ze nep-verkrachtinkje.
Dan moesten de kinderen zich verzetten.
Dat deden ze.
En of ze dat deden.
Voor de eenzame, zieke en hufterige Durk was het een spel.
Voor de twee meisjes was het echt.

De rechters: ‘U heeft verklaard dat uw dochters u uitdaagden?
Durk: ‘In mijn ogen wel.’
Rechters: ‘Nooit iets van verzet gemerkt?’
Durk: ‘Dat had ik wel moeten merken. Maar ze hebben nooit gezegd dat ik het niet moest doen, nooit ‘hou er mee op.’

De omgangsregeling bracht de zusjes steeds weer naar hun vader.
De jongste had nog niets te zeggen.
De oudste wilde niet, maar ging toch want anders moest haar zusje alleen.
Dan offerde ze zich op.
Uit loyaliteit en uit angst.
De oudste moest toen nog 16 jaar worden.

Aan de rauwe verkrachtingen – ontucht klinkt zo netjes in dit verhaal – kwam een einde toen het uitkwam, toen de familie het hoorde op het verjaardagsfeest van opa.

Durk geeft toe dat hij anders door was gegaan, misschien nu nog steeds.
Durk vertelt aan de rechters dat hij nu opgelucht is, dat hij blij is dat zijn kinderen na al die jaren zijn gaan praten.
Durk zegt dat hij misschien wel steeds heeft gehoopt dat het uit zou komen.
Durk zegt dat hij dan ook niet kwaad is op zijn ex en ook niet op de kinderen.

De psychiater en de psycholoog denken dat Durk niet een echte pedofiel is.
Ze zeggen wel dat hij een gebrekkige zelfbeheersing heeft.
Sluiten niet uit dat Durk wellicht lijdt aan situationele pedofilie.
Ze vinden dat de maatregel tbs met dwangverpleging een stap te ver is.

De reclassering rapporteert dat de kans op herhaling, op een terugval op korte termijn, laag is.
Maar dat op langere termijn niets valt uit te sluiten.
Behandeling is noodzakelijk, ambulant als het kan, klinisch als het moet.

Durk zegt dat hij open staat voor alles.
En dat hij het nooit weer zal doen.

De officier van justitie zegt dat als de rechtbank van mening is, dat de maatregel tbs moet worden opgelegd, zij zich daar niet tegen zal verzetten.
Maar het is niet haar eis.
De eis luidt: vijf jaar gevangenisstraf.

De advocaat had meer gedacht aan een taakstraf, waarmee ze, zegt ze, niets wil afdoen aan de ernst van de feiten.
Wat die zijn ernstig.
Maar dat een behandeling beter is, beter dan celstraf.

Ze zegt dat Durk een relatie vol seks heeft gehad met een 15-jarige, dat was ook in 2002.
Hij was daarmee naar de politie gegaan en de politie had toen geantwoord dat als een 15-jarige geen bezwaar maakt, dat Durk dan zijn gang maar moest gaan.

De advocaat: ‘Onbegrijpelijk. Wanneer de politie toen adequater had gereageerd, hem had gewezen op het strafrechtelijke karakter van die relatie, dat er dan misschien wel helemaal niets was gebeurd.’

De advocaat: ‘Durk is tien jaar geleden door de politie het bos ingestuurd en toen is hij in dat bos verdwaald.’

Aan het einde van de zitting proberen de Durken een brief voor te lezen.
Ik zie dat bovenaan de brief staat: spijtbetuiging, in grote letters.

Durk haalt diep adem, blauwe zakdoek.
Durk zoekt naar de woorden die hij heeft opgeschreven.
Durk barst dan weer in huilen uit.
Durk snikt dan – nauwelijks verstaanbaar – dat hij met zichzelf in het reine moet zien te komen.

En dan staan ze op en wordt Durk afgevoerd.
De oudste dochter had verklaard dat ze kan leven met een straf van vier jaar.
Wat de jongste dochter betreft mag haar vader wegrotten in de gevangenis.

Rob Zijlstra

UPDATE – 2 april 2012 – geen uitspraak
De rechtbank heeft geen uitspraak gedaan omdat de rechters zich onvoldoende voelen geinformeerd. Er moet nader onderzoek worden gedaan: de verdenking met betrekking tot de 15-jarige niet was niet bekend  het moment Durk door de psychiater en psycholoog werd onderzocht. Zij moeten dit feit bij het heronderzoek betrekken. De strafzaak is nu geschorst en wordt later – niet bekend is wanneer – voortgezet.

. .

15 comments

  1. De vier mannen, allemaal vader…

    Ik denk dat het dan stylistisch perfect is. Het meervoud waar nodig weghalen dus omdat het om één Durk gaat.

    Mooi geschreven. Aanleiding dodelijk triest.

    1. hallo lieve mensen.

      ik lees net jullie reacties ik ben de jongste dochter van deze verschrikkelijke man. ik worstel nog steeds met de strijd van wat hij gedaan heeft. en heb nog nooit geweten dat ons verhaal open en bloot op internet staat. het was een openbare zitting vandaar dat het op internet staat denk ik. ik ben blij zulke reacties te lezen. want heb altijd gedacht dat ik de schuldige was. dat ik maar meteen naar de politie had moeten gaan. uk ben heel boos op de politie dat ze hier zo luchtig over hebben gedaan. dat die klootzak van een vader nog geen eens een jaar vast heeft gezeten. ik loop elke dag met de angst dat hij een keer bij ons voor de deur staat en ons wat aandoet. omdat hij destijds toen ik 14 was gezegd heeft ons te vermoorden als we ”het geheimpje” ooit zullen vertellen aan andereb.ik heb gelukkig veel steun van mijn vriend en familie.

      liefs chantal.

    2. hallo lieve mensen,

      ik zit er echt heel erg mee dat mijn vader niet de gewenste straf heeft gekregen als dat ik (de jongste dochter) graag zou willen. we zijn inmiddels al ongeveer 5 jaar verder en ik worstel er nog elke dag mee, 5 jaar lang heeft hij mij in zijn macht gehad en heb ik in angst geleefd, en tot op de dag van vandaag leef ik nog in angst, zijn leven gaat gewoon door maar die van mij staat vast,ik kan het geen plek geven omdat ik nog vol afschuw en woede zit, ik kan niet begrijpen dat mensen zoals hij die zulke erge dingen doen, er zo mee weg komen dit zal mijn hele leven blijven achtervolgen en ik zal pas verder kunnen met mijn leven als hij (wat nu niet meer gaat gebeuren) de gepaste straf krijgt die wij graag zouden zien, hij gaat gewoon verder met zijn leven maar ik ben 5 jaar van mijn jeugd kwijt en sta vast in het leven.

      ik hoop dat iemand dit nog leest.

      Veel Liefs,

      De Jongste Dochter

      1. Dag C.

        Ik heb het gelezen.
        Ik doe heel veel strafzaken.
        Een paar daarvan zal in nooit vergeten.
        Dat is bijvoorbeeld de zaak – hoe kil klinkt dat – van jou.
        Mocht je nog iets willen vertellen of zeggen of weet ik veel wat – via de krant (050 584 44 44) ben ik altijd bereikbaar.
        Bovenal: zet’m op.
        Jij hebt niets fout gedaan.

        rob zijlstra

        1. hallo Rob,

          ik vind het fijn dat u mijn bericht hebt gelezen, dat doet mij al heel veel goeds. dan weet ik dat ik gehoord word, ik weet niet wat ik verder moet zeggen,

          liefs, chantal de jong

  2. How low can you go.
    Ik vind een eis vijf jaar voor de stelselmatige verkrachting van twee kinderen en misbruik van de (over)macht van het ouderlijk gezag een aanfluiting.
    Wat dat betreft neig ik ook meer naar de wens die de jongste dochter heeft uitgesproken.
    Een eis van 15 jaar was m.i. meer aan de maat geweest.

  3. Nou Rob,
    wat heb jij over dit onmetelijk drama een prachtig en integer verslag gemaakt
    en wat diep triest dat het echt gebeurd is
    pieter

  4. De advocaat in deze ellendige zaak is onwel geworden. T’is speculeren of het vanwege de inhoudelijke behandeling komt, wel kan ik me dat goed voorstellen.

    Ik hoop dat de rechters goed naar het betoog van de advocaat hebben geluisterd. Dat Durk 10 jaar geleden door de politie te horen zou hebben gekregen dat hij zijn gang maar moest gaan v.w.b. vrijwillige seks met een vijftienjarige en daardoor in het strafrechtelijk bos is verdwaald daar mag een flinke schep zout bij genomen worden. Erg belangrijk is dat hij 10 jaar geleden ook al seks heeft gehad met een minderjarige! De psychiater/psycholoog sluiten niet uit dat Durk lijdt aan situationele pedofilie. De reclassering schat het risico op herhaling voor nu laag in. Weten zij wat deze advocaat nu vertelt? Het lijkt me belangrijke informatie, niet alleen heeft hij zijn dochters op de meest gruwelijke wijze misbruikt maar er is nog een derde meisje die 10 jaar geleden door deze baviaan is genomen. Dan ben ik benieuwd hoe zij met dit gegeven tegen “situationeel” aankijken. Waar zijn perverse seksuele voorkeuren liggen lijkt me duidelijk.

    Bij pedofilie is de werkwijze vaak manipulatief, chanterend. Durk heeft gebrek aan zelfbeheersing. Deze dochters zijn vijf jaar lang in gijzeling zijn seksslaven geweest. Wat een ongelofelijke angst en vernedering zullen ze hebben gehad. En dan zou Durk geholpen zijn met ambulante zorg? Dochters hoeven niet meer naar hun vader dus daar is en deel van het probleem mee opgelost, en dan zou Durk nu kunnen werken aan zijn zelfbeheersing en dat hij van jonge meisjes moet afblijven? Dat zou wel heel makkelijk uitgelegd zijn. Over de hoogte van strafbepaling daar laat ik me doorgaans niet in mijn reacties over uit. Een gevangenisstraf is als straf bedoeld en niet als “hulp”, het aantal jaren wat er voor staat een goede leidraad. Nu heb ik wel een mening die ik graag wil uitspreken (uitschreeuwen). Met de informatie wat ik hierboven lees zie ik een ambulante zorg niet zitten, een langdurige opname lijkt me zeker gewenst en straf heeft hij ook verdiend. TBS graag!

  5. hallo lieve mensen.

    ik lees net jullie reacties ik ben de jongste dochter van deze verschrikkelijke man. ik worstel nog steeds met de strijd van wat hij gedaan heeft. en heb nog nooit geweten dat ons verhaal open en bloot op internet staat. het was een openbare zitting vandaar dat het op internet staat denk ik. ik ben blij zulke reacties te lezen. want heb altijd gedacht dat ik de schuldige was. dat ik maar meteen naar de politie had moeten gaan. uk ben heel boos op de politie dat ze hier zo luchtig over hebben gedaan. dat die klootzak van een vader nog geen eens een jaar vast heeft gezeten. ik loop elke dag met de angst dat hij een keer bij ons voor de deur staat en ons wat aandoet. omdat hij destijds toen ik 14 was gezegd heeft ons te vermoorden als we ”het geheimpje” ooit zullen vertellen aan andereb.ik heb gelukkig veel steun van mijn vriend en familie.

    liefs chantal.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s