Sietse

Afscheid van het verpleeghuis van mijn vader

In september vorig jaar schreef ik een artikel in Dagblad van het Noorden over het verpleeghuis van mijn vader, over Vliethoven in Delfzijl. Ik schreef dit verhaal omdat het er niet klopte, ik liet mijn vader daar niet met een gerust hart achter.

De ziekte van Parkinson had het sterke lichaam van mijn vader, eens een zeeman, later een werknemer van Akzo in Delfzijl, gesloopt. En alsof dat nog niet voldoende was, meldde zich onaangekondigd de dementie om ongenadig een einde te maken aan wat nog restte. Na een jarenlange verzorging thuis – we moeten vanwege geld zo lang mogelijk thuis – ging het niet meer. In maart 2016 klopten wij moegestreden ten einde raad aan bij Vliethoven.

Het was daar vies, het stonk er, het interieur bestond uit bijeengeraapte oude meuk. De 24 dementerende vaste bewoners kregen geen dag fatsoenlijk te eten, de maaltijden kwamen uit de diepvries, het te weinige verzorgende personeel was belast met het ontdooien en vervolgens met het opwarmen van dagelijkse prut, wie vegetarisch was, was overbodige luxe.
Met de bewoners werd nauwelijks iets gedaan. Kennis over de ziekte Parkinson ontbrak, medicijnen werden bewaard in een rommelhok waar ook de schoonmaakmiddelen stonden. Het meerendeel van het verzorgende personeel werkte zich voor het geregistreerde aantal onderbetaalde uren uit de naad, maar kon nooit op tien plekken tegelijk zijn ook al was dat steeds nodig. Er waren nare geweldsincidenten – bijvoorbeeld – als gevolg van een gebrek aan toezicht.

Ik zocht contact met de raad van toezicht (‘ha ha, u moet niet bij ons zijn’), ik sprak met de directie van De Hoven, de stichting waar Vliethoven deel van uitmaakt. De directie was blij met mijn kritische opmerkingen (‘want uw kritiek, uw kritiek is onze uitdaging’). Vervolgens snurkte de praatjesdirectie rustig verder want er was toch geen geld vanwege Den Haag.
Goed gesprek, nooit meer iets van vernomen, nooit meer een reactie.

Uiteindelijk schreef ik, gefrustreerd, wanhopig, mijn verhaal in de krant, niet lang nadat Hugo Borst zijn geweldige actie was begonnen. Er waren mensen in Vliethoven, mantelzorgers, een betrokken man als Bronger, de vriend van een vriend die zomaar ineens patiënt was geworden, familieleden, allemaal begane echte mensen die hard aan de bel trokken, maar ondanks hun lawaai niet werden gehoord. Het verhaal in de krant hielp (mooi hoor, maar het geeft ook erg te denken).

Want jawel. Er werd beterschap beloofd. De locatiedirecteur werd na het verhaal in de krant aan de kant gezet, er kwam een krachtige interim om orde op zaken te stellen. De interim stelde een onderzoek in naar de omstandigheden op Vliethoven. Niet naar de oorzaken.
Op een bijeenkomst met familie van bewoners presenteerde de interim de uitkomsten van zijn onderzoek: het was nog erger dan erg. Hij zei in de volle zaal: ’’Vliethoven was zo diep gezakt, dat dieper niet kon. We hebben op het punt gestaan Vliethoven te sluiten.’’ Mijn verhaal in de krant bleek een milde versie van de werkelijkheid.

De locatiedirecteur was het ‘dieper dan diep’ kennelijk ontgaan. De interim verviel gelukkig niet in rare praatjes, maar stak zijn nek uit en beloofde beterschap. Ineens bleek van alles mogelijk ondanks dat er eerder geen geld heette te zijn. Er werd een grondige renovatie toegezegd.
Los van het krantenverhaal was er Akke Zijlstra. De echtgenote van mijn vader Sietse. Mijn lieve moeder dus. Ze was er dagelijks. Als een luis in de pels. Als een horzel. Zij klaagde niet alleen aan, maar ze deed ook zelf iets. Ze organiseerde doe-avonden voor de bewoners, zodat er eens wat vrolijks gebeurde, ze bouwde een band op met bewoners die nooit bezoek kregen (en krijgen).

We zijn inmiddels een paar maanden verder. De vloeren zijn vervangen, de plafonds hersteld. De muren zijn leeggehaald en fris geschilderd in aangename kleuren. De oude meuk is de container ingegaan, er is een nieuw interieur gekomen waar over is nagedacht.
Nieuwe gordijnen hebben de lappen die er voor de ramen hingen vervangen. Er is iets, ietsje, meer personeel, niet wat met droge ogen is beloofd, niet wat is toegezegd (‘u mag mij erop afrekenen’). En het eten is nu fatsoenlijk, mits er voldoende vrijwiligers zijn. Echte koks, mensen die verstand hebben van voeding voor zieke mensen, is nog steeds een stap te ver.
Een week geleden, op dinsdag, deed mijn vader nog een rondje Vliethoven, samen met Akke, hun dagelijkse wandeling. Mijn moeder had – want ze zijn al bijna 54 jaar samen verliefd – verkering – mijn moeder had een mooiste rode roos meegebracht, het was Valentijn.

Woensdag werden de laatste nieuwe spullen bij Vliethoven afgeleverd ter afronding van de renovatie. Terwijl de lampen naar binnen werden gesjouwd, werd mijn vader afgevoerd, per ambulance naar het UMCG in Groningen.
Daar is hij ’s nachts overleden aan de gevolgen van zomaar ineens een hersenbloeding. We weten nog niet precies waarom zo ineens. Gisteren (dinsdag) hebben we afscheid van Sietse genomen, moeten nemen. Dat deden we met veel verdriet, maar ook in het besef dat de weg die hij nog moest lopen, een lijdensweg zou zijn geweest die ook steeds onaangenamer zou worden. Zelf was hij in Vliethoven al over de grens heen, over wat hij niet meer wilde als het zover zou komen.

Nu mijn vader zomaar ineens dood is, neem ik ook afscheid van het verpleeghuis van mijn vader
Ik hoop van harte dat de raad van toezicht erop toeziet dat de bonte avonden op vrijdag, die mijn moeder vrijwillig organiseerde, met een borreltje erbij, met avonden die de bewoners plezier brachten, met veel vrolijkheid worden voortgezet.
Ik hoop dat ze dat interesseert.

Ik hoop ook heel erg dat de interim ook zonder stukjes in de krant gaat doen wat hij heeft beloofd en waar we hem op mochten afrekenen: dat het beter zal worden.
Ik maak ondertussen een diepe buiging voor het personeel op de werkvloer. Voor de lieve mensen die mijn vader zo goed als ze konden hebben bijgestaan. Won ik maar de hoofdprijs in de loterij, dan kocht ik een groot huis voor iedereen en dan kwam alles met iedereen goed.
Dat zei bijvoorbeeld Edith en ze meende het.
Zet’m op Edith.
Zet’m op Herma.
Zet’m op Kenneth.

Wees niet bang, lief personeel van de werkvloer, wees niet bang voor die doorgeschoten bobo’s, die waardeloze toezichthouders op papier, de managers, de directeuren, maar help hen.
Leg aan ze uit dat stank stinkt.

Dag verpleeghuis van mijn vader.
In september 2016 schreef ik er een verhaal over in de krant
In september 2017 loop ik er nog een keer naar binnen.
En als het nog steeds moet, als het er nog steeds stinkt, dan schrijf ik weer een stukje in de krant.
Maar dan met naam en toenaam.

Rob Zijlstra

20 comments

  1. Allereerst gecondoleerd en zo goed dat er nog mensen hun mond durven open te doen.
    Is dit huis genoemd onder huizen die onder verscherpt toezicht zijn gekomen?
    Te weinig geld is vaak een doekje voor het bloeden. Er zijn huizen waar ze wel goed functioneren met hetzelfde geld.
    Maar dat er meer geld en aandacht moet komen is duidelijk.

  2. Gecondoleerd met het verlies van je vader, Rob. Ik heb dit verhaal met verontwaardiging en verdriet gelezen. Dat dit soort zaken in ons land nog steeds aan de orde zijn is ongelooflijk. Dat er een stuk in de krant voor nodig is om enige actie tot verbetering te verkrijgen. Datzelfde geldt voor televisieuitzendingen…….Dán kan er ineens wel van alles. Stuitend en heel droevig.
    Een applaus voor je dappere moeder.

  3. Beste Rob,
    Nogmaals gecondoleerd met het verlies van uw vader. Wat vreselijk om dit stuk te lezen. Ik moet er gewoon van huilen. Er komen allerlei herinneringen naar boven. Zowel mijn oma (in 1998), als mijn vader (in 2014), zijn in Vliethoven overleden. Verdriet, woede, frustratie en machteloosheid. Ik herken het allemaal. Het klopt, aan de goede wil van het personeel ligt het niet. Het is de bureaucratie die de overhand neemt. Al jarenlang! Toevallig woon ik bijna naast Vliethoven in de wijk Tuikwerd te Delfzijl. Ik ging zo’n beetje iedere dag naar mijn dementerende oma om haar gezelschap te houden, maar ook om te kijken of alles wel goed ging. Soms lag ze nog steeds in bed, dan stond de sondevoeding weer stil (bijna dagelijks) en noem het maar op. Ze zat onder de blauwe plekken. Ook ik heb haar moeten “voeren”, omdat ze niet wilde eten. Als ik dan in de huiskamer zat met 8 “mede”bewoners en één (of soms geen) verpleger, ging ik ook andere mensen helpen met eten geven. Als er dan wel iemand van de verpleging was werden me wat medicijnen in de handen gedrukt voor de andere bewoners. Of ik die wel even in de vermaler wilde doen en dan door de vla roeren. Vervolgens zat ik die mensen zelf hun vla te voeren met medicatie. Dat is toch onvoorstelbaar! En dan de andere bewoners die soms (met hulp) naar het toilet moesten. Geen tijd voor, we doen ze wel een luier om. Geen wonder dat het merendeel van de bewoners uiteindelijk incontinent wordt. Schandalig en mensonterend! Gelukkig leefde mijn vader toen nog. Hij en mijn moeder gingen ook zoveel mogelijk naar oma. Mijn vader kon prachtige limericks voordragen in het Gronings en hij speelde wat op z’n mondharmonica voor de andere bewoners. Samen met ze zingen deed ie ook graag. Wat hebben ze daar van genoten! Daarom hulde voor uw prachtige moeder Akke! En nogmaals heel veel sterkte voor u en uw familie.

  4. Gecondoleerd Rob en sterkte gewenst, ook aan je moeder. Vliethoven heeft voor mij ook op een andere manier nog een onfrisse smaak. Ik denk aan de strafzaak tegen Martha U. in 1994/1995 in verband met de verdachte sterfgevallen daar.

  5. Je hebt gelijk jongen, gecondoleerd met je vader en nog plezier met zo n moeder. Mooi geschreven ook en ergens zie ik je weer! Jurjen.

  6. Mijn welgemeende condoleances Rob, wat een triest nieuws. Je kunt in er in ieder geval van uit gaan dat je vader trots geweest is op een zoon die zich zo voor hem (en zijn lotgenoten) heeft ingezet, met alle resultaten van dien. Zorg goed voor je moeder, ze heeft je nu meer nodig dan ooit.

  7. een mooi en eerlijk blafblaf verhaal, van een schrijver met een mooie beschrijvende pen en
    een een wens ….van morhen of overmorgen of volgende jaar of nog verder weg dan hier en nu
    als en wanneer jey het nog een ker diet dan ga ik bijten….
    Fuck off ….ga bijten man, haak alles uit de kast wat je in huis hebt en ga niet stompzinnig dreigen..
    pak die volgens jou incompetente dominante, autoritaire zakken vullende lulhanessen aan, zo keihard als je kan….
    Het zal hun verdiende loon zijn voor hun onbekwaamheid,. en het zich uitgeven booreen professional die alleen maar dat grote vette salaris opstrijkt…..
    Ga ze te pakken nemen ….voor hun oplichters praktijken en zwendel

  8. Gecondoleerd u allen, Sietse zie ik voor mij met zijn rollator lopen in vliethoven,een vriendelijke man zeker weten,uw moeder ook,een vriendelijke vrouw,ik wens jullie samen heel veel sterkte toe ,mijn man woont ook op de wierde, Johan is zijn naam 62jaar en ook daar wonend wegens dementie,uw verhaal doet wel wat en ja klopt helemaal,en ja de veranderingen zijn nu zichtbaar ziet er veel gezelliger uit dan voorheen zo,n donkere ruimte wat je binnen treed in de juist zo,n wat voor de bewoners zo,n geweldige omgeving moest zijn,is nu wel zo geworden ,een stuk beter en mooier geworden ,jazeker,uw verhaal heeft iedereen wakker geschud denk ik want al die mensen die er wonen verdienen dit ze zijn evengoed waardevol zo zie ik dat Wendy en uw naasten veel sterkte toe,van Rika Windt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s