Straten van Europa

Ze staan bij elkaar in de hal voor zittingszaal 14, mannen en vrouwen. Nooit eerder zijnze in het rechtbankgebouw geweest, maar je kunt niet zeggen dat ze er hun ogen uitkijken. Ze hebben iets anders aan het hoofd.

Ik hoor hen praten en het klinkt alsof ze tegen elkaar aan het opbieden zijn. Bij de een ging het zus, nou bij de ander zo, door een klein wc-raampje. Een derde rept van een baksteen, nummer vier zegt dat-ie bij haar drieduizend euro heeft gestolen. Een verder keurig ogende man merkt stoer op dat hij wel eventjes, een paar minuutjes maar, alleen met die knakker zou willen zijn. Dan was er daarna geen rechtszaak meer nodig. De mevrouw van de drieduizend schiet vol, de stoere man troost en zegt: ,,’t Geeft niks.’’

Ze zijn slachtoffers. Ze kennen elkaar niet, maar zijn tijdelijk verenigd door het kwaad. Je kunt ook zeggen dat Alexander hen heeft samengebracht. Misschien, want hij is de man die ervan wordt verdacht bij hen te hebben ingebroken.

Voor ik verder ga: in de rechtszaal zijn de mannen en de vrouwen van het groepje geen volwaardige slachtoffers, ook als ze dat wel zijn. Zolang de verdachte een verdachte is en dus nog geen dader, heten slachtoffers in de rechtszaal aangevers. Zij die aangifte deden.

Aangevers voelen zich wel slachtoffer en dat is logisch: er is immers bij hen ingebroken waarbij goederen die hun toebehoorden wederrechtelijk zijn weggenomen en wel zo dat een ander het oogmerk had zich die goederen toe te eigenen. Of zo iemand nou Alexander heet of niet. Worst.

| Voor het idee: alleen de bidonhouder
van een Colnago kost al 43,95

Volgens het Openbaar Ministerie was het Alexander wel. Hij zou vorig jaar in november vijftien keer hebben toegeslagen in woningen in Groningen, Haren, Zuidhorn, Sauwerd en Loppersum. De knakker keilde bakstenen door ruiten en klom naar binnen. De buit bestond onder meer uit een horloge van Seiko, contant geld, inclusief die drieduizend euro, zilveren kettingen, gouden trouwringen, armbanden, oorbellen, broches, een diamanten ring, parfum, zilveren serviesgoed, een suikerschep van zilver, een Nintendo en een racefiets van Colnago. Voor het idee: alleen de bidonhouder van een Colnago kost al 43,95 (adviesprijs).

Er zitten niet zo vaak woninginbrekers in de rechtszaal en dat is niet omdat er niet in woningen wordt ingebroken. Dat is vanwege de capaciteiten en de prioriteiten. Het zijn wel steeds vaker mannen als Alexander. Dat zijn jonge mannen die speciaal naar Nederland komen om hier buit te maken. Ze zijn reislustig, want eerder waren ze in andere landen actief. Alexander komt uit Roemenië.

Alexander had ook Darius uit Polen kunnen wezen. Darius (30) moest afgelopen week eveneens komen opdraven in de Groningse rechtszaal. Hij was vooral bezig geweest in Leek, Winsum en in de kop van Drenthe. Darius deed geen woningen. Hij is volgens de officier van justitie een fietsendief van de nieuwe lichting: hij steelt elektrische fietsen, als het even kan die van u. 

Op de dagvaarding staan zes Gazelles, een Batavus en een Cube, opgeteld al snel zo’n 20.000 euro in de fietsenwinkel.

Darius opereerde vanuit een rovershol. Dat verzin ik niet, dat zei de officier van justitie tegen de rechters. Darius waande zich veilig in dat hol, een klein huisje in een donker bos bij Norg. 

| Behalve de herrie troffen agenten
bij het hol acht fietsen aan die
stonden geregistreerd als pas gejat

De politie was het bos ingestuurd na meldingen over lawaaioverlast. Behalve de herrie troffen agenten bij het hol acht fietsen aan die stonden geregistreerd als pas gejat. Vooral bij winkelcentra. Een van de aangevers was heel even voor een boodschapje een winkel binnengegaan, om luttele minuten later bij terugkomst te constateren: fiets weg.

Er zijn camerabeelden waarop is te zien hoe een man die op Darius lijkt geparkeerde fietsen bij winkels optilt en die fietsen in een blauw-witte Vivaro-bus zet. Darius heeft zo’n bus. Een aangever uit Winsum – zijn fiets was een jaar oud en had 2.700 euro gekost – zegt tegen de rechters dat zijn gevoel van onveiligheid is toegenomen. ,,Ik bedoel, nu is het je fiets, maar wat straks?” 

De mannen en vrouwen ‘van’ Alexander voelen dat ook. Ik hoor het vaak in en rond zittingszaal 14. Hoe groot de impact is. Omdat het sieraden waren uit het doosje met erfstukken, trouwringen van overleden ouders, of gewoon, vanwege het idee dat er een of andere klootviool in je huis, op de slaapkamer, is geweest. 

Een mevrouw vertelt dat in haar hoofd al bijna een jaar lang een naar gevoel zit en dat dat gevoel er niet uit wil, hoe ze het ook probeert. ,,Bij mij ging het om een poging tot inbraak, er is niks meegenomen. Maar ik ben wel iets kwijtgeraakt.’’ Ze is naar de rechtbank gekomen omdat ze wil zien wie haar met dat nare gevoel heeft opgezadeld. Misschien helpt dat.

| Hij gaat als zijn bajestijd erop zit,
gewoon weer naar een ander land

Darius is niet een man die zich druk maakt over wat hij aanricht. Hij ontkent de beschuldigingen met een ongeloofwaardig verhaal. De officier van justitie vindt 21 maanden celstraf een goed idee, de advocaat vindt dat zonder onderbouwing belachelijk, Darius zal het een rotzorg zijn. Hij gaat als zijn bajestijd erop zit, gewoon weer naar een ander land. Nieuwe kansen.

Voor de vijftien inbraken die aan Alexander worden toegeschreven eist de officier van justitie een gevangenisstraf van vier jaar. Zijn oudste slachtoffer was een man van 88 die hij in diens woning omver duwde. De oude man moest met hartklachten worden opgenomen in het ziekenhuis en daar acht dagen blijven. Dit feit telt zwaar mee in de eis.

De jonge Roemeen die al zeven jaren door de straten van Europa zwerft en links en rechts veroordelingen binnenhaalt, probeert nu eens de ik-ben-heel-zielig-strategie. 

Hij heeft zo ontzettend veel spijt, ja, heel zijn hart huilt, maar hij had geen keuze vanwege de omstandigheden. Samen met zijn dochtertje en zijn vrouw die in de prostitutie werkt wat hij ook niet wil, sliepen ze op de bank in de woning van een gevaarlijke taxichauffeur uit Groningen aan wie hij tweeduizend euro per maand moest betalen, terwijl hij aan die chauffeur ook nog eens de helft van de buit moest afdragen want die man reed hem langs de woningen waar hij van hem moest inbreken. 

Alexander smeekt tijdens de twee uur durende rechtszaak om de paar minuten om een tweede kans. Krijgt hij die, jammert hij, dan is hij zelfs bereid inbraken te bekennen die hij helemaal niet heeft gepleegd. 

Wel streetwise, maar verder geen benul.

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s