Het verkeerde pad

De hulpverlening moet humaner, menselijker, zoals de apen het doen

Schermafbeelding 2015-11-06 om 16.15.56In De Puddingfabriek in Groningen kwamen afgelopen week forensische mensen uit Noord-Nederland bijeen om te praten en te luisteren.
Iedereen die maar iets met hulpverlening en justitie te maken heeft, was van de partij.
Zelfs de rechtbank was aanwezig.
Justitie zelf, in de vorm van het Openbaar Ministerie, schitterde door afwezigheid.

Het ging over allianties, protocollen, over effectieve professionals en hun effectieve interacties, over relatiefactoren en de weerbarstige praktijk (afspraak is geen afspraak) en ten slotte ging het erover dat het allemaal anders moet.
De hulpverlening moet humaner, menselijker, zoals de apen het doen.
De gemeente Groningen moet ophouden tientallen miljoenen euro’s te doneren aan allerhande projecten.
En alle managers en afdelingshoofden: pak uw biezen en ga weer normaal doen.

Dit laatste was (is) de visie van Gabriël Anthonio, een zwartebander, maar bovenal een bevlogen manager van eerst een jeugdgevangenis, toen van de Van Mesdagkliniek (tbs) en daarna van Jeugdzorg Friesland.
Hij is nu de baas van de bijna negenhonderd medewerkers van Verslavingszorg Noord-Nederland. Hekken, tralies, controle, dat is uitsluiting, dat is het verkeerde pad.
Waar moet het heen?
Dat maakt niet uit.
Chaos is niet erg.
Waar het om draait is: contact.
Kijk elkaar in de ogen, eet eens samen een gevulde koek.

Het was een inspirerende dag.
Tot zover De Puddingfabriek.

Maarten (22) is ook van het verkeerde pad.
Hij is te dol op speed en heeft te weinig geld.
Het had niet zo gemoeten, is het eerste dat hij deelt met de rechters.
Zegt: ‘Ik zat in de problemen. Huurachterstand, geen uitkering, tussen wal en schip.’
De rechters merken op dat meer mensen problemen hebben, maar dat die niet allemaal gaan inbreken.
Maarten: ‘Het was een wanhoopsactie.’

Er was een woning in zijn buurt waar hij geregeld langsliep.
Het was hem opgevallen dat er niemand thuis was.
’t Was ook vakantietijd.
Hij ging naar binnen, sloeg kinderspaarpotten stuk en sleepte alles waaraan een stekker zat, een kluis, sieraden en een muntenverzameling in een hoeslaken naar buiten, naar zijn eigen huis.
Wel wat veel, vonden de drie rechters.
‘Heeft u het echt alleen gedaan?’

Ja.
Het klonk misschien net iets te hard.

De bewoner was na vier dagen vakantie in eigen land thuisgekomen om wat spullen op te halen.
Hij trof een enorme ravage aan en veel lege plekken.
Zelfs de spaarpotten van de kinderen.
De bewoner besloot terug te gaan naar de camping om daar zijn vergalde vakantie voort te zetten. ’s Avonds belde de buurman.
Er was weer ingebroken.
Maarten geeft toe dat hij er twee keer is geweest, de tweede keer voor het gereedschap in de schuur.
Daar werd hij betrapt want de buurman had niet alleen de bewoner gebeld.

Maarten ontkent dat hij ook verdwenen prullaria van FC Groningen uit de woning heeft gesleept.
Dat was hij niet.
Rechter: ‘Dus dan toch anderen.’
Maarten zegt dat hij dat niet weet.
Rechters: ‘Beschermt u iemand?’
Maarten zegt van niet.
Hij kijkt wel flink uit.

De gestolen spullen zijn teruggevonden in zijn woning.
Hij wilde ze verkopen.
Rechters: ‘Had u geen afnemers?’
Daar ging het niet om.
Elektronica kun je in Oost-Groningen overal wel kwijt, weet Maarten.
‘Het was er gewoon nog niet van gekomen.’

De officier van justitie deelt de zorgen van de reclassering en stelt voor om Maarten vijf maanden op te sluiten.
Uitgesloten, even geen contact.

Melle (52) is de weg niet een beetje, maar volledig kwijt.
Melle is een stalker en niemand weet waarom, ook hijzelf niet.
Het slachtoffer is al jaren één dorpsgenoot.
Niemand weet ook wat met Melle te doen.
De reclassering is wanhopig (maar geeft niet op).
Melle zegt tegen de rechters ‘pleurt toch lekker op’.
Misschien is er wel chaos in zijn hoofd.
De oplossing: gevangenisstraf, iets wat de vorige keer ook niet heeft geholpen.

Ook Alex (36) was eens het spoor volkomen bijster, maar na twee intensieve jaren achter de tralies, besloot hij een nieuwe weg in te slaan.
Hij nam een hond.
Dat was in 2005.
Negen jaar lang ging het goed.
Zegt: ‘Mijn hond heeft er voor gezorgd dat ik negen jaar uit handen van de politie ben gebleven.’
Negen jaar geen geregistreerde misdaad dus.

Ineens een terugval.
Hij brak met een kennis in bij een andere kennis, haalde elders een schuurtje leeg, pikte flessen jenever en beerenburg uit de voetbalkantine van VV Noordster (Oude Pekela), sloopte een cv-ketel uit een leegstaande woning, jatte nieuwe goederen (nog in dozen) uit een woning waar de aanstaande bewoners aan het klussen waren.
Het ging mis in het gebouwtje van de korfbalvereniging.

Alex heeft een steuntje in de rug nodig om de sluimerende verslaving definitief de nek op te draaien.
Een klinische opname zou het beste zijn, maar Alex piekert er niet over.
Zegt: ‘Kan niet. Ik heb een hond.’
Rechters: ‘Maar uw moeder kan de hond dan toch uitlaten?’
Alex: ‘Kan ook niet. Het is een pitbull.’

De officier van justitie zegt dat in Nederland geen kliniek bestaat waar de hond mee mag.
Sowieso moet Alex eerst naar de gevangenis.
Ook zonder hond.
Acht maanden is de eis.
Weg contact.

Aan het einde van het verkeerde pad staat Ernst, een veertiger.
Vijftien jaar geleden maakte hij een misstap, de boel vloog de hens en de rechter legde naast een straf wegens brandstichting de maatregel tbs met dwangverpleging op.
De behandeling is in 2003 begonnen.
Ernst is in de rechtszaal omdat de officier van justitie de dwangmaatregel wil verlengen.
Er is nog steeds delictgevaar.

Hij verblijft in de Van Mesdagkliniek, waar hij het prettig vindt.
Maar de rechtszaak maakt hem onzeker en van onzekerheid wordt hij depressief.
Daarom had hij kort voor de zitting tot twee keer toe geprobeerd zelfmoord te plegen.
Ernst had gevraagd om een plekje op de longstay-afdeling.
Op de long stay is geen behandeling en je zit daar voor de rest van het leven.
Het is de doodlopende weg.
Ernst had gezegd: ‘Dan weet je wat je hebt, dan heb je duidelijkheid.’

De rechters besluiten protocollen (‘uitspraak over twee weken’) voor een keer terzijde te schuiven en doen direct uitspraak.
De tbs van Ernst wordt met een jaar verlengd.
Het is geen gevulde koek, maar toch.
De rechters: ‘Wij hopen dat dit bij u een beetje rust creëert.’

Ernst klinkt opgelucht als hij zegt: ‘Bedankt.’
Een heel klein beetje contact.

Rob Zijlstra

uitspraken volgen

Schermafbeelding 2015-11-06 om 16.18.11

3 comments

  1. Hoi Rob,

    Beetje flauw…. Maar bijna iedereen was er… Hoeveel mensen schat je ? Hoeveel uur was de bijeenkomst ? Hoe hoog of hoelaag was de bijdrage. Als we uitgaan van gemiddeld 1 uur reistijd en een gemiddelde bruto bruto uur vergoeding van 45,00 per persoon.

    Is niet jou sterkste kant denk ik en nogmaals beetje flauw maar oei je het er over dat bijna iedereen er was……

    Is dan vast een hele boel beetjes geld. Hoeveel kranten kunnen we daarvan kopen Rob kun je mij dat zeggen ?

    Sorry …. Weet wel het hoort er bij…. Maar bijna iedereen…… Dat blijft …..Waarom bijna iedereen wat was er zo speciaal. Was er ook een leuke lunch ? Sorry moet een reden zijn bijna iedereen. Is een leuke hap op een begroting. Doen ze niet zomaar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s