In de aanbieding: verdriet

aanbiedingHeeft een moeder wiens wier kind seksueel is misbruikt door haar ex (tevens vader van het slachtoffer) recht op een schadevergoeding?

Man heeft zijn kind gedurende een jaar meerdere keren seksueel misbruikt. Het kind is nu vijftien jaar en eist schadevergoeding, een bedrag van 12.500 euro.

De officier van justitie onderschrijft dat het kind schade heeft geleden, maar vindt het gevorderde bedrag te veel van het goede.
Volgens de officier van justitie is een bedrag van 7.500 euro billijk.
Zij verzoekt de rechtbank dit bedrag aan het slachtoffer toe te kennen en de schadevergoedingsmaatregel op te leggen.
Die maatregel houdt in dat het Centraal Justitieel Incassobureau (CJIB) namens het slachtoffer het geld bij de veroordeelde gaat innen.

De moeder claimt in dezelfde strafzaak ook schade: 2.500 euro.

Haar ex-partner is eerder veroordeeld wegens seksueel misbruik van haar dochter.
Hij werd uit de ouderlijke macht gezet en mocht geen contact hebben met zijn dochter.
Na gevangenisstraf te hebben uitgezeten, vergreep hij zich aan de zoon die zo nu en dan bij hem op bezoek kwam.

Gedragsdeskundigen hebben vastgesteld dat er sprake is van een ziekelijke stoornis: pedofilie.

De officier van justitie verzoekt de rechtbank de schadeclaim van de moeder af te wijzen.
Alleen het slachtoffer kan zich met een claim voegen in het strafproces.
Dat de moeder schade heeft geleden, dat ze is beschadigd,  staat volgens de officier van justitie niet ter discussie.
Dat heeft en is ze.
Maar de schade die ze heeft geleden, is niet een rechtstreeks gevolg van de gedragingen van haar ex.
Wil ze haar schade hebben vergoed, dan moet ze zich wenden tot de civiele rechter.

Bovenstaande is de standaard redenering van het Openbaar Ministerie omdat die overeenkomstig zou zijn met de bedoelingen van de wet.
De officier van justitie: ‘Voor de moeder biedt de wet onvoldoende mogelijkheden.’

De advocaat van de verdachte vader kan zich daar in vinden.
De advocaat zegt (vrij vertaald): ’Moeder is geen rechtstreeks slachtoffer.
Zou zij wel in aanmerking komen voor een vergoeding dan is er sprake van een vercommercialisering van verdriet. Dat wil de wet niet en dat moeten wij ook niet willen.’

De advocaat van de moeder ziet het anders.
De moeder, zo luidt zijn filosofie, is rechtstreeks getroffen.
Ze was geen beoogd slachtoffer (van het seksueel misbruik), maar ze is wel geraakt.
Bovendien: ze is moeder, er is sprake van een vereenzelviging van moeder en zoon.

De advocaat maakt een vergelijking met brand en brandstichting.
Ook daarbij kunnen slachtoffers vallen, ook slachtoffers die de brandstichter niet had beoogd.
Van vercommercialisering van verdriet is hier geen sprake.
Met de regel dat er sprake moet zijn van rechtstreekse schade, heeft de wetgever niet bedoeld om moeders uit te sluiten.

Wie heeft het meest gelijk?

Rob Zijlstra

 bovenstaande speelt in een strafzaak die vorige week diende en waarin de rechtbank volgende week uitspraak doet
•• als het aan Opstelten en Teeven (veiligheidsmannen van justitie) ligt gaat de veroordeelde verdachte straks diep in de buidel tasten – eigen bijdrage 

6 comments

  1. De strafrechter oordeelt bij een vordering van een benadeelde partij over een civielrechtelijke vordering. De basis is dan dat de verdachte door het strafbare feit te plegen tevens onrechtmatig heeft gehandeld en daarom schade moet vergoeden. Omdat in dit geval de verdachte bij een veroordeling niet (althans niet zonder meer) onrechtmatig heeft gehandeld jegens de moeder, moet die laatste niet-ontvankelijk worden verklaard.

  2. Als moeder moet het ook wel pijnlijk zijn.
    Je moet je kinderen beschermen, en in dit geval is de partner niet te vertrouwen.
    Die ook de kinderen hoort te beschermen.
    Ze kan haar ex niet vertrouwen met de kinderen.
    Dat lijkt me wel pijnlijk.
    Beide kinderen zouden geld moeten eisen.
    Beide kinderen zijn misbruikt lees ik.
    Ik lees ‘het slachtoffer en moeder’
    Dat komt vreemd over?

  3. Zoals mr. Speelman terecht opmerkt is de moeder niet-ontvankelijk – zij is (juridisch) gesproken geen rechtstreeks slachtoffer. Ik snap dat men uit morele gronden geneigd is te stellen dat de moeder ook slachtoffer is, doch men moet goed uitkijken wat men hiermee in potentie kan creëren. Door een indirect slachtoffer in de strafprocedure reeds ontvankelijk verklaren zet men een precedent voor ieder indirect slachtoffer. Dergelijke procedures horen inderdaad niet thuis in het strafrecht, maar in het civiel recht.

    Ik ben hoe dan ook uiterst huiverig om indirecte slachtoffers schadevergoeding toe te kennen. Wie is de volgende wie zich meldt voor schadevergoeding? Opa & Oma, die zijn (op hun manier) ook slachtoffer en zo zijn er nog wel een paar te noemen. Kort samengevat: als men dit (plenair) gaat honoreren, dan kan iedereen die zich kan beroepen op een hechte band met het slachtoffer aanspraak maken op schadevergoeding. Amerikaanse toestanden die we niet moeten willen – want dat is een rechtssysteem waar verdriet een handelswaar is geworden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s