WhatsApp

egypteneideDe advocaat vertelt aan de rechters dat de verdachte bij hem op kantoor in huilen was uitgebarsten.
Daarover straks meer.

Eerst dit.
Ze rijden iets harder dan zestig kilometer per uur.
Ongeveer zeventig.
Het is donker.
In de verte zien ze de koplampen van de tegenligger.

Wat opvalt is dat die tegenligger midden op de weg rijdt.
Ze zien het gebeuren, maar het besef is er niet.
Het gaat snel.
Ze kijken elkaar even van opzij aan.
Zij zet zich schrap met de beide handen stevig aan het stuur, hij slaat de handen voor het gezicht.

Een enorme klap.

Ze heeft niet meer geremd en is op slag dood.
Hij overleeft de frontale botsing en kan het navertellen.

Lydia Venema was toen 41 jaar, ze kwam uit Meeden.
Het gebeurde op 22 december vorig jaar, aan het Egypteneinde, even buiten de bebouwde kom van Veendam, om kwart voor zeven ’s avonds.
Lydia Venema wilde haar dochter ophalen die bij haar vader was.

Hoeveel automobilisten beseffen dat het rijden in een auto grote risico’s met zich meebrengt?
En dat het veroorzaken van een verkeersongeluk kan eindigen in de gevangenis?
Omdat ‘maar het was een ongeluk’ in de rechtszaal bijna nooit bestaat.
Een misdaad is pas een misdaad als de daad met opzet is gepleegd.
Bij verkeersongelukken is er (meestal) geen sprake van opzet, maar wel van verwijtbaarheid, van schuld.

De verdachte is Paul, 35 jaar.
Hij was bij zijn vader op bezoek geweest.
Veel contact hadden ze al jaren niet, maar met de feestdagen voor de deur was hij er toch maar even langsgegaan.
Hij had twee cola met Bacardi gedronken.
En daarna bier.
De tweede had hij maar voor de helft leeggedronken.

Rechters vragen: ‘Waarom eigenlijk?’
Paul: ‘Het voelde niet goed.’
Rechters: ‘Omdat u nog moest rijden?’
Paul: ‘Ja.’
Rechters: ‘Maar waarom bent u dan toch in de auto gestapt?’
Paul antwoordt dat hij graag naar huis wilde, omdat zijn zwangere vriendin ook oppaste op het zoontje van hem en zijn ex.
Hij zegt: ‘Ik ben heel fout geweest.’

Hij denkt aan een combinatie van factoren.

Vlak voordat hij in de auto stapt, in zijn grijze VW Polo, stuurt hij een WhatsApp-bericht naar zijn vriendin.
Hij bericht haar dat hij in aantocht is.
Hij draait het Egypteneinde op die hem naar de N33 zal voeren.
Het is een lange rechte weg.
Als hij, in herinnering, ongeveer zestig kilometer per uur rijdt, probeert hij de mobiele telefoon uit zijn broekzak te frommelen.
Wie dat wel eens heeft gedaan, weet hoe lastig dat is.

Rechters: ‘U was zich op dat moment niet bewust van de gevaren?’
Paul: ‘Nee.’

Ongemerkt rijdt hij in het midden van de weg, heel even later geheel op de linker weghelft.
Paul heeft niets in de gaten.
Een enorme klap.

Paul denkt dat het een combinatie is van de alcohol, de afleiding van de telefoon en de operatie die hij onderging in verband met staar.
Lezen gaat wel, maar wat moeilijker, het duurt bij hem altijd iets langer als hij moet lezen vanaf het beeldschermpje van de telefoon.

De ontzettend verdrietige tienerdochter van Lydia Venema heeft een brief geschreven aan de rechters.
Ze schrijft dat ze een brief had ontvangen van de verdachte.
En dat ze boos is op die meneer.
Dat zijn excuusbrief een standaardbrief was, niet vanuit het hart geschreven.

Ze schrijft dat haar moeder haar veiligheid was, dat haar wereld nu bestaat uit angst.
Ze schrijft dat het fijn voelt om er over te praten, maar helpen doet dat niet.

De officier van justitie eist een gevangenisstraf van een jaar.
En daarna een ontzegging van de rijbevoegdheid voor de periode van drie jaar.
De eis is conform de richtlijnen die voor dit soort zaken zijn opgesteld.
De officier van justitie wil nog wel gezegd hebben dat de verdachte van meet af aan eerlijk is geweest.
En dat het daarom zo is dat de nabestaanden precies weten wat er is gebeurd.
Maar dat die eerlijkheid in het niet valt bij de ernst en de gevolgen.
De officier van justitie zegt dat ze geen argument heeft af te wijken van de richtlijn.

Ze zegt dat niets de automobilist zo afleidt dan een mobiele telefoon.
Daar is onderzoek naar gedaan.
De telefoon is in de auto de grootste afleider omdat je er een hand en je ogen er voor nodig hebt.

Paul zal zijn vaste baan in de zorg kwijtraken.
En een tijd lang zijn pasgeboren kind niet zien, haar eerste levensjaar niet meemaken.
Er bestaat geen twijfel, vervolgt de advocaat, dat Paul schuldig is.
De vraag is echter: in welke mate?

Er is sprake van alcohol, maar niet in de categorie heel veel.
Hij was bezig met de mobiele telefoon, maar hij belde niet, dat blijkt nergens uit. Juridisch bezien mag het allemaal een onsje minder, wat dan moet leiden tot een lagere straf.
De advocaat stelt voor: geen onvoorwaardelijke celstraf, want dat voegt niets toe.
Wel een forse werkstraf, in combinatie met een langdurige rijontzegging, lastig voor hem, maar dat is nou eenmaal de consequentie.
En wat de advocaat nog wel gezegd wil hebben is dat het slachtoffer geen autogordel droeg.

Op het kantoor van de advocaat had Paul verteld dat hij een donornier heeft.
En dat hij dus zijn leven heeft te danken aan iemand die is overleden.
Toen was hij in huilen uitgebarsten.

Rob Zijlstra

 

UPDATE – 4 juli 2013 – uitspraak
Paul hoeft niet naar de gevangenis. In plaats van een celstraf van een jaar heeft de rechtbank hem veroordeeld tot een taakstraf van 200 uur, vier maanden voorwaardelijke celstraf en een ontzegging voor het besturen van een motorvoertuig voor een periode van drie jaar. De rechtbank merkt op dat Paul vanaf het begin eerlijk is geweest, berouw heeft getoond en verantwoordelijkheid heeft genomen door contact te zoeken met de nabestaanden. De rechtbank schrijft in het vonnis dat Paul als beginnend bestuurder zeer onvoorzichtig en onoplettend heeft gereden, terwijl hij had gedronken en met zijn telefoon bezig was. Met het vonnis wijkt de rechtbank af van de richtlijnen die voor dit soort zaken gelden.

4 comments

  1. Durven we in dit land niet meer iemand te confronteren met zijn schuld en de daarbij behorende boetedoening? Het lijkt alsof we het wel willen, maar dan in een vorm waarbij de schuldige er zo min mogelijk last van heeft.

    Als vader kan ik mijzelf goed inleven hoe het zou zijn als je het eerste levensjaar van je kind mist. Maar is dat een geldig excuus om het leven van meerdere mensen te verpesten? Iets wat je door eigen toedoen hebt veroorzaakt? Drinken, met je mobieltje bezig zijn en een operatie achter de rug aan je ogen, dan is het inderdaad een goede keus dat hij achter het stuur is gekropen.

    Een ongeluk kan gebeuren. Dit is geen ongeluk meer. Dit is tegen willens en wetens denken dat je er wel mee weg komt. En helaas volgt onze rechtsspraak daar maar al te vaak in. Begrijp me goed, ik geloof zeker dat hij het niet met opzet deed, maar accepteer je straf gewoon zoals hij is. Dan ben je wat mij betreft een echte eerlijke vent.

  2. Dit is de zoveelste. Eerder is er al een man ingereden op een file terwijl hij SMS-jes aan het versturen was. Rob, kun je uitleggen hoe de rechtbank komt tot de strafmaat? Het is wat mij betreft van de zotte dat mensen die onverantwoordelijk gedrag vertonen bij deelname in het verkeer (lees met je mobiele telefoon handelingen verrichten tijdens het actief deelnemen aan het verkeer) en als gevolg daarvan een ongeval veroorzaken met dodelijke afloop, er tegenwoordig ‘afkomen’ met een werkstraf.
    Waarom zijn deze zaken geen dood door schuld en wordt er geen hoge celstraf geeist, ontzegging rijbevoegdheid etc.? Desnoods zorgen voor de familie van het slachtoffer.

    Note: niet alleen in het motorisch verkeer, maar ook op de fiets zie ik regelmatig jongeren die meer bezig zijn met de telefoon dan met verkeersdeelname, met als gevolg, tot nu toe, 3 ingrepen van mijn kant om een aanrijding te voorkomen

    Alvast bedankt voor je reactie,

    Groeten,
    Johan

  3. Johan,

    We zouden al een heel stuk verder zijn als we de regels in het verkeer wat meer zouden naleven. Zolang wij nog massaal denken dat boetes uitdelen vooral is bedoeld om automobilisten te pesten, zijn we nog ver heen. Bellen in de auto vinden veel mensen geen probleem, zo ook niet om een beetje te hard te rijden. Dat is eenvoudig vast te stellen. Bij jong en oud. Mijn ervaring in de rechtszaal is dat mensen die iemand hebben doodgereden (invalide kan ook) vaak zelf in grote (psychische) problemen zijn geraakt, met alle gevolgen van hun eigen leven, werk en relaties van dien. Wat zwaar straffen dan toevoegt, weet ik niet.
    Op de een of de andere manier accepteren we dat er jaarlijks een paar honderd doden vallen in het verkeer. Dat hoort er bij, vinden we. Het meest eerlijk zou zijn dat we massaal toegeven dat we eigenlijk niet kunnen autorijden…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s