Pink Floyd

Ik las dat elke rechtenstudent tijdens de studie wordt geleerd dat het
strafrecht moet worden beschouwd als ultimum remedium.
Alleen als het niet anders kan, wanneer is gebleken dat geen enkel ander middel geschikt is, dient te worden gekozen voor de inzet van het strafrecht.

Ik las ook dat de ultimum remedium-gedachte het de laatste jaren moeilijk heeft.
De theorie is niet de praktijk.
Er bestaat een groot verschil tussen wat juristen leren en wat geleerde juristen uiteindelijk doen.

Boven wat ik las stond: ‘Levend leidmotief of archaïsch desideratum?’

Een paar dagen geleden hielden vijf juristen – drie rechters, een officier van justitie en een advocaat – zich in zittingszaal 14 ruim twee uur bezig met een tongzoen.
Er was een griffier die alles wat in zo een strafproces relevant is, opschreef.
Een rechtbankverslaggever, twee parketwachters van de politie en een gerechtsdeurwaarder luisterden als leken.
Met Harrie erbij waren we in zaal 14 een compleet elftal.

Harrie is geboren en getogen in de rauwe Haagse Schilderswijk (‘veel ellende daar meegemaakt’) en is 50 jaar.
Hij is leider bij de voetbal in de buurt, gek op Annemarie die twaalf jaar zijn echtgenote was en verder is hij een groot liefhebber van muziek.
De gitaar is vooral zijn ding.
Carlos Santana.
Eric Clapton.
David Gilmour.

Wanneer Harrie de gitaar hoort, gaat het hart sneller kloppen.
Toen hij Annemarie leerde kennen, glansde de zon dwars door de maneschijn heen.
Ze vreeën op gitaarsolo’s, bij voorkeur op die in de muziek van Pink Floyd.
Die noemden ze hun zoenliederen.

Met de komst van Annemarie in zijn leven werd haar familie ook zijn familie.
Harrie zegt tegen de rechters: ‘Dat zijn zulke prachtige mensen.’
Nadat hij dat heeft gezegd, moet hij huilen.
De rechters zeggen dat ze dat wel begrijpen.
Ze zeggen: ‘We wachten even.’

Harrie: ‘Ik ben alles kwijt. Ik was zo gelukkig met Annemarie, met mijn gezin. Nu woon ik moederziel alleen bij een hospita op een zolderkamertje in Almere. Maar wat ik heb gedaan is fout, dat had nooit mogen gebeuren.’
Hij heeft zijn werk nog.
Kort geleden is hij door de collega’s gevraagd of hij namens hen zitting wil nemen in de ondernemingsraad.

Maar daar gaat het hier niet over.

Er was een familiefeest op de boerderij van Annemarie’s broer in Oost-Groningen.
Ze zouden blijven slapen want altijd leuk en ruimte zat.
Er was bier en ook neef Jeroen, 15 jaar, was er.
Harrie is gesteld op Jeroen.
Met hem deelt hij de passie voor de snaren.
Jeroen speelt zelf gitaar.
Harrie nam vaak cd’tjes voor hem mee met zijn muziek.
Toen het familiefeest in volle gang was, zei Harrie tegen Jeroen dat ie even mee moest komen.
‘Ik heb iets moois, een geweldige solo. In de auto.’

Jeroen vond Harrie niet zomaar gewoon een aardige oom, maar een ontzettend aardige oom.

In de auto zet Harrie Shine on you crazy diamond op.
Pink Floyd.
Ze luisteren, beiden ontspannen met een biertje in de hand.
Tegen de rechters: ‘Het is een toppunt voor elke gitaarliefhebber.’
In de auto tegen Jeroen: ‘Luister, daar komt ie, David Gilmour, solo…’

Maar dan ineens.
Zomaar vanuit het niets.
Misschien omdat het bloed bij Harrie bij al dat moois sneller gaat kloppen.
Ineens geeft hij Jeroen een tongzoen.
Is hij even handtastelijk.
Dan nog een zoen.
Plat op de bek, zoals ze dat in Oost-Groningen zouden zeggen.

Consternatie voor het dashboard.

Jeroen zegt nog, geeft niet hoor, maar even later belt hij verward zijn vriendin.
Daarna gaat hij naar zijn ouders.
Overstuur.
Huilend: ‘Ome Harrie heeft mij getongzoend.’

Het familiefeest op de boerderij is abrupt met stomheid geslagen.
De politie komt, want die is gebeld.
Om de situatie te beheersen wordt Harrie die zou blijven slapen, weggebracht.
Gezien het tijdstip besluiten de agenten dat het beter is hem naar motel Van der Valk te brengen.

Terwijl Annemarie op de boerderij alvast de scheidingsprocedure in gang zet, probeert Harrie – alleen in een motelkamertje en in shocktoestand – zich te verhangen.

Harrie zegt tegen de rechters: ‘Zwarte vlek.’
Hij vertelt over de voetbal.
Altijd gezellig met de jongens, dollen, gekke dingen, gewoon mannen onder elkaar.
Maar nooit gevoelens daarbij.
Zegt: ‘Ik val niet op jongens, niet op mannen, ik hou juist van vrouwen.’

In de familiekring, op feestjes, op het voetbalveld, noemen ze Harrie ook wel eens een knuffelbeer.
Harrie: ‘Ja, ik ben wat aanrakerig.’
Bij vrouwen wel eens wat ‘te’.

Dit alles speelde zich ergens in Oost-Groningen af in juni 2011.

Gescheiden thuis had Harrie hulp gezocht.
Hij ging in therapie, want zoiets moet hem niet nog een keer overkomen.

De officier van justitie die besloten had dat hier geen andere weg bewandeld kon worden dan de weg van het strafrecht, zegt dat ze de tongzoen van Harrie beschouwt als een eenmalig incident.
Maar dat die, juridisch gezien, wel moet worden gekwalificeerd als aanranding.
Een taakstraf in de vorm van een werkstraf van 120 uur lijkt haar passend en geboden.

Het archaïsch desideratum legt het hier af tegen het levend leidmotief

Rob Zijlstra

uitspraak op 20 juli

shine on you crazy diamond
• archaïsch desideratum

.

 

5 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s