Mooie uitspraak

BLOGWEBBEL

Op de fiets op weg van huis naar de rechtbank – 18 kilometer – luisterde ik naar een podcast van Joris Luyendijk in gesprek met Jesse Frederik. Beide zijn correspondenten bij De Correspondent. Luyendijk doet ‘goed slecht nieuws’, Jesse Frederik praat en schrijft over de economie. Daarover weet hij dingen. Terwijl ik over de Westerdijkhorn richting de stad ploeter, in de motte regen, praten deze twee journalisten over de economie waarin iedereen maar wat doet.

Over bijvoorbeeld deurwaarders die in overvolle brievenbussen van mensen met torenhoge schulden een zoveelste envelop proppen met nieuwe rekeningen en denken dat ze daarmee een bijdrage leveren aan de economie. Over hoe wij allemaal kleine radartjes zijn en ondertussen geen sjoege hebben van wat we samen eigenlijk aan het doen zijn. En wat we samen veroorzaken. Dat er vorig jaar meer dan 18.000 mensen enige (korte) tijd in de gevangenis hebben gezeten omdat ze een verkeersboete niet tijdig hadden betaald, niet konden betalen.

Ik ging naar de rechtbank voor onder meer een uitspraak. Twee weken geleden was er een 26-jarige man die terechtstond omdat hij mensen had besodemieterd, ook via Marktplaats. Hij was een oplichter. Hij beduvelde zelfs zijn vrienden, vrienden van vrienden en leuke meisjes op Tinder. In anderhalf jaar tijd vergaarde hij met list en bedrog tienduizenden euro’s.

Er was ook een reden. Hij was verslaafd geraakt aan het gokken. De verleiding van spanning en veel kon hij niet weerstaan. Al snel vulde hij het ene gat met het andere, onderwijl hopende op die ene klapper die hem in een keer uit de groeiende ellende zou halen. De klapper bleef uit, de ontmaskering en arrestatie niet.

Twee jaar na de aanhouding volgde een rechtszaak, sneller kan dat nu eenmaal niet. Er zijn tientallen gedupeerden.

Nu wil het geval dat de verdachte na zijn aanhouding en een behandeling bij de verslavingszorg een vaste baan vond met bijbehorend salaris. Met (bijna) alle gedupeerden – al zijn slachtoffers – trof hij een betalingsregeling. De helft van zijn inkomen draagt hij af, net zolang iedereen schadeloos is gesteld. Met duizend euro in de maand zet hij zoden aan de dijk.

Maar wat eiste de officier van justitie?
Een gevangenisstraf.
Van vijftien maanden.
De officier van justitie wil hiermee niet alleen het ontslag van de jongeling bewerkstelligen, maar ook dat de slachtoffers hun sneu verloren geld niet terugkrijgen.

Toen ik het verhaal over de deurwaarders en de overvolle brievenbussen beluisterde, moest ik aan de officier van justitie en zijn strafeis denken.

In het podcastgesprek roemen Luyendijk en Frederik de politie-agenten die weigerden gehoor te geven aan de opdracht iemand met torenhoge schulden in diens woning aan te houden en over te brengen naar de gevangenis. Soms moet je tegen de regels ingaan en je gezond verstand gebruiken.

De rechters hebben inmiddels uitspraak gedaan.
Schuldig.
Een gevangenis is op zich een passende straf.
Maar die is niet opgelegd.
Wel de maximale taakstraf van 240 uur en een flinke stok achter de deur (negen maanden voorwaardelijke celstraf).
De rechters komen tot dit oordeel omdat ze vinden dat het beter is dat de gedupeerden schadeloos worden gesteld. Een gevangenisstraf is daarbij  niet heel handig is.

Ik vind het een mooie uitspraak. Het is een uitspraak die recht doet aan alle betrokkenen. Maar denk nou niet dat rechters zoiets moois van de daken schreeuwen. Daarom doe ik het maar even.

Rob Zijlstra

klik op afbeelding voor het mooie vonnis (helaas nog niet in klare taal)

 


 

De genoemde podcast van Joris Luyendijk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s