Turkse meneer

Rechters zijn onafhankelijke dienaren met een smetteloos blazoen, hebben een gedegen opleiding genoten, mogen edelachtbaren heten, sommigen zelfs president en weten donders goed wat er in de samenleving aan de hand is. Rechters laten nimmer de oren hangen naar de hardste schreeuwers, ze hebben zelfs de dure plicht tot mishagen.

Je zult het maar zijn.

Een rechter heeft een publieke functie, maar kan zich niet publiekelijk verdedigen. Ze mogen zich nergens mee bemoeien en moeten altijd braver zijn dan braaf. Nooit eens lekker door rood (lopen), nooit een keer het hoogste woord, nooit eens eentje te veel, zelfs niet tijdens de barbecue bij de buren.

Maar vooral: de rechter is lijdelijk. In de rechtszaal moet zij (soms een hij) maar afwachten wat haar wordt voorgeschoteld. Daar zit je dan, met je levenslange braafheid en bijgehouden kennis, druk, druk, druk, maar gemotiveerd om de samenleving op rechtvaardige wijze te dienen.

En dan komt het Openbaar Ministerie, hofleverancier van strafzaken, met Klaas op de proppen.

Klaas (52) wordt verdacht van een misdaad die zou zijn gepleegd in 2013. Hij zou de boel hebben belazerd. Klaas spreekt het niet tegen. Zegt: ‘Ik heb een tijd van zware onverschilligheid gehad. Had ik alles geweten waar ik nu in verkeer, dan was alles anders gegaan.’

De drie strafrechters merken bij aanvang van het proces op dat het strafdossier zeshonderd pagina’s telt.
Klaas: ‘Ja, daar verbaasde ik mij ook al over.’

De ontdekking van de misdaad begon met een onderzoek van de sociale recherche. Die ontdekte een vrouw met een uitkering en twee auto’s op haar naam. Dat kan, maar mag niet. Dus zei de vrouw dat de auto’s in het echt van ene Klaas waren.

Klaas zat in de systemen want zelf was hij ook al eens onderzocht omdat zijn watermeter een te laag verbruik aangaf. Dat is in vredestijd verdacht. Lang verhaal, kort: zijn uitkering was te hoog en het verschil moest terug. Iets van 27.000 euro, exclusief een boete van 8.000. Vervolgens kreeg hij zestien maanden niks.

Wie zonder inkomen is, maar wel twee auto’s koopt, Audi A-klasse, heeft of de Staatsloterij gewonnen of zit tot over de oren in de hennephandel. Klaas had niet de loterij gewonnen. Bewijzen dat hij in de hennep zat, werden ook niet gevonden. De opsporingseenheden stonden voor een raadsel. In ’s lands belang werd besloten Klaas te observeren.

De rechters zeggen dat tegen Klaas: ‘U bent een tijdje geobserveerd.’
Klaas: ‘Ja, nooit iets van gemerkt. Dat hebben jullie netjes gedaan.’

Rechercheurs vonden wel verdachte zaken. Hij had 349 euro uitgegeven bij kledingzaak Men at Work en ook nog eens 815 euro bij Bike Centre Dik (fietsen). En dan die twee auto’s.

Ter voorbereiding op de strafzaak lazen de rechters zich door de zeshonderd pagina’s heen om vervolgens in de rechtszaal die ene prangende vraag te kunnen stellen: ‘Klaas, hoe kan dit?’

Die fiets, een Gazelle, was van een goede vriendin die zuinig leefde en flink had gespaard maar omdat de betaling niet cash kon, had hij dus gepind en het geld toen weer van die goede vriendin gekregen. Over de kleding wordt niet gerept. Wel over de auto’s.

In maart 2013 kocht Klaas een Audi A4 en betaalde ruim 21.000 euro. Wat bij de fietsenwinkel niet kan, kan op de autoboulevard wel: cash afrekenen. Nog diezelfde dag werd de auto op naam gezet van die mevrouw. Zeven maanden later ruilde Klaas de 4 in voor een nieuwe A5 met bijbetaling van 19.000 euro.

De rechters: ‘Klaas!’
Klaas: ‘Stommiteit ten top.’

Hij vertelt dat er een man was die hem het geld gaf voor die auto’s. Hij was dus een soort van katvanger, ook al omdat zijn financiële situatie verre van rooskleurig was. Vindt: ‘Enorm stom. Maar wat ik al zei, ik was onverschillig geworden.’

De rechters: ‘Wie was die man?’
Klaas: ‘Dat is nou het heikele punt in dit hele verhaal. Ik kan die naam niet geven. Die meneer hoort bij een groepje en dat zijn geen heel aardige jongens, te gevaarlijk om daar heibel mee te schoppen.’

De rechters: ‘Bent u bedreigd?’
Klaas: ‘Absoluut.’

De rechters: ‘Wat was de tegenprestatie?’
Klaas: ‘Ik mocht gebruikmaken van de auto. Vanwege mijn ziekte moest ik in die tijd drie keer per week naar het ziekenhuis in Rotterdam. Dat was al stressvol genoeg. Ik was dus blij met een auto. Ik wist natuurlijk dat het geen zuivere koffie was. Ik ben niet van gisteren. Maar ik wilde het niet weten. Ik had al genoeg ellende.’

De rechters raken ietwat geïrriteerd omdat ze vinden dat Klaas niet de antwoorden geeft op de vragen die zij stellen. Of zijn de rechters prikkelbaar omdat ze zich met alles wat ze in huis hebben voor de zoveelste keer moeten bezighouden met een stokoude kwestie van ditmaal een katvanger? Met de kleinste vissen van de misdaad? Zijn ze daar drukke strafrechters voor geworden? Altijd braaf?

Ze vragen: ‘Bestaat die gevaarlijke man wel? Of bedenkt u hem?’
Klaas: ‘Het was een Turkse meneer. Meer kan ik niet zeggen. Die man deinst nergens voor terug. Een gestoorde gast, die niet anders kan praten dan dreigen.’

Na anderhalf uur vragen stellen geven de rechters het op.

De officier van justitie zegt dat het zonneklaar is dat Klaas zich schuldig heeft gemaakt aan witwassen. Onverklaarbare uitgaven. Geen legale inkomsten. Dat moet misdadig zijn. Een oude zaak, maar nog altijd voldoende ernstig voor een gevangenisstraf.

Klaas: ‘Ik heb me dit op de hals gehaald en ik zal het ermee moeten doen.’

De strafeis is nog wel een dingetje. Klaas is ziek. De laatste prognose van de artsen is dat hij nog een jaar tot anderhalf te leven heeft. Wat eis je dan?

De officier van justitie: elf weken gevangenisstraf en daarnaast een maand voorwaardelijk als stok achter de deur. Proeftijd van twee jaar. En het onverklaarbare misdaadgeld moet hij afdragen, uitgerekend en opgeteld mag dat 54.000 euro zijn.

De rechters: ‘Zou u eventueel toch een werkstraf kunnen uitvoeren?’
Klaas, monter: ‘Tuurlijk. Ik ben niet gehandicapt of zo.’
De rechters: ‘En als u tijd van leven heeft, wilt u dan ook wel hulpverlening?’
Klaas: ‘Sta ik open voor, ik ben strijdbaar en veerkrachtig.’

Rechters worden ook nog eens benoemd voor het leven. Maar nooit zullen ze tegen het Openbaar Ministerie kunnen zeggen: weet je wat, we gaan het anders doen.

Rob Zijlstra

uitspraak volgt

2 comments

  1. Klaas heeft niet lang meer te leven: Hij zou alles op kunnen schrijven wat er is gebeurd, inclusief namen en rugnummers, zodat Justitie er na zijn overlijden mee aan de slag kan. Dan maakt Klaas alsnog schoon schip, en in het hiernamaals zit hij veilig voor die Turk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s