Als God in Frankrijk

fraudezaak

het nieuws volgens rtvnoord

Bovenstaande is een nieuwsbericht uit de nieuwsstroom van vrijdag (bron: RTVNoord.nl)
Onderstaande is het verhaal achter zo’n (alledaags) nieuwsbericht

Henk is 63 jaar en hij deed en doet vooral de klusjes.
Ineke is twee jaar jonger en hield zich bezig met de administratie.
Alleen als het moest, plaatste hij zijn handtekening, maar dan moest zij zeggen: hier, daar, op dat stippellijntje.

Samen deden ze wat heel veel mensen wel zouden willen.
Beetje handelen in antiek en curiosa.
Mooie dingen opkopen in het zuiden van Frankrijk en dat dan verkopen in Noord-Groningen.
Geen vetpot, geen VOC-mentaliteit, maar vooral voor de leuk.

Ze gingen samen graag naar Frankrijk en in 2004 konden ze er iets kopen, voor niet veel geld, maar wat misschien wel was op te knappen tot leuk.
Dan zouden ze daar op een dag kunnen wonen, of zo af en toe.
En als ze er niet waren, zouden ze het verhuren.

Er was geen water, geen elektriciteit.
Er was een beekje, met luxe stromend water, dat dan weer wel.
Het lag afgelegen, op een berg.
Er hoorde grond bij, en ook een buurman.

In Noord-Groningen ging het leven ondertussen gewoon verder.
Officieel woonden ze daar, met hun kippen en antiek dat te weinig opleverde om er van te kunnen leven.
Toen het inkomen onder het bestaansminimum uitkwam, klopten ze aan bij de gemeente voor bijstand.
Die kregen ze, want ze hadden daar recht op.

Ze droomden en leefden ondertussen gewoon verder.
Zo konden ze hun eerste onroerend goed verkopen en de opbrengst – 1700 euro – investeren in een volgend bouwperceel. Uiteindelijk zou op deze manier ergens in Frankrijk hun droomhuis moeten verrijzen.

Toen ze hun droomplek hadden gevonden, ging het mis.
Het klikte niet met de Franse buurboer en na twee jaar vol conflicten en getreiter vreesden ze boer’s oplossing: met het geweer.
De situatie was dusdanig dat ze besloten hun droom te verkopen.
Het bezit leverde 142.500 euro op.
Ze hadden nog iets achter de hand, maar toen kwam de overstroming en spoelde alles weg.
Van weinig bleef niets over en het Franse avontuur werd uiteindelijk een drama.

Dit alles speelde zich af tussen 2005 en maart 2010.
In maart 2010 meldde de sociale recherche van de gemeente zich.
Die wilde wel eens weten hoe het zat met hun vermogen in Frankrijk in relatie tot de aanvullende uitkering die ze al vijf jaar in Noord-Groningen genoten.

Henk wist van niks en nergens want hij deed de klusjes.
Ineke besefte dat ze niet alles goed had opgegeven, met de beste wil had ze in ieder geval niet gehandeld conform de informatieplicht die ze samen wel hadden.

Ze schreven een brief aan de gemeente en legden alles uit.
Dat ze dus wel hadden doorgegeven aan de gemeente dat ze hun bezit in Frankrijk een paar keer voor geld hadden verhuurd.
Maar niet dat ze ze hun belle maison, hun droomhuis, hadden verkocht, ten einde raad hadden moeten verkopen, voor 142.500 euro, terwijl in Noord-Groningen hun aanvullende uitkering doorliep.
Ze hadden verzuimd op te geven dat ze ineens over vermogen beschikten.

Henk: ‘Ik wist dus van niks.’
Ineke: ‘Ik wel. Ik was zo van streek, ik was mezelf even niet.’

De gemeente had uitgerekend dat Henk en Ineke de gemeenschap in vijf jaar tijd hadden benadeeld voor 50.000 euro.
Dat bedrag betaalden ze onmiddellijk terug, met geld uit de opbrengst van de verkoop.
Geschrokken ook gingen ze daarna te biecht bij de belastingdienst.
Die zei ‘oei’, sloeg aan het rekenen en kwam met een naheffing van opgeteld 1900 euro.
Ze betaalden per direct.

Het is dan 2010.

De handel in antiek en curiosa in Noord-Groningen is ingestort, mede ook door de huidige crisis. Ze verhuren nu  noodgedwongen hun huis in Usquert aan Poolse mannen die als buitenlandse werknemers in de Eemshaven energiecentrales bouwen.
Ze zijn ingetrokken bij haar dochter in Groningen.

Na 2010 blijft het drie jaar stil.
Dan ineens krijgen ze het bericht dat ze als verdachten terecht moeten staan.
Op 22 maart 2013, om tien uur, rechtbank Groningen.
In zittingszaal 14.

De officier van justitie zegt drie keer dat de bijstand is bedoeld voor mensen die het echt nodig hebben.
En dat hij ook wel weet dat de handel in antiek en curiosa geen vetpot is.
Dat het heel positief is bovendien dat beide verdachten het benadelingsbedrag uit zichzelf hebben terugbetaald.

De officier van justitie: ‘Ik eis voor beiden een taakstraf van 210 uur.’

Rob Zijlstra

 

UPDATE  – 5 april 2013 – uitspraken
Henk en Ineke zijn samen even schuldig in de zin van samen uit en samen thuis. De rechtbank heeft beiden veroordeeld tot een taakstraf van 180 uur.

 

5 comments

    1. Zo komt het wel over, maar dat terzijde. Staan de kranten niet bol van (eenzijdige) persberichten? Gelukkig zijn er weblogs als de jouwe voor toelichting, achtergrond en duiding

  1. Dit is toch interessant Rob. Waarom zou de collega, omdat-ie moet eten, niet gewoon in twee of drie regeltjes, meer hoeft dat niet te zijn, de andere kant kunnen belichten? Ik bedoel, wat heeft de ‘maaltijd’ er mee te maken? Hoe dan ook, ik ben blij je verslag gelezen te hebben. Dat geeft toch de nodige nuances weer. Zoals in het echte leven.

  2. Volledig mee eens! Journalistiek gaat om feitenverslag waarbij meerdere kanten aan een verhaal zitten. Merkwaardig, want CK kiest vaak de kant van de verdachte(n).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s