De verschrikkelijke media

Een Bekende Groninger, bekend tot voorbij Drenthe, belt met de redactie van de krant. Dat is niet zo, maar stel nou eens dat dat gebeurt. De Bekende Groninger vertelt dat hij in een vlaag van stommiteit iets verschrikkelijks heeft gedaan en dat hij nu voor de rechter moet verschijnen. Kan de krant daar ook aandacht aan besteden? Hij heeft namelijk gehoord dat aandacht in de media leidt tot een lagere straf.

Nogmaals, de Bekende Groninger van zojuist is door mij bedacht, maar het had zomaar gekund. In de echte wereld gebeuren gekkere dingen dan je kunt verzinnen. Daarom toch nog maar even de zaak van Sergio Padt, keeper van FC Groningen. Over hem is al veel naars geschreven, dus dit stukje kan er vast nog wel bij.

De betaalde voetballer moest komen opdraven in de rechtbank van Groningen omdat hij iets verschrikkelijk stoms had gedaan.

Sergio Padt had na weer een verloren wedstrijd vier, zes of twaalf mixdrankjes weggetikt en de alcohol uit de mix was toen naar zijn hoofd gestegen. Dat kwam vooral vanwege de lege maag. Dat laatste verklaarde hij zelf. Ook het aantal drankjes is opgetekend uit de mond van Padt. Bij de politie zei hij dat het er tien waren, in de rechtszaal bracht hij het aantal glazen terug naar vier tot zes. Rechters weten dan – net als vaders en moeders van pubers – dat je dat aantal moet verdubbelen.

Na de drankjes ging Padt op huis aan. Hij woont in Kropswolde, met de trein van station Europapark – naast het stadion – is dat zeven minuten. Een enkeltje kost nog geen drie euro.

Hij beschikt over een ov-kaart met voldoende saldo, maar het zit hem die zondag ook na de wedstrijd niet mee: incheckpaal stuk. En zo kan het gebeuren dat Padt zonder geldig vervoersbewijs richting Kropswolde treint. Met – tot overmaat van ramp – kaartjescontrole.

Tegen de rechter zegt hij: ‘Eerst was ik wat onbeleefd en in een later stadium heb ik wat dingen geroepen. Toen is het uit de hand gelopen.’

En hoe. Padt haalt uit en geeft de conducteur met de vlakke hand een klets op de wang, zegt ‘ik maak je kapot’ (en misschien ook wel ‘ik maak je dood’) en om het af te maken rochelt hij een dikke fluim bijeen en braakt de groen-wit gekleurde smurrie richting het gezicht van de spoorwegmedewerker. De kwalster belandt op het uniform.

Padt mag van geluk spreken dat Mark Rutte met zijn jeukende spierballen op zondagavond nooit in de trein naar Kropswolde zit. Wel zat er een stagiaire van de krant. Zodoende wist heel snel gans het land het, een dag later stond het in alle kranten. In de voetbalpraatprogramma’s op de televisie viel hoon en spot hem ten deel. Er werden zelfs grappen gemaakt, voetbalhumor om te lachen. Op sociale media ging de goegemeente los.

Kortom, Sergio Padt was even aan de beurt. De jongens van de sportredactie van Dagblad van het Noorden riepen de doelman uit tot de tobber van het jaar. Dan kan het altijd beter.

Een officier van justitie moet verwerpelijk gedrag vertalen in juridische verhandelingen, in delicten. De klets tegen de wang is een eenvoudige mishandeling, de ‘ik maak je kapot’ (of dood) is het dreigen met een misdrijf tegen het leven gericht en de fluim mag doorgaan voor een belediging.

Opgeteld en alles afgewogen zijn deze drie misdrijven, noem het een hattrick, goed voor een werkstraf van 70 uren, te verrichten op doordeweekse dagen. Doet hij het niet of niet naar behoren, dan staan daar 35 dagen in de gevangenis tegenover. Dat was de eis.

De politierechter vroeg: ‘Stel dat u gevangenisstraf krijgt. Raakt u dan uw baan kwijt?’
Padt, met flinke schrik: ‘Daar is niet over gesproken.’

De raadsvrouw van de doelman ziet het recht anders. Zij zei tegen de rechter: ‘Sergio Padt is al veroordeeld. Door het publiek. Door de media. Hij is neergezet als een misdadiger. Zelfs Wikipedia maakt melding van het incident. De ongenuanceerde berichtgeving zal hem de rest van zijn leven achtervolgen. Hij is genoeg gestraft, een straf van de rechter voegt niets toe. Haar voorstel: verklaar hem schuldig, klaar.

Mocht de rechter er toch anders over denken, zei de raadsvrouw nog, dan kan Padt worden ontslagen van alle rechtsvervolging omdat er sprake was van noodweer, van zelfverdediging. De advocaat zei dit omdat ze geen echte strafrechtadvocaat is. Was ze dat wel, dan had ze dit verweer niet gevoerd.

De officier van justitie wilde van strafkorting vanwege publiciteit niets weten. ‘Meneer is profvoetballer, hij weet dat er jongetjes zijn die hem zien als een idool. Hij was intimiderend en heeft het over zichzelf afgeroepen. Dan moet je achteraf niet gaan zeuren.’

De politierechter zag een middenweg. Schuldig, alles bewezen. Maar de werkstraf mag vanwege de publiciteit, vanwege alle media-aandacht, wat minder. Geen zeventig uur, maar eentje van vijftig. De rechter zei tegen Padt: ’Ik merk en zie aan u dat al die aandacht van invloed is op uw persoonlijk functioneren.’

Ik dacht: dat kun je ook uitleggen als een tweede klets in het gezicht van de kaartjescontroleur die ook maar zijn werk deed.

Ik dacht ook: er staan met regelmaat mensen in de rechtszaal terecht die lijden onder de aandacht van de media. Door stukjes in de krant, op websites, door itempjes op radio en tv. Waardoor plots heel het dorp kennis krijgt van de ontuchtige escapades met kleine kinderen, van de diefstallen, de verduisteringen. En ook heel de kerk weet het dan, en iedereen op de tennisclub, alle collega’s op het werk. Je ex.

Ik zag gebogen hoofden van gemeenteraadsleden, wethouders, Statenleden, directeuren van bedrijven en instellingen, van leraren van grote gemeenschappen, ik zag bekende jeugdtrainers, ex-topsporters, ik zag een keer een Europees kampioen in de verdachtenbank.

Ik zag er ook advocaten en politiemannen en -vrouwen, er was eens een meppende rechter, een chirurg, houders van gerenommeerde restaurants. Ik zag journalisten, muzikanten, voorzitters en secretarissen, ondernemers van het jaar die zich allen met de kop vol schaamte voor de rechter moesten verantwoorden.

Zij stonden er gekleurd op en kregen de volle mep. Niks korting op de straf. Alleen als je op keep staat mag het kennelijk anders.

Ik dacht tot slot, stel dat de rechters van Willem Holleeder straks de redenering van de politierechter te Groningen volgen, dan krijgt De Neus in plaats van levenslang extra jaren om te leven.

Rob Zijlstra

3 gedachtes over “De verschrikkelijke media

  1. Rob Alberts zegt:

    Meestal wordt bij een geschreven verhaal gezegd dat elke gelijkenis met echte mensen berust op een verschrijving van de verteller.

    In deze blogpost vind ik juist dat elke vergelijking terecht gemaakt wordt!

    Instemmende groet,

  2. Anna zegt:

    Ik ben het grondig met je eens Rob.
    Bekend of niet, doorgehaald in media if niet, gewoon boeten voor verwerpelijk gedrag. Eerst denken dan doen geldt voor een ieder.
    Een kind kun je nog begrijpen als ze eerst doen en daarna denken. Maar gasten zoals deze gewoon aanpakken. Klappen uitdelen en bedreigen ….
    Zeer laag om iemand te spugen!!

  3. Paul van Steen zegt:

    De in mijn tijd als jong advocaat bewonderde Jac. van Veen had het niet mooier kunnen verwoorden. Het is overigens voor de advocaat te hopen dat zij niet al te veel cliënten kwijtraakt, maar mogelijk was ook zij door alle publieke ophef het ‘spoor’ bijster geraakt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s