kinderporno

Verkloot

Ik steun War Child
En dan doe ik dit
Hoe hypocriet kan ik zijn?

Drie jaar geleden verzamelde hij kinderporno omdat zijn moeder ernstig ziek was.
Natuurlijk was dat raar.
En ontzettend stom.
In de rechtszaal bood hij daarom ook met het hoofd gebogen zijn excuses aan.
In de eerste plaats aan alle kinderen.
En vervolgens aan de rest van de wereld.

Dat was in oktober 2013.
De rechtbank legde een werkstraf op van 240 uur en een voorwaardelijke gevangenisstraf van zes maanden.

Donderdag zat dezelfde man weer in het verdachtenbankje, op dezelfde stoel als destijds.
Weer kinderporno.
Honderden foto’s van het soort waarvan de officier van justitie, wel wat gewend, even niet goed werd.
Dat zei hij tegen de rechters.
En wat was ditmaal de reden?
Moeder overleden.

De verdachte is nu 74 jaar.
Financieel heeft hij de boel goed voor elkaar.
Maar voor de rest?
Tegen de rechters: ‘Ik heb er een potje van gemaakt.’

Hij woont momenteel bij een vriend die zijn woning te koop heeft staan.
De toekomst in ongewis.
Met zijn ex met wie hij nog dieren verzorgt, heeft hij nauwelijks contact.
Ze praten bijna niet met elkaar.
Hij hoopt dat het ooit weer goed komt.
‘Daar houd ik mij aan vast. Ik ben een optimist. Maar ik heb ook de bange vrees dat het niet gaat lukken.’

Via een website in de Verenigde Staten liep hij tegen de lamp.
Een Amerikaanse organisatie briefde zijn gegevens door naar de Nederlandse politie.
Na een onderzoek kwamen ze bij hem
Hij weet het, wist dat het verboden was.
Zegt nog wel: ‘Vroeger op het Zuiderdiep in Groningen kon je gewoon kinderporno kopen.’
Even later: ‘Ik steun War Child. En dan doe ik dit. Hoe hypocriet kan ik zijn?’

De computer heeft hij weggedaan.
Geen verleidingen meer.
Wat hij nu doet?
Vissen.
En veel nadenken.
Tijd zat.
Hij hoopt dat het dorp er niet achter komt.

De officier van justitie zegt dat er moet worden afgerekend.
Vijftien maanden gevangenisstraf, waarvan tien voorwaardelijk.
Hij krimpt ineen.
De gevangenis in.
Net als drie jaar geleden was hij daar als dood voor.
Toen ontsprong hij de dans, kwam hij weg met een werkstraf.
Maar nu?
Tegen de rechters: ‘Ik hoop dat u het kunt opbrengen mij nog een kans te geven.’
En na een korte stilte: ‘Ik snap dat ik het u moeilijk maak.’

Rob Zijlstra

 

update –  – uitspraak

 

 

Affreuze mannen

daar is het hem om te doen, om de schrikreactie

Schermafbeelding 2015-11-15 om 01.38.03De houten deur van zittingszaal 14 zwaait open.
De bode verschijnt in de deuropening om de volgende strafzaak aan te kondigen.
De zoveelste.
Met luide stem roept de dienaar de naam van de verdachte door de wachtruimte.
Otto X. mag binnenkomen.
Er gaan 23 mannen staan.

Er is er maar één Otto X.
Dat is de man die 41 jaar is en uit het oosten van Groningen komt.
Op het internet geeft hij zich bloot.
Ik lees dat hij actief is in een seizoensvereniging, dat het huis van zijn buren te koop staat, dat hij op Twitter het ‘weer online’ en ‘slechte grappen’ volgt en dat hij iets heeft met erotische kledij.
Ook is te lezen waar hij werkt, waar hij heeft gewerkt en wie zijn digitale vrienden zijn.
Otto is op eigen initiatief naar de huisarts gegaan voor hulp.

De andere mannen die gaan staan, zijn leden van de Koninklijke Marechaussee die ter lering (en vermaak) een middagje rechtbank doen.
Ze volgen het proces vanaf de publieke tribune.
Ik denk dat ze nu nog steeds over Otto praten en slechte grappen over hem maken.
‘Even-een-ottootje-doen’.

Verdachte Otto zegt zachtjes tegen de rechters dat hij zich schaamt.
De rechters: ‘Met al die priemende ogen in uw rug snappen we dat. Toch moeten we het er over hebben.’
Dat snapt Otto op zijn beurt ook wel.
Hij heeft een goede opleiding genoten, lees ik.

Otto is een schennispleger.
Hij schendt de goede eer van jonge meisjes.
Dat doet hij bij voorkeur ’s ochtends.
Dan stapt hij in het oosten van Groningen in zijn grote zwarte auto om naar het noorden te rijden, richting Delfzijl, richting Eemshaven en soms nog verder, soms helemaal tot aan Warffum aan toe.

Hij zoekt jonge meisjes, meisjes van een jaar of 14, 15, 16 op de fiets bijvoorbeeld.
Of naar meisjes in die leeftijd die in hokjes staan te wachten op de bus.
Een hele groep meisjes bij elkaar is voor hem niet interessant.
Het liefst heeft hij twee meisjes tegelijk.
Dan is de kans dat ze schrikken groter.
Daar is het hem om te doen, om de schrikreactie.
Daar raakt hij opgewonden van.
Zijn ze eenmaal zichtbaar geschrokken, dan knoopt hij de broek dicht en geeft hij gas.

Wat hij ook doet is gewoon heel langzaam langs een of twee nietsvermoedende meisjes rijden.
Dan zit ‘ie in zijn blote reet achter het stuur en dan bevredigt hij zichzelf.
De rechters: ‘En dan met één hand aan het stuur?’
Ja.

Op zijn werk kan hij best een uurtje later verschijnen, want hij doet er belangrijke zaken.
Het is wel werk vol stress.
Daardoor komt het ook een beetje, zegt hij tegen de rechters.
‘Beetje stoom afblazen.’
Verder heeft de scheiding hem geen goed gedaan.

In maart wordt hij betrapt en neemt de politie hem mee.
Hij zit een nacht vast.
De huisarts wil wel helpen.
Klein probleempje: er bestaat een lange wachtlijst voor hulp aan zedendelinquenten.
De officier van justitie zegt dat het in het belang van de samenleving is dat Otto de behandeling krijgt die hij moet hebben, zodat hij stopt met deze gekkigheid.
De eis: een werkstraf van honderd uur en twee maanden voorwaardelijke celstraf.
Met een vrijwillig verplichte behandeling.
Doet hij die niet, dan moet hij de twee voorwaardelijke maanden alsnog uitzitten.

Het kan nog gekker.
Dat blijkt als Freek op de stoel gaat zitten waar later Otto plaatsneemt.
Ook Freek (43) uit de Betuwe heeft het zwaar.
Scheiding (ook al), drukte en stress want zeker zestig uren werken per week (wat is dat toch?), spelen een rol.
De advocaat: ‘Maar mijn cliënt heeft niet de intense slechtheid gehad het meisje te beschadigen.’

Freek zoekt in zijn schaarse vrije tijd vertier op ‘chatten met vreemden’, dat is een website die bestaat.
Zo komt hij in contact met haar.
Ze wisselen als vreemden telefoonnummers uit en vervolgen hun gesprekken via WhatsApp.
Freek: ‘Het waren nietszeggende gesprekken, wat ik aan het doen was, wat zij aan het doen was.’

Rechters: ‘U wist dat ze 14 jaar was?’
Freek: ‘Ze zei dat ze 15 was.’
Rechters: ‘Waarom blijft u in gesprek met een meisje van 14, 15 jaar?’
Freek: ‘Ik ben stom geweest.’

Het meest stomme moet nog komen, dat komt nu.
Freek appt dat zij een foto moet sturen.
Doet ze.
Hij vraagt om meer en zij stuurt meer.
Hij zegt dat ze er leuk uitziet en zij stuurt foto’s met het shirt omhoog.
Daarna begint hij te dreigen (dat zegt zij) en daarom stuurt ze bang een paar heul blote foto’s.
Freek zegt dat hij de foto’s bekeek en die dan weggooide.

Op een dag is zij spoorloos verdwenen.
Ze is niet bij het vriendinnetje bij wie ze zou slapen.
Er komt een actie via Burgernet.
Het vriendinnetje vertelt aan de moeder dat er een oudere man is.
Moeder gaat zoeken.
Op de computer van dochterlief vindt ze de blote foto’s.
En foto’s van een man met een erectie en een tepelpiercing.
Freek.

Hij zegt: ‘Mijn huwelijk was ook niet zo goed.’
Rechters: ‘Heeft u haar ook bedreigd? Gedreigd foto’s van haar online te zetten?
Freek: ‘Absoluut niet.’
Rechters: ‘Het blijft vreemd.’
Freek: ‘Ik had de contacten moeten verbreken.’

De rechters vragen wat een gevangenisstraf voor hem betekent.
Freek: ‘Het einde.’
Hij bedoelt de negatieve variant.
Op zijn werk weten ze van niets.
Hij zal ontslagen worden.
Dan is hij ook zijn huis kwijt.
En zijn zoon van 12 met wie hij na de scheiding net weer wat contact heeft.
En zijn nieuwe vriendin zal ook een ex worden.

De officier van justitie wikt en weegt.
Blote foto’s van minderjarigen in een seksuele context heet kinderporno.
Hij benoemt het belang van de wet, de wet die kwetsbare kinderen – alle kinderen – beschermt tegen affreuze mannen als Freek.
De aanklager zegt dat als je het positief bekijkt het hier net goed is gegaan.
Er is geen fysiek contact geweest.
Toch moet er worden afgerekend.
Genoegdoening en preventie bij elkaar opgeteld levert een eis op van een werkstraf van 180 uur en drie maanden voorwaardelijke celstraf.

Mannen als Otto heb je liever binnen als de tieners ’s ochtends vrolijk en uitgelaten over ’s lands wegen en paden naar scholen fietsen.
Maar ook binnen is er vandaag de dag een boze buitenwereld.

Rob Zijlstra

update – 26 november 2015 – uitspraken
Otto X. is veroordeeld tot een werkstraf van 100 uur en 2 maanden voorwaardelijke celstraf. De proeftijd is standaard: 3 jaar. Ook de straf voor Freek is iets lager: 120 uur en 2 maanden voorwaardelijk, proeftijd idem.

Schermafbeelding 2015-11-15 om 01.37.52

 

 

Vrijheid met buikpijn

‘Opa zit aan mij.
Als ik dat vertel, maakt hij mij dood.’

 

Het is niet zo dat de mannen en vrouwen die terechtstaan in zittingszaal 14 steeds dezelfde mannen en vrouwen zijn.
Er passeert wel eens een recidivist, maar de grootste groep bestaat uit verdachten die voor het eerst terechtstaan.
En voor een flink deel daarvan geldt dat het ook direct de laatste keer is, want anders klopt de eerste zin niet.

Wat ook waar is, is dat wie wordt verdacht van een strafbaar feit, veel te verliezen heeft.
Ook als de verdenking eenmalig is en ook als de beschuldigingen niet terecht zijn.
Eind vorig jaar werd een man, een voorganger uit Appingedam, vrijgesproken van een paar kuub narigheid.
Hij zat zeven maanden gelaten in de gevangenis.
De verdenking was terecht, maar de rechtbank vond het aangeleverde bewijs uiteindelijk te dun om te kunnen overtuigen.
Vrijspraak.

Drie weken geleden werd Gerrit – de vermeende overvaller van een filiaal van de Albert Heijn in Groningen  – in vrijheid gesteld.
Stevige verdenkingen, maar de rechtbank was niet zonder twijfel.
Nu is Gerrit wel een recidivist, want hij had er opgeteld al vijftien jaren gevangenisstraf opzitten in verband met bankovervallen die hij wel had gepleegd.
Neemt niet weg dat deze Gerrit bijna een jaar boos in voorarrest heeft gezeten waarvan achteraf moet worden vastgesteld dat dat ten onrechte is geweest.

In de Verenigde Staten zitten mannen soms dertig jaar onschuldig in de gevangenis.
Dat staat dan bij ons in de krant.
De kans dat Gerrit op zijn beurt de voorpagina’s haalt van Amerikaanse kranten is niet zo groot. Vrijgesproken onschuldigen presenteren hier doorgaans de rekening van de belemmerde vrijheid aan de overheid.
Dat kost ons zo’n 150 euro per dag, opgeteld tientallen miljoenen per jaar.

Voor Aaldrik (66) ziet het er anders uit.
Of hij wordt veroordeeld of niet, hij is sowieso alles kwijt.
Sterker nog: hij is meer kwijt dan hij ooit had.
Hij zit inmiddels tien maanden als een onschuldige verdachte in de gevangenis en volgens het Openbaar Ministerie is dat meer dan terecht.
De officier van justitie wil dat Aaldrik als een schuldige veroordeelde uiteindelijk drie jaren achter de tralies doorbrengt.
Met die tien maanden is hij dus al aardig op weg.
De advocaat wil dat Aaldrik in vrijheid wordt gesteld, onmiddellijk of anders komende week wanneer de rechtbank uitspraak doet.

Aaldrik snuift en briest.
Hij vindt het Nederlandse rechtssysteem erger dan het systeem dat ze er in Rusland op nahouden.
Hij vindt ook dat als je dingen hebt gedaan, je een kerel moet wezen, dan krijg je je veroordeling en dan is het klaar.
Punt.
Maar dat hij voor Piet Snot in de gevangenis zit maakt hem heel boos.’

De rechters zeggen tegen hem dat hij goed moet opletten en dat hij geen antwoord hoeft te geven op vragen die aan hem worden gesteld.
Rechters zeggen dat zo.
Aaldrik reageert en zet de toon.
Hij zegt ervan uit te gaan dat de rechters hun gezond verstand even zullen gebruiken.
‘We gaan het dus kort houden.’
De zitting duurt vervolgens bijna zeven uur.

De verdenking luidt dat hij ontucht heeft gepleegd met zijn kleindochter en met haar vriendinnetje.
Dat zou zijn gebeurd tussen 2005 en 2010 als oma de boodschappen deed of al sliep en het gebeurde op bed en in bad.
Maar ook op de toiletten van de Zeehondencrèche in Pieterburen.
De meisjes – toen tussen de 4 en 9 jaar oud – moesten dingen doen die meisjes niet doen.
De moeder van een van de meisjes had een bang briefje gevonden.
‘Opa zit aan mij. Als ik dat vertel, maakt hij mij dood.’
Op zijn laptop is kinderporno aangetroffen.
Ook dat nog.

Aaldrik bast tegen de rechters met dwingende stem: ‘Het is per-ti-nent niet waar. Ik heb die meisjes met geen vinger aangeraakt. En die toiletten op de Zeehondencrèche, ik zou niet weten hoe die eruitzien.’
Over de strafeis: ‘Er moet hier gerechtigheid komen. Geen onzin.’
Over de kinderporno op zijn computer: ‘Ik heb die laptop van mijn zoon gekregen. Misschien is het van hem.’

Een van de rechters: ‘U zou een sigaret op uw kleindochter hebben uitgedrukt.’
Aaldrik: ‘Ach vent hou toch op. Ik ben niet gewelddadig. Ab-so-luut niet. Zegt u? Ja, natuurlijk heb ik mijn eigen kinderen geslagen.’

Aaldrik is een man van aanpakken.
Tijdens het onderzoek komt naar voren dat hij in het verleden – verjaard voor de wet – diezelfde eigen kinderen niet alleen stevig aanpakte, maar ook seksueel heeft misbruikt.
Hij wil daar niet over praten.
‘Het is gebeurd. Klaar. Punt.’

In zijn Noord-Groningse dorp gaan de geruchten al jaren.
Aaldrik is een viespeuk.
Toen hij in juni 2014 werd aangehouden, deed het dorp onmiddellijk uitspraak: tot vijf keer toe werden de ruiten van zijn woning ingegooid.
De burgemeester moest eraan te pas komen.
Aaldrik is in zijn dorp nooit meer welkom.
Zijn echtgenote – zij gelooft in hem (dan weer wel, dan weer niet) – vluchtte naar elders. Aaldrik tegen de rechters: ‘Laat de politie de vernielingen aan mijn huis onderzoeken.
Tot nu toe hebben ze er nul uren aan besteed.’
De rechters: ‘Tja, zo hoort het niet te gaan.’

De advocaat zegt dat een op de vijf aangiftes in zedenzaken vals is en een nog groter deel twijfelachtig.
En dat het bewijs in deze zaak niet kan overtuigen.
Het enige dat er ligt zijn de verklaringen van de twee meisjes.
Er is geen bewijs dat hun verklaringen ondersteunt.
Het kan dus ook niet waar zijn.
En als dat kan, dus ook niet waar, dan is er twijfel en dient vrijspraak te volgen.

Schuldig, onschuldig, het is aan de rechters.
In de rechtszaal is de waarheid niet wat er is gebeurd.
De waarheid is in de rechtszaal altijd een juridische: waar is wat bewezen kan worden.

De waarheid voor Aaldrik op dit moment is dat zijn huis inmiddels met giga-verlies is verkocht, dat zijn AOW is stopgezet omdat je in de gevangenis geen vermogen mag vergaren, dat zijn schulden maandelijks oplopen, dat hij naar het oordeel van het dorp is verbannen uit de regio, dat zijn echtgenote is gevlucht, dat hij met de zoon geen contact meer heeft en dat zijn kleinkind (net als haar vriendinnetje) 15.000 euro smartengeld eist.

Voor Aaldrik valt er een vrijheid te winnen die zonder kleur zal zijn.

Rob Zijlstra

update – 8 mei 2015 – uitspraak
Aaldrik moet zitten: 3 jaar waarvan een jaar voorwaardelijk. De rechtbank acht het bezit van kinderporno niet bewezen, mede daarom een lagere straf dan de eis. De schadeclaims zijn afgewezen. Ik verwacht een hoger beroep. Overigens krijgt het OM een heel klein tikje op de vingers van de rechtbank waar de advocaat van de verdachte had gehoopt op een klap voor de kop. De rechtbank beschrijft de tik als: ‘Het ware beter geweest dat de officier van justitie een andere keuze had gemaakt…’  Alsof heldere taal er niet toe doet.

Schermafbeelding 2015-05-09 om 23.54.23

klik op afbeelding

 

Ophouden

Wat deed eigenlijk
uw vrouw als u met
kinderporno bezig was?

Met veel verbazing luisterde ik naar een verdachte man die tientallen jaren achtereen honderden jonge Groningers het Engels heeft bijgebracht.
Ik schreef er een verhaal over.
Ik schreef op dat hij de domste man van Groningen was.
En dat voor een onderwijzer.

Wat hij deed, was verboden.
Dat wist de man.
Hij wist ook dat hij zijn respectabele baan, zijn maatschappelijke activiteiten in het dorp waar hij veel plezier aan beleefde en wat al niet meer (de echtgenote, de kleinkinderen) op het spel zette.
En toch ging hij, avond na avond, door met het downloaden van kinderporno.
Zijn vrouw zei niets.

Dat de wijsheid met de jaren komt, is niet voor iedereen weggelegd, noteerde ik nog.

Voor de rechters uitspraak deden, kwam ik hem tegen.
Hij gaf een hand en zei: ‘Ik ben inderdaad de domste man van Groningen. Dank dat u mijn naam en woonplaats niet in uw artikel hebt vermeld.’
De domme man kan inmiddels 72 jaar zijn.
Hij kreeg een werkstraf van 240 uur die je – anders dan celstraf – redelijk onopgemerkt kunt uitvoeren.

Er zijn jaren verstreken en er zijn nogal wat meest domme mannen van Groningen bijgekomen.
Een van hen is Rikus, bijna 70 jaar uit Winschoten, een plaats die groot genoeg is om hier Rikus te kunnen heten.
Hij hoorde halverwege deze maand 14 maanden celstraf eisen.
Dan heb je – anders dan bij een werkstraf – wel iets uit te leggen.

Deze domste man had naar een tv-programma van Alberto Stegeman gekeken en wilde zelf ook wel eens beleven hoe mensen in opzetjes trappen.
Hij ging achter de computer zitten, maakte een chat-account aan en zei dat hij Janet heette, dat hij een lief meisje was van 14 jaar.

Hij speelde een meisje dat ook graag erotische gesprekken voerde met mannen.
Hij toonde foto’s.
Van zijn eigen dochter, eerst gekleed en daarna heel erg niet.
Een van de chat-contacten vond het te ver gaan en lichtte de politie in.
Hij werd getraceerd en zo stond de politie bij hem op de stoep.
Zijn computers bulkten van de kinderporno, in de meest extreme vorm.

Hij zegt tegen de rechters dat het als een geintje was begonnen.
Een van de rechters ontploft. ‘Een geintje? Kinderporno? U noemt dat een geintje? U heeft zelf kleinkinderen. Vijf. Stelt u zich het eens voor. Nooit gedacht…?’
Man, onverschillig: ‘Neuh.’
Hij zegt ook niet te weten waarom hij het deed.

De ontplofte rechter: ‘Wat deed eigenlijk uw vrouw als u met kinderporno bezig was?
De verdachte zegt dat zijn vrouw gewoon de kamer binnenkwam.
Hij zegt dat ‘we’ daar niet moeilijk over deden.

Misschien genoten ze – beiden tegen de 70, maar nog vief – op hun oude dag van foto’s en filmpjes waarop is te zien hoe kleine kinderen, jongens en meisjes, soms vastgebonden, huilend uit angst of van de pijn, door grote mannen of stinkende dieren worden verkracht.
Dat is namelijk kinderporno.
Misschien beschermt hij haar.
Er gebeuren wel akeliger dingen in de rechtszaal.

Deze domste man kreeg de geëiste 14 maanden niet.
De rechters lichtten dat niet toe.
Hij moet wel voor straf werken, 240 uren, uit te voeren binnen een jaar.

Akeliger dingen?
Leest u door, dan is het voor de beleving goed het geluid van krassende nagels over een schoolbord in te beelden, zo hard dat het pijn doet in uw kiezen.
Temidden van dit helse kabaal vertelt een man schoorvoetend dat hij zijn kleindochter seksueel heeft misbruikt.
Hij heet zeg maar Leo, 73 jaar.

Het misbruik heeft plaatsgevonden tussen 1995 en 2002.
Leo is geen prater.
Hij zegt: ’t Is gebeurd, had niet mogen gebeuren. Klaar. Heb ook spijt. Dus.’
Rechters: ‘Hoe vaak? En Waarom?’
Leo, hij heeft de winterjas nog aan: ‘Tien keer, elf misschien. Het is een vraagteken. Ik heb er geen verklaring voor. Klaar.’
Rechters: ‘Kom op zeg.’
Leo: ‘Het zal nooit weer gebeuren. Dus.’

De rechters zeggen dat ze dat heel vaak horen in de rechtszaal en dat ze in zijn geval de neiging hebben hem niet te geloven.
Tegen Leo: ‘U weet niet eens waarom u het hebt gedaan. U heeft er 15 jaar over kunnen nadenken. Dus nogmaals, waarom?’
Leo: ‘Gewoon.’

Het was begonnen toen ze 7 jaar was.
Het was een groot geheim, ze mocht er met niemand over praten.
Na jaren deed ze dat toch.
Niemand geloofde haar.
Oma noemde haar een vreselijk kind, haar eigen moeder vond haar een fantast, in de ogen van haar zus was zij een rotzus.
Iedereen koos partij, iedereen was voor opa, niemand voor haar.
Toen ze 18 jaar werd, was dat nog steeds zo.
Nu, nu ze een volwassen vrouw is, schuwt ze mensen.

Ze heeft een brief aan de rechters geschreven die wordt voorgelezen.
Het is een indrukwekkend verhaal.
Ze toont zich in haar woorden niet alleen een dappere, maar ook een sterke vrouw.
Ze schrijft hoe verkeerd het voelt als ze haar opa mist, dat oma nooit contact met haar heeft gezocht, dat ze snapt dat oma bij opa is gebleven, maar dat oma haar zo ontzettend in de steek heeft gelaten.’
Ze schreeuwt te hopen dat opa hulp krijgt, beter hulp dan straf.

Leo is niet in staat te reageren.
Hij heeft de woorden niet.

Nu de waarheid aan het licht is gekomen, hebben de kinderen van opa Leo zich van hem afgekeerd en alle contacten verbroken.
Leo zegt dat hij en zijn vrouw in grote eenzaamheid leven, dat ze nu met niemand meer contact hebben, dat ze leven als kluizenaars.
Hij zegt te hopen dat op een dag alles weer goed komt, dat de weg lang is en hij niet veel tijd meer heeft.

De officier van justitie: ‘Een meisje wordt misbruikt en niemand die haar wil geloven. Moeder en oma keren zich van je af, je bent een vreselijk kind. Je gaat er aan onderdoor. En al die tijd was er een persoon die wist dat je de waarheid sprak. En hij liet het gebeuren. Een celstraf van vijftien maanden, vijf voorwaardelijk, is hier op z’n plaats.

Leo zwijgt.
Gaat een beetje verzitten.
Dan richt hij zich tot de rechters en zegt bars: ‘Als ik moet zitten kan ik de vrouw wel meenemen. Ze heeft last van de longen.’

Bij nagelkrassen op krijtborden roepen we ‘stop’ of ‘hou op’ omdat het geluid onverdraaglijk is.
Wanneer kinderen worden mishandeld, worden misbruikt dan roepen we niks, dan kijken we weg.
Waarom dat zo is, moet nog worden onderzocht.

Rob Zijlstra

De slimste

de minst slimme verdachte van deze week moet Aran zijn

Er wordt wel gezegd dat de misdaad nooit eindig is.
Neemt het hier wat af, dan kun je er donder op zeggen dat het elders toeneemt.
Steeds meer, steeds vaker zijn in de misdaad veelvoorkomende begrippen.
Dat komt – denk ik – vooral omdat er zo veel mensen zijn die de misdaad onderzoeken, van lokaal tot internationaal.
Al die mini-bevindingen worden gepubliceerd en wij van de media zijn nooit te beroerd over die publicaties te berichten.
Steeds meer of steeds minder, het is steeds maar weer nieuws.

Ik vermoed dat er inmiddels meer mensen zijn die de misdaad bestuderen dan er uitvoerders van het metier zijn.

Pessimistische mensen zeggen dat de misdaad maar door kan gaan omdat de pakkans niet bijster groot is.
Als het niet hoeft van de verzekering, is de bereidheid aangifte te doen van een misdrijf laag.
Is al jaren zo.
Waarom?
Omdat menigeen van mening wil zijn dat het niet helpt.
Want ze pakken ze toch niet.

Dat laatste lijkt een volkswijsheid die wankelt.
Op basis van waarnemingen van de dagelijkse praktijk in zittingszaal 14 moet ik vaststellen dat de politie meer en meer de beschikking krijgt over slim (technisch) vernuft om de misdadige mens in de kladden te grijpen.
Wat ook meewerkt is dat de misdadige mens niet tot de categorie ‘de slimste mens’ behoort.
Je zou dan zeggen, eens moet de dag komen dat het met de misdaad is afgelopen.

Albert en Alie behoren met hun 67 en 65 levensjaren tot de categorie ‘oudere verdachten’, maar zijn verder heel erg van deze tijd: ze exploiteerden hennepplantages.
Het ging allemaal wat minder en ze konden dus wel wat extra centjes gebruiken, vertelt Albert aan de rechters.
Alie is wel verdachte, maar ze is er niet, zij zit thuis in Veendam, hulpbehoevend en kapot van de zenuwen.
Albert had op een kwade dag een paar schapen verkocht en met de opbrengst wat hennepstekjes aangeschaft op de parkeerplaats van Van der Valk.
In Winschoten kende hij een adresje voor lampen en andere kweekbenodigdheden.
Jawel, Alie wist er van.

Het kan bijna niet anders dan dat de politie heus weet waar, op welke adressen, hennepkwekerijen zitten.
Zo ingewikkeld kan dat – helemaal met de stroomleverancier in je ploeg – niet zijn.
Dat er maar één kwekerij per dag wordt ontmanteld, heeft met de bezetting te maken.
Voor meer is domweg geen tijd.

Albert en Alie hadden een uitkering en leefden heel onhandig boven hun stand.
De politie kreeg daarover een tip, ging kijken en trof op twee verstopte plekken in en rond de woning 494 hennepplanten aan en nog eens anderhalve kilo henneptoppen.
Behalve het ‘groene goud’ werden twee Mercedessen, een paardentrailer, een caravan, twee quads en een fonkelnieuwe zitmaaier in beslag genomen.

Aan stroomleverancier Enexis hebben Albert en Alie 10.000 euro moeten betalen in verband met illegaal afgetapte stroom.
Er is een langlopende regeling getroffen.
Wie uit de financiële misère wil geraken en om die reden hennep gaat telen, moet wel niet slim zijn.
Albert probeert de schade nog te beperken door tegen de rechters te zeggen dat hij maar één keer heeft geoogst, maar dat hij die niet heeft weten te verzilveren.
Rechters horen dat altijd.
De politie had ter plaatse de kalkafzetting opgemeten, geroken aan de algengroei, het groeiresidu bemonsterd en de kleuren van de koolstoffilters bestudeerd.
Op basis hiervan werd slim berekend dat Albert en Alie 77.000 euro hebben verdiend met hun misdaad.
Dat geld moeten ze nu aan ons betalen (staatskas), zo wil het Openbaar Ministerie.

Gijs en Bert zijn samenwonende broers en waren ook niet slim bezig.
Toen de politie bij hen op de stoep stond, was Gijs niet verrast.
Hij wist, op een dag is het voorbij.
Ook hun misdaad kent een grote pakkans, maar te weinig politiemensen om dat ook daadwerkelijk te doen.
In Denemarken en in Rusland doken bij lokale politie-onderzoeken ip-adressen op.
Een deel van die unieke computernummers kon worden gekoppeld aan Ziggo Nederland.
Met hulp van deze provider rolden tientallen namen van de bij de ip-adressen horende Ziggo-abonnees uit de computer.

Waarom Gijs en Bert aan de beurt waren, is niet bekend.
Wel vond de politie op harde schijven, usb-stick’s en op gebrande cd-rom’s meer dan 3 miljoen foto- en filmbestanden.
De politie scande met speciale software tien procent van alles wat uiteindelijk 28.000 foto- en filmbestanden vol ranzige kinderporno opleverde.
Gijs, met 53 jaar de oudste broer, zei dat hij een mededeling voor de rechters had, het betrof een belangrijk vaststaand feit: ‘Ik ben het strontzat.’
Bert had een beetje moeten huilen.
De advocaat verzocht de rechters het te laten bij een werkstraf van 40 tot 80 uur.
De officier van justitie eiste 12 en 15 maanden gevangenisstraf zodat beide mannen ook hun banen kwijtraken.

De minst slimme verdachte van deze week moet Aran zijn.
Hij is net 19 jaar en dus een jongen van de digitale tijd, van na de platenspeler.
Aran heeft ingebroken dan wel is hij in het bezit geweest van gestolen goed.
Dan is hij geen inbreker, maar net zo erg een heler.
Uit een woning haalde hij en of zijn vrienden – zegt de aanklager – een verzameling whisky, een drankje van vroeger, maar heel populair onder jeugd van nu.

Uit een andere woning pikte hij en/of zijn matties computers, sieraden, contant geld en een mobiele HTC-telefoon.
Ook Aran liep tegen politie-vernuft aan.
Inbrekers die mobiele telefoons stelen zijn niet alleen niet slim, maar ook ontzettend dom.
Mobiele telefoons zijn de grootste verraders van deze tijd.
De politie kon na de misdaad al heel snel zien dat het HTC-toestel werd voorzien van een andere sim-kaart en vervolgens dat er mee werd gebeld.
Met 06-nummers.
Die werden in kaart gebracht en zo konden ze het toestel traceren: op de slaapkamer van Moki, naar later zou blijken een vriendje van Aran.

Het toestel bracht de hele misdaad aan het licht: er stonden duizenden WhatsApp-berichten in opgeslagen waarvan er 800 als verdacht werden bestempeld.
Die berichten gingen over brakka’s, osso’s en doekoes, over inbraken, over huizen en over geld.
‘Ik heb doekoe nodig. Ik heb zin in een brakka, ja, we gaan een osso doen in Eelde’, appten Aran en zijn vrienden aan elkaar.

Aran ontkent, hij had zijn telefoon aan anderen uitgeleend.
Dat anderen appen over een koevoet, kan hij dus ook niet helpen.
Rechters: ‘Klopt het dat u bent aangehouden bij de Hornbach in verband met winkeldiefstal?
Ja, dat klopte wel.
Rechters: ‘En wat had u gestolen?’
Aran: ‘Een koevoet.’

Rob Zijlstra

uitspraak 11 september

Huis boom beest (2)

Er verschijnen verdachten in zittingszaal 14 die smachten naar een leven dat in het teken staat van huisje, boompje, beestje.
Die gewoon, zeggen ze dan, een gewoon en eerlijk leven wensen, zonder gedoe en politie.
Er verschijnen ook verdachten in de rechtszaal die al huisje, boompje, beestje hebben.

Neem Leendert (46) en zijn echtgenote.
Op een avond in april, in de tuin bloeit de lente al, zitten hij en zij knus met zijn tweetjes naar de televisie te kijken.
Ze kijken samen naar Opsporing Verzocht.
Leendert en zijn vrouw hebben banen, ze hebben het huis waarin ze wonen, goede vrienden die zo nu en dan gezellig komen logeren, ze hebben leuke en sportieve hobby’s, misschien wel een poes.
Halverwege Opsporing Verzocht krijgen ze de schrik van hun leven.

Het kan niet waar zijn.
Zij kijkt naar hem.
Ineens is alles anders, ineens is de wereld grauw en grijs, is als een donderslag bij heldere hemel niets meer zeker.
Zij ziet hem van het ene op het andere moment als een vreemde.
Nadat ze beide bij waren gekomen, op adem, had zij tegen hem gezegd dat hij naar de politie moest gaan om zichzelf aan te geven.

Opsporing Verzocht had foto’s getoond – foto’s van een filmpje.
Dat filmpje, vertelde de televisie aan heel Nederland, was aangetroffen op de computer van de Amsterdamse zedenman Robert M.
Het vermoeden bestond dat dit materiaal in Nederland was gemaakt omdat er Nederlands werd gesproken.
De foto’s toonden twee kinderen van 5, 6 jaar oud in luiers met een mannenhand.
Op het filmpje is het een strelende hand en spoort een stem de kinderen aan zich om te draaien.
Zij herkende op de getoonde foto’s haar eigen woning, zijn hobbykamer.
De kinderen – onherkenbaar op de foto’s – waren de twee kinderen van de vrienden die een paar keer per jaar gezellig kwamen logeren.

Leendert knikt.
Zo ongeveer is het gegaan.
Hij zegt dat hij zich zo ontzettend schaamt.
De rechters proberen Leendert te begrijpen, terwijl Leendert het probeert uit te leggen.
Een luier, legt hij uit, is voor hem iets magisch, het is zijn metafoor voor geborgenheid die hij vroeger zelf zo heeft gemist.
Zijn liefde voor de luier kent nauwelijks grenzen.
Het is het gevoel dat een luier geeft, bij aanraking, bij het gladstrijken van de plooien, maar ook het geluid, ook dat doet wat met hem.
Leendert: ‘Een luier kun je beleven.’

Hij zegt dat hij zich kan voorstellen dat zoiets moeilijk valt te begrijpen, dat de rechters zoiets vast niet kunnen invoelen.
De rechters halen de schouders op.
Ach, zeggen ze, we praten ook met moordenaars.

Leendert probeert uit te leggen dat de fascinatie voor luiers en de combinatie met kinderen ten onrechte in verband wordt gebracht met pedofilie.
Rechters moeten het maar eens op het internet opzoeken.
Het heeft geen seksuele lading.
Oké, geeft hij toe, volwassen vrouwen in luiers, die vindt hij wel opwindend. Maar dat mag, toch?
De rechters knikken, bij hun weten wel.

De politie (‘die arme politieman K. die dit alles moet bekijken en beschrijven’, zeggen de rechters) heeft de door Leendert gemaakte korte filmpjes gekwalificeerd als kinderporno en dat is zo verboden als het maar kan.
De rechters willen weten hoe de filmpjes op het internet terecht zijn gekomen.
Want Leendert heeft zich niet alleen schuldig gemaakt aan het vervaardigen van kinderporno, maar ook aan het verspreiden ervan, zo luidt de verdenking.
Hoe kwam Robert M. er anders aan?

Leendert: ‘Foutje.’
Hij had een programma geïnstalleerd, icq, en toen ging er iets mis met mappen die hij moest delen.

Nadat hij zich had gemeld bij de politie, kwamen agenten bij hem thuis.
Uitgerekend op die dag lagen er drie harde schijven in de grijze vuilniscontainer.
De schijven waren beschadigd.
Rechters: ‘Is dat een beetje verdacht of niet?’
Leendert: ‘Ik wilde problemen voorkomen.’
Rechters: ‘Dom. U meldt zich. Wij willen ook nog wel begrijpen dat u met een metaalboor door die harde schijven heen jast. Maar dan komt de politie en dan zegt u: ze liggen in de grijze kliko. Dat is toch raar?’

Het vermoeden bestaat dat op de computers van Leendert ontzettend veel film- en fotobestanden hebben gestaan.
Meer dan 15.000 filmpjes, meer dan 300.000 foto’s.
Het gesprek verloopt nu moeizaam.
Een van de rechters merkt op: ‘Het is meer dat we om de beurt geluid maken.’
Leendert: ‘Het is ook moeilijk.’

Hij ontkent dat hij een van de jongetjes in de luiers heeft gezoend.
De rechters: ‘Kom op, wat wij zien is een zoen.’
Leendert: ‘Een knuffel.’
Rechters: ‘Uw lippen knuffelen de lippen van een kind. Dat is ontuchtig.’

De officier van justitie zegt dat Leendert een actieve bijdrage heeft geleverd aan de walgelijke wereld van de kinderporno.
Twee kinderen zullen door zijn toedoen de rest van hun leven op het internet staan en anderen zullen daar misbruik van maken, er seksuele gedachten bij hebben.
De strafeis: achttien maanden cel waarvan tien voorwaardelijk.
Leendert zegt dat hij het niet begrijpt.
De rechters: ‘Dat zou betekenen dat u acht maanden naar de gevangenis moet.’

Leendert biedt zijn excuses aan en zegt te hopen dat er ooit een dag komt dat hij het aan zijn beste vrienden kan uitleggen.

Rob Zijlstra

.

UPDATE – 18 november 2013 – uitspraak
De rechtbank neemt de eis over. Leendert moet acht maanden de cel in. Het materiaal is door de rechtbank gekwalificeerd als kinderporno omdat de filmpjes een seksuele lading hebben.  Ook het verspreiden van kinderporno wordt hem aangerekend. Misschien heeft hij de filmpjes  niet met (boze) opzet op het internet gezet, maar wel met voorwaardelijke opzet: hij had voorzichtiger moeten zijn. De advocaat overweegt hoger beroep in te stellen.

Eenmalige misdadigers

Er zijn misdadigers die gewetenloos zijn.
Die doen het om er zelf beter van te worden of zomaar voor de kick.
Zij zijn wel de ergste, maar ze zijn niet met de meesten.
De meeste mannen die met een misdaad in de rechtszaal moeten verschijnen – in Groningen maar ook elders – zijn eenmalige misdadigers.
Amateurs.
Ze hebben vaak ook een reden, al dan niet in combinatie met een samenloop van omstandigheden.
Een zus met reuma, een slecht huwelijk, ontzettende dorst.

Ontzettende dorst.
Martin, 55 jaar, geboren en getogen in Groningen, is glazenwasser van beroep.
Dat wil zeggen Martin had een fiets, een ladder en een emmer met zeepsop.
Toen zijn compagnon in 2000 overleed had hij aan de weduwe 300 gulden (toen nog) betaald om het klantenbestand over te nemen.
Zo kreeg hij een eigen wijk.
Een vetpot was het niet, maar hij kon er de vijf liter bier die hij dagelijks tot zich nam van betalen.
En af en toe wat heroïne.

Op een dag werd hij verraden door een concurrerende glazenwasser.
De sociale dienst stelde een onderzoek in en ontdekte dat Martin genoten inkomsten niet opgaf en dat hij een gezamenlijke huishouding voerde met Alie, de zus van zijn overleden compagnon.
Martin ziet dat anders.
In 2006 was Alie shag gaan halen bij het benzinepompstation.
Ze kreeg een aanval en ging onderuit.
Sindsdien komt ze nauwelijks nog buiten.
Hij verzorgt haar.

De fraudepolitie ontdekte dat hij de boodschappen deed en kookte, dat de gasrekening op het adres waar hij zei zelfstandig te wonen veel te laag was, dat zij zijn kleren waste, dat hij haar hond uitliet.
Martin maakte ook gebruik van een brommer die op naam stond van Alie.
Martin zegt dat hij Alie altijd op haar brommer – zij achterop – naar het ziekenhuis bracht.
Daarom.

In de wijk belde de fraudepolitie aan bij mensen met de vraag of zij Martin kenden als de glazenwasser.
En of ze wilden verklaren dat ze hem geld gaven voor schone ramen.
Veel klanten hadden hun mond gehouden, maar een stuk of tien klapten uit de school en leverden het wettige bewijs voor de fraude.

Martin had nog aangevoerd dat ze het bed niet deelden, dat van een seksuele relatie geen sprake was.
Te laat.
De financiën waren verweven (‘we deden het een beetje sam-sam’) en dat is voldoende om van een duurzame relatie te kunnen spreken.
En dan heb je geen recht op een uitkering als alleenstaande.
Martin moet nu 110.000 euro terugbetalen, geld dat hij niet heeft.

De officier van justitie zegt dat Nederland een verzorgingsstaat is waarin zij die het beter hebben betalen voor hen die het iets minder hebben. ‘Als iedereen doet wat Martin deed, dan houden we de staat niet overeind, dan kunnen we het niet meer betalen.
Wat Martin heeft gedaan is dus heel ernstig. Ik vind dan ook dat hij iets terug moet doen voor de maatschappij. Ik eis een werkstraf van 240 uur.’

Martin vindt dat de officier van justitie groot gelijk heeft.
Zegt: ‘Zoals zij denkt, zo denk ik er ook over. Ik heb de staat benadeeld, maar ik ben geen draaideurcrimineel geworden. Als crimineel had ik de staat nog veel meer geld gekost.’

Martin neemt afscheid met een kleine buiging naar de officier van justitie en naar de rechters en zegt: ‘Mag ik u allen vriendelijk bedanken?’
Dat mocht.
De strafzaak tegen Alie is vanwege haar gezondheid geseponeerd.

Bart is ook mantelzorger.
Hij loopt tegen de zeventig en verzorgt zijn moeder die de honderd nadert.
Hij is ontzettend bang dat hij naar de gevangenis wordt gestuurd.
Dan zal hij zijn moeder niet meer kunnen bijstaan en ook zal hij dan alles aan haar moeten vertellen.
Nu weet ze van niets.

Bart heeft twee enorme stommiteiten begaan.
Hij verzamelde kinderporno op zijn computer.
Zegt: ‘Ik was bewust op zoek, het was verslavend gedrag. Ik zag geen kinderen in nood. Ik had mijn geweten uitgeschakeld. Dat neem ik mezelf ontzettend kwalijk. Toen de politie kwam, stortte mijn wereld in want ik wist waarvoor ze kwamen.’
Dit speelde zich af in november 2011.
Hij is al langer dan een jaar in therapie en dat doet ‘m goed: ‘Ik leer daar heel veel over mezelf.’

In september 2010 was de politie ook al bij hem aan de deur geweest.
Zijn zus heeft reuma en had baat bij zo af en toe wat nederwiet.
In een growshop had hij naar de mogelijkheden geïnformeerd, want steeds maar naar de koffieshop werd te duur.
Politieagenten hadden hem in die winkel gespot en drie maanden later belden ze bij hem aan.
Of hij een hennepkwekerij had?
Bart had ja gezegd en de agenten binnengelaten.
Dat had hij niet moeten of hoeven doen, maar dat wist hij als amateur natuurlijk niet.

Een bezoek aan een growshop kan geen reden zijn om iemand als verdachte te beschouwen en een onderzoek te beginnen, zegt de advocaat.
Ook hebben de agenten niet gezegd toen ze aanbelden dat hij het recht had te zwijgen.
Ernstige fouten die ook niet zijn te herstelen en dus moet vrijspraak volgen.

De officier van justitie is het niet met de advocaat eens: de politie mag overal aanbellen en een vraag stellen.
‘Vragen staat immers vrij.’
Wel houdt ze rekening met het feit dat het oude misdaden zijn: normaliter waren de misdaden van Bart goed geweest voor gevangenisstraf, nu kan worden volstaan met een taakstraf van 240 uur (eis).

Bart buigt het hoofd en biedt excuses aan: eerst aan de kinderen en dan – via de officier van justitie als vertegenwoordiger van de samenleving – aan ons allemaal.

Rob Zijlstra

UPDATE – 31 oktober 2013 – uitspraken
Bart is veroordeeld tot een taakstraf van 240 uur en 6 maanden voorwaardelijke celstraf.  De politie heeft niets onrechtmatig gedaan, vindt de rechtbank. Vragen staat vrij evenals spontaan iets tegen de politie zeggen.
Glazenwasser Martin moet ook 240 uur voor straf werken en kreeg 2 maanden voorwaardelijk als stok achter de deur.

de vonnissen zijn door de rechtbank niet gepubliceerd

Huisbezoek

huisbezoek2Ben werkt keihard, zo’n 75 uren in een week en dat doet hij met veel plezier, want de frituur is zijn lust en zijn leven. Hij heeft, al zegt hij het zelf, leuke medewerkers en hij organiseert ook van alles.  Dat doet hij niet lukraak of zo, maar vanuit een visie. Tegen de rechters: ‘Ik heb een formule op de zaak zitten.’

Het enthousiasme waarmee hij over zijn werk praat steekt schril af bij de toon die hij aanslaat als het over dat andere gaat.
Ook wel logisch misschien, want wie nou geeft graag publiekelijk toe opgewonden te geraken van volwassen vrouwen die seks hebben met paarden en honden?
Om over de foto’s en films waarop kleine kinderen door volwassen mannen worden verkracht nog maar te zwijgen.

Ben, berouwvol: ‘Het had niet mogen gebeuren.’
Rechters: ‘Hoe kwam u er aan?’
Ben: ‘Nou gewoon…’

Hij zegt dat hij niet lekker in zijn vel zat.
Dat kwam door haar, zijn partner, de moeder van zijn dochter.
Zegt: ‘We hadden steeds ruzie. Zij liep steeds weg en dan werd ik steeds kwader.’
Dat mondde uit in huiselijk geweld en daarna in therapie.

In de rechtszaal ontpopt Ben zich nu als zijn eigen psychiater.
Hij vertelt: ‘Ik wilde leven als een goed mens. Ik wilde met mezelf in het reine komen. Daarom heb ik het verteld. Alleen kwam ik er niet uit. Aan de therapeute heb ik verteld dat ik bezig was met kinderporno. Dat was een uiting van frustratie.’

Rechters: ‘En de dieren?’
Ben: ‘Zelfde verhaal, zelfde frustratie.’
Rechters: ‘Om uw frustratie een plek te geven maakte u er een misdrijf van.’
Ben herhaalt het nog maar een keer: ‘Het had niet mogen gebeuren.’

Het ziet er niet best voor hem uit.
In 2001 is hij veroordeeld wegens ontucht met minderjarigen.
Dat had hem een jaar celstraf opgeleverd.

De officier van justitie vraagt aan Ben of hij zich realiseert dat hij opnieuw gevangenisstraf kan krijgen?
Ben krimpt ineen en mompelt: ‘Dat behoort tot de mogelijkheden, ja.’
Officier van justitie: ‘Wat betekent dat voor u?’
Ben, wat een ellende: ‘Dan ben ik bang dat ik de zaak kwijt zal raken.’

De officier van justitie zegt dat ze de feiten kan bewijzen.
Zegt dat het feiten zijn dat op de computer van Ben kinderporno en dierenporno is aangetroffen.
Dat niet alleen kinderen, maar ook dieren moet worden beschermd tegen dit soort misbruik.
Komt bij, zegt de aanklaagster, het is ook een misdaad tegen de zeden: ‘Wij willen dit gedrag niet.’

Misschien denkt Ben nu wel dat hij een bordje zal moeten maken, voor aan de deur.
‘Wegens omstandigheden gesloten.’
De officier van justitie zegt dat ze op grond van de richtlijnen wel 480 dagen celstraf kan eisen. En dat Ben eerder voor een zedenzaak is veroordeeld. Dat er grote zorgen zijn.
Ben’s gedachten: ’t zwartste scenario, einde oefening.

De officier van justitie: ‘Of moet Ben een kans krijgen om zijn leven op de rit te houden?’
Ben kijkt op: ‘?’

De officier van justitie: ‘Ik sla door naar dat laatste. De wetgever verplicht mij een gevangenisstraf op te leggen. Daarom eis ik één dag onvoorwaardelijke celstraf, acht maanden voorwaardelijke celstraf en een forse taakstraf van 200 uur met een proeftijd van vijf jaar.’
Ben recht de rug, kijkt naar zijn advocaat en denkt vast iets als: hier had ik niet op gerekend.

De officier van justitie is nog niet helemaal klaar.
Aan het voorwaardelijke deel wil ze een bijzondere voorwaarde gekoppeld zien.
Vijf jaar lang mag de politie onaangekondigd bij Ben thuis op bezoek komen om de computers te controleren op ranzigheid.
Een controle op internetgedrag.
Werkt hij daar niet aan mee, dan zal justitie hem met die acht maanden voorwaardelijke celstraf om de oren slaan.

De advocaat van Ben kan zich in grote lijnen vinden in de keuzes van de officier van justitie, maar vindt de onaangekondigde huisbezoeken door de politie te veel van het goede: ‘Er bestaan toch ook filters?’

Rob Zijlstra

uitspraak op 5 september

Lichtjes uit

Er was eens een man die dreigde aan zijn leven abrupt een einde te maken in het geval zijn strafzaak in het openbaar zou worden behandeld.
Hij vond dat de deuren van de rechtszaal gesloten moesten worden.
Hij wilde zich wel verantwoorden, maar zonder pottenkijkers.
De rechters namen het verzoek in beraad en zeiden vervolgens dat de belangen van een openbare terechtzitting zwaarder moeten wegen dat de persoonlijke belangen van de verdachte.

Niks deuren op slot.

Eenmaal is het de afgelopen tien jaar in Groningen voorgekomen dat er alle, maar dan ook echt alle reden was de deuren op slot te doen, om pers en publiek voor even uit zittingszaal 14 te weren.
Maar zelfs toen bleven de deuren geopend.

Deze week werd er opnieuw een verzoek gedaan door zowel de advocaat als de officier van justitie.
De achtergrond van dat verzoek was dat zij die nog onwetend zijn, onwetend moeten blijven in het belang van de slachtoffers.
Maar weer schudden de rechters van neen.
De openbaarheid is een controle, spraken zij, op een eerlijk proces.
En ze zeiden na de belangenafweging dat de maatschappij het recht heeft te weten wat er is gebeurd.

U heeft dus recht op dit verhaal waar u waarschijnlijk niet op zit te wachten.

De verdachte is een 47-jarige en zo op het oog een niks bijzondere man.
Een paar keer wordt hij emotioneel, moet hij even huilen, maar steeds weer weet hij zich te herpakken.
Dan beantwoordt hij de vragen van de rechters alsof het gaat om een verkeersquiz.
Het zijn dan ook vooral de vragen van de rechters die door merg en been gaan.
Zijn antwoorden zijn kort en afgemeten: ‘Het klopt.’ Of hij zegt: ‘Helaas is dat zo.’

De officier van justitie speelt haar aanklagende rol snoeihard.
De betuigde spijt en zijn tranen noemt ze ‘gratuit’.
De officier van justitie zegt: ‘Overdag zat meneer in praatgroepjes, ’s avonds lag hij op zijn dochters.’
De man: ‘Ik heb een klotenkarakter.’

De officier van justitie: ‘Alle artikelen die in het Wetboek van strafrecht staan met betrekking tot zeden gaan op voor deze zaak.’
De man: Hoe lang ik tussen vier muren moet zitten, het maakt me niet uit. Wat ik heb gedaan is fouter dan fout.’
De rechters merken op dat het hen opvalt dat hij steeds van die sociaal wenselijke antwoorden geeft.

Hij zegt dat hij het niet kan ontkennen.
Dat het klopt dat hij seksueel opgewonden raakt van zijn eigen kinderen. Naarmate zijn kinderen ouder werden, borsten kregen, werd het ook steeds moeilijker zijn handen thuis te houden.
In plaats daarvan misbruikte hij zijn dochters op alle mogelijke manieren waarin het Wetboek van strafrecht dus voorziet.
Jaar in en jaar uit verkrachtte hij zijn eigen kinderen, daar komt het op neer.

De officier van justitie zegt dat het misschien wel 15 jaren heeft geduurd. Soms gaf hij zijn dochters wijn en sigaretten.
De wijn dronken ze dan gretig op, in de hoop er minder van mee te krijgen. Een van zijn dochters liet zich misbruiken in de hoop dat haar vader dan haar jongere zusje met rust zou laten (misschien moet u deze zin nog een keer lezen).
Dat deed hij niet, hij liet ze niet met rust.

Zijn kinderen stonden onder de hete douche om de pijn van gloeiend heet water te voelen, opdat de innerlijke pijn minder zou worden.
Hij maakt filmpjes van die momenten dat zijn dochters hem moesten bevredigen.
Die filmpjes bewaarde hij dan op een usb-stick of hij voegde het materiaal toe aan zijn collectie kinderporno die hij van het internet downloadde.
Dat deed hij al een jaar of tien.
Soms moesten zijn dochters daar naar kijken.

De rechters: ‘Ging er dan bij u nooit het licht branden. Zodat u kon zien dan wat u deed niet kon?’
De man: ‘Oh, die lichtjes ter waarschuwing die hebben heel vaak gebrand. Maar ik heb die lichtjes uitgedaan. Ik heb altijd gehoopt dat ik er mee weg zou komen. Dat ze het nooit aan iemand zouden vertellen.’
Hij zei vaak dat als mama het zou weten, papa dan naar de gevangenis moest.

Vorig jaar kwam het uit. Een van de dochters vertelde alles aan een vriendinnetje die het vertelde aan een vriendje die zei dat ze naar een vertrouwenspersoon moesten gaan.
De vertrouwenspersoon was geschokt en belde onthutst met het bureau kindermishandeling.
Uiteindelijk kwam de politie, volgde familieberaad waarin werd besloten aangifte te doen.
Wereld na wereld stortte in.

De man was tien jaar geleden ook al eens veroordeeld wegens ontucht met een buurmeisje.
Onderdeel van de toen opgelegde straf was een behandeling overdag in praatgroepjes.
Het misbruik ging ’s avonds door.

Rechters: ‘Moet u opnieuw een behandeling?’
De man: ‘Sluit me maar levenslang op, dan heb ik geen behandeling nodig.’ Even later zegt hij: ‘Ze mogen me morgen behandelen, dat interesseert me geen hol.’

De officier van justitie komt met een van de hoogste strafeisen die ooit in een zedenzaak in Groningen op tafel is gelegd: tien jaar gevangenisstraf gevolgd door een tbs met dwangverpleging.

De man had tegen de advocaat gezegd dat hij niet tot in den treure verdedigd wil worden.
Hij had het immers gedaan.
De advocaat wil de rechters nog wel meegeven dat ‘mijn cliënt op een afdeling in de gevangenis komt waar hij beschermd moet worden tegen de jongens die wel raad weten met dit soort verdachten’.

Dat klonk niet als een verzachtende omstandigheid.

Rob Zijlstra

.

UPDATE – 8 juli 2013 – uitspraak
Tien jaar celstraf in combinatie met tbs met dwangverpleging vindt de rechtbank te veel, zegt de rechter die uitspraak doet. Het te vele zit vooral in de combinatie. Niet te veel is zeven jaar in combinatie met tbs met dwang. Alles wat aan de man ten laste is gelegd, acht de rechtbank bewezen.

UPDATE – 30 januari 2014 – hoger beroep
Het Openbaar Ministerie heeft het hof verzocht het vonnis van de rechtbank te bevestigen: dus 7 jaar en tbs met dwangverpleging. De verdediging heeft een tbs met voorwaarden voorgesteld.  Het hof volgt de rechtbank en legt opnieuw 7 jaar cel en tbs met dwangverpleging op.

HET ARREST 

Meester Jan

bord2In het maandbulletin van de school deden ze het af met een leugen.

Er stond dat meester Jan heeft besloten niet terug te keren in het onderwijs en dat hij gebruik gaat maken van zijn pensioenrecht.
De collega’s schrijven aan de ouders van de leerlingen dat ze het besluit van Jan na een 40-jarige diensttijd respecteren.
En dat ze in hem een collega verliezen waar ‘we altijd prettig mee hebben samengewerkt’.

Maar Jan (61) had helemaal niks besloten.
Er viel ook niets te respecteren
Jan moest, Jan kon niet anders.

Op 27 juli vorig jaar kreeg het leven van meester Jan een drastische wending.
Wat hij die avond nou precies aan het doen was, zal wel altijd onbekend blijven.
Misschien danste hij wel op de tafel.
Hoe dan ook, hij viel met een omgeklapte enkel tot gevolg.
Wat dat ook is, het deed ontzettend veel pijn.
Hij schreeuwde het uit.

De buren hoorden het.
Waarom is ook onbekend, maar de buren belden de politie.
Er kwamen twee hulpverlenende agenten die de voordeur forceerden en zich ontfermden over meester Jan op de grond.

Naast de kermende schoolmeester lag een flesje met daarin een stroperig goedje.
Een van de agenten herkende het van de opleiding: dat is de partydrug GHB.
De agenten vroegen of ze een beetje in het huis mochten rondsnuffelen.

Meester Jan, onder invloed en vol pijn, vond dat goed.
In de schuur werd een jerrycan met wel 5 liter GHB aangetroffen.
Een van de agenten keek niet per ongeluk ook in de computer, klikte wat in het rond, opende eens wat en riep: bingo!
Hij was in de computer op zoek naar informatie over de GHB-dealer, zo heette het officieel
Maar de agent zag 2565 foto’s en 723 filmpjes met kinderporno.

Misschien dat Jan op dat moment al besefte dat besloten moest worden dat hij niet voor de klas terug zou keren.
Hij moest mee naar het politiebureau en zat 15 dagen achter de tralies.

De GHB was, zegt hij, voor eigen gebruik geweest.
Hij had de laatste jaren groep 7 en 8 en dat viel hem zwaar.
De drug bracht wat verlichting.

Op het politiebureau werd meester Jan geconfronteerd met de andere vondst.
Hij was er erg van geschrokken.
Het vermoeden is – op basis van onderzoek – dat meester Jan in 2002 is begonnen met downloaden.
En dat hij dat meerdere keren per week deed.

De schoolmeester denkt zelf dat het minder frequent was: ‘Af en toe gewoon een keer. Soms ook wel maanden niet.’

Hij ruilde ook foto’s en films.
Zegt: ‘Ik ruilde foto’s en filmpjes die ik niet leuk vond.’
Officier van justitie: ‘Dus wat u wel leuk vond, dat bewaarde u?’

De schoolmeester verklaarde dat hij geen foto’s wilde met kinderen en volwassenen.
Zijn voorkeur ging uit naar jongens van 12, 13 jaar en die het dan met elkaar deden (moesten doen).
Een van de rechters: ‘We hebben ook iets met dieren gezien. Heel bizar.’

Meester Jan spreekt – zachtjes – van een dubbele moraal.
Dat hij wel wist dat het niet kan, wetende hoe die foto’s en films worden gemaakt, dat kinderen worden gedwongen dingen te doen die kinderen nooit zouden doen.
Zegt: ‘Maar dat stop je dan weg.’

Meester Jan zegt dat er nooit iets is gebeurd buiten de ranzige foto’s en films om.
Hij zegt: ‘Geen haar op mijn hoofd die iets met kinderen zou willen uitrichten. Ik heb nooit de behoefte gehad iets in die richting te ondernemen.’

Na vijftien dagen werd zijn detentie geschorst.
Voorwaarde was dat hij zich moest melden bij de reclassering en moest meewerken aan een nader onderzoek naar de fundamenten van de problematiek.
Zo werd het gezegd.
Misschien is meester Jan namelijk wel een pedofiel.
Als dat zo is, dan willen ze dat weten.

De schoolmeester: ‘Ik heb ook heel erg zoiets van ja, dit is zo dramatisch, dat ik, ja, dat dit, dit moet nooit weer gebeuren.’
Dan begint hij te huilen.
Huilt: ‘Ik weet wel dat het mijn eigen schuld is, en dat ik niet moet zeuren, maar…
het doet je geestelijk zo veel en ook lichamelijk, dat je alleen maar kan hopen, dat ik weer in rustiger vaarwater kom, zodat ik ook weer van het leven kan genieten, want dit hou ik niet vol. Ik ben niet stokoud, maar wel redelijk op leeftijd…’

Daar zit je dan.
Veertig jaar in het onderwijs, vele honderden kinderen,  misschien wel meer dan duizend,  heb je leren lezen en schrijven en dan beëindig je je prachtvak jankend in de verdachtenbank van een rechtszaal omdat je opgewonden raakt van beelden waarop is te zien hoe kinderen van diezelfde leeftijd  gruwelijk worden misbruikt, worden verkracht.

Natuurlijk stelt de advocaat – en terecht – de manier waarop de kinderporno is gevonden aan de kaak.
Is dat wel volgens het boekje gegaan?
Zij zegt van niet.
De agenten handelen buiten hun bevoegdheden om.
De agenten hadden toestemming van Jan om in de woning te snuffelen, om zoekend rond te kijken, maar nergens in.
Er was geen toestemming om in zijn computer te kijken en bestanden te openen.

Onrechtmatig verkregen bewijs telt niet en moet dus worden geschrapt wat in dit geval, zegt de advocaat, moet leiden tot vrijspraak.
De officier van justitie zegt dat altijd het risico bestaat dat de politie meer vindt dan de bedoeling was.
De rechters kunnen wat hem betreft volstaan met de constatering dat het ook anders had gekund.
Klaar.

Normaal gesproken eist het Openbaar Ministerie in deze gevallen forse gevangenisstraffen.
De officier van justitie: ‘Meneer werkt niet meer in het onderwijs, gebruikt al langere tijd geen GHB meer, volgt therapie en wil meewerken aan nader onderzoek. Om die reden wil ik hem niet terugsturen naar de gevangenis waar hij al 15 dagen heeft doorgebracht.’

De eis: 255 dagen celstraf waarvan 240 dagen voorwaardelijk.
Doet meester Jan niet wat de reclassering zegt, dan wacht hem 240 dagen zitten.
Daarnaast moet hij een taakstraf uitvoeren van 240 uur.

In het maandbulletin van de school wordt de mededeling aan de ouders afgesloten met een wens.
De collega’s wensen meester Jan voor de toekomst alle goeds toe (met uitroepteken)!

Rob Zijlstra.

 GHB

.

UPDATE – 18 april 2013 – uitspraak
Meester Jan is veroordeeld tot de celstraf die hij al heeft uitgezeten (255 dagen waarvan 240 voorwaardelijk). Betekent ook dat hem nog 8 maanden voorwaardelijk boven het hoofd hangen. De taakstraf is teruggebracht tot 120 uur. De rechtbank heeft een korting verleend vanwege de onherstelbare fout van de politie. De agenten hadden niet in zijn computer mogen kijken. Nu ze dat wel hebben gedaan is de verdachte in zijn belangen geschaad, een fout die niet is terug te draaien. De compensatie is dan in d evorm van strafkorting.

HET VONNIS (zodra beschikbaar)

Verhip: 22b

De voorzitter van de rechtbank, soms noemen ze die president, leunt iets achterover en zegt dat hij zich natuurlijk niet wil bemoeien met de eis van de officier van justitie.
Om dat vervolgens wel te doen.
De president zegt: ‘Niet dat ik er iets van vind, maar klopt het wel wat u eist?’

De officier van justitie heeft net een taakstraf van 180 uur op tafel gelegd, naast drie maanden voorwaardelijke celstraf.

De beklaagde is een 35-jarige man die denkt dat nudisme hetzelfde is als kinderporno.
Hij is stiekem gek op nudisme.
Daarom had hij foto’s met porno met kinderen op zijn computer staan.

Aan de andere kant zou deze Groninger het helemaal niet zo leuk vinden als zijn eigen dochter zou worden verkracht en dat foto’s daarvan op het internet worden gepubliceerd.
Dat zegt hij tegen de rechters wanneer die daar naar vragen.
De president: ‘Wat zou u ervan vinden als u eigen dochter…’

De beklaagde zegt dat allemaal een beetje is doorgeschoten.
Maar dat hij verder een weldenkend mens is.
Aan de ene kant.
Aan de andere kant ging het toch om redelijk onschuldige kinderporno.
Ja, hij was op advies van de politie in therapie gegaan, maar was daar ook weer mee gestopt.
Hij heeft een drukke baan.
Op z’n werk weten ze van niets en steeds een vrije dag kan ook niet.
Zo moeilijk.

De president zegt tegen de officier van justitie: ‘Artikel 22b.’
De officier van justitie zegt verhip en dat de president helemaal gelijk heeft.

Artikel 22b is nieuw.
In dit geval: de taakstraf wordt niet opgelegd in geval van een veroordeling voor artikel 240b.
Dat laatste artikel is aan de nudist ten laste gelegd: bezit kinderporno.
Dan moet, in geval de verdachte schuldig is en strafbaar, minimaal een vrijheidsstraf worden opgelegd.

De officier van justitie verontschuldigt zich (ík heb al een tijdje geen kinderpornozaak gedaan) en zegt dat hij zijn strafeis zal bijstellen.

De aangepaste eis: een taakstraf van 180 uur, drie maanden voorwaardelijk en een dag onvoorwaardelijke celstraf.
Zo kan het ook.

Neemt de rechtbank deze strafeis over, dan hoeft de man niet echt een dag en een nacht het gevang in.
Die heeft hij namelijk al gezeten.
Toen hij werd aangehouden
Daags voordat hij ging trouwen.
Op zijn huwelijksdag mocht hij weer naar huis.
Wat zal dat een feest zijn geweest.

Rob Zijlstra

• artikel 22b Wetboek van strafrecht
 


UPDATE
– 4 februari 2013 – uitspraak

Neen. Geen dag naar de gevangenis. Verdachte is veroordeeld tot de eerste eis van de officier van justitie  een taakstraf in de vorm van een werkstraf van 180 uur en drie maanden voorwaardelijke celstraf. Dat een vrijheidsstraf moet worden geeist, klopt, maar dat is nu zo. Het was nog niet zo op het moment de man de strafbare feiten pleegde. En dan telt het niet.

Nog wat 
Op dezelfde dag werd tegen een man 9 maand celstraf geeist, eveneens wegens in het in bezit hebben van kinderporno. Deze man ontkende en vermoedde dat zijn werkgever de rommel op zijn computer had gezet om zo sluw en goedkoop van hem af te komen.
De kwestie kwam even in het nieuws omdat het strafdossier in deze zaak was zoekgeraakt. De officier van justitie meldde dit tijdens de zitting.
De verdachte is door de rechtbank vrijgesproken omdat niet bewezen kan worden dat de man de kinderporno in bezit heeft gehad. Het materiaal stond wel op de computer, maar op een plek waar je niet zo eenvoudig bij kunt komen, op de zogeheten unallocated files. Dat schijnt ruimte op de harde schijf te zijn waar je alleen bij kunt komen met speciale software (die de politie heeft).

Het dossier is ook terug. Het was per ongeluk vanuit het justitiegebouw in Groningen naar de rechtbank in Leeuwarden gestuurd.

Pippi Langkous

Het is soms wat.

Rechters klagen dat ze hun werk niet meer naar behoren kunnen uitvoeren.
Ze hebben het zo druk dat er onder druk beslissingen worden genomen die eigenlijk, zorgvuldig bezien, helemaal niet genomen moeten worden.
Dat is nogal wat.
Anderen zeggen dat de voor het leven benoemde rechters niet zo moeten zeuren, dat ze hun onafhankelijkheid niet zo te grabbel moeten gooien, maar de rug recht.

Rechters beklagen zich ondertussen ook, berichtte dagblad Trouw dinsdag op vier pagina’s, over advocaten die steeds vaker slecht functioneren.

‘Steeds vaker’ zijn journalistieke toverwoorden.
Wanneer je op iets van alledag ‘steeds vaker’ kunt plakken, is het per definitie nieuws. We moeten een beetje oppassen dat nieuws niet steeds vaker onzin wordt.

Advocaten beklagen elkaar.
Zelf mag ik in het nieuwe jaar graag klagen over het Openbaar Ministerie Noord-Nederland, voorheen de arrondissementsparketten Groningen, Assen en Leeuwarden.
Dit machtige orgaan heeft besloten geen informatie meer te verstrekken over openbare strafzaken aan de rechtbankpers.
Bijzonder vervelend vinden de officieren van justitie, maar er moet nu eenmaal worden bezuinigd.
Gelukkig hebben de rechters aangekondigd meer openheid rond strafzaken te betrachten, onder druk of niet.

De grootste jammerklacht kwam in dit nieuwe jaar evenwel van een burger.
Van Harko uit Sappemeer, 55 jaar.
Hij klaagt over politie en justitie en heeft daartoe alle reden vindt hij.
De politie heeft hem een kunstje geflikt en niet zo’n kleintje ook.
De politie heeft kinderporno op zijn computers gezet en die computers vervolgens – o toeval – gevonden.
En nu wil de officier van justitie hem vervolgen.
Harko: ‘Het is een complot.’

Harko was arbeidsdeskundige.
Hij begeleidde ex-gedetineerden naar werk.
In 2011 belandde hij als arbeidsdeskundige in een arbeidsconflict.
Hij zou geheime informatie hebben doorgespeeld aan een boef waardoor hij een langlopend politieonderzoek naar de filistijnen hielp.
De politie was, zegt hij, witheet geworden.
Drie dagen later werden zijn computers in beslag genomen en werden daarop eerst 450 en later – ra ra hoe kan dat nou? – 470 ranzige foto’s gevonden met porno met kinderen.

De drie rechters vallen niet van hun stoelen van verbazing.
Ze zeggen: ‘U bent boos.’
Harko knikt, dat mag je zeggen ja.
Sinds de inval, in juli 2011, staat zijn leven en die van zijn vrouw op de kop.
Om zich staande te houden, slikken hij en zijn vrouw medicijnen.

Rechters: ‘Bij de politie zei u dat de grootste criminelen bij politie en justitie werken.’
Harko: ‘Dat vinden de ex gedetineerden met wie ik werkte. Ik heb dat altijd de kop ingedrukt, maar nu heb ik mijn mening daarover bijgesteld.’
Rechters: ‘Maar er stonden wel 470 kinderpornofoto’s op uw computer.’
Harko: ‘Ik snap er geen sodemieter van. Kardinale vraag is: heb ik die er ook op gezet?’

De officier van justitie twijfelt niet.
In Luxemburg liep een onderzoek naar een kinderpornonetwerk.
Dat onderzoek leverde ip-adressen op, unieke adressen van computers.
Die adressen werden doorgespeeld naar onder meer de Nederlandse politie.
Met dank aan provider KPN kon een van de adressen worden gelinkt aan Harko.
Op de ochtend dat de computers in beslag werden genomen, had een van die dingen net een hoeveelheid porno gedownload.

Harko: ‘Klopt. Ik download gewone porno. Doe ik niet moeilijk over. Vroeger kocht ik de Playboy en de Penthouse. Nu is er internet. Maar ik doe geen kinderporno.’

Hij vertelt dat hij een digibeet is die de pesthekel aan computers heeft.
Hij had gehoord van anderen dat computers zo lek zijn als mandjes.
Klikken op het kruisje in de rechterbovenhoek kan al een opdracht zijn tot downloaden, zeiden anderen tegen hem.
Harko: ‘Ze kunnen op afstand allerlei rommel op je computer zetten. Toen de politie zei dat er kinderporno was aangetroffen, was ik zeer verbaasd. Ik heb mij er in verdiept en weet dat er tientallen manieren bestaan om plaatjes op een computer te zetten.’
Rechters: ‘En wij kennen mensen die wel duizend redenen hebben om te zeggen dat ze het niet hebben gedaan.’

De politie confronteerde hem met foto’s.
Harko zegt dat hij niet begrijpt dat die foto’s zijn aangeduid als kinderporno.
Hij zegt dat hij niet kan inschatten of een bloot meisje 16 jaar is of al 18 (en dan geen kind meer).
‘Men kan mij allerlei kwaliteiten en vaardigheden toedichten, maar dat niet.’

Hij zegt: ‘Wanneer mijn moeder een Pippi Langkous-pakje aantrekt en vlechtjes in haar haar doet en ik maak een foto, is dat dan kinderporno? Mijn moeder is 75 jaar.’
Rechters: ‘Een onsmakelijke vergelijking.’
Harko haalt de schouders op: ‘Mijn advocaat is het er ook niet mee eens dat ik dit zeg.’

De officier van justitie merkt op dat het strafblad van Harko op een haartje na schoon is. En dat Harko, nu werkloos, een maatschappelijke en zinvolle carrière achter de rug heeft. Dat het misdrijf in 2011 is geconstateerd en dat het nu al 2013 is.
Daarom zal hij niet de wel gebruikelijke gevangenisstraf eisen, maar een taakstraf, de maximale van 240 uur.
Dit omdat Harko een eindgebruiker is van een systeem waarin kinderen op vreselijke wijze worden misbruikt.
Kinderporno kan bestaan omdat er mannen als Harko bestaan.

Harko zegt desgevraagd dat hij de eis heeft begrepen.
Hij heeft vaak mensen begeleid met een taakstraf.
Opgelucht van toon: ‘Komt wel goed.’

Hij zegt dat hij heeft doorgeleerd, dat kinderporno een probleem is dat dat moet worden opgelost.
Maar dat ze dan hem niet moeten vervolgen, maar de producenten.
Dat justitie hem wil pakken betekent dat justitie aan de verkeerde kant van het lijntje zit. Zegt: ‘Dit is symptoombestrijding.’

Het klonk als een verkapte bekentenis.

Rob Zijlstra

• ip-adressen

UPDATE – 21 januari 2013 – uitspraak
De rechtbank heeft Harko veroordeeld conform de eis: 240 uur werken en een voorwaardelijke celstraf van 3 maanden. Hij krijgt de computer schoongemaakt en wel terug.

De vegetariër

Mark zit in de nesten.
Misschien dacht hij tot maandagmiddag half twee dat het met een sisser zou aflopen, zodat hij na vandaag zou kunnen overgaan tot de orde van de dag.
Vooralsnog is dat niet zo.
Het ziet er naar uit dat Mark met knikkende knieën naar zijn nieuwe werkgever moet.

Mark dacht voorafgaand aan de rechtszaak misschien wel dat hij weg zou komen met een lulverhaal.
Hij had immers nog ooit een strafzaak meegemaakt, misschien zijn rechters echt wereldvreemd, zoals je wel hoort.

Hij gaf toe dat het klopte, dat het klopte dat er kinderporno op zijn computer stond.
Dat was niet een heel grootse bekentenis want de politie had computers bij hem thuis in beslag genomen en het toen zelf gezien.

Hij had de ranzigheid opgeslagen in mapjes.
Die mapje had hij namen gegeven.
Kinderpornonamen.
Verzint u maar iets dat heel schunnig is.

Al die mapjes bij elkaar bevatten 25.000 foto’s en filmpjes waarop is te zien hoe kinderen van alle kanten worden verkracht.

Het was begonnen op school.
Mark was op een school in Groningen de systeembeheerder.
Op een dag werd op (in) dat systeem een kinderpornofoto aangetroffen.
Schoolleiding in rep en roer, maar gelukkig bestond Mark.
Mark vertelt aan de rechters dat hij van de schoolleiding de opdracht kreeg een en ander uit te zoeken.
Logisch vond hij, want hij was per slot van rekening verantwoordelijk voor het systeem.
Hij ging op zoek, vond de boosdoener en lichtte zijn leidinggevende in.
Goed gedaan, Mark.
Ziek vond hij het, ziek en zielig.
Wie naar die ranzigheid kijkt is niet normaal en heeft hulp nodig.
Dat had hij nog gezegd.

Maar eenmaal thuis ging hij door met zoeken.
Hij wilde kinderpornonetwerken analyseren om zo de samenleving te beschermen.
Zo haalde hij 25.000 beeldende verkrachtingen binnen die hij onderverdeelde in mapjes, submapjes en subsubmapjes.

Zegt tegen de rechters: ‘Ik deed er verder niets mee.’
Rechters: ‘Is dat zo?’
Mark: ‘Ik heb nooit met de broek op de knieën voor de computer gezeten.’
Rechters: ‘Nee?’
Mark: ‘Absoluut niet.’

Rechters: ‘Waarom kijken mensen naar voetbal op tv? Omdat ze het spannend vinden.’
Mark knikt.
Rechters: ‘Waarom kijken mensen naar porno?
Mark knikt weer.
Rechter: ‘En u bent dan die ene witte raaf die 25.000 kinderpornofoto’s op zijn computer heeft staan en daar geen plezier aan beleeft?’

Mark doet ach en wee, zegt ja en nee, draait en doet.
Een van de rechters: ‘Ik heb bij u het gevoel dat ik met een vegetariër te maken heb die iedere week tien kilo vlees bij de slager koopt.’

Mark: ‘Ik ben geen pedo.’
Rechters: ‘Je hebt ze in soorten en maten.’

De politie deed een inval bij Mark na een tip van de politie in Australië.
Daar liep een onderzoek naar een kinderpornonetwerk.
In dat onderzoek kon de computer van Mark in verband worden gebracht met die van Dustboy, een van de hoofdverdachten in het Australische onderzoek.
Dat hij met Dustboy ranzige foto’s had uitgewisseld, gebeurde per ongeluk, zegt hij.

De school waarvoor Mark werkte zegt dat geen opdracht is gegeven voor een onderzoek.
Er was ook helemaal niet ‘goed zo Mark’ tegen hem gezegd.
Mark was op staande voet ontslagen.
Thuis wisten ze niet beter, dus toen ze het echte verhaal hoorden, moesten ze wel even slikken.

Rechters: ‘Er is nog wat hè?’
Mark had vast gehoopt dat ze er niet over zouden beginnen.
Rechters: ‘U heeft een stiefdochter van 12 jaar. En u had een camera opgehangen in de douche.’

Mark: ‘Ze heeft zichzelf gefilmd.’
Mark: ‘Ik..’
Mark: ‘Ik begrijp wat u denkt..’
Rechters: ‘Vertel eens, hoe kwam die camera in de douche?’
Mark:’Ik heb dat gedaan omdat zij altijd rommel maakte in de badkamer. Ik wilde wel eens zien hoe ze dat deed. Daarom heb ik, in een vlaag van verstandsverbijstering, die camera opgehangen.’

Vanwege de feestdagen doet de rechtbank pas over vier weken uitspraak.
Dat betekent dat Mark een spannende maand de tijd heeft met knikkende knieën zijn nieuwe werkgever in te lichten.

Dat hij straks even weg moet, in verband met een eis van vijftien maanden gevangenisstraf.
Nieuwe werkgever: ‘Wat?’
Mark: ‘Waarvan vijf maanden voorwaardelijk.’
Werkgever: ‘Hoezo?’
Mark: ‘Nou uh… ik ben betrokken geweest bij een onderzoek ter bescherming van de maatschappij.’

Of zoiets.

Rob Zijlstra

uitspraak op 17 januari

Internet, vloek en zegen

Geert is een man van 40 jaar en om het maar eens luid en duidelijk te zeggen, hij is niet de meest sympathieke verdachte die deze eeuw in zittingszaal 14 moest komen opdraven.
Dat is niet omdat hij een beetje lijkt op zo’n noeste Engelse voetbalhooligan, want dat moet hij zelf weten.

Het is ook niet zijn falsetstem die maar niet wil rijmen met zijn verschijning.
’t Zit ‘m in iets anders.

Geert zegt tegen de rechters dat hij stom is geweest, dat hij het nooit zo ver had moeten laten komen.
Rechters: ‘Ja, dat zegt u nu, nu u hier zit. Dat is lekker makkelijk.’
Geert: ‘Bij de politie heb ik dat ook verteld.’

Misschien dat de rechters voorafgaand aan de zitting in de geheime raadkamer hadden afgesproken deze verdachte tijdens de ondervraging hard te zullen aanpakken.
Wellicht, want je kunt zoiets niet weten, zeiden de rechters tegen elkaar: ‘We moeten er voor zorgen dat ie niet om de hete brij heen gaat draaien.’

Rechters: ‘Wanneer een meisje van 14 jaar naar u toekomt en zegt ‘ik wil je pijpen’, wat zegt een normale man dan?

De toon is gezet en na vijftien minuten beuken door de rechters knapt Geert en springen de tranen uit zijn ogen.
Huilt: ‘Ik weet het niet meer. Het is zo veel allemaal.’
Rechters: ‘Neem een slokje water want we moeten verder. De volgende vraag komt er al weer aan.’
Geert snottert dat hij zijn best zal doen.

Rechters: ‘Op uw computer stonden foto’s, kinderporno.’
Geert: ‘Dat is correct.’
Rechters: ‘En wat zag u op die foto’s?’
Geert probeert niet te huilen en zwijgt.
Rechters: ‘Wij zagen een meisje, een kind nog, vastgebonden op een bed. Wat zag u nog meer op die foto?’

Stilte.

Dan, diep zucht: ‘Een hond.’

De rechters zuchten op hun beurt: ‘Juist ja. Het internet, vloek en zegen van deze tijd. Wat een ellende.’
Ze houden de verdachte nu voor: ‘U gebruikte geen condooms.’
Geert: ‘Nee, want dat wouden ze niet.’

Een van de rechters: ‘Hou nou toch op man. Dit doet uw zaak geen goed. U moet goed opletten wat u hier zegt. Wij moeten straks over u oordelen. Dan denken wij straks, wat is dat nou voor een man die zoiets zegt.’

Geert is een man die is geboren en getogen in Hoogezand.
Toen hij 17 jaar was, kreeg hij een wajong-uitkering en dat is nu nog steeds zo.
Nooit gewerkt, hij slijt de dagen achter de computer.
Doet hij dat even niet, dan is hij liefhebber van Friese paarden.
Geert is ook een man die vroeger op school werd gepest.
Behalve dat hij momenteel midden in een strafzaak zit, zit hij ook in een scheidingsprocedure omdat hij is getrouwd.
Hij huwde in 2005.

Twee jaar later kocht bij Neckermann een laptop.
Toen was het begonnen.
Volgens gedragsdeskundigen is Geert een man met een beperkte verstandelijke ontwikkeling, bang voor mensen van zijn eigen leeftijd.
Hij heeft een lage zelfwaardering, een beperkte motivatie om aan zijn problemen te werken wat maakt dat de kans op recidive hoog is.

Geert is een man die zich heeft vervreemd van volwassenen en het zoekt in een andere categorie: kinderen.
De berichtgeving over de Amsterdamse zedenzaak rond Robert M. volgde hij met buitengewone belangstelling.

De rechters vragen hoe het nu met hem is.
Hij antwoordt dat het niet goed gaat, zegt dat hij nu zit opgesloten, heel de dag achter de deur.
Rechters: ‘Tja, ’t zijn wat ze in Nederland vaak denken, geen hotels hè.’

Geert was na 2007 op zijn Neckermann geraffineerd te werk gegaan.
Hij had ergens op het internet een account aangemaakt en dan was hij Jan en nog maar 17 jaar.
Jan chatte met meisjes dat het een lieve lust was.
Soms kwam het tot een afspraakje.
Dan spraken ze af op een station.
Geert kwam dan opdagen en vertelde dat hij de oom was van Jan en dat zijn neefje pech had met de scooter.
Dan gingen de meisjes met oom Geert mee.

Er waren ook meisjes die zich thuis, voor hun webcam, lieten verleiden door de zogenaamde Jan.
En dan nog verder gingen.
Zogenaamde Jan maakte daar, thuis achter zijn computer, foto’s van waarmee hij de meisjes chanteerde.
Soms stelde zogenaamde Jan zijn vriendinnetjes voor dat ze eerst zijn oom moesten verwennen en daarna hem.
Jawel ouders, er waren meisjes bij die daar gehoor aan gaven.
Omdat ze zogenaamde Jan niet wilden teleurstellen.

Rechters: ‘U paaide die meisjes. Nu bent u niet het prototype van een loverboy, maar u kunt zo de boekjes in over die types.’
Geert: ‘Het had nooit zo ver mogen komen.’
Rechters: ‘Ach wat, u wilde gewoon seks met die meisjes. U gelooft toch niet echt dat u uw neefje Jan bent?’

De officier van justitie somt de droeve feiten op: het bezit en het vervaardigen van kinderporno waarbij ook heel jonge kinderen op de meest grove wijze worden misbruikt; misleiding, ontucht en verkrachting van Els, 15 jaar; ontucht en verkrachting van Mieke, 13 jaar, ontucht in Tynaarlo met Annie, 15 jaar. Licht verminderd toerekeningsvatbaar.

De eis: vier jaar gevangenisstraf, waarvan een jaar voorwaardelijk met een proeftijd van tien jaar.

U moet nu nog steeds denken aan die hond?
En vindt dit maar een naar verhaal?
Dan dit: een officier van justitie zei onlangs in de rechtszaal dat het aanbod aan zedenzaken momenteel zo groot is, dat de politie in Groningen het niet meer aankan.

Het is dichterbij dan u denkt.
Het is nog veel erger.

Rob Zijlstra

UPDATE – 15 juni 2012 – uitspraak
Geert is conform de eis veroordeeld: 4 jaar waarvan eentje voorwaardelijk. De proeftijd is vastgesteld op 5 jaar (in plaats van de geeiste 10). Het gaat, zegt de rechtbank, om zeer ernstige feiten. Dat vindt de samenleving en dat vindt de rechtbank, staat in het vonnis. Van de twee verkrachtingen die hem ten laste zijn gelegd, is er een door de rechtbank bewezen. De andere ‘verkrachting’ is gekwalificeerd als ontucht met iemand die de leeftijd van 12, maar nog niet die van 16 heeft bereikt. Voor de strafmaat maakt dit geen verschil.

HET VONNIS zodra beschikbaar

Kabouters

Ik kijk naar de verdachte en denk, wat moet ik nou met die man?
Moet ik, wat mijn werk is, een stukje in de krant over hem schrijven?

De rechters hadden gevraagd of hij bang is, bang om zijn baantje van nu kwijt te raken?
Op een samenzwerende toon antwoordde hij van niet.
Bijna fluisterend: ‘Want niemand weet het.’

Rechters: ‘En als ze er achter komen?’
Man: ‘Nou, dan kan ik er wel mee ophouden.’

Ik dacht: deze kwibus denkt zeker dat ie bij de dokter zit, veilig in de spreekkamer met de deur dicht, in plaats van in een openbare rechtszitting waar iedereen kan komen kijken en luisteren.

Wat is het belang van een stukje in de krant?
Voorpaginanieuws is het al lang niet meer, want hij is niet de eerste en zal zeker ook niet de laatste zijn die terecht moet staan wegens het in bezit hebben van en/of kijken naar kinderporno.
Maar ook pagina 17 moet gevuld.

En als ik dan dat stukje schrijf, wat vermeld ik dan wel en niet?
Niet zijn naam, want dat doen wij op de krant nooit.
Maar dat hij heel lang leraar op scholen is geweest?
En waar?
Of dat hij nu net met pensioen is en een vrijetijdsbaantje heeft?
Dat hij zelf begon over die speeltuin?
En dat hij…

Of laat ik kenmerken achterwege om te voorkomen dat hij wordt herkend in zijn dorp of buurt?
Om te voorkomen dat hij binnenkort in de herfst van zijn leven achter de bloementjes moet zitten omdat niemand nog iets met hem te maken wil hebben?

In hoeverre ben ik verantwoordelijk voor de ellende die hem te deel kan vallen wanneer er een stukje op pagina 17 staat?
Dat de buren het kunnen lezen en dan ineens zeggen, maar verrek, dit gaat over Kees van hiernaast.

Misschien dat zijn zonen met soortgelijke vragen worstelden.
De jongste zoon van Kees heeft verstand van computers en hielp hem.
Hij kon op afstand meekijken in de computer.

De jongste had zijn vader wel gewaarschuwd, want hij was wel eens wat ranzigheid tegengekomen.
Dat pa enorme bestanden van het internet haalde via Kazaa, een peer-to-peer-programma (P2P) vond hij sowieso al niks.
Maar pa zag er het kwaad kennelijk niet van in, want hij bleef maar doorgaan.

Zijn hobby was het verzamelen van vakantiefilmpjes van naturisten.
FKK-filmpjes.
Naar eigen zeggen zocht hij daar al twintig jaar met regelmaat naar.
Gewoon voor de leuk.

De jongste zoon had de ranzigheid al eens verwijderd, maar moest vaststellen dat het er later gewoon weer opstond.
De jongste zoon besprak het uiteindelijk met de oudste zoon.
De broers zeiden tegen elkaar: ‘Wat moeten we hier mee, wat te doen met pa?’

De oudste was al jaren gebrouilleerd met zijn vader.
Misschien dat het daarom iets eenvoudiger was om naar de politie te stappen en aangifte te doen.
De jongste zoon vond dat niet het beste idee, maar de oudste deed het wel.

Zo belandde Kees in zittingszaal 14.
Hij wilde de rechters vanmiddag doen geloven dat hij er allemaal niet zo heel veel van wist.
Het kwam gewoon mee met die FKK-filmpjes.
Dan zat het er tussen.
Zegt: ‘Mijn fout is dat ik er niet bij na heb gedacht.’

De officier van justitie vraagt waarom hij, ondanks waarschuwingen, risico’s nam, waarom hij met vuur speelde?
Kees: ‘Zeg het maar.’
De officier van justitie: ‘U heeft gezocht naar kinderporno, u heeft het gedownload, in mapjes gestopt en nu doet u alsof u een volledig willoos werktuig bent in dit verhaal. Maar ik kan u verzekeren, het zijn niet de kaboutertjes geweest die het hebben gedaan.’

Kees had bij de politie nog gesuggereerd dat de zonen het misschien zijn geweest, die konden immers van afstand inloggen op zijn computer.
In de rechtszaal komt hij daar op terug.

De officier van justitie vraagt aan Kees of hij wil vertellen wat hij heeft gezien.
Dat wil Kees niet.
De officier van justitie zegt dat het kinderporno betreft en niet van het lichtste soort.
Om dat te onderbouwen of om de ernst van kinderporno te onderstrepen: ‘We zien een kind, een kleuter, op een bed zitten. Het jongetje wordt misbruikt door een man. Aan het einde van het filmpje zit het kind onder het sperma.’

Kees kijkt weg.
Alsof hij niet wil weten wat hij wel heeft gezien.
Misschien toen ook wel gewoon voor de leuk.

De officier van justitie zegt dat het aanbod aan kinderpornozaken in een niet aflatende stroom bij het openbaar ministerie binnenkomt.
Dat er nog duizenden ip-adressen van Nederlandse burgers op planken liggen die om nader onderzoek vragen.
Dat het er zo veel zijn dat de politie er niet eens aan toekomt, want de capaciteit is beperkt.

De advocate zegt dat het scenario van de zonen niet uitgesloten kan worden.
De officier van justitie vindt van wel: ‘Ik eis acht maanden gevangenisstraf, waarvan drie voorwaardelijk.’

Kees mompelt tot slot: ‘Mijn zoon. En dit is het resultaat.’

De rechters doen over twee weken uitspraak.
Ik dacht: maak ik er dan, voor in de krant, een stukje van.

Rob Zijlstra

extra
• FKK

UPDATE – 4 juni 2012 – uitspraak
Kees is schuldig bevonden. Dat hij de ranzigheid als bijvangst kreeg tijdens zijn zoekacties naar FKK-dingetjes, pleit hem niet vij. Nie tuit te sluiten is dat zijn zonen de kinderporno op zijn computer hebben gezet, maar daar moet hij dan weet van hebben gehad. Ofwel: Kees heeft een bijdrage geleverd aan het instand houden van kinderporno waarbij kinderen op grove wijze worden misbruikt.

Over de strafmaat denkt de rechtbank andersd dan het openbaar ministerie: geen gevangensstraf, maar een taakstraf van 150 uur en 3 maanden voorwaardelijk als stok achter de deur. Dit omdat een en ander in ‘familiesetting’ aan het licht is gekomen en omdat de kans dat Kees het nog een keer flikt, als heel klein wordt ingeschat.