Pesten op school

pesten-19aprilJarno weet het even niet.
Hij is 19 jaar en heeft voor de zomer de schoolbanken van de havo gedag gezegd.
Misschien wil hij iets met een andere opleiding. Of werken.
Anders dan zijn tweelingbroer Simon staat hij niet te springen in het bedrijf van zijn vader te stappen.
Jarno tegen de rechters: ‘Ik ben aan het nadenken, kom er niet uit. Maar ik kan nog alle kanten op.’

De officier van justitie fronst de wenkbrauwen en zegt: ‘Meneer zegt dat hij nog alle kanten op kan. Een twijfelende persoonlijkheid dus. Zorgelijk. Je kunt ook zeggen, hij is onderkoeld en berekenend.’

Wie wordt verdacht van een strafbaar feit, moet ook in de rechtszaal vreselijk op zijn woorden passen.
Voordat je het weet ben je wat of heb je iets dat tegen je kan worden gebruikt.

Simon schiet zijn broer te hulp en zegt tegen de rechters dat hij het ook nog niet weet.
Hij die net zijn opleiding met succes heeft afgerond en hij die – zonder salaris – hard werkt in de zaak van zijn vader.
Simon zegt: ‘Wij zijn druk bezig na te denken over de toekomst, over wat te doen ook met de zaak.’

De tweeling heeft zich in maart 2012 schuldig gemaakt aan een bedreiging met een misdrijf tegen het leven gericht.
De officier van justitie beoordeelde dat als een ernstig feit.
Daarom staan de twee anderhalf jaar later terecht (of niet) voor de meervoudige strafkamer.

Het was niet zomaar een bedreiging geweest.
Jarno had plotseling een gasalarmpistool uit de broeksband gehaald en daarmee tweemaal geschoten.
Weliswaar in de grond, maar toch.
Het miste de uitwerking ook niet.
De groep – negen man sterk, incluis meisjes – die tegenover hem stond, stoof uiteen.
Een van de meisjes die het wapen van dichtbij zag, is na achttien maanden nog steeds van streek.
In de rechtszaal zegt haar moeder huilend tegen de rechters dat het gezinsleven ernstig is verstoord.
Dochter is in behandeling bij een psycholoog en eist nu een schadevergoeding van duizend euro.

Jarno en Simon voeren aan dat het wapen niet gevaarlijk is, dat je met een gasalarmpistool niemand kunt raken.
Ze zeggen dat het ook niet de bedoeling was om er mee te schieten.
Jarno had het wapen meegenomen als stok achter de deur, zegt hij.
Ook al omdat ze meenden te weten dat de groep over messen beschikte.
Dat had zelfs, zeggen ze, op het internet gestaan.
De bedoeling was echter praten.

De officier van justitie van justitie gelooft daar niets van.
Onderkoelde en berekende types als Jarno die met een wapen in de broek willen praten?
En is een tweelingbroer een haar beter?
De aanklager: ‘Kan best zijn, zo’n wapen niet gevaarlijk. Maar dat wist de groep die jullie met dat ding bedreigden natuurlijk niet.’

Nadat Jarno had geschoten had hij geroepen: ‘En we gaan hier geen politie bij halen.’
Dat gebeurde dus wel.

De officier van justitie zegt dat de aanleiding een verklaring is, maar dat die nooit een rechtvaardiging kan zijn.
Hij eist tegen de tweeling een werkstraf van 180 uur per persoon.
En om de ernst van de gebeurtenis te onderstrepen: vier maanden voorwaardelijk gevangenisstraf.
En ze moeten (eis) dus duizend euro aan het meisje betalen.

Jarno en Simon zeggen dat ze – wijsheid achteraf – het pistool thuis hadden moeten laten, dat ze dat nu ook wel inzien.
De rechters wijzen de broers erop dat ze over een strafblad beschikken, om vervolgens – turend in het dossier – te zeggen: ‘Waar niks op staat…’

De aanleiding.
Jarno en Simon hebben een zusje.
Dat zusje was toen 13 jaar, kan goed leren en is ambitieus.
Op school wordt dat niet erg gewaardeerd.
Het zusje wordt gepest en regelmatig voor de grap met de dood bedreigd.
Pogingen om het pesten te stoppen mislukken.
Gesprekken op school halen niets uit, het pesten gaat door, hun zusje komt vaak huilend thuis.

Op een dag belt het zusje, ze is overstuur, want het is weer zover.
Jarno en Simon: ‘Er plofte iets.’
Ze stappen in de auto en rijden naar het hertenkamp waar de pesters rondhangen
Voor de zekerheid nemen ze de stok achter de deur mee.
Hun doel: duidelijk maken dat de pesters hun zusje met rust moeten laten.

Maar Jarno en Simon – zij zijn geen grote jongens – worden niet serieus genomen.
In plaats daarvan worden ze door de groep uitgelachen.
Nadat ze zijn uitgelachen, zeggen de pesters: ‘En nu opdonderen anders halen we onze connecties er bij.’
Jarno en Simon lopen terug naar de auto en realiseren zich dat hun actie niets heeft uitgehaald, integendeel misschien wel.

Dan zegt Jarno: ‘Ik weet wel wat.’
Hij draait zich zonder twijfel om en schiet tweemaal in de grond.
Het pesten is daarna gestopt.

Rob Zijlstra

.

UPDATE – 27 september 2013 – uitspraak
Jarno en Simon zijn aan de beurt. De rechtbank heeft hen de taakstraf opgelegd zoals was geëist: 180 uur. Daarnaast kregen ze de vier maanden voorwaardelijk. Aan het bange meisje moeten ze samen 500 euro betalen. Aan wie een pistool wordt getoond, lijdt schade en heeft daarmee recht op een vergoeding, vinden de rechters.  Bij het bepalen van de straf heeft de rechtbank ook het (verboden) wapenbezit meegenomen en het feit dat de broers beschikten over illegaal vuurwerk. Over het gepeste zusje merkt de rechtbank op dat het pesten een verklaring voor hun gedrag is, maar dat dat geen rechtvaardiging is.

fragment uit vonnis:

knipsel vonnis

 

pestenstom

32 comments

  1. De politie doet niets maar dan ook werkelijk niets aan pesten. ‘Dat moet de school maar oplossen’, ‘kinderen hebben altijd wat’. Ben je er dan niet zelf een beetje om aan het vragen dat gepesten of hun familie/vrienden het recht in eigen hand nemen? Ot andersom, dat de pesters iemand ernstig verwonden, doden of tot zelfmoord drijven? De politie is je beste vriend volgens Wilders en van je beste vriend moet je het maar hebben.

    1. Beste Z, de pesters en hun ouders hebben hier een hele belangrijke taak. En dat de politie werkelijk niets doet slaat nergens op. Ga eens een dagje met een jeugdagent op pad en je zult zien dat er met heel veel jeugdigen wordt gesproken!

      1. Beste Fred,
        De pesters en hun ouders hebben een belangrijke taak en verantwoordelijkheid ja, maar die nemen ze niet. De pesters zelf menen dat het meevalt en zien het als tijdverdrijf, en veel ouders weten niet eens waar hun kinderen uithangen. Deze kids hingen met hun negenen in de hertenkamp rond, dat zegt al genoeg over hun ouders. Het volgende niveau is de school, maar de effectiviteit verschilt per school en zelfs per vestiging. Mijn HAVO/VWO school had een goede conrector met zero-tolerance beleid tegen pesten, maar in de andere (MAVO/LBO) vestiging was het zo erg dat mijn ouders hebben gedreigd mijn broer van school te halen als hij daarnaartoe zou moeten. Je reactie over de politie is interessant maar ik vraag me af met hoeveel jeugdigen de jeugdagent NIET spreekt. Ik ken legio voorbeelden over politie die ouders en kinderen terugstuurt met de mededeling dat ‘de school het maar moet oplossen’, ‘ga toch eerst een gesprek aan’, ‘dat is een civiele zaak’. De politie zou het allerlaatste redmiddel moeten zijn maar vaak doen ouders, opvoeders en scholen niets.

        1. Waarom moet een school de pesterijen oplossen? Het is zo gemakkelijk om te zeggen dat iemand anders het maar moet oplossen maar geef dan eerst eens aan hoe dat gedaan moet worden. Van de ongeveer 13 verschillende ‘anti pesten methodes’ is er niet één in staat een pesterij ook werkelijk te kunnen stoppen. Pesten is (gelukkig) niet strafbaar dus wat moet de politie daar dan mee doen? Dat genoemde partijen vaak niets doen is niet waar, men doet het verkeerde! En zo gaat het al jarenlang.

          1. Wat is dit voor reactie? Pestbriefje geeft op de eigen site tips aan ouders en leerkrachten om iets te doen en je stelt de retorische vraag: ‘Waarom moet een school de pesterijen oplossen?’ Doodsimpel, omdat veel ouders niets doen. Die vinden het blijkbaar prima dat hun kroost rokend of drinkend op een trapveldje rondhangt. Of die denken: ‘Liever dat dan dat mijn kind de gepeste is.’ Ach, sommige mensen zouden gewoon eigenlijk geen kinderen moeten krijgen. Pesten is wel degelijk strafbaar als daar strafbare feiten aan te pas komen. Mishandeling. Vernieling. Soms zelfs aanranding. Overigens gaat het me er niet om het te bestraffen maar dat iemand er iets mee doet. In de Verenigde Staten worden pestincidenten meegenomen in beoordeling van scholen en kan een school die niets aan pesten doet aansprakelijk gesteld worden. Ook dat is mosterd na de maaltijd, maar kan wellicht preventieve werking creeren.

          2. Je hebt mijn website wel bekeken maar niet gelezen. Het is de taak van de ouders om te zorgen dat hun kind een ander niet tot last is maar in de meeste gevallen weten die ouders dat niet. Pesten gebeurt stiekem dus kun je dat als ouder niet weten. Je komt daar pas achter als de school je dat vertelt maar dan vertellen ze je ook direct hoe zij dat voor jou gaan oplossen. Nou zijn de methodes die ze daar voor moeten gebruiken helemaal niet geschikt om pesterijen te stoppen waardoor de ouders van de gepeste zeggen dat de school niets doet. En dat gaat als een lopend vuurtje de stad door. De ouders van de pester zeggen dat zij niets hoeven te doen omdat de school dat doet. En zo is het kringetje rond. Dit gaat door tot de pester ongeveer 15 jaar is of tot de gepeste van school gaat.
            Maar stel nu dat je als ouder van een pester een briefje krijgt dat precies zegt wat jouw kind doet. En dat er een briefje bij is met de reactie daarop van jouw kind. Zou je dan wél ingrijpen? ZO ja, dan weet je waarom ik vind dat de school de pesterij niet hoeft op te lossen. Dat is namelijk jouw taak want jij bent de vader. En als je dat niet doet dan zal ik je aansprakelijk stellen voor de schade ogv art. 6:162 BW en zal ik je (indien nodig) voor de rechter slepen en beslag laten leggen op je loon of op je huis. Net zolang tot jij jouw kind corrigeert. Al moet je met een kartonnen doos door de stad! En die schadevergoeding krijgt mijn kind.
            Als ouder van een gepest kind heb ik die mogelijkheid en die heeft een school niet. Ik vraag je vriendelijk je kind onmiddellijk te laten stoppen met pesten, daar kun je professionele hulp bij krijgen. De school weet de weg daarvoor maar de school is geen oppasdienst.
            Kijk hier eens naar: http://www.pestbriefje.com/wordpress/pesten-stop-je-zo

          3. Ik begrijp je prima en ben het enerzijds wel en anderzijds niet met je eens. De pester op deze manier op zijn gedrag aanspreken, en via het zijn ouders, kan ik begrijpen. Ik heb alleen niet de illusie dat iedereen dezelfde normen en waarden heeft. Bovendien is het wel degelijk ook een probleem van de omgeving, en dat is nou juist iets dat de school moet bieden. In Duitsland hadden in 1933 40% van de kiezer NSDAP gestemd maar 60% dus niet. Toch keken zij gewillig de andere kant uit en daarom konden de nazi’s hun gang gaan. Niet slechts de pester is schuldig, maar iedere (passief) betrokkene. De meeloper die op diens bevel het gepeste kind in elkaar slaat. De meelopers die hem aanmoedigen. De toeschouwerd die toekijken. De docent die de signalen oppikt maar negeert, of de zaak niet effectief aanpakt. De school omdat het zo’n ellendige tuigschool is waar dit soort dingen kunnen plaatsvinden. De vader en moeder die de pester geen fatsoen bijbrengen (wellicht beter een condoom hadden kunnen gebruiken, sommige mensen kunnen beter niet aan kinderen beginnen). De pester is een ding de omgeving een ander, je kan het niet loszien van elkaar. Een 6:162 actie is in theorie prachtig, in praktijk peperduur en je zit met een torenhoge bewijslast. Bovendien, wat is je schade? Immateriele schadevergoeding wordt vrijwel niet toegekend en zoja dan is het nog niet veel. Ik ben voor preventie en als dat niet lukt, de pester en alle betrokkenen aanspreken op hun verantwoordelijkheid.

          4. Zolang we niet precies weten waarom een jong kind plotseling een pester wordt en even plotseling daar mee stopt kan het niet gestructureerd aangepakt worden. Tot dat moment moet je het slachtoffer beschermen.
            Je noemt in je reactie zaken die hier niets mee te maken hebben, je beschuldigt op basis van een vermoeden. 6:162 is de basis voor 6:166 en 6:169. De bewijslast is eenvoudig, de schadevergoeding ook en de kosten zijn minimaal. Het is echt niet zo dat ik dit uit m’n duim zuig. Maar misschien is er nog iemand met verstand van zaken die hierop wil reageren.

          5. Vorige week vrijdag ontving ik een melding van pesten. Een jongen van 11 jaar noemen ze ‘lesbisch’, zijn GSM wordt afgepakt en er worden SMS-jes mee verzonden. Weken geleden hebben de juffen gezegd dat zij daar beslist iets tegen gaan doen maar in het laatste gesprek werd gezegd dat ze niets konden doen vanwege gebrek aan bewijs.
            Ik heb gevraagd om de jongen de groene vragenlijst in te laten vullen en deze naar mij te sturen. Vervolgens heb ik deze uitgeprint en tezamen met de gele vragenlijst en het boekje “Mijn kind (wordt ge)pest” naar de ouders van de pester gestuurd. Op het begeleidend briefje heb ik gevraagd het kind niet te straffen, geen contact met het slachtoffer te zoeken maar er voor te zorgen dat de pesterijen onmiddellijk ophouden. Dit heb ik maandag op de post gedaan, ze hebben het dinsdag ontvangen en op woensdagochtend heeft de pester zijn excuses aangeboden.
            Waar de juffen weken voor nodig hebben deed het Pestbriefje in één dag!

          6. Ik val je niet aan en beschuldig je niet van duimzuigerij. Ik vind het zelfs een prima benadering. Het enige punt is echter: er er muizen in de keuken zijn wil jij ze vangen, terwijl ik ervoor pleit (ook) de keuken vrij te houden van voedselresten zodat de muizen niet (terug)komen. Groepsmentaliteit en de sfeer op school zijn wel degelijk factoren die meespelen. Je zei zelf al dat pesten stiekem is. Het komt dus voor op scholen waar de controle van docenten zwak is. Waar de sfeer onpersoonlijk is, want iemand die je niet of nauwelijks kent is psychologisch makkelijker te pesten. Daar is meer dan genoeg over bekend. Jij wil het probleem aanpakken en dat is prima, maar ik denk dat de oorzaak wel degelijk bekend is of vermoed kan worden, en dat er wel degelijk wat aan gedaan kan worden. Ik heb al eerder de uitdrukking ‘tuigschool’ gebruikt, een school zou niet moeten toelaten dat het een ‘tuigschool’ wordt. En aansprakelijkheid voor welzijn van leerlingen begint m.i. al op weg van en naar school. Mijn conrector gaf destijds ook duidelijk aan dat ook elkaar op weg naar huis ‘opwachten’ keihard zou worden afgestraft. En met resultaat.

            Met artikelen 6:166 en 169 (groepsaansprakelijkheid en aansprakelijkheid voor minderjarigen) ben ik bekend. Overigens ben je als toezichthouder (school, huurder, werkgever, gevangenis, ouder of voogd, hockeytrainer) evengoed verantwoordelijk en aansprakelijk voor het welzijn van je ‘ingezetenen’ of ‘klanten’. Een analoge situatie is de volgende: je kan als huurder, onder voorwaarden, legitiem huur inhouden indien je overlast hebt van een buurman-medehuurder en zowel deze buurman als de verhuurder ondernemen niets. Ik zeg niet dat we alles maar op de school moeten schuiven, maar zij moeten wel mede-verantwoordelijkheid nemen.

            In theorie is het allemaal prachtig. In praktijk moet je bewijzen dat er pesterijen waren en dat die onrechtmatig waren, dat er schade is, en dat die veroorzaakt is door het pesten. En hoe bereken je de schade? Als de pester iets vernielt dan is het simpel. Maar kan je bewijzen dat de pester dat daadwerkelijk heeft gedaan? En immateriële schade? Hoe bereken je dat? De (ouder van) de pester kan simpelweg ontkennen (‘kinderen hebben zovaak ruzie maar onze Steven pestte echt niet iemand stelselmatig’), want hij hoeft niets te bewijzen, dat moet (de ouder van) de gepeste. Je maakt duizenden euro’s juridische kosten en de procedure kan jaren duren. Die kosten worden ook nog eens vrijwel niet vergoed (ja een symbolisch bedrag laat me niet lachen), en rechters zijn terughoudend bij immateriële schade. En geld. Wat heb je in Gods naam aan geld als je kind voor het leven getekend is? Het duurt bovendien maanden tot jaren en in die tijd gaat het pesten waarschijnlijk gewoon door.

  2. Grote klasse van die broers. Hele maatschappelijke discussie over pesten en meer bla bla.
    Zijn er mensen die er wat aan doen en met succes (pesten is gestopt) en worden ze hiervoor gestraft.

    Ongelooflijk die dubbele moraal in dit land. Als ik een rechter was had ik ze met met een grote glimlach een waarschuwing gegeven voor het alarmpistool.

    1. Nee het is eigenrichting, dat is NIET klasse. Maar m.i. ligt de schuld dat het zover is gekomen bij ouders, school, politie die dit soort zaken niet effectief oppakken. En natuurlijk de pesters zelf die niet beseffen wat ze aanrichten.

      Moeder klaagt dat dochterlief voor duizend euro therapie nodig heeft? En het kan haar niets schelen dat haar bloedje in de hertenkamp rondhangt en een ander meisje pest en bedreigt, dan wel als meeloper de dader impliciet steunt?

  3. Je moet wat over hebben voor je zusje. Dan zeggen mensen wel dat geweld niks oplost maar in dit geval wel. Het pesten is gestopt.

    Als het mijn zusje was zou ik wel 180 uur werken ervoor over hebben om haar elke dag normaal in plaats van huilend thuis te zien komen.

      1. Een strafblad is inderdaad minder. Ze hadden het gewoon wat slimmer moeten aanpakken om dat te vermijden. Uit het verhaal begrijp ik dat de ouders de schoolingang geprobeerd hebben want er wordt over meerdere gesprekken geschreven. Als de regulier kanalen niet werken zul je het zelf moeten regelen. Dat is mijns inziens geen eigenrichting maar zelfredzaamheid.

  4. Mijn school had daar overigens een goede methode voor. Ik zat in de klas bij een meisje dat buiten de groep viel en een vriend van me zat haar telkens verbaal te plagen. Toen het haar te veel werd en ze naar de conrector liep werden die jongen en al zijn vrienden, inclusief mezelf, inclusief degenen die niets deden, naar zijn kantoor geroepen. En werden we keihard gewaarschuwd voor zeeen strafwerk mochten we hiermee doorgaan. Destijds vond ik het overtrokken maar nu klan ik het waarderen: de conrector smoorde het pesten direct in de kiem en zowel pesters als meelopers werden verantwoordelijk gehouden. Sindsdien is er ook geen onverkwikkelijk woord meer gevallen.

  5. Fabuleus opgebouwd verslag, Rob. ‘De aanleiding’ zet alles op zijn kop, vooringenomenheid gaat genadeloos op de schop. Daarmee had je ook kunnen beginnen. Het feit dat je dat niet hebt gedaan, zorgt voor pijnlijk ongemak na het lezen. En dat is precies wat een goede column moet doen.

  6. Dus de broers zijn veroordeeld, maar de types die hun zusje ‘voor de grap’ met de dood bedreigden dan?
    Voor de grap is natuurlijk nooit een steekhoudend argument om straf te ontlopen

  7. Beste Rob – je verhaal is feitelijk onjuist. Jammer, want zo geef je de bedreigde kinderen –terwijl 8 van de 9 feitelijk niets met die hele toestand van de jongens en hun zusje te maken hadden–, nog even een trap na. Zelfs via de landelijke pers nu (Telegraaf). Schandelijk.Dat je spreekt over ‘pesters’ beschuldigd de hele groep. En als je in de rechtszaal goed had opgelet, dan had je geweten dat dat niet zo was. Kennelijk was je zoals de advocaat van één van de jongens ook opviel toch iets té druk met je mobieltje bezig? Ik was zelf ook bij de zaak aanwezig, op de publieke tribune. En heb een heel ander verhaal gehoord dan wat jij hier schrijft.

    1. Rudy, dan zijn we het niet met elkaar eens. Dat mensen die naar hetzelfde kijken en luisteren verschillende dingen zien en horen, is een bekend verschijnsel. Heeft te maken met perceptie. Een trap nageven vind ik wel wat ver gaan. Ik geef niemand een trap na. Het is correct dat de tweeling zich richtte tot een (1) persoon in die groep van negen. Maar de groep reageerde wel (uitlachen) als geheel. Kan ik mij ook wel iets bij voorstellen. Wat de Telegraaf schrijft, is niet mijn verantwoordelijkheid. Ik heb met de Telegraaf niets te maken. Te druk met mijn mobieltje? Dat hoort bij mijn werk tijdens zo’n zitting: rechtbankverslaggevers luisteren terwijl we tegenwoordig ook twitteren. Rest dat het een nare geschiedenis blijft. Ik kan mij heel goed voorstellen dat de impact op zo’n groep – jonge kinderen, misschien wel een tikkeltje stoer – heel groot is geweest. Misschien had het anders opgelost moeten worden, anders dan via het strafrecht.
      robz

      1. Ik neem aan dat de zaak in zijn geheel raadpleegbaar zal zijn later via Rechtspraak.nl. Zoals je nu zelf ook aangeeft – één van de kinderen was (vermeend) pester. Dat was echter niet het geval waarvoor de jongens hier stonden, en dat weet jij ook, toch? Pesten was hier niet het issue. Wel bedreiging, verboden wapenbezit, verboden munitie e.a. zaken. Dat er een schadevergoeding aan een van de slachtoffers is toegekend, zegt genoeg. Nu worden de jongens, de daders, als “helden” geroemd in de landelijke pers.

        Maar ondertussen is één van de slachtoffers van deze “helden” al geruime tijd onder medische behandeling en heeft het effecten voor haar verdere schoolcarrière. Wat is hier nu opgelost dan? Helemaal niets! Het recht in eigen hand nemen, wat deze jongens meenden te moeten doen, lost nooit iets op en heeft ook nu niets opgelost. Het heeft voor alleen maar meer problemen gezorgd. Dat hun zusje niet meer gepest wordt heeft ook niets met hun daad te maken, ze is naar een andere klas gegaan – was ook tijdens de rechtszaak aan de orde..

  8. De reacties lezende, besef ik hoe jammer het eigenlijk is dat we het met net te weinig informatie moeten doen.
    Ook jammer dat de rechters het daarmee moeten doen.

    Maarja, het beste verhaal wint.

    (Waar dan ook.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s