De vegetariër

Mark zit in de nesten.
Misschien dacht hij tot maandagmiddag half twee dat het met een sisser zou aflopen, zodat hij na vandaag zou kunnen overgaan tot de orde van de dag.
Vooralsnog is dat niet zo.
Het ziet er naar uit dat Mark met knikkende knieën naar zijn nieuwe werkgever moet.

Mark dacht voorafgaand aan de rechtszaak misschien wel dat hij weg zou komen met een lulverhaal.
Hij had immers nog ooit een strafzaak meegemaakt, misschien zijn rechters echt wereldvreemd, zoals je wel hoort.

Hij gaf toe dat het klopte, dat het klopte dat er kinderporno op zijn computer stond.
Dat was niet een heel grootse bekentenis want de politie had computers bij hem thuis in beslag genomen en het toen zelf gezien.

Hij had de ranzigheid opgeslagen in mapjes.
Die mapje had hij namen gegeven.
Kinderpornonamen.
Verzint u maar iets dat heel schunnig is.

Al die mapjes bij elkaar bevatten 25.000 foto’s en filmpjes waarop is te zien hoe kinderen van alle kanten worden verkracht.

Het was begonnen op school.
Mark was op een school in Groningen de systeembeheerder.
Op een dag werd op (in) dat systeem een kinderpornofoto aangetroffen.
Schoolleiding in rep en roer, maar gelukkig bestond Mark.
Mark vertelt aan de rechters dat hij van de schoolleiding de opdracht kreeg een en ander uit te zoeken.
Logisch vond hij, want hij was per slot van rekening verantwoordelijk voor het systeem.
Hij ging op zoek, vond de boosdoener en lichtte zijn leidinggevende in.
Goed gedaan, Mark.
Ziek vond hij het, ziek en zielig.
Wie naar die ranzigheid kijkt is niet normaal en heeft hulp nodig.
Dat had hij nog gezegd.

Maar eenmaal thuis ging hij door met zoeken.
Hij wilde kinderpornonetwerken analyseren om zo de samenleving te beschermen.
Zo haalde hij 25.000 beeldende verkrachtingen binnen die hij onderverdeelde in mapjes, submapjes en subsubmapjes.

Zegt tegen de rechters: ‘Ik deed er verder niets mee.’
Rechters: ‘Is dat zo?’
Mark: ‘Ik heb nooit met de broek op de knieën voor de computer gezeten.’
Rechters: ‘Nee?’
Mark: ‘Absoluut niet.’

Rechters: ‘Waarom kijken mensen naar voetbal op tv? Omdat ze het spannend vinden.’
Mark knikt.
Rechters: ‘Waarom kijken mensen naar porno?
Mark knikt weer.
Rechter: ‘En u bent dan die ene witte raaf die 25.000 kinderpornofoto’s op zijn computer heeft staan en daar geen plezier aan beleeft?’

Mark doet ach en wee, zegt ja en nee, draait en doet.
Een van de rechters: ‘Ik heb bij u het gevoel dat ik met een vegetariër te maken heb die iedere week tien kilo vlees bij de slager koopt.’

Mark: ‘Ik ben geen pedo.’
Rechters: ‘Je hebt ze in soorten en maten.’

De politie deed een inval bij Mark na een tip van de politie in Australië.
Daar liep een onderzoek naar een kinderpornonetwerk.
In dat onderzoek kon de computer van Mark in verband worden gebracht met die van Dustboy, een van de hoofdverdachten in het Australische onderzoek.
Dat hij met Dustboy ranzige foto’s had uitgewisseld, gebeurde per ongeluk, zegt hij.

De school waarvoor Mark werkte zegt dat geen opdracht is gegeven voor een onderzoek.
Er was ook helemaal niet ‘goed zo Mark’ tegen hem gezegd.
Mark was op staande voet ontslagen.
Thuis wisten ze niet beter, dus toen ze het echte verhaal hoorden, moesten ze wel even slikken.

Rechters: ‘Er is nog wat hè?’
Mark had vast gehoopt dat ze er niet over zouden beginnen.
Rechters: ‘U heeft een stiefdochter van 12 jaar. En u had een camera opgehangen in de douche.’

Mark: ‘Ze heeft zichzelf gefilmd.’
Mark: ‘Ik..’
Mark: ‘Ik begrijp wat u denkt..’
Rechters: ‘Vertel eens, hoe kwam die camera in de douche?’
Mark:’Ik heb dat gedaan omdat zij altijd rommel maakte in de badkamer. Ik wilde wel eens zien hoe ze dat deed. Daarom heb ik, in een vlaag van verstandsverbijstering, die camera opgehangen.’

Vanwege de feestdagen doet de rechtbank pas over vier weken uitspraak.
Dat betekent dat Mark een spannende maand de tijd heeft met knikkende knieën zijn nieuwe werkgever in te lichten.

Dat hij straks even weg moet, in verband met een eis van vijftien maanden gevangenisstraf.
Nieuwe werkgever: ‘Wat?’
Mark: ‘Waarvan vijf maanden voorwaardelijk.’
Werkgever: ‘Hoezo?’
Mark: ‘Nou uh… ik ben betrokken geweest bij een onderzoek ter bescherming van de maatschappij.’

Of zoiets.

Rob Zijlstra

uitspraak op 17 januari

13 comments

  1. Is het verhaal compleet? Ik las op twitter dat de familie er vanaf wist en ook nog eens achter “Mark” staan. Dat zou echt te walgelijk voor woorden zijn, en bovendien een te lage straf. De betrokken kinderen zijn immers verkracht, met of zonder medewerking van deze Mark. Maar door toedoen van deze gasten bestaat kinderporno wel!

    1. @Anoniem (waarom?) Een verhaal is nooit compleet. Er is altijd meer, Dat zijn familie nog achter hem staat, klopt. In die zin: hij zegt dat. Op zich is dat niet zo raar dat familieleden een familielid in de vorm van een zoon of partner blijven steunen. Wil nog niet zeggen dat ze ook goedkeuren wat hij heeft gedaan.
      rob zijlstra

  2. Het is een goede zaak dat de man nog bij de familie terecht kan. Hopelijk vindt hij daar de kracht en energie om om te gaan met het etiket dat hij nu opgeplakt krijgt. De daden die door de man werden gesteld zijn fout, maar niet van die aard om hem geen tweede kans te geven!

    1. Dan lijkt het me toch belangrijk dat hij zijn fouten toegeeft. In het stuk lees ik geen berouw of zich verantwoordelijk voelen maar ontkenning en een lulverhaal.

    2. Een tweede kans om je stiefdochter in de douche te filmen zeker en de beelden te delen met net zulke zieke mensen. Zo’n gast vertrouw je toch nooit meer in de buurt van je kinderen? Mijn familie vergaf mijn oom ook, maar dacht je dat ik daar op zat te wachten? Slachtoffer in bescherming nemen en niet de dader.

  3. Wat een sukkel. Hij had spookfacturen van de KvK moeten sturen of inbreken terwijl de slachtoffers zitten te wokken. Levert je meer op en Justitie doet er toch niets mee. En als je dan voor de rechter komt krijg je toch een symbolische eis. Van dat geld had hij dan vervolgens de allermodernste versleutelingssoftware kunnen kopen en dan was hij ermee weggekomen…..

  4. Wat ik overigens wel interessant vind is de parallel die ik zie tussen kinderporno en de situatie wanneer je in Duitsland of Oostenrijk met nazipropaganda wordt betrapt. Ook daar is weinig consideratie, ook niet als het voor de grap was, bezit is bezit en je gaat de bak in.

    1. Ik zie niet goed in hoe je kinderporno voor de grap kunt hebben. Het excuus van bijvangst kan ook alleen maar tellen als het beperkt is in aantal en tijd van bezit. Al helemaal niet 25.000 stuks die gecategoriseerd zijn.

      Bij nazi propaganda kun je nog in een grijs gebied zitten. Sommige zijn zonder logo en over een thema waar je gevoelens over kunt hebben. Ook gevoelens die niet door de maker bedoeld zijn. Zo heb ik eens een getekende poster gezien van een gewonde soldaat op zijn knieën met groot “NO” er boven. Sommigen zeiden dat dit van amerikaanse neo nazi’s was maar ik kon er ook een aanklacht tegen oorlog in zien.

      In kinderporno kun je hoogstens een grijs gebied hebben als iemand van 17 er een stuk ouder uitziet. Zo is er in Amerika een porno actrice waarvan de eerste twee (?) films verboden zijn omdat ze over haar leeftijd had gelogen. Het zullen ook nooit dit soort zaken zijn die voor de rechter komen maar zaken waar ieder weldenkend mens van weet dat het gewoon fout is.

      1. Nou juist de blog van Rob Zijlstra heeft wat mij aangetoond dat het grijze gebied er nu juist wel is. De wet stelt namelijk strafbaar het bezit van pornografie met personen die ERUITZIEN alsof ze nog geen 18 zijn. Dat betekent dus ook ‘virtuele kinderporno’ en een naaktfoto van bijvoorbeeld een 18 jarig meisje dat er jonger uitziet omdat ze een babyface heeft. Als meiden van 13 al in een disco kunnen binnenkomen en alcohol kunnen bestellen dan lijkt het me duidelijk dat dit grijze gebied er wel degelijk is. Want de Nederlandse wetgever wilde bewijsproblemen voorkomen, nou juist ook omdat identiteitsbewijzen vervalst worden of gelogen wordt over leeftijd. Maar voor de rechtszekerheid en vrijheid van meningsuiting is het geen vooruitgang.

        Overigens is ook ‘bijvangst’ strafbaar, je wordt geacht het meteen te deleten. Als dit dit al is het maar uit gemakzucht of luiheid nalaat dan kan je al strafbaar zijn, hoewel je wellicht kan aantonen dat de bestanden sindsdien niet geopend zijn. En een enkele blootfoto van een meisje of jongen van 17 jaar en 364 dagen is evengoed strafbaar als 250,000 extreem smerige kinderpornobestanden.

        Tot dusverre zijn de zaken die ik hier zie duidelijk over de grens als ik die beschrijvingen zo lees: honderden tot duizenden of zelfs honderdduizenden foto’s en filmpjes van brute verkrachtingen en sadisme bij kinderen van (ver) onder de 18. Deze meneer is met 25,000 bestanden duidelijk zo fout als wat. Bovendien zal hem zwaar worden aangerekend dat hij zijn stiefkind in de douche filmde, een minderjarige die bovendien in haar eigen huis was, waar ze nou juist veilig behoort te zijn.

        Maar wellicht is Justitie nog niet aan de ‘grensgevallen’ toegekomen, hoewel me zeker in andere landen en een enkel geval in NL bekend is waarbij dit wel is gebeurd. Ze zeggen zelf dat ze het werk niet aankunnen.

        Andere voorbeelden:
        * Een meisje van 15 stuurt een seksueel getinte foto aan haar vriendje van 16. Volgens de Nederlandse wet zijn beiden strafbaar, zij wegens verspreiding en fabricage, hij wegens bezit.
        * Een puber maakt in een jolige bui een foto van zijn piemel en stuurt deze aan een paar klasgenoten. Zelfde verhaal, allemaal strafbaar.
        * A en B hebben als hobby het verzamelen van porno, de meest ranzige smakeloze die er is. Hoewel het ze puur om de lol te doen is slippen er toch kinderpornofoto’s tussen, die ze vergeten te verwijderen. Idem dito.
        * Een (enigzins naieve) leraar neemt een telefoon in uit de klas beslag wegens een blootfoto van een vrouwelijke leerling. Op verzoek van de rector zet hij het bestand ‘als bewijs’ op zijn werkcomputer. Tot zijn verbazing wordt hij vervolgens strafrechtelijk vervolgd wegens bezit van kinderporno. Want bezit is bezit (zeker als leraar).

    2. Overigens nog een parallel met nazipropaganda: de verbieding van de Vereniging Martijn. Bezit van kinderporno is een ding maar het streven naar de legalisatie ervan is toch wel m.i. iets dat wel degelijk vrijheid van meningsuiting is. Zolang je het spul niet downloadt, geen kinderen misbruikt en geen anderen daartoe aanzet. Net als het een ieder vrij staat om te vinden dat het nazisme de beste staatsvorm is of de Holocaust te ontkennen. Zolang hij maar geen strafbare feiten pleegt of anderen daartoe aanzet. Ik ben bang dat dit soort dingen allemaal net iets te dicht langst het recht van vrije meningsuiting schuurt en dat vind ik erg griezelig.

  5. het punt bij Martijn was juist dat een bestuurslid wel degelijk op bezit betrapt is, heel veel bezit zelfs. of dat nou degene moet zijn die een koosjere vereniging moet voorzitten, dat lijkt mij niet. Vereniging Martijn kan kennelijk niet met de verantwoordelijkheid omgaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s