Supporters van het racisme

racisme in beeld

De foto die het Nederland van vandaag laat zien: Foto: Anjo de Haan / ANP

Kraaien pikken – in de geur van magnolia, zoet en fris / en dan plots de geur van rottend vlees – in de vreemde vruchten die de bomen in het zuiden dragen.

Zo wordt het hartverscheurend bezongen in Strange Fruit (Bitter Fruit 1937) door Billie Holiday. Het is de indringende aanklacht tegen het racisme in het zuiden van Amerika.

Ik moest aan de woorden van dit lied, van tachtig jaar geleden, denken toen het racisme dit weekeinde in het zuiden, in Den Bosch, als gal uit de kelen gutste van de doorgesnoven voetbalsupporters. Lachend spoten ze hun gif het stadion in. Lachend werd dit vervolgens afgedaan als kraaiengeluiden.

Daar stonden ze. Op de halflege tribune van het keukenkampioenschap van hun cluppie. De zwarte kraaien. Beelden gingen de wereld over.

Diezelfde middag is daar de burgemeester van Emmen. Had voetballer Ahmad Mendes Moreira net toegebeten gekregen dat hij een zielig mannetje is, de burgemeester van Emmen zegt iets vergelijkbaars tegen twee journalisten. Die moeten niet piepen als ze dreigend toegesnauwd krijgen dat ze hun werk niet mogen doen. Dat ze moeten oprotten naar die vieze wouten die verderop staan.

De burgemeester van Emmen – hij heeft zijn vieze wouten hard nodig om de openbare orde in zijn stad te handhaven – gaat vrolijk met de kraaien van Emmen op de foto. Want Eric van Oosterhout is burgemeester van iedereen. Van alle mensen in Emmen, van alle dieren in de tuin en waarom dan ook niet van de grootste bekken?

Nee, het was geen verheffend weekeinde.

Gelukkig kwam de maandag waarop excuses volgden, waarop in de talkshows om maatregelen werd geroepen, waarop werd gedreigd met levenslange stadionverboden. We gaan dit samen met het Openbaar Ministerie onderzoeken, sprak fier de geschrokken voorzitter van de voetbalvereniging in Den Bosch. Alsof een voetbalclub een taak heeft bij het onderzoeken van strafbare feiten.

Toontje lager, denk ik dan.

Op de achtergrond speelt de volledig ontspoorde discussie over de invulling van een (commercieel) kinderfeest. Redelijkheid – pas dit feest nou een beetje aan aan de tijd van nu – stuit op agressie en op onzekere burgemeesters die laf de weg van de minste weerstand kiezen.

Nog erger,  zo’n weekeinde legt bloot wat we maar steeds niet willen zien, niet willen horen en benoemen:  onverholen racisme in Nederland.

Racisme is geen mening, het is  dagelijkse realiteit.

Goed. Er zijn dit weekeinde geen doden gevallen, er bungelde geen vreemd fruit langs de routes van de intochten van de Sinterklazen. Dat nog niet. Maar er werd wel een meisje  van zes jaar in de trein uitgescholden voor ‘Zwarte Piet’  door een keurig ogend echtpaar van zestig  plus. Het zwarte meisje moest huilen. En profvoetballers die het verschil maken, worden vernederd.

Waarom nog zwijgen?

Zondagavond zag ik een foto. In die foto zag ik waar ik zo bang voor ben. Het is geen foto van mannen die in de allerlaatste minuut van de wedstrijd, blessuretijd, hun cluppie met man en macht aanmoedigen tot het onmogelijke, tot  scoren, om te winnen, om keukenkampioen van het jaar te worden of zo.  Nee. Het is een foto die racisme in Nederland een gezicht geeft.

Even nog hoopte ik dat het een foto was die is gemaakt in Den Bosch, in Emmen desnoods, een beetje ver van het bed. Helaas. De foto is gemaakt in het pro-Pietenvak, op het  Emmaplein. In Groningen.

Het is een foto van de supporters van het racisme.
Ze zijn  overal.

Rob Zijlstra
(zwijgen is geen optie meer)

 

De foto is van Anjo de Haan, gemaakt voor het ANP. Het is  (vind ik) een worldpress-waardige foto. Een foto met een verhaal uit een land waar je zo veel agressie niet verwacht. → anjo de haan 

Strange Fruit / billie holiday

→ ↓ → De burgemeester van alles in Emmen

8 gedachtes over “Supporters van het racisme

  1. Willem zegt:

    Deze foto zegt helemaal niks over racisme. De foto met Engels sprekende KOZP’rs worden we zeker wel vrolijk van. Het zegt iets over dat mensen niet zomaar willen veranderen, omdat een ander het niet met de traditie eens is. Eerlijk is eerlijk dat de fatsoensnormen her en der overschreden worden, maar je persoonlijke voorkeur dat de traditie van het sinterklaasfeest aangepast moet worden blijkt meer uit het stuk. En als het kinderen niet uit maakt wat voor kleur een Piet heeft dan is zwart toch ook geen probleem. De mens die altijd alles maar wil veranderen is vaak het probleem.

    • Martijn zegt:

      Helemaal met Willem eens. Na 8 jaren zuigen en treiteren en lasteren (met een megafoon in de media) worden ook pro pieten soms hels. Wij worden voortdurend als achterlijk, slechte mensen, en erger weggezet door het ‘weldenkende’ linkse volksdeel. Dat doet ook wat met je. Op een gegeven moment wordt je ongevoelig voor alle beledigingen en zwartmakerij (aardig woord in dit verband…). Je wordt zo vaak voor racist uitgemaakt dat het je niet meer uitmaakt. “dan maar racist”

  2. Erik zegt:

    Je hebt helemaal gelijk, zwijgen is geen optie meer. In mijn omgeving hoor ik steeds vaker de stem van de redelijkheid, maar op sociale media lijkt het alsof de schreeuwers de boventoon voeren. Je zult nu ongetwijfeld de nodige drek over je heen krijgen. Ik wens je daar sterkte mee.

  3. Reinder zegt:

    Wat een voorbeeld van arrogante lafheid geeft die burgemeester hier, in die moet zorgen voor veiligheid, in 40-45 hadden ze ook plenty van dit soort onbenullen.

  4. Reinder Hoekzema zegt:

    Wat een voorbeeld van arrogante lafheid geeft die burgemeester hier, in die moet zorgen voor veiligheid, in 40-45 hadden ze ook plenty van dit soort onbenullen.ko

  5. Martin zegt:

    Ik las het stuk en heel even dacht ik bij mijzelf: “Moedig dat die Rob zich zo duidelijk durft uit te spreken”. Onmiddellijk hierop schrok ik mij te barsten. Hoezo noem ik dit moedig?

    Ik vond zulke stukken vroeger de normaalste zaak van de wereld. De tijd van de grote demonstraties van “Nederland bekent kleur” in Amsterdam. Elk jaar liepen daar zonder problemen zoveel mensen mee. Dat zie ik nu niet meer gebeuren. En nu noem ik een journalist die zich keert tegen racisme moedig. Terwijl hij gewoon zijn werk doet zoals dat van hem verlangt wordt in een democratie.
    Ik zie deze slippery slope al tientallen jaren aan. Maar vandaag begint voor mij een nieuw hoofdstuk in een boek wat al tientallen keren is geschreven en altijd hetzelfde afloopt.

    Rob, ondanks dat dit gewoon je werk hoort te zijn; Ik weet nu weer precies waarom ik een groot bewonderaar van je ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s