Ik werkte nog niet zo heel lang voor de Leekster Courant, ooit een begrip in het Westerkwartier, toen ik hoorde dat er een baan vrij zou komen op de regioredactie van Nieuwsblad van het Noorden.

Ik wist wat ik wilde: dat. 

Want via de regioredactie van het Nieuwsblad van het Noorden zou ik dan na een paar jaar naar de Volkskrant in Amsterdam kunnen en daarna naar het buitenland, naar Paramaribo of New York om het grote onrecht in de wereld wereldkundig te maken. Zo zou ik de wereld beter maken.

Ik schreef een brief en nam een goede tip van een toekomstige collega ter harte. Plak de postzegel netjes, dus recht, op de envelop, Robbie. De man die mijn brief zou beoordelen, zo hoorde ik, had zorgvuldigheid hoog in het vaandel staan. Wie de postzegel scheef op de envelop van de sollicitatiebrief plakt, heeft een slordig karakter, is daarmee niet zorgvuldig, is dus ongeschikt voor de journalistiek.

Het sollicitatiegesprek had plaats in café De Burcht, het café van Peter en Ina dat zo ongeveer tegenover de redactie aan het Gedempte Zuiderdiep lag en waar het toenmalige journaille een deel van de werkdag doorbracht.

De eerste vraag was of ik een colaatje wilde of een glas bier. Ik koos voor dat laatste en werd aangenomen. Ik werd regioverslaggever Westerkwartier en de gelukkigste man ter wereld.

Die wereld is bijna 34 jaar later niet veel beter geworden, Paramaribo en New York heb ik niet gehaald. Ik hoop maar dat er geen causaal verband bestaat. Het Nieuwsblad werd op een dag het Dagblad, maar ik bleef gewoon een verslaggever van de regio. 

En wat? Ik had daar geen dag van willen missen. Hoeveel dank ik verschuldigd ben aan die zorgvuldig opgeplakte postzegel weet ik niet. Misschien een beetje.

Afgelopen weekeinde stond er een advertentie in de krant. Dagblad van het Noorden zoekt een verslaggever voor de regio. Dat is wat ik wilde zeggen: de krant heeft een prachtbaan te vergeven.

Wil de wereld verbeteren?
Doen!

robz

de advertentietekst