Zittingszaal 14 heeft – nu het 2015 is – er als weblog tien jaar opzitten.
Ik ben in januari 2004 met dit blog begonnen.
Zittingszaal 14 is tien jaar iedere week (gemiddeld) twee verhalen over de strafrechtspraak in het algemeen en die in Groningen (in zaal 14, eerste verdieping, rechtbank Groningen, Guyotplein) in het bijzonder.

Geen moord gemist.
Het waren tien prachtige jaren.

Zoiets.

Dit blog telt opgeteld meer dan duizend verhalen, verhalen die – volgens mij – moesten worden verteld en daarom zijn geschreven.
Voor de meeste verdachten zijn het verhalen met een slechte afloop.

Ik heb in het begin wel eens gedacht, stilletjes en nog naïef, dat het misschien zou helpen als ik helder en duidelijk zou opschrijven wat de consequenties kunnen zijn van een gepleegde misdaad.
Dat ‘ze’ het dan wel zouden laten een ov-tje te zetten.
Een overvalletje.

Helaas natuurlijk.
Er wordt nog steeds onverminderd gemeen ingebroken, worden er nog altijd domme overvallen gepleegd, is het zinloze geweld niet afgenomen en blijven vooral vaders hun kinderen seksueel misbruiken (lees: verkrachten), terwijl zwijgende moeders met de ogen dicht bang toekijken.

In die zin heeft dit blog net zoveel nut als een neushoorn.
Kom op moeders!

Ik zag in tien jaar tijd bijna 3700 verdachten langskomen.
Dat is inclusief de dubbeltellers.
Recidivisten zoals u wilt.
Ik ken hun namen, hun geboorteplaatsen in binnen- en buitenland, hun officieren, hun rechters, hun eisen, hun straffen, hun hebbelijkheden.
Nike Air scoort qua schoen hoog.
Net als het woord spijt.

Al die boeven hebben samen een paar duizend jaar gevangenisstraf gekregen.
Alsof het niets is.

Maar nu, na tien jaar Zittingszaal 14 moet het tijd zijn het anders te gaan doen.
Anders ga ik roesten en u gapen.

Wat naar en vervelend is, is dat de krant waarvoor ik werk – Dagblad van het Noorden – moet reorganiseren.
De krant moet noodgedwongen nog een keer ons werknemers lozen.
Mocht ik mogen blijven werken dan is het nog maar de vraag of de rechtbankverslaggeving zoals die al tientallen jaren door de krant wordt gebezigd, behouden blijft.

Alles staat momenteel op de kop.
Daar kun je van alles van vinden.
Ik vind het stom als u geen kranten meer leest.

Nu-punt-nl is het meest populair, is gratis, parasiteert, want schrijft over.
Ik vind strafrechtszalen (raadszalen van gemeenten, mag ook) zonder aanwezige verslaggevers crimineel.
Ik vind dat politie, politie-agenten, justitie (Openbaar Ministerie), al haar ambtelijke en juridische medewerkers, officieren van justitie in het bijzonder, alle rechtbanken, rechtbankbestuurders, de presidenten, geen rechter uitgezonderd, Ivoren toga’s, Rinus Otte vooral en alle professionele (senior) voorlichters, hoe onbereikbaar en welwillend ze ook zijn, het verdienen kritisch te worden gevolgd in hun o zo belangrijke taak (rol) in de samenleving.

Vergeet de advocatuur niet.
Met hun advocaten.

Zonder onafhankelijke pers is de rechtspraak onzichtbaar.
Wat onzichtbaar is, is verdacht.
Met onzichtbare rechtspraak is de rechtsstaat ten dode opgeschreven.
Dat zijn grote woorden, maar waar genoeg.
Vind ik.

Ik hoop Zittingszaal 14 in de komende maanden aan te passen aan moderne tijden.
Uitgangspunt daarbij is: gratis is voorbij.
Zittingszaal 14 krijgt in 2015 een prijs.

Een euro per maand. Per week. Drie. De helft per dag. Flesje water, kopje koffie. ’n Snicker van de balie van het tankstation. Schoenveters zijn duurder, om over het onderhoud van een neushoorn maar te zwijgen. Het kan ook creatiever. Misschien kan ik iets combineren. Bij elke volle stempelkaart in uw coffeeshop, een half jaar ‘gratis’ zittingzaal 14. Met tips en trucs. Of doe eens aangifte en lees zittingszaal 14 zes keer voor niks.

Zoiets.

Zinvol meedenken?
Ik hoor het graag.

Rob Zijlstra

Schermafbeelding 2015-01-02 om 01.46.55
meel