Sorry Rob

blogwebbel

schermafbeelding-2016-09-22-om-23-44-13In den beginne zat ik in de rechtszaal met een pen en papier.
Meer had ik niet nodig om een rechtszaak te volgen en te verslaan.
Ik keek wel eens meewarig naar mijn collega’s van de radio en de televisie die altijd zaten te klooien met zware apparaten, met snoeren en met stekkers.

Inmiddels zit ik zelf te klooien.
Met laptop en muis, met wifi en codes, met laders en stopcontacten, met telefoon en soms ook nog een iPad.
Ik schrijf nog steeds dezelfde verhalen over dezelfde misdaden en soms nog wel eens over dezelfde boeven .
Zelfs een paar rechters zijn nog uit het pen-en-papier-tijdperk.

Wat niet is veranderd, is de strenge regel in de rechtszaal dat je geen lawaai mag maken.
Een telefoon die per ongeluk niet uitstaat maar rinkelt of anderszins doet leidt niet tot de doodstraf, maar levert wel dodelijke blikken op van de rechters.
Het is mij in twaalf jaar twee of drie keer overkomen, zo voorzichtig ben ik.

Eergisteren heb ik macOS Sierra op mijn MacBook-laptop geïnstalleerd.
Omdat dat moest van Apple.
Het betekent dat ik nu ook kan praten tegen mijn laptop en dat mijn laptop dan mijn verbaal gegeven opdrachten kan uitvoeren.
Volgens Apple is dat handig.
Wat ik niet wist is dat de laptop ook terug kan praten.

Terwijl de verdachte wordt ondervraagd door de rechters over zijn vermeende misdaden, doet mijn laptop raar.
De boel zit vast, ik kan geen aantekening meer maken.
Ik druk op knopjes waar ik anders nooit op druk, ik klik dingetjes aan die mij onbekend zijn.
Meestal helpt dat wel.

Dan ineens schalt door de rechtszaal een harde stem: ‘Sorry Rob, ik geloof dat ik niet begrijp wat jij bedoelt.’
Of zoiets.
Het is een computerstem, het is Siri van Apple.

Ik roep ‘sorry’ tegen de rechters en ik hoop maar dat ze me het vergeven.
Pas later realiseer ik mij dat de verdachte ook Rob heet…

rz

Rechtsbedrijf in de branding

het recht als een solide instituut

Schermafbeelding 2015-12-10 om 11.37.04Ik lees het boek De improvisatiemaatschappij.
Het gaat over de sociale ordening van een onbegrensde wereld.
In het boek staat dat er in de voorbije jaren veel is veranderd, dat vertrouwde rotsen in de branding zijn verdwenen en dat wij nu flink zoekende zijn.

Een hele klus want de morele helderheid is ver weg.
Ons zoeken gaat dan ook gepaard, schrijft de schrijver, met onbehagen.
Criminaliteit is van dat onbehagen een uitingsvorm.
Evenals frustratie en hufterig gedrag.

Voor wanhoop is evenwel (nog) geen reden.
We mogen dan behoorlijk in de war en richtingloos zijn, solide instituties als het bedrijfsleven, het onderwijs en het recht weten zich ook in chaotische tijden fier te handhaven.
Dat zegt wel iets.

Het recht als een solide instituut, daar wil ik rotsvast in geloven.

Maar het rechtsbedrijf in Groningen werkt op dit punt niet altijd mee.
Het rechtsbedrijf in Groningen wekt wel eens de indruk dat we haar niet altijd even serieus moeten nemen.
Nog niet heel lang geleden schreef ik over een mevrouw die als verdachte terecht moest staan omdat ze een propje papier op de grond had laten vallen.
De magistraten hadden elkaar in de rechtszaal ongelukkig aangekeken.
Hun blikken: waar we ook mee bezig zijn, zo moet het niet.

Maar vandaag doen ze het weer.
Vijftien mensen moesten donderdagochtend in de rechtbank van Groningen komen opdraven bij de politierechter omdat ze hadden gevist met of zonder een visakte dan wel met een akte die wel één, maar geen twee hengels toestond, omdat ze de vuilniszak niet op correcte wijze hadden aangeboden bij de ‘inzamelvoorziening’, iemand had een leeg blikje bier in de bosjes achtergelaten.

En al deze misdrijven zijn gepleegd in de eerste maanden van 2013.
De politierechter is er heden, een dag in december 2015, een hele ochtend zoet mee.

Maar het komt vast goed.
Hoop ik.

rob zijlstra

De improvisatiemaatschappij is een boek van Hans Boutellier
→ Het propje papier [doorslaand evenwicht]

 

blikje bier

Nieuwsfenomeen

BLOGWEBBEL

rb
rb2
rb3

Vanochtend Donderdagochtend gebeurde er iets merkwaardigs.
Even voor negen uur blijven de glazen toegangsdeuren van de rechtbank in Groningen gesloten.
Buiten op de stoep staan dan zo’n dertig mensen, inclusief een halve schoolklas.

Een paar minuten na negen uur meldt een medewerker met een geel hesje (de bedrijfshulpverlener) dat er een storing is.
Iets met het brandbeveiligingssysteem.
Weer een paar minuten later meldt de afdeling voorlichting van de rechtbank via Twitter de storing ook, en ook dat niet bekend is hoe lang het zal duren.
Er staan dan ongeveer veertig mensen te wachten.
Om tien minuten over negen zegt de medewerker met het gele hesje dat het niet heel lang meer zal duren, dat iedereen zo naar binnen kan.
Om twintig minuten over negen is storing voorbij en schuiven de deuren open.
De geplande zittingen lopen een klein half uur vertraging op.

Nu komt wat ik merkwaardig vind.
Tijdens het wachten twitteren een paar wachtenden dat de deuren van de rechtbank zijn  gesloten en dat er iets aan de hand is.
Het ANP volgt twitterberichten en belt alert de correspondent.
Die is ter plaatse, want hij is een van de wachtenden.

Wat er in Groningen aan de hand is?
De correspondent meldt dat er niets bijzonders aan de hand is, kleine storing, zo verholpen.
Het ANP wil een bericht.
De correspondent herhaalt dat het reuze meevalt in Groningen, ook geen paniek.
Het ANP wil een bericht.
De correspondent doet wat van hem wordt verlangd.

Om half tien, de eerste rechtszaken zijn dan begonnen, maakt het ANP wereldkundig dat de rechtbank in Groningen lam ligt als gevolg van een storing.
En dan is er geen houden meer aan en begint en grote knippen en plakken:  op basis van het ANP-bericht melden de landelijke nieuwsmedia en de lokale en regionale nieuwsdiensten het nieuws.
Groningen ligt lam.
Het is heel de dag een nieuwsfeit.
Misschien zijn er morgen vandaag wel dagbladen die het melden.

Ik vraag mij af: zou zoiets nou elke dag wel een paar keer gebeuren, dan weer hier en dan weer daar?
Hoeveel non-nieuws pompen wij journalisten eigenlijk rond?

Rob Zijlstra

.

UPDATE – een staartje  – rechtbank niet blij
meer volgt

Schermafbeelding 2013-10-19 om 13.19.42

Jellebellen

KneppelDe samenvoeging van de politiekorpsen in Groningen, Drenthe en Friesland zal de criminaliteit in Noord-Nederland doen dalen.
Hoe of waarom is vooralsnog volstrekt onduidelijk, maar de voormalige burgemeester van Delfzijl, nu minister van justitie, heeft het beloofd.

Gelijk de politie hebben ook de drie noordelijke rechtbanken de handen ineen moeten slaan.
De rechtbanken in Groningen, Assen en Leeuwarden heten sinds drie weken Rechtbank Noord-Nederland.
Intern is er wel wat geharrewar, maar daar merkt niemand iets van.

Deze week kwam via Twitter wel even naar buiten dat medewerkers van de rechtbank in Leeuwarden zaten te jellebellen tijdens een gezamenlijke cursusdag.
Op de bewegwijzering naar het juiste cursuszaaltje had ‘rechtbank Groningen’ gestaan. In plaats van rechtbank Noord-Nederland.
Zie je wel, kwetterde een Ljouwtjer verongelijkt.

Vanuit het gerechtsgebouw aan de Brinkstraat in Assen werd zuinigjes gereageerd. Gutteguttie, klonk het, waarover je je wel niet druk kunt maken.
Zolang de Friese collega’s dat rare taaltje van ze maar thuis laten, vinden ze in Assen alles best.

Als gevolg van kneppelfreed (knuppelvrijdag, 16 november 1951) mag in het gerechtsgebouw in Leeuwarden Fries worden gesproken.
De waarheid en niets dan de waarheid?
‘Dat ûnthjit ik’.

Alsof het nog niet genoeg is, zijn ook de arrondissementsparketten Groningen, Drenthe en Friesland sinds 2013 samen.
Het heet nu Openbaar Ministerie Noord-Nederland.
Helemaal lekker loopt het nog niet bij justitie.

Sinds ze het samen doen kunnen ze bijvoorbeeld niets meer printen.
Al twee keer moest een strafzaak om die reden tijdens de zitting worden stilgelegd en uitgesteld.
Heel soms kan er wel worden geprint, maar dan duurt dat een halve dag.
Het gedoe is overigens niet een gevolg van schaalvergroting, zeggen ze, maar is juist veroorzaakt door de krimpende overheid.
Door bezuinigingen.

Maandag stond een man terecht, de zoveelste, bij wie kinderporno op de computer was aangetroffen.
De rechters vroegen hem het hemd van het lijf.
Man ontkende de misdaad.
De werkgever vond dat de man niet goed presteerde, hij draaide geen omzet, maar zat wel heel de dag achter de computer.
Wel een beetje gek, vond de werkgever die man’s computer ’s nachts uit elkaar schroefde, 4000 kinderpornofoto’s aantrof en toen de politie waarschuwde.

Verdachte: ‘Ja, ja.’
Rechters: ‘Nee?’
Verdachte: ‘Ik zat te midden van een arbeidsconflict.’
Rechters: ‘Uw werkgever heeft het gedaan?’
Verdachte: ‘Ik kan het niet bewijzen, maar ik vermoed het wel ja.’

Op het moment dat de officier van justitie zijn verhaal wilde houden, kwam een probleempje aan het licht.
De officier meldde dat het dossier van de zaak zoek was, hij snapte daar ook niets van. Het kinderpornodossier was op de een of de andere manier zoekgeraakt tussen het Openbaar Ministerie aan de Paterswoldeweg in (nog net) Groningen en de burelen van de rechtbank in de Groninger binnenstad.
Het lag toch niet op straat?
Geen idee, wat kenmerkend is voor iets dat zoek is.

Nee, er zaten geen vreselijke foto’s in dat dossier, maar natuurlijk wel de naam en zo.
Hoogst ongelukkig en pijnlijk voor de verdachte tegen wie niettemin negen maanden gevangenisstraf werd geëist.
Dat deed de officier van justitie gewoon uit het hoofd.
Een intern onderzoek leverde aanvankelijk niets op, maar donderdag was er blijdschap: het Groninger pornodossier lag per ongeluk in Leeuwarden.

De vreugde van de vondst werd overschaduwd door weer iets heel anders op donderdag. In de verdachtenbank zat een criminele organisatie.
Vijf mannen worden verdacht op grote schaal hennepkwekerijen te hebben geëxploiteerd in Groningen (in lege kantoorpanden) en in – jawel – Leeuwarden (boven winkelpanden). Twee van hen zouden zich ook schuldig hebben gemaakt aan een poging tot moord.

In maart wordt de strafzaak inhoudelijk behandeld.
Zeer tegen de zin in van justitie mocht een van de hoofdverdachten naar huis.
Van heel de criminele bende zit nu nog maar één verdachte in het gevang.

En dan was er nog een opmerkelijke zaak die voor het OM Noord ook niet goed uitpakte. In april 2010 werd een man uit Friesland vermist.
De toen nog Friese politie deed onderzoek en ontdekte dat ze in Groningen moesten wezen.
De Fries bleek in een woning in Groningen te zijn vermoord.
De verdachte kon na veel speurwerk op het stadhuis van Moskou, Rusland, worden aangehouden nadat de Nederlandse autoriteiten een tip vanuit Turkije hadden gekregen.
Tikkeltje complex, maar zo is het nu eenmaal gegaan.

Het OM eiste na lang wikken en wegen tien jaar gevangenisstraf.
Dat zou passend en geboden zijn.
Maar de rechtbank Noord oordeelde anders.
De eis van het OM is te laag en doet geen recht.
Twaalf jaar.
Het OM zal wel in hoger beroep gaan.
Dat moet sinds 1 januari bij het gerechtshof in Arnhem.
Locatie Leeuwarden.

Rob Zijlstra

• Kneppelfreed
Leeuwarder Courant over knuppelfreed (17 november 1951)

 

Sjors

Op 31 december overleed ‘Stadjer’ en oud-Nieuwsblad van het Noorden-fotograaf Sjors Visscher, 85 jaar oud.
Ik heb een aantal jaren met deze aimabele man mogen werken en bewaar daar mooie herinneringen aan.
Het waren mijn eerste en zijn laatste jaren in de journalistiek.

Sjors wilde zijn carrière als fotojournalist het liefst afsluiten met een mooie brand.
En dus werd op zijn laatste werkdag in samenwerking met de brandweer een brand(je) ‘geregeld’.
Als een kind zo vrolijk werd hij daarna per brandweer met toeters en bellen teruggebracht naar de redactie aan het Gedempte Zuiderdiep, binnenstad Groningen.

Wat ik vooral herinner is die zeldzame keer dat hij een heel klein beetje boos was.
Of deed.
Hij moest een jongeman fotograferen die van plan was op de fiets naar Moskou te gaan.
Sjors weigerde.
Wie in de krant wil, moet eerst wat presteren, vond hij.
Hij zei: ‘Ik fotografeer hem wel zodra hij terug is.’

Vrijdagmiddag is Sjors Visscher gecremeerd.
Terwijl familie, vrienden en wij oud-collega’s wachten in de hal van het crematorium, wordt medegedeeld dat er brandalarm is, dat wij vooral rustig kunnen blijven en niet moeten schrikken als zo meteen de brandweer arriveert.

Een aller allerlaatste grap?
Allerminst.
Er was een storing in een van de ovens die gepaard ging met rookontwikkeling.
De brandweer arriveerde met twee wagens.
De politie kwam.
En daarna de lokale en regionale pers.
Uiteindelijk ook een voorlichter.
Vervolgens werd het nieuws.
Brand in crematorium
Niemand raakte gewond, meldde RTVNoord nog.

Het afscheid van Sjors Visscher liep een half uur vertraging op.
Ik denk dat hij dat niet erg zou hebben gevonden.

Rob Zijlstra

Boete

BLOGWEBBEL

nrc - 14 sept

Staat er zomaar ineens iets heel geks in de krant.
Het openbaar ministerie (justitie) verkeert in financiële nood.
Miljoenentekort.
Daarom worden straks geen taakstraffen meer opgelegd, maar geldboetes.

Alsof die nieuwe regering al bestaat.

Het klopt volgens mij niet wat er in de krant staat.
Volgens mij is het helemaal niet waar dat boetes op de bankrekening van het openbaar ministerie worden gestort, zoals het krantenbericht suggereert
Dat zou me een fraaie boel wezen.
Nee, het geld waarmee boetes worden betaald, vloeit zo de staatskas in.

Het openbaar ministerie kent een begroting.
Het geld daarvoor komt wel weer uit die kas.
Zoals de staatskas ook het onderhoud van oude molens financiert, de scholen, Paul de Leeuw, de fietspaden en wat al niet meer.

Het is trouwens ook niet zo dat boetes iets opleveren.
Dat valt op te maken uit de begroting van baten en lasten van het Centraal Justitieel Incasso Bureau (CJIB), de instantie die boetes int.
Voor dit jaar zijn de baten van het CJIB begroot op ruim 119 miljoen (119.378.000).
En de lasten?
Die zijn, inclusief 44 miljoen euro aan personeelslasten (933 fte’s), precies hetzelfde.

Kortom: een boete kost net zoveel als die hoog is.

Nu er financiële nood schijnt te zijn bij het openbaar ministerie, moet er worden bezuinigd (vacaturestop, reorganisaties).
En bezuinigingen staan haaks op de ambities van de rechtse coalitie op het gebied van veiligheid.
Dat staat ook in de krant.

Het is dus politiek.
Omdat er allerlei politieke ontwikkelingen zijn, roeren de instanties zich.
Ze roeren zich en hopen dan dat ze in de komende ontwikkelingen een beetje worden ontzien.
Onlangs meldde het openbaar ministerie dat het overgrote deel (tachtig procent) van de misdadigers vrij spel heeft.
En nu weer dat het geld op is.
De rechters klaagden deze week ook al over de (te) hoge werkdruk, waardoor de kwaliteit onder druk staat.

Het is een spel.
Ik vind dat journalisten van de krant dat er bij horen te vertellen en het spel niet mee moeten willen spelen.

Rob Zijlstra

>> het artikel in de krant

Crisistijd

BLOGWEBBEL

Rechter straft lager in crisistijd, kopten kranten en hun nieuwswebsites de laatste dagen.
Het Algemeen Dagblad begon er zaterdagochtend al vroeg mee; Volkskrant, Trouw, de Telegraaf (en ook Elsevier) volgden en maandag stond het potverdorie ook in mijn eigen krant, Dagblad van het Noorden.

Een Arnhemse strafrechter zou het hebben gezegd.
Ik vraag het mij af.

Nooit staat in de krant dat de handsbal, drie meter buiten het strafschopgebied, geheel ten onrechte niet leidde tot een strafschop.
Dat staat nooit in de krant omdat 16 miljoen mensen verstand van zaken hebben als het om voetbal gaat: zij weten dat hands buiten de 16 nooit een strafschop kan opleveren.
Omdat (bijna) iedereen verstand van voetbal heeft, laten verslaggevers het wel uit hun hoofd al te grote onzin op te schrijven.

Helaas geldt dat niet voor de strafrechtspraak, waar toch ook dagelijks over wordt gepubliceerd.

Volgens het bericht in het Algemeen Dagblad delen rechters lagere straffen uit om te voorkomen dat delinquenten hun baan verliezen. De economische crisis, schrijft de krant, zorgt ervoor dat strafrechters milder zijn in hun straf.
Er is wel enige nuancering: het speelt alleen bij ‘minder grote zaken’.
Genoemd worden: heling, winkeldiefstal, verkeersmisdragingen en mishandeling.
Toe maar.

Het AD schrijft (letterlijk): ‘Bij verkeersmisdragingen staat vaak een onvoorwaardelijke gevangenisstraf of invordering van het rijbewijs. Als dat gebeurt kan een delinquent zijn baan verliezen, waardoor de rechter nu eerder een voorwaardelijk straf, of een werk-, of geldstraf oplegt’.

De krant citeert de Arnhemse strafrechter Margo Somsen: ‘In deze tijd is werk nu eenmaal een groot goed. Neem je bijvoorbeeld het rijbewijs van een vrachtwagenchauffeur af, of moet hij een tijd zitten, dan kan dat enorme gevolgen hebben.’

Ik heb als rechtbankverslaggever makkelijk praten.
Maar ik geloof hier niks van.
Sterker nog: ik durf best te beweren dat het onzin is wat het AD en in navolging de rest, heeft geschreven.

Strafrechters kijken bij het bepalen van de strafmaat naar heel veel zaken.
Ze kijken naar de ernst van de feiten, naar het leed dat eventuele slachtoffers is aangedaan, naar de omstandigheden waaronder het bewezen misdrijf is gepleegd, naar de houding van de verdachte tijdens de zitting, naar zijn geestesgesteldheid, naar het strafblad, rechters houden rekening met de eis van de officier van justitie en met, ja ook met de persoonlijke omstandigheden van de verdachte.

Een verdachte die geen cent te makken heeft, krijgt niet snel een boete van geld opgelegd.
Dat schiet niks op.

Maar de vrachtwagenchauffeur die zich schuldig maakt aan een verkeersmisdraging– die bijvoorbeeld een fietser omverrijdt of dood – is zijn rijbewijs niet zeker.
Sterker nog: die is zijn rijbewijs vaker kwijt dan rijk.
Niet omdat hij dronken achter het stuur zat, maar omdat hij bijvoorbeeld bij vertrek had verzuimd de buitenspiegels schoon te maken.

Of neem de boer. De rechters vroegen aan de boer die fataal de fout in was gegaan, maar ook net 2,5 miljoen euro in zijn bedrijf zonder vetpot had geïnvesteerd, wat het zou betekenen als hij gevangenisstraf opgelegd zou krijgen? Nou, in deze tijden vrijwel zeker een faillissement, had de agrariër geantwoord.
Hij kreeg twee weken later zes maanden cel.

Ik kan meer voorbeelden geven die het bericht in het AD ongeloofwaardig maken.
Ik kan geen voorbeelden bedenken die het bericht ondersteunen.

Nu zou het nog zo kunnen zijn dat de rechtbank in Groningen anders is dan de andere 18 rechtbanken in Nederland.
Maar ook dat durf ik best te betwijfelen.

Het AD publiceerde een onzinbericht en de rest van de pers nam die onzin in het weekeinde klakkeloos zomaar voor waar over.
Niet omdat het zo is, waarheid is, maar omdat een krant, een enkele verslaggever van een grote krant, het zonder kennis van zaken opschreef.

Ik zat vandaag niet in de rechtbank.
Ik moest op cursus.
Mijn krant gaat over drie weken over op tabloid, omdat we hopen met een verandering van formaat het onheil van de weglopende lezer te keren.
De cursus ging over verdieping.

Op de krant geloven we – ik ook – dat alleen door verdieping (= meer kwaliteit minus minder onzin) de krant van papier nog lang(er) kan voortbestaan.
Omdat we denken – ook ik – dat we alleen met kennis van zaken nog kunnen boeien.

Dus.

Waarom vertellen wij kranten, in tijden van crisis, nog steeds ook onzin aan lezers?
Dat vroeg ik mij, na zo’n cursusdag, dus af.

Rob Zijlstra

Het Volk

blogwebbel

Vanmiddag (vrijdag) heeft er een buitengewone zitting plaats van de rechtbank in Groningen.
Er staan geen buitengewone boeven terecht.
Op de zitting waarvan het officiële gedeelte slechts enkele minuten duurt, worden twee rechters en een officier van justitie geïnstalleerd.

Na afloop is er bier en wijn, aangevuld met altijd dezelfde, maar lekkere hapjes.
De gasten – collega’s, relaties en familieleden – gaan dan in rijen staan om de gelukkigen te feliciteren en aardigheidjes te schenken.
Dit is overigens geen wet van Meden en Perzen.

De te installeren rechters en de officier van justitie – de installandi – zijn niet nieuw, maar werken al gewoon. Ze zijn eerder voorgedragen en toen heeft het de koningin behaagd hen te benoemen.

Ooit waren deze buitengewone zittingen bedoeld om nieuwe rechters aan het volk te tonen.
Opdat het volk kon zien dat er rechters waren en wie dan wel.

Dat gaat nu dus iets anders.
Zo’n buitengewone zitting is verworden tot een toneelstukje.
Daar is niets mis mee.

Na het kortstondige officiële gedeelte vertelt de president van de rechtbank een verhaal.
Meestal is dat iets actueels en krijgt vooral de media er van langs.
Daarna mag de hoofdofficier van justitie iets zeggen.
Hij haakt doorgaans aan bij wat de president net heeft gezegd.
Tot slot krijgt de deken van de orde van advocaten (afdeling Groningen) het woord.
Die doet meestal iets sociaals en plaatst dat dan in historisch perspectief om met enige woorden van zorg voor de toekomst te besluiten.

De toehoorders zijn op dat moment vaak al wat onrustig.
Ze wiebelen dan op de stoelen en verlangen naar het bier, de wijn en de lekkere hapjes, een enkeling nog altijd naar de sigaret.

De president zal vanmiddag spreken over de relatie tussen politiek en het recht.
Deze president kennende zal hij vast zeggen dat het recht (rechters) hun oren niet te veel moeten laten hangen naar de politiek, wat sommige politici ook roepen.

De hoofdofficier van justitie zal zeggen dat er niets mis mee is dat de politiek vertolkt wat er in de samenleving leeft.
En dat ook rechters daar naar te luisteren hebben.

Om dit te onderbouwen, zal de Groninger hoofdaanklager verhalen over het bekritiseerde snelrecht. Hij zal het ‘schandalige gedrag’ hekelen van het liederlijke tuig dat zo rond oud en nieuw hulpverleners het werken onmogelijk maakt door met stenen en wat al niet te gooien.

Het volk, zal de hoofdofficier opmerken, denkt daar net zo over, ook het volk spreekt er schande van. Het volk vindt met de hoofdofficier dat hulpverleners op onvoorwaardelijke steun moeten kunnen rekenen van de overheid.
De strafrechter incluis.

De president krijgt vervolgens niet de gelegenheid tot dupliek.

Het volk is voor deze buitengewone zitting overigens niet uitgenodigd.
Dat hoeft ook niet; de zitting is openbaar
Dus kom op volk.

rob zijlstra

.

aanvang: 15.30 uur
locatie: Oude Boteringestraat 33 (doopsgezinde kerk)

de borrel na afloop is in het gerechtsgebouw

>> de speech van Leo Ph. den Hollander (hoofdofficier van justitie Groningen)

Twitterpolitie: volgen

politie - twitter- foto

Eens even iets anders.
De politie van Groningen heeft Twitter ontdekt.
Sinds enige tijd, paar maanden, twittert een aantal Groninger buurt- en jeugdagenten over hun dagelijkse werk.
‘Verder met zaak vernielende jongeren in Haren tijdens oud en nieuw. Groep van 26 man in beeld. Gaat voorspoedig.’
Nieuwerwets gedoe of een zinvolle aanvulling?
‘Het is een middel’, zegt plaatsvervangend korpschef en actief twitteraar Erik van Zuidam.

Tweet van jeugdagent Fred: ‘De actie van gisteren nog even nabesproken. Nu weer aan de slag met jeugdzaken. Langs een school om drugsprotocol vd school te bespreken.’
Vanuit Haren: ‘Politie in Haren gaat komende tijd wat extra controleren op parkeerplaatsen. Recentelijk veel foutparkeerders op invalidenparkeerplaatsen.’

Jarenlang volgden journalisten de dagelijkse verrichtingen van de politie via een krakend en piepend kastje: de politiescanner.
Sommige verslaggevers konden aan die piepjes horen of er iets ernstigs gaande was of niet.
Zo ja, dan rukte niet alleen de politie (en/of de brandweer) uit, maar ook de pers.

Maar sinds de politie een paar jaar geleden digitaal is gegaan, zwijgt de scanner en zijn journalisten meer dan ooit afhankelijk van politievoorlichters.

Voor ons de pers betekende dat geen vooruitgang.
Voorlichters zijn selectief in het verstrekken van informatie en bepalen daardoor steeds vaker wat wel en geen nieuws mag zijn.
Een aantal regionale dagbladen heeft uit onvrede hierover tip- en meldlijnen in het leven geroepen waar lezers inbraken, diefstallen en andere narigheden kunnen melden.

Maar nu zijn er dus twitterende politieagenten.

Terwijl van officiële zijde wordt gemeld dat de politie in Groningen geen problemen ondervind met storingen in het politie-computersysteem twittert een buurtagent: ‘Verdachte babbeltruc trachten te horen. Politiesysteem wil niet opstarten. Weer ouderwets met pen en papier aan de slag.’

Ja. Er wordt megaveel onzin getwitterd.
Af en toe schieten tweets voorbij van gezellig keuvelende politievoorlichters met journalisten over zwangerschappen, dvd’s voor de kinderen en dat manlief ’s avonds een heuse gamer is.

De politieagent die beroepsmatig aanwezig is in het Euroborgstadion (FC Groningen), twittert: ‘Schot op de paal van Matavz, blijft bij een gelijke 0-0 stand.’ En de afdeling voorlichting van de politie, ook die afdeling twittert sinds kort, laat aan de rest van de wereld weten: ‘Straks naar trouwerij van stagiaire. Meldkamer even laten weten dat we vanaf 14.20 uur een uur moeilijk bereikbaar zijn.’

Veel kul, soms luchtig, maar de twitterende buurtagenten houden het toch vooral zakelijk.
Vanuit de Korrewegwijk: ‘Herbezoek nav suïcidepoging gisteren. Persoon weer aangetroffen onder invloed van veel medicijnen. Met ambulance naar ziekenhuis vervoerd.’

De buurtagenten hebben instructies meegekregen over wat ze wel en niet mogen prijsgeven.
De agent uit de Indische Buurt bericht: ‘Binnen gekomen info over een mogelijke hennepplantage in de buurt uitgezet bij collega voor de actiedag.’
Dus.
Binnenkort is weer een serie invallen bij thuiskwekers te verwachten.

Op het hoofdbureau van de politie in Groningen werd vorige week de eerste twitter-workshop gehouden.
Want als het aan plaatsvervangend korpschef Erik van Zuidam ligt, blijft het niet bij die paar twitterende buurtagenten.
Al een tijdje laat de tweede man van het Groninger politiekorps iedereen die dat wil over zijn schouder meekijken.
Hij twittert: ‘Net thuis na dynamisch debat over gebruik web 2.0 en gebruik Twitter met korps-managementteam & alle offcieren van justitie in Gron.’
Niet heel lang daarna kondigt de chef recherche in Delfzijl zich aan met zijn eerste tweet: ‘Vandaag goede bijeenkomst met leden korpsleiding en OM. Thema o.a. Twitter…direct aan de slag dus.’

Deze week berichtte de buurtagent uit de Indische Buurt dat er een inval was gedaan in een drugspand (‘Actie drugspand Timorstr. gehad. Inval gedaan;5 man aangeh, drugs/geld aangetrof. Onderzoek volgt).
Hij twitterde er ook een actiefoto van de inval bij.

Politiebaas Erik van Zuidam reageert per telefoon na een oproep via Twitter.
Hij zegt: ’Twitteren is niet een doel op zich. Wij willen dit middel inzetten om de communicatie tussen de buurtagent en de buurt waarin hij of zij werkt te verbeteren. Waar we op hopen is dat buurtbewoners hun buurtagent gaan volgen en ook gaan reageren. En dat begint te komen. De buurtagent in Haren wordt door Twitter al herkend op straat. Om er nog meer ruchtbaarheid aan te geven, gaan we binnenkort huis-aan-huis flyers verspreiden.’

Het gaat nog wel om een proef.
Van Zuidam: ‘Als we op een gegeven moment moeten vaststellen dat het niet werkt, stoppen we er mee.’
Vanuit het politiekorps worden hier en daar wel vraagtekens geplaatst bij dit nieuwerwetse gedoe.
Van Zuidam: ‘Dat is ook goed. Het is altijd goed dat er binnen de organisatie mensen zijn die vragen stellen.’

Buurtagent vanuit de Indische Buurt: ‘Met Nico en Jolanda op bezoek bij collega Peter. Hij was gewond geraakt bij de actie aan de Timorstraat. 2 gebroken tenen!’

Ik belde met Vincent Everts, de man die de workshop voor Groninger politie- en justitiemedewerkers verzorgde.
Vincent Everts is een landelijk erkend trendwatcher en een veelgevraagd spreker in zaaltjes waar het gaat over social networks.

Vraag: Moet de politie nou wel zo nodig twitteren?

Om de drommel, zegt Everts enthousiast.
Als hij buurtagent was, zou hij het wel weten, dan zou hij zeker weten twittreren.

Okay, maar waarom?

Everts zegt: ‘Omdat buurtagenten goede contacten moeten hebben in hun buurt. Ze moeten kennen en gekend worden. Dan moeten ze op de eerste plaats aardig zijn. Ze moeten, lopend op straat, iedereen vriendelijk groeten. Maar via Twitter kunnen politieagenten laten zien dat ze de hele dag met nuttige dingen bezig zijn. En je kunt via Twitter ook vragen stellen aan de buurtagent. En waar kom je dat nog tegen? Dat je vragen kunt stellen aan politieagenten die dan ook nog antwoord geven?

Probleem is nog wel, aldus Everts, dat veel politieagenten nogal stijfjes zijn, nog niet zo goed weten te vertellen wat de mensen interessant vinden..
De trendwachter: ‘Er bestaat ook angst voor Twitter. Maar Groningen is op de goede weg. ’

Afgelopen week meldde ook het openbaar ministerie van Groningen, Friesland en Drenthe zich gezamenlijk op het Twitter-toneel.
Binnenkort, kwestie van tijd, zijn de eerste tweets te verwachten van officieren van justitie.

Het wachten is dan op de rechters.
‘De jongste en oudste rechters neigen naar vijftien maanden celstraf waarvan vijf voorwaardelijk. Zelf zie ik meer heil in een werkstraf. We zijn er dus nog niet uit.’

Ik bedoel: steeds weer wordt alles anders.

Rob Zijlstra

Een ietwat aangepaste versie van bovenstaand verhaal staat vandaag (zaterdag) ook in Dagblad van het Noorden

de Groninger twitteragenten:

Velema en Van Bruggen (De Wijert)
Andries Nederhoed (Indische Buurt)
Nico Lefferts (Oost Indische Buurt)
Jaap Wallinga (De Hoogte)
Peter Boekweg (Haren)
Fred Wilbrink (jeugdagent Korrewegwijk)

Erik van Zuidam (plaatsvervangend korpschef)
Nathalie Kramers (directeur ssc politie groningen, friesland, drenthe)
Jacob Bos (chef recherche Delfzijl)

afdeling voorlichting (politie Groningen)
afdeling voorlichting (openbaar ministerie noord)

Vakantie voorbij

staafmixers en xtc

Help

BLOGWEBBEL

daltons hvb groningen

Het was zaterdag nationale open dag in de gevangenis.
De open dag in de gevangenis is ’s lands meest populaire open dag van het jaar.
Daags na de inschrijving – alleen via het internet mogelijk – zijn alle vrijkaartjes vergeven.

Ik was zaterdag een van de 240 nieuwsgierige bezoekers aan De Grittenborgh in Hoogeveen. Voor de ingang staat op een paal een bordje met de tekst dat wij bezoekers onze waardevolle spullen als mobiele telefoons en ander metaalwerk in de auto moeten laten liggen.

Eenmaal binnen spreekt de directeur. Ze zegt gastvrij: ‘Kijkt u rustig rond en als u wat te vragen hebt, vraag dan vooral. Maar blijf bij elkaar, wijk niet af van de paden en respecteert dat ook gedetineerden recht op privacy hebben. Het moet geen aapjes kijken worden.’
Dan gaan we met de beveiliging het donkere bos in, trapje op, trapje af. Wat een wirwar in De Grittenborgh.

Nu is het niet de eerste keer dat ik in een gevangenis kom. Maar iedere keer weer valt mij de humor en de creativiteit op die je in de gangen van een gevangenis kunt aantreffen.

In het binnenkort te slopen huis van bewaring in Groningen, nog net aan de Hereweg, hing in de kale wachtruimte voor bezoekers een koperen plaatje met de tekst dat hij/zij die betrapt werd op het binnensmokkelen van drugs (contrabande) per direct uit het gebouw zal worden verwijderd.

Terug naar Hoogeveen. Een van de begeleiders van de rondleiding wijst op een flesje frisdrank in een vitrinekast. Die kast is gevuld met huisvlijt, een soort ode is aan de creativiteit. In het flesje zit (zat) druivensap. Een gedetineerde had er een stukje brood bij in gedaan. Na verloop van tijd, niet eens zo lange tijd, gaat zo’n goedje gisten. En dan wordt het vanzelf alcohol.

Proost!

Op een van de drie binnenplaatsen is op een van de muren een station getekend met een levensgrote gele trein. Veel gedetineerden kijken uit naar de dag dat ze Hoogeveen mogen verlaten. Een van de rondleiders: ‘Weet u wat onze jongens doen zodra ze vrijkomen? Ze gaan eerst naar de McDonald’s en dan snel naar het station voor het eerste koude biertje.’

Ergens hangt op een afgesloten deur een briefje met de tekst: ‘Ben vertrokken, voor onbepaalde tijd met vakantie.’ In de ruimte waar gedetineerden worden ingecheckt (foto, vingerafdruk) hangt een groot schilderij. Het is een heel mooi donker geschilderd zelfportret van Rembrandt. Maar dan achter de tralies. Of ervoor, het is maar aan wiens kant je staat.

Op de houtafdeling – waar tuinschuttingen (180 bij 180 cm) in elkaar worden getimmerd voor de Gamma – kijken de Daltons vanaf de muur toe, naar de arbeid die de Joe’s, Jack’s, Williams’s en Averell’s daar voor 72 eurocent per uur moeten verrichten. Een bezoeker vraagt: ‘Is dat netto?’

Je zou ook eens aan de Gamma kunnen vragen: waarom zo’n schutting toch nog zo duur?

Halverwege de rondleiding komen we daar waar de boeven verblijven. Heel even mogen we een blik werpen in een lege cel. Bezoeker: ‘Poeh, wel klein zeg.’
De rondleider fluistert nu en vraagt ook aan ons om stil te zijn. Vanwege de privacy. Stilletjes lopen we over de afdeling, langs de tafeltennis en het biljart en de oranje geverfde telefooncel.
En langs de gesloten deuren, wetende dat achter die zware ijzeren deuren ze zitten.

En omdat we ze niet te zien krijgen, blijft de boef mooi de boef zoals we die kennen van de televisie.
Daarmee blijft het toch wel een beetje lekker spannend en eng.
Als we nog altijd fluisterend, maar bijna aan het einde van die gang zijn aangekomen, klinkt ineens vanuit een van die afgesloten cellen een door ijzer gesmoorde noodkreet.
Een gedetineerde roept hartverscheurend: Help!

Dan wordt er gelachen.
Iemand zegt: ‘Die criminelen hebben wel humor.’

Rob Z.

Steeds meer

ouderen

BLOGWEBBEL (2)

 

Het staat in de kranten en vanochtend hoorde ik het ook op de radio.

Steeds meer bejaarden worden crimineel.

Dat wil zeggen: het aantal 65-plussers dat strafbare feiten pleegt, is fors gegroeid.

Oei.

 

In de Telegraaf staat bijvoorbeeld dat ‘een grijze golf hoogbejaarde agressievelingen is doorgedrongen tot onze rechtbanken’

Alsof het ook niet hunnie rechtbanken zijn, maar dat terzijde.

 

Ik weet het niet.

Ik heb het niet op dit soort ‘steeds meer’ nieuwsberichten.

Het is gebaseerd op onderzoek.

Er zijn duizenden nieuwsverhalen, steeds meer, gebaseerd op onderzoek, waar je vervolgens nooit meer iets van hoort.

Of eens in de drie jaar weer hetzelfde.

 

Soms deugt een onderzoek best, maar niet de journalistieke vertaling ervan.

Dan gaan wij te kort door de bocht.

 

Ik heb het even nagekeken voor de stad en provincie Groningen en er lijkt vooralsnog geen reden om in dit deel van het land uw kinderen uit de buurt van bejaardentehuizen te houden.

 

Tussen 2 april 2004 en 9 april 2009 stonden ruim 1700 Groningers van 18 jaar en ouder terecht voor de meervoudige strafkamer van de rechtbank Groningen.

In zittingszaal 14 dus.

Van die 1700 verdachten waren er welgeteld 13 (dertien) 65 jaar of ouder.

De oudste was 82.

Zij werden verdacht van vier verkeersdelicten (veroorzaken ongeluk), vier keer van  ontucht (seksueel misbruik minderjarigen), tweemaal van aanranding en verkrachting, tweemaal van mishandeling (slaan) en eenmaal van het in bezit hebben van kinderporno.

De verdachte verkrachter werd vrijgesproken.

 

Kortom, volgens mij valt het reuze mee.

En dat terwijl er wel steeds meer 65-plussers komen.

 

Rob Zijlstra

update

justitie zegt er zelf ook iets over

 

Blogwebbel

blogwebbel (1)

 

Een rechtbankdag begint voor mij om negen uur in de ochtend.

Morgen, maandag, ook.

Ik ben (bijna) altijd op tijd, omdat kinderen op tijd op school horen te zijn en dat is om half negen.

Van school naar de rechtbank is twintig minuten als het meezit.

Meestal is dat wel zo in Groningen.

Vandaar.

 

Maandagochtend om negen uur moet een schennispleger zich verantwoorden in zittingszaal 14.

Man heeft in openbare ruimte zijn broek laten zakken en andere hebben dat gezien.

Dit laatste neem ik aan.

Want wat zou daar nou zo erg aan zijn als niemand in die openbare ruimte het heeft gezien?

Als er niemand was die aanstoot nam?

 

als een boom in het bos omvalt en er is niemand in de buurt, maakt die boom die omvalt dan wel lawaai?

 

Wat moet ik nou, met al mijn dienstjaren, met een strafzaak over een man die zijn broek laat zakken?

Goed, ik kan er een lollig stukje over schrijven.

Zo lollig dat u even in de loop van de maandag moet grimassen en dan tegen een collega zegt, die Zijlstra, nou die kan lollige stukjes schrijven zeg!

 

Ja op z’n blogwebbel…

 

Misschien zit er ook veel meer achter deze zaak.

Heeft de man daar al heel vaak zijn broek laten zakken en wordt daar al heel lang aanstoot aan genomen.

En deed niemand ooit eens iets.

Is het een serieus probleem van de ouders van de kinderen van de naburige school.

Kijk, dan is er niks lolligs aan.

 

Je weet het nooit, op maandagochtend.

 

Rob Zijlstra