De 45-jarige Adrie zit in de informatie- en communicatietechnologie, is getrouwd, vader van een aanstaande puber en voor zijn eigen woning staat een glimmende Volvo waarmee hij tot voor kort dagelijks op en neer reed naar zijn knetterdrukke baan. Hij heeft normale handen, geen klauwen die je misschien zult verwachten. En uit zijn mond komen geen walmende gassen vol zwavel en zuur. Hij heeft geen bloeddoorlopen ogen en ook geen staart. Nee, Adrie oogt als een man van wie er veel zijn: doodgewoon.

U hoeft dit verhaal niet te lezen.

Hij had een keer zomaar een akelig plan. Hij zou van haar een soort bibliotheek kunnen maken. Mannen legden dan 250 euro per maand in en dan mochten ze twee keer in de vier weken een uur met haar doen wat ze wilden. Elk uur extra, 200 euro. Met vijftig leden, zei hij tegen haar, verdienen we dan veel geld.

Het bleef bij een bizar plan. Er zijn wel aanwijzingen dat hij haar uitleende in ruil voor geld, maar heel concreet werd dat niet. Zijn beloning was van een heel andere orde: hij kreeg de filmpjes die zij moest maken.

Om goede filmpjes te maken had hij haar naar de Action gestuurd, daar kon je goedkope statieven krijgen. Handig zo’n statief, want dan had ze de handen vrij. De opname die ze had gemaakt in het bos was bijzonder goed geslaagd. Goed te zien was, hoe ze, vastgebonden aan een boom, werd geslagen en wreed werd verkracht. De man aan wie Adrie haar beschikbaar had gesteld, hij noemde hem de brute asielzoeker, had zijn vernederende werk goed gedaan.

Adrie zegt tegen de rechters: ‘Maar ze wilde het zelf ook.’

Een enorme hoosbui barst op dat moment los boven de stad.
De rechters kijken hem aan. Ze kijken naar deze doodgewoon ogende man. Wat ze niet zien, is wat er in dat hoofd omgaat. De rechters: ‘Ze wilde het zelf ook, zegt u. Maar ze was toen nog maar 13 jaar. Der-tien-jaar. Een kind.’
Adrie met de vanzelfsprekendheid van de kwispelende hond in de slagerij: ‘Klopt.’

Adrie had een goede vriend. Het leek hem nou zo leuk dat die vriend haar eens flink te grazen nam. Ging hij kijken. De vriend was niet wild enthousiast. Zei: ‘Maar Adrie, ik ben getrouwd, ik heb kinderen en zij is nog maar 13.’
De rechters: ‘Maar het gebeurde wel.’
Adrie: ‘Tja. Ik ben nogal een doordrammer.’

Ze moest het doen met de lelijke collega van zijn werk. Met de cocaïnedealer. Met de man met de scheve vingers. Met mannen met stationwagons die haar meenamen naar afgelegen plekken in Blauwestad. Met een klasgenootje. Hij regisseerde het, zij was zijn seksslavin, te bang om te weigeren.

De rechters willen weten of het klopt dat ze soms vooraf drugs moest gebruiken. Cocaïne? Ja, klopt. Cocaïne. Of wiet. Klopt het ook dat hij een voorkeur had voor fors geschapen mannen. ‘Ja hoor, helemaal.’

Aan het begin van de strafzaak had Adrie zichzelf een aardige man genoemd. Aardig voor eigenlijk iedereen wel.
Rechters: ‘U leefde als een keurige man, met een gezin met alles erop en eraan. Maar u leefde in werkelijkheid een verschrikkelijk dubbelleven.’
Adrie, klein lachje: ‘Ja, dat klopt. Ik ben een goede multitasker.’
Rechters: ‘Wanneer kwam uw vrouw erachter?’
Adrie: ‘Pas toen de politie voor de deur stond.’

Het mannelijk deel van de mensheid maakte deze keer geen goede sier in de rechtszaal. Zijn grootste probleem, vindt Adrie zelf, is misschien nog wel zijn grote bek, waaruit extreem grof taalgebruik komt. ‘Maar daar raak ik opgewonden van.’

Zij was zijn nichtje dat niet meer bij haar aan alcoholverslaafde moeder kon wonen. Zo kwam ze bij oma terecht, maar die was ook niet aardig. Oma sloeg ook. Ze kende niemand, tot Adrie een keertje langskwam. Hij was vriendelijk. Behulpzaam. Eindelijk trof ze in haar eenzaamheid iemand aan die aardig voor haar was. Zo was ze een beetje van hem gaan houden. Dat duurde maar even. Na een tijdje was ze doodsbenauwd voor hem.
.
Ze had hem huilend gesmeekt dat ze het niet meer wilde, dat ze niet meer wilde filmen, niet meer al die mannen aan en in haar. In het strafdossier zitten 40.000 Skype-berichten. De rechters hadden haar smeekbede gelezen en ook het antwoord van Adrie: ‘Als je niet meer wilt, dan ga je toch lekker aan een touw hangen meisje.’
Hij zegt: ‘Ja, ik ging wel eens wat te ver.’
Zij dacht er vaak aan, om aan het leven een einde te maken zodat het stopte.

Nu hij er zo over nadenkt dan heeft hij best wel spijt. Het doet hem ook wat. Maar hij heeft wel een maar. Hij heeft haar nooit gedwongen, alles gebeurde in samenspraak. Ook zij nam initiatieven. Zij wilde het ook. Adrie zegt: ‘Ze is niet zo onschuldig als ze lijkt.’

De rechters, de officier van justitie, de griffier wellicht, de slachtoffer-advocaat, de halve zaal, inclusief perstafel: ‘Maar ze was nog maar der-tien-jaar, nog maar een kind!’

Twee jaar duurde het. Eind 2017 stapte ze naar de politie. Nu is ze 16. Ze mag bij aanvang van de rechtszaak ergens anders zitten in de zaal, zodat ze de verdachte niet steeds hoeft te zien. Haar advocaat heeft het op basis van het dossier uitgerekend. In twee jaar tijd is ze zeker honderd keer door Adrie verkracht, tenminste vijftig maal is dat gedaan door C. naar wie ze een jaar lang elke week toe moest, dat er nog twaalf tot vijftien andere brute mannen zijn geweest die het ook allemaal vaker deden.

De slachtoffer-advocaat legt een schadeclaim op tafel van 125.000 euro: ’Is veel, maar smartengeld ziet ook op de toekomst. Ze moet verder. Geld kan haar daarbij een klein beetje helpen.’ Toewijzen, adviseert de officier van justitie die zelf een strafeis voorstelt van acht jaar gevangenisstraf en tbs met dwangverpleging. Ook meldt ze dat er tot nu toe zeven mannen zijn getraceerd die onder regie van Adrie hun lusten op het meisje mochten botvieren. Deze zeven mannen worden gedagvaard.

Op nieuwsredacties worden de gruwelijkste beelden, de weerzinwekkendste foto’s niet uitgezonden, niet gepubliceerd. Rechtbankverslaggevers vermelden niet alle smerige details die in de rechtszaal wel worden besproken.

Heeft u dit verhaal tot hier gelezen en vond u dit al heel erg, weet dat dan.

Rob Zijlstra

Update – 14 juni 2018 – uitspraak
Conform de eis: 8 jaar cel, daarnaast de maatregel tbs met dwangverpleging. Toekenning smartengeld: 100.000 euro.

zie ook – surrealistische mannen [jan 2019]

zie ookdagblad van het noorden

zie ook – het vonnis van de rechtbank met de overwegingen van de rechters