Ouders van nu

Christiaan zit bijna zes maanden in het huis van bewaring in Ter Apel in voorlopige hechtenis en heeft zich nog nooit zo goed gevoeld.
Dat komt omdat hij niet meer blowt, iets wat hij in de voorbije achttien jaren vrijwel onafgebroken wel deed.
Christiaan, nu 33 jaar, is definitief klaar met de joint en hoopt dat uiteindelijk alles goed zal komen.
Alles zal goed zijn, zegt hij, op het moment dat hij en Birgit en hun twee kinderen een gezin vormen.

Christiaan weet dat hij eerst aan zichzelf moet werken.
Met name aan zijn agressie.
Voorlopig heeft hij nog wel even de tijd; de officier van justitie wil dat hij voorlopig in hechtenis blijft.
Ze eiste daarom vier jaar celstraf in de gevangenis.
Daarvan mag een jaar voorwaardelijk.

Mishandeling.
Hij zou Birgit flink hebben geschopt en geslagen.

Poging tot doodslag.
Hij zou Ida op de grond hebben laten vallen, zo uit zijn handen.
Hij zou ook met Ida hebben gegooid.
Hij zou een keer – en misschien wel vaker – een harde ruk aan de kinderwagen hebben gegeven waardoor Ida er uit viel.
Hij zou met zijn grote handen het kleine lichaampje meer dan stevig hebben vastgehouden.

Toen Ida tien weken oud en ondervoed was, werd ze uit huis geplaatst.
Medewerkers van het consultatiebureau hadden met bange vermoedens aan de bel getrokken nadat ze verdachte blauwe plekken zagen en schrammetjes in het gezicht.

Toen het meisje een keer op de grond viel, op de stenen vloer, had ze heel hard moeten huilen. Christiaan vertelt dat hij had geprobeerd, hoewel stomdronken, het kindje te troosten. In het ziekenhuis luidde de diagnose: schedelbreuken, ribbreuken.

Christiaan zegt tegen de rechters: ‘Ik heb ontzettend veel spijt en verdriet van wat ik mijn geliefden heb aangedaan.’

Nadat Christiaan, geboren en getogen in Amsterdam, een akelig tijdje in een gevangenis in de Verenigde Staten had doorgebracht, iets met drugs, belandde hij in Noorwegen waar hij Birgit leerden kennen.
Ze leefden van de rock’n roll en wel zo dat Christiaan opnieuw werd veroordeeld (mishandeling, diefstal) en daarna als ongewenste vreemdeling het land moest verlaten.
Birgit, inmiddels een half jaar zwanger, ging met hem mee.
In Nederland, dachten ze, zouden ze hulp krijgen, een woning en geld.

Christiaan, minzaam: ‘Maar dat viel eventjes smerig tegen. We kregen dus helemaal niks.’
Ze nestelden zich noodgedwongen in een hotel in Groningen en na drie maanden vonden ze – december 2010 – in Vinkhuizen een kamer zonder deur en privacy en met lawaaiige huisgenoten.
Daar werd, op 16 januari 2011, Ida geboren.

De officier van justitie zegt dat Christiaan en Birgit niet waren voorbereid op het ouderschap.
Er was nauwelijks kleding.
Het hongerige kind huilde veel.
Zo veel dat beide ruziënde en blowende ouders er stapelgek van werden.
Christiaan begon te denken dat het misschien wel helemaal zijn kind niet was, zoiets was hem eerder overkomen met een zwangere vriendin.

Tegen de rechters: ‘Ik had geen ervaring met baby’s. Ik was misschien wat wild.’
En ook zegt hij: ‘Wij kregen niet de hulp die we nodig hadden.’
Hij vraagt: ‘Wat vindt u van een samenleving die mensen die hulp nodig hebben in de kou laat staan?’
De rechters zeggen dat ze die vraag niet zullen beantwoorden.

Het duurde even voordat de politie in deze zorgelijke kwestie een rol ging spelen.
De Raad voor de Kinderbescherming had aangifte gedaan, maar het ziekenhuis wilde omwille de privacy – geen medische gegevens verstrekken.
Er was een justitiële vordering nodig om de medici in beweging te krijgen.
Zo versteken er maanden.
Birgit keerde intussen terug naar Noorwegen en meldde zich, opnieuw zwanger, bij een afkickkliniek.

Christiaan, niet welkom in Noorwegen, werd een half jaar geleden aangehouden.
En voelt zich nu, na bijna zes maanden, dus beter dan ooit.
Hij heeft Birgit ten minste honderd brieven geschreven en hoopt dat het goed komt, dat alles goed komt.

Hij heeft gehoord dat het tweede kind op hem lijkt.
Met een gelukkige lach: ‘Het is een rocker met een gezonde eetlust.’

De advocaat complimenteert de officier van justitie met haar verhaal, maar vindt de strafeis aan de veel te hoge kant.
Zegt dat we de rol van de psychotische Birgit niet moeten uitvlakken.
Dat ook zij, als moeder, een bedenkelijke rol heeft gespeeld.
Dat niet alles op het conto van Christiaan moet worden geschreven.

Christiaan.
Toen hij drie jaar oud was, ging zijn moeder er vandoor.
Hij bleef met twee broertjes achter bij een vader die dagelijks dronken was en losse handen had.
Hij en zijn broertjes werden dagelijks in elkaar gemept.
Het was wel vader die kwam kijken als zijn kinderen moesten voetballen.
Maar dan verscheen hij als vrouw, in vrouwenkleding.
Christiaan: ‘Wij werden altijd gepest, wij hadden geen vriendjes.’

De officier van justitie zegt dat het met Ida goed gaat.
Het meisje wordt, in Noorwegen, door een familielid van Birgit opgevoed.
Wat de gevolgen op de langere termijn zijn, is nu nog niet te zeggen, zegt de aanklaagster.
Ze zegt: ‘Kindermishandeling heeft een nadelig effect op de hersenen, er is sprake van een overdosis aan alarmprikkels, van voortdurende stress. Dat kan het basisvertrouwen van een kind ernstig schaden. Verdachte, zelf slachtoffer van kindermishandeling, is het levende bewijs.’

Rob Zijlstra

.
UPDATE – 24 september 2012 – uitspraak
Christiaan is veroordeeld tot 48 maanden celstraf waarvan 18 maanden voorwaardelijk.

.

5 comments

  1. Ben wel benieuwd of dat beroep op de privacy door de medici van het ziekenhuis wel terecht was. Het had een hoop leed voorkromen als ze daar geen beroep op hadden gedaan in elk geval.

  2. Je baby laten vallen is één van de grote angsten van iedere ouder. Toch gebeurt het heel veel mensen eens een keer maar dan is het vaak met een huilbui weer afgelopen. Wat is er voor nodig om een kind schedel en ribbreuken te bezorgen?

    Verder vind ik het schokkend dat de schuld toch bij anderen (falende hulpverlening) gelegd wordt. Zelfs (of zeker) als het je eigen man of vrouw is die je kind schade toebrengt als ouder ben je altijd de ultieme eindverantwoordelijke.

  3. Arme Ida,er is heel wat voor — nodig– om zo’n jonge baby zo’n schade te berokkenen dat er schedel en rib fracturen aanwezig zijn.
    Jouw eigen mishandeling mag toch nooit en ten nimmer een excuus zijn voor je eigen daden?
    Dan moet je toch denken; Hey,dit heb ik nooit gewild,ik doe het beter?

    De schuld afschuiven?

    Nee,mag nooit geen excuus zijn als je een 10 week jonge baby een schedelbruek of haar ribben breekt.
    Dan ben je een zielig mannetje waarbij alle hoop vervlogen is,en een dikke vette celstraf verdiend.

    En al niet in de laatste plaats de moeder………..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s