Seksueel misbruikt en moegestreden…

Het onderstaande verhaal stond afgelopen weekeinde (9/10 juli 2021) in Dagblad van het Noorden.  Er is een verdachte, dat is opa. De man (72) wordt  verdacht van seksueel misbruik. Een van zijn kleinkinderen heeft aangifte gedaan.  De rechters moeten nog oordelen. 

In de rechtszaal geldt:
Slachtoffer ben je pas als de verdachte de dader is.
Zolang de dader de verdacht is,  ben je als slachtoffer slechts aangever.
Maar het gaat in dit verhaal niet om schuld of onschuld.
Dat verhaal komt nog.

In dit verhaal gaat  het over het rauwe feit dat de rechtsgang  die mensen zou moeten beschermen, het zo vreselijk laat afweten.  De strafrechtketen – van politie tot aan de rechtbank en alles wat daar tussenzit – heel het netwerk – piept en kraakt.  Op de  afdeling ‘menselijke maat’  werken geen mensen meer.  U wordt teruggebeld.

Niet.

Het onderstaande verhaal is het verhaal van moeder en dochter.  Zij hebben het verhaal voor publicatie gelezen. Op  verzoek van moeder en dochter is hun achternaam weggelaten omdat de verdachte dezelfde achternaam draagt.  Een dilemma, want waarom zouden wij / zij ons/ zich moeten verstoppen?  Zij willen hun verhaal vertellen, zij willen niet wegkijken, hebben niets verkeerds gedaan.

Het gaat in dit verhaal om Marley.  In het echt heet Marley anders. 

Schermafbeelding 2021-07-12 om 01.24.39

Stel, u bent als kind seksueel misbruikt. Niet één keertje, niet een paar keer, maar jaren achtereen. Door opa.

En stel dan, dat u vele jaren later alle moed van de wereld heeft verzameld en dan nog een keer en nog een keer en dat u daarmee naar de politie stapt. U bent dan 16 jaar en vertelt dat u aangifte wilt doen van seksueel misbruik. En stel dan dat u 6 jaar later nog altijd moet vechten voor gerechtigheid.

Moeder Myra en haar 22-jarige dochter Marley (niet haar echte naam) uit Groningen vertellen hun verhaal omdat ze ten einde raad zijn. En radeloos. Moegestreden ook. En boos.

Begin april van dit jaar zaten ze in de rechtszaal in de Groninger rechtbank. Eindelijk zou de verdachte Pieter K. (73) zich moeten verantwoorden. Volgens het Openbaar Ministerie heeft de man tussen 2001 en 2010 in zijn toenmalige woonplaats Stedum vergaande ontucht gepleegd met zijn kleindochter. Marley was 3 jaar toen het zou zijn begonnen.

Belangrijk dat zaak snel weer op zitting komt

De rechtbank heeft een ochtend voor de strafzaak gereserveerd, maar na vijf minuten staan Myra en Marley weer buiten. Opa is niet komen opdagen. De rechters willen hem zien, ook omdat hij zich bij de politie heeft beroepen op het zwijgrecht. De strafzaak wordt uitgesteld. Het is belangrijk, merken de rechters op, dat deze zaak snel weer ‘op zitting’ komt. De officier van justitie knikt.

Nu, bijna vier maanden verder en met de vakanties voor de deur, is er nog geen nieuwe datum. Myra en Marley hebben niets meer vernomen.

U wordt binnen twee dagen gebeld

De eerste keer toen Marley aangifte wilde doen, in 2016, kreeg ze te horen dat ze zou worden gebeld. Binnen twee dagen. Maar dat gebeurde niet. Weer bellen, weer vragen, weer wachten. ,,Na twee weken heb ik hen laten weten dat ik geen aangifte meer wilde doen. Ik had er geen vertrouwen meer in.’’ Moeder Myra: ,,Het is al ongelooflijk moeilijk om zo’n stap te zetten. En dan doe je dat en dan word je niet serieus genomen. Want zo voelt het.’’

Het doet het leven en welzijn van Marley allesbehalve goed. Ze is dan al een tijdje in therapie. Op school, atheneum 6, heeft ze het zwaar. Met de examens in zicht, haakt ze af.

Wij begrijpen het zelf ook niet

Als ze 18 jaar is doet ze een nieuwe poging en dat lukt wel. Sterker, de politie stelt vast dat ze twee jaar eerder ook op de stoep had gestaan en dat er toen niets is gebeurd. Ze krijgt daarvoor excuses aangeboden. De oorzaak? ,,Wij begrijpen het zelf ook niet’’, liet de politie weten. Marley: ,,Zo gaat het in het hele proces. Anderen maken fouten en ik krijg dan weer te horen dat niemand begrijpt hoe dat kan.’’

Na de aangifte wordt het stil. Ze denken dat de politie met het onderzoek bezig is. Maar na een jaar blijkt dat niet het geval. De politie heeft de aangifte naar het Landelijk Expertise Bureau Zeden gestuurd. Deskundigen van dit bureau beoordelen of de aangifte is gebaseerd op feiten en of strafvervolging haalbaar is.

Een jaar na aangifte begint politie met onderzoek

Myra: ,,Ik heb die club gebeld en gevraagd waarom het zo lang duurde. Binnen twee dagen was het onderzoek terug bij de politie die pas toen met het onderzoek begon. Dus pas een jaar nadat Marley aangifte had gedaan.’’

Myra doet ondertussen een dringend beroep op haar vader om zichzelf bij de politie aan te geven. ,,Dat heeft hij niet gedaan. En zolang hij dat niet doet, wil ik geen contact. Ook niet met mijn moeder die gewoon bij hem blijft.’’

In januari 2020 wordt het politieonderzoek afgerond. Drie maanden later ligt het dossier bij het Openbaar Ministerie die in augustus laat weten dat er een strafzaak komt. Wanneer is dan nog onbekend.

Ze blijven politie en justitie bellen. ,,Om druk te zetten. Als we dat niet hadden gedaan, dan was er helemaal niets gebeurd. Steeds wordt gezegd dat ze ons op de hoogte zullen houden. Maar dat hebben ze nooit gedaan.’’

Er zijn meer slachtoffers

Myra zegt dat er binnen haar (grote) familie meer slachtoffers zijn. Vier familieleden hebben hierover verklaringen afgelegd bij de politie. Zij ondersteunen de aangifte van Marley, maar willen zelf geen aangifte doen. Voor sommigen is het te lang geleden.

Myra: ,,Mijn vader is een pedoseksueel. Ik snap heel goed dat de politie niet zomaar iedereen kan oppakken. Maar we zijn nu zes jaar bezig en nog steeds wachten we op gerechtigheid. We hebben momenten gehad dat we dachten, laat maar zitten allemaal. En dan weer, nee, wij hebben niets verkeerds gedaan. Wij zwijgen niet.’’

Ik doe niks, ik zit alleen maar te wachten

Het leven van Marley staat stil. ,,Sinds die brief in augustus 2020 waarin werd aangekondigd dat er een rechtszaak zou komen, leef ik met spanningen en stress. Ik doe niks, zit alleen maar te wachten en er is nog zoveel onduidelijkheid. En dan ben ik ook nog heel boos.’’

Advocaat Meindert Doornbos uit Assen staat moeder en dochter bij. Hij zegt: ,,Hun boosheid en frustratie is meer dan terecht. Ook ik hoor niks. Ik heb brieven en e-mails gestuurd, ook naar de voorzitter van de rechtbank, maar je krijgt niet eens een antwoord.’’

Stel hij komt weer niet

Of de verdachte de volgende keer wel zal verschijnen is niet bekend. Hij hoeft niet te komen. Tijdens de korte zitting in april gaven de rechters aan dat de zaak snel weer op zitting moest komen, maar er is geen ‘bevel medebrenging’ afgegeven. Met zo’n bevel wordt de verdachte van huis opgehaald. Myra en Marley: ,,We hebben er weinig vertrouwen in. Stel hij komt weer niet, wat moeten wij dan?’’

rob zijlstra

Ik had niet over deze zaak geschreven als het een uitzondering betrof. Maar deze zaak staat niet op zich. Ik schreef eerde rover Miranda Hoekstra en haar initiatief no need to hide. Haar ervaring:

„Na de aangifte ben ik op zoek gegaan naar hulp. Maar ik werd van de ene naar de andere instantie gestuurd. De stap hulp te zoeken is al heel groot, daar doe je jaren over. En als je het dan eindelijk doet, dan weet je niet waar te terecht kunt. Of moet je voicemails inspreken. Van de politie mag je er niet over praten omdat dat het onderzoek kan schaden. Dat is moeilijk. Er komt zoveel op je af. En mijn geval is er van alles misgegaan wat mij ontzettend veel energie heeft gekost. Ik hoor vergelijkbare verhalen van andere slachtoffers.’’

>> NO NEED TO HIDE

> artikel dagblad van het noorden

> bevel tot medebrenging

22 gedachtes over “Seksueel misbruikt en moegestreden…

  1. Het kan net zo goed zijn dat deze dames hun familielid een hak willen
    zetten. Ik vind dit artikel dus wel erg eenzijdig. Hoe vreselijk is het
    wel niet om, op je oude dag, geconfronteerd te worden met een
    leugenachtige aangifte? Of een gedeelde waan van je dochter en
    kleindochter? Of een combinatie van beide?

    Wat heeft opa hier wel niet van te zeggen? Misschien is het wel net
    zoiets, maar dan van de andere kant: “Ik heb er geen vertrouwen in. Die
    twee komen met leugens en de politie gelooft hun en niet mij. Op de
    rechter hoef ik ook niet te vetrouwen, een paar wijven met een
    huilverhaal winnen altijd. Ik doe niet mee, ze zoeken het maar uit.
    Vooral omdat ze het niet eens uit willen praten, ze verbreken zomaar
    ineens het contact omdat ik hun vroeg waarom ze mij dit aandoen.”

    Zoiets dus.

    Minder eenzijdigheid zou je werk goed doen, Zijlstra.

    • Overduidelijk ome Pieter…..
      Om te janken ben je vent….
      Je viel door de mand toen je in je verhaal de “ik” vorm ging gebruiken.
      Jij bent geen lieve opa. En jouw dochter en kleindochter zuigen dit niet uit hun duim. Je bent namelijk al veel vaker ver buiten je boekje gegaan. Er liggen genoeg bewijzen klaar voor je vriend!
      En als het aan mij ligt… zal heeeeel focking Groningen binnenkort weten wat jij gedaan hebt. Dus ga jij je nou maar eens melden bij die rechtbank waar je steeds niet komt opdagen. Doe je niet… want je weet dat je word opgesloten tot je dood….

      • Nee. Ik ben geen “ome Pieter”. Ik ken zelfs niemand die Pieter heet (gek
        eigenlijk, want het is toch niet zo’n ongebruikelijke naam…). Als ik
        jou was zou ik die “ome Pieter”, mocht die echt bestaan, maar gauw je
        excuses aanbieden, want nu schrijf je hem blijkbaar iets toe dat niet
        van hem is.

        Vind me maar “om te janken”. Ik ken de verdere inhoud van de zaak niet,
        maar het artikel is buitengewoon tendentieus. Zijlstra heeft hier z’n
        werk dus gewoon niet goed gedaan, en dat ben ik niet van ‘m gewend.

        Dat gebeurt soms. Dat iemand z’n werk een keer niet goed doet. Dan zeg
        ik er wat van (want ik zie het liever niet weer gebeuren), en vergeef
        ik het onmiddelijk.

        En dan gaat het leven verder. En voor ik het weet word ik dan “om te
        janken” genoemd. En voor “opa” aangezien. Jammer, maar zo zij het 🙂

  2. Beintema,

    Dat huilwijf waar u het over heeft dat ben ik dus!!
    Het verhaal is eenzijdig omdat mijn vader zich beroept op zijn zwijgrecht en ook niet op komt dagen in de rechtzaal om zich eventueel te verdedigen.

    Maar ach waarschijnlijk is Beintema gewoon mijn vader onder een schuilnaam.

    • Ik heb jou geen huilwijf genoemd. Ook niet tussen de aanhalingstekens.

      Dankzij een inlevingspoging, in de wereld van een ouwe knar, ben ik nu
      dus “opa”. Fijn hoor. (Kan ik mij echt *zo* goed inleven? :x)

      Stap nou even terug en kijk er zelf nog even naar. Het is toch geen
      gebalanceerd journalistiek artikel?

      En ben je echt over je toeren puur omdat iemand daar wat van zegt?

      Het is niet eens aan jou gericht!

  3. Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat Beintema ook graag aan kleine kindjes zit. Zo op de bres springen betreffende dit schrijnende verhaal maakt het wat mij betreft een waar rook is is vuur reactie.

    • Ik spring in de bres voor de journalistiek, niet de Katholieke kerk 🙂

      Beroep op zwijgrecht kan trouwens prima wijzen op gebrek aan vertrouwen
      in de betrokken instanties. Gezien de hysterische reacties die ik tot nu
      toe hier krijg, moet ik voorzichtig concluderen dat dat wantrouwen hier
      misschien ook nog wel terecht is ook.

      Maar ik ken de inhoud van de zaak niet, dus dat is speculaas. Iemand nog
      koffie erbij?

      • Oh heh, per ongelijk m’n andere nick gebruikt 🙂

        Wel, waarom ook niet. Als ik toch geflamed word, wat m’n nick ook is…

        Lijk ik nog steeds op “opa”? 8)7

        (En voor het trolalarm afgaat: mijn reacties waren en zijn serieus. Ik
        had even niet voorzien dat ik zulke hysterie zou uitlokken, dat was echt
        niet mijn bedoeling… Excuses daarvoor.)

          • Ik heb toevallig een vrij beroep 🙂 En volgens mij is het bewaken van de
            kwaliteit van de journalistiek wel _enigzins_ nuttig…

            Maar dank voor je zorgen.

  4. Beintema en ja zeurkous,

    Waarom is het verhaal van zijlstra eenzijdig? Omdat de tegenpartij zich verstopt en zwijgt! Daarom!
    Een goede journalist zal niet gaan speculeren zoals jij doet , maar houd het bij de feiten.

    • Een van de feiten is dat er een andere kant van het verhaal is, een kant
      die we niet kennen. Dat had wel even wat beter mogen worden benadrukt,
      in het artikel.

      En dat een trage strafrechtketen net zo verschrikkelijk kan zijn voor
      verdachten. Ik heb het hierboven al even gehad over het zwijgrecht als
      uiting van gebrek aan vertrouwen.

      Gezien de reacties boven ons, vrees ik dat Zijlstra zich heeft laten
      meeslepen in een soort familievete. Daardoor komt zijn (terechte!)
      stokpaardje — “het is trager dan stroop in Januari” — eens een keer
      veel minder goed uit de verf.

    • Verstoppen gaat inmiddels niet meer lukken. Ouders in Vlagtwedde ( vakantiepark) en Heteren wees waakzaam over uw kinderen want dit zijn momenteel de favoriete locaties van opa en oma. In Stedum (Groningen) kunnen ze inmiddels weer met een gerust hart ademhalen na vertrek van dit monster.

      • Pas op, dit soort uitingen kunnen zelf strafbaar zijn. Voor je het weet
        sta je zelf voor het hekje!

        (Over 2 jaar, maar ja.)

          • Daar kan een OvJ best wel eens anders over denken. Met al die insinuties
            hier zullen veel lui, die “opa” kennen, tot de conclusie komen dat
            “2 + 2” toch echt 5 is.

            En dat soort uitspraken kunnen in de rechtszaak tegen “opa” allemaal
            worden ingebracht in een (mogelijk successvolle) poging om de zaak een
            halt toe te roepen.

            “Edelachtbare, mijn client is al gestraft, ook al is hij nog niet eens
            ter zitting gehoord, iets wat U zelf wenselijk vind.”

            Dat is toch in niemands belang? (Mag ik hopen.)

    • Voor een verre buitenstaander was dit oorspronkelijk een scherpe, maar anonieme blogpost.
      Ik blijf als trouwe lezer uit Amsterdam meelezen.

      De verschillende reacties geven mij nu de indruk dat niet de rechter maar al dan niet betrokkenen en/of omgeving deze pijnlijke familie kwestie voor iedereen leesbaar uitvechten.
      De trage rechtspraak maakt het voor iedereen pijnlijker. Maar op deze manier gaat de familie kwestie ook steeds herkenbaarder de wereld rond.

      Stille groet,

      • Dat gevecht is wel eenzijdig. Het spijt me echt, maar ik been *geen*
        familie van de vermeende slachtoffers. Ik ben ook *zeker* niet “opa”.
        En ik had, tot Zijlstra nu over hen schreef, nog *nooit* van ze gehoord.

        Blijkbaar hebben ze een boeman nodig. Jammer. Ik had het liever bij mijn
        eerste reactie gelaten.

        • Dit gevecht is zeker niet eenzijdig!
          Als je niks gedaan hebt dan verschijn je wel in de rechtszaal.
          Kan je prima uitleggen dat je niets hebt gedaan.
          Maar de bewijzen dat het wel gebeurt is zijn veel groter.
          En meneer mocht je nou onverhoopt toch niet zijn wie we denken dat je bent…. dan doe jij dus aan victim blaming!! Shame on you! Never mag je een slachtoffer afschilderen alsof het niet waar is! Mensen die dat doen zijn überhaupt geen knip voor de neus waard!

  5. Interessant om deze reacties te lezen, maar vooral erg pijnlijk voor de slachtoffers…
    Je zou kunnen overwegen, in deze casus, de reactie-mogelijkheid tijdelijk uit te zetten.
    De dader daarentegen graaft zijn kuil op deze manier alleen maar dieper. Dat het recht straks mag zege vieren, bij de behandeling van deze zaak.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s