De boodschappentas (2)

N I E U W S

MKB Nederland verliest strijd tegen advertentieverkopers

Een poging van MKB Nederland de acquisitiefraude een harde slag toe te brengen is mislukt.
De belangenorganisatie van het midden- en kleinbedrijf had een rechtszaak aangespannen tegen Holland Internet Group en Telefoongids.com.
Deze bedrijven zouden ondernemers misleiden door hen nietsvermoedend advertenties te verkopen die geen enkele waarde hebben, maar waar flink voor moet worden betaald.

De consument is beschermd tegen dit soort praktijken, maar die bescherming geldt niet voor (kleine) bedrijven en organisaties.
MKB Nederland wilde dit laatste via de rechter bewerkstelligen.
De wet oneerlijke handelspraktijken die voor consumenten geldt, zou dan ook moeten gelden voor ondernemingen.

De rechtbank Noord-Nederland heeft dit verzoek vanochtend afgewezen.
Acquisitiefraude is een ernstig probleem en brengt grote schade toe, schrijft de rechtbank, maar de rechter is niet bevoegd zich uit te spreken over het uitvaardigen van algemene regels.

MKB Nederland kon vanochtend nog niet reageren omdat het vonnis nog moet worden bestudeerd.

MKB Nederland zegt in een reactie niet helemaal ontevreden te zijn. Woordvoerster Mieke Ripken zegt dat justitieminister Opstelten maatregelen heeft aangekondigd  “Hij wilde de uitkomsten van deze rechtszaak afwachten.” Eerder liet de belangenorganisatie weten dat als de rechter het verzoek zou afwijzen, dat dan de politiek aan zet is om acquisitiefraude een halt toe te roepen.

rob zijlstra

• zie ook De boodschappentas 1 – het rechtbankverslag over deze zaak – inclusief het volledige vonnis

.

Boodschappentas

betalen-betalenIk kijk naar de vrouw die in de rechtszaal wordt voorgesteld als de directeur van Holland Internet Group.
Ze draagt een tas met daarop een kleurenfoto van het gezin Obama.
Het gezin straalt.

Waarom draagt een vrouw een tas met daarop een kleurenfoto van stralende Obama’s?
Wil ze er iets mee laten zien of bewijzen?
Is het een tas met een boodschap?

Holland Internet Group (voorheen Website Services) is volgens MKB Nederland een plaag voor ‘s lands midden- en kleinbedrijf.
Holland Internet Group verkoopt met list en bedrog gebakken lucht, zegt MKB.
Net als Telefoongids.com, geen haar beter.
‘t Zijn oplichters.

Het merkwaardige is dat het midden- en kleinbedrijf vrolijk betaalt voor lucht.
MKB: ‘Per jaar wel vier- tot vijfhonderd miljoen euro.’

Dat kan, zegt MKB, omdat de middenstand (druk, druk, druk) niet altijd in de gaten heeft dat er gebakken lucht wordt gekocht.
Het kan eveneens omdat de middenstand (stom, stom, stom) hier en daar wat slordig is door rekeningen te betalen die ze helemaal niet hoeven te betalen.
Kleine lettertjes.
Dat kan ook weer, zegt MKB, omdat de firma’s list & bedrog (gniffel, gniffel, gniffel) steeds sluwer en gemener worden.

Nu zult u zeggen, zoiets, dat kan nooit.
Je kunt toch nooit gebakken lucht verkopen voor vier- tot vijfhonderd miljoen euro en dat ieder jaar weer?

Ik zie de directeur van Holland Internet Group en hoor haar in gedachten glunderend roepen, beide armen in de lucht: ‘Yes we can…’

Acquisitiefraude.
Ongeveer 25 jaar geleden wilden twee onderzoeksjournalisten (toen al) van Nieuwsblad van het Noorden een verhaal schrijven over een destijds tamelijk nieuw fenomeen, dat zich vooral in het noorden van Nederland manifesteerde.
Advertentiefraude.
De politie kwam om te waarschuwen, want zo ging dat toen nog.
De politie waarschuwde: pas op twee journalisten, het zijn linke gasten.

Sinds die tijd wordt een onafgebroken strijd gevoerd tegen verkopers van gebakken lucht.
Heel succesvol is dat nooit geweest.
De linke gasten blijken keer op keer slim, slimmer, slimst.
Ook slimmer dan het strafrecht.

MKB Nederland probeert het nu civiel.
Het proces ving aan in december 2010.
Schriftelijk zijn de standpunten uitgewisseld.
Dinsdag was er een finale zitting bij de rechtbank in Groningen.

Wat de gebakkenlucht-bedrijven doen is misleidend en onrechtmatig, zegt MKB.
Om de smerige lucht te klaren moet de Wet oneerlijke handelspraktijken ook van toepassing worden verklaard op MKB-bedrijven.
Nu genieten alleen consumenten bescherming van die wet.
Aan de rechter in Groningen wordt gevraagd (kleine) bedrijven diezelfde bescherming te bieden.

Daar gaat het vooral over.
Het is een principe-proces.
Met wel een echt slachtoffer (gedupeerde).
Een kleine vrijwilligersorganisatie uit Utrecht, die vet coole dingen deed voor ouderen, ging het schip in voor 5.500 euro, te betalen aan Telefoongids.com.
In ruil voor dat vele geld kregen de vrijwilligers een naamsvermelding met telefoonnummer in een onbeduidende gids.

De advocaten hadden dinsdag twee uur nodig om de rechters voldoende argumenten te geven opdat zij een einde kunnen maken aan acquisitiefraude.
In de rechtszaal werden fragmenten getoond van onder meer het tv-programma Tros Opgelicht.
Er werden beelden getoond, gemaakt met een verborgen camera door een undercover journalist.
Te zien en te horen is hoe de journalist dubieuze instructies krijgt hoe hij klanten moet benaderen om hen te verleiden te betalen voor iets dat niks kost.
Hij leert: klanten zijn per definitie sukkels, hij hoort: jij bepaalt wat zij betalen.

De advocaat van de tegenpartij weerlegt de aantijgingen van MKB in een kwartiertje.
De gebakken lucht die mijn cliënten verkopen, sprak de advocaat (vrije vertaling) is een zegen voor ondernemend Nederland.
De echte fraudeurs zijn zij die het proberen te bestrijden.
Zijn cliënten bellen jaarlijks 1,7 miljoen sukkels op.
Uit de stukken van MKB blijkt dat van die 1,7 miljoen sukkels er 247 hebben geklaagd.
Advocaat: ‘Zo’n beetje maar. Daar kunnen wij dus helemaal niets mee.’

De advocaat ging het zelfs nog sterker vertellen.
Telefoongids.com is een zeer gewaardeerde website met elke maand weer honderdduizenden tevreden bezoekers.
Hij zei: ‘Wij zijn heel transparant en dat alles mag ook wel eens gezegd.’

Te veel wilde de advocaat ook weer niet zeggen omdat er volgens hem een journalist van de Telegraaf in de zaal zat.
Hij zei, beetje raar: ‘Daar krijg je maar chocoladeletters van.’

Het leuke van wat de advocaat zei is dat iedereen Telefoongids.com kan checken.
Hier en nu bijvoorbeeld

Mijn mening: het is drie keer niks.
Desondanks kan een vermelding van naam met telefoonnummer er 5.500 euro kosten.
Ik zou daar niet eens dood of met geld toe willen worden vermeld.
De oneerlijke handelspraktijk straalt er vanaf.
De advocaat met zijn honderdduizenden tevreden bezoekers per maand roept maar wat.
Wat natuurlijk zijn werk ook is.

De rechters zeiden na een paar uur dat ze genoeg hadden gehoord en gezien en sinds december 2010 nog veel meer hadden gelezen.
Op woensdag 13 februari 2013 doen ze uitspraak.

MKB Nederland heeft natuurlijk gelijk, maar of de middenstanders ook van de rechters gelijk krijgen, is afwachten.
Krijgen ze gelijk, dan is het zeer de vraag of het midden- en kleinbedrijf na die datum gevrijwaard zal zijn van handelaren in gebakken lucht.
Zolang er miljoenen euro’s te verdienen zijn met niks, verzinnen ze vast weer iets anders.
Toch?

Toch? In mijn gedachten springt de directeur van Holland Internet Group op en roept zij, nog net zo vrolijk: ‘Yes, we can.’

Dit is het einde van dit verhaal.
Ik vraag me nog wel zo ontzettend af of zo’n directeur van zo een bedrijf dat willens en wetens geld verdient ten koste van anderen nou ook gelukkig is?
Hoe het is om je eerlijk voor te doen, op de school van je kinderen, langs de lijn op het voetbal- of hockeyveld of in een winkel, met een wijntje voor de tv, op wintersport of in de auto in de file, op het toilet, tuttend voor de spiegel of op bezoek bij vrienden, terwijl er die riekende geur van gebakken lucht om je heen hangt?

En natuurlijk waarom u een boodschappentas met daarop een kleurenfoto van de Obama’s meeneemt naar de rechtbank?

Rob Zijlstra

 

• tros opgelicht
 mkb nederland
 holland internet group
• telefoongids.com
een niet komische beschouwing

.

.

UPDATE – 20 februari  2013 – uitspraak
MKB heeft de zaak verloren, zie de boodschappentas 2

HET VONNIS  (20 feb 2013)

KvK-spoken

spooknotaMarchel is een 38-jarige man die zegt dat hij in Gent woont.
De officier van justitie zegt dat Marchel met vier anderen een misdadige organisatie vormt.
Hij en de medeverdachten wilden heel Nederland oplichten.
En daarna België, Duitsland, Frankrijk, Italië.
Uiteindelijk wilden ze heel Europa besodemieteren.

Zelf ziet Marchel het anders.
Van oplichterij, zegt hij tegen de rechters, was namelijk geen sprake, althans dat was niet de intentie.
Bovendien is hij niet de bedenker.
Hij was slechts bestuurder en aangesteld nadat Kantoor voor Klanten (KvK), een besloten vennootschap, al was opgericht in België.
De bedenker moet de 47-jarige Stevan zijn, een Groninger uit Winschoten.

Het ging als volgt.
De KvK bv kocht bij Ad Hoc Data, een echt bedrijf uit Alphen aan den Rijn, 1,4 miljoen adressen van Nederlandse middenstanders.
Daarna knipten en plakten ze een tekst in elkaar waardoor een brief ontstond die net echt was.
Logootje erbij, klaar.
Snel naar de bank.
Probleempje.
Een eerlijke Rabo-medewerker vertrouwde het niet en zei neen.
Probleempje daarna opgelost want volgens de Frieslandbank moest wat zij wilden kunnen: een acceptgiro-overeenkomst.

Vol moed stapten de Kantoor voor Klanten-mannen naar een drukkerij.
Even lastig.
Nota bene een wakkere drukker had opgemerkt dat het te drukken werk, het logo, de indeling, de kleuren wel heel erg leek op een brief met logo van de Kamer van Koophandel (KvK).
Hij riep ‘stop de persen’, maar toen kwam de baas van de drukkerij en moest iedereen zich een beetje dommer voordoen.
De drukbaas zei misschien wel: ‘Iets drukken wat stinkt is daarmee nog niet strafbaar. En nu aan het werk.’

Tot slot moest het gedrukte werk worden bezorgd.
Postbedrijf Sandd had er oren naar, Sandd wilde de 1,4 miljoen brieven wel even rondbrengen.

Aan elke brief was een acceptgiro gehecht, met daarop het te betalen bedrag: 149 euro.
De brieven met rekeningen van KvK werden verstuurd in een periode dat de Kamer van Koophandel rekeningen rondstuurde voor de jaarlijkse contributie.

Marchel: ’O ja? Toeval.’
De rechters: ‘Stel dat de helft van de helft van de helft van de mensen die zo’n rekening krijgt, zou betalen, dan heb je het over een klap geld.’
Marchel haalt de schouders op.
Hij was, zegt hij, niet bezig met geld.

Medeverdachte Johan was dat wel.
Johan, voormalig schilder en tatoeagekunstenaar en nu aandeelhouder, had na talloze mislukkingen in zijn leven nog slechts één missie: barmhartig alle armen op aarde helpen.
In Godsnaam.
En daar was heel veel geld voor nodig.
Johan: ‘Wij wilden heel Europa aan ons concept onderwerpen. Daarna wilden wij de mensen die honger hebben iets prachtigs bieden. Wij zijn heel gelovig.’

Hoofdgelovige Stevan uit Winschoten zit niet in de verdachtenbank.
Hij is voortvluchtig.
De politie zoekt hem al maanden.
Op Google duurt de zoekactie 0.24 seconden met 95.900 websites als resultaat.
Veel daarvan zijn gelieerd aan oplichting.

De Belgische tak van de vermeende misdadige organisatie is Marie uit Antwerpen.
Hij is afwezig, want ziek.
Jerom uit Den Haag is er wel, maar hij zwijgt.
Hij heeft als ict’er de website van de firma in elkaar geknutseld.
Daar zou hij 80.000 euro voor krijgen.
De opdracht: hun site moest er bijna net zo uitzien als hun site van de Kamer van Koophandel.

Bijna ging het goed.
Sandd bezorgde 385.000 brieven per ongeluk een dag te vroeg.
De site was toen nog niet in de lucht en het zogenaamde telefoonteam om zogenaamde antwoorden op vragen te geven zat zogenaamd ook nog niet klaar.
Er ontstond daarentegen wel publiciteit: er spoken nepnota’s door het land.
Dit leidde ertoe dat de overige 1,1 miljoen brieven niet werden bezorgd.

Er stroomde wel geld.
Welgeteld 1.785 middenstander maakten 149 euro over.
Van hen waren er 1.255 die dat deden op de bankrekening van de echte Kamer van Koophandel.
Waarschijnlijk stond dat bankrekeningnummer in het betalingssysteem opgeslagen.
530 Middenstanders betaalden de verdachte oplichters.

Marchel zegt dat hij het nog steeds jammer vindt dat niet alle 1,4 miljoen middenstanders 149 euro hebben overgemaakt.
Het had zo mooi kunnen zijn.
Jerom zwijgt en Johan knikt vroom.

Ja, vertel ons eens, zeggen de rechters die hun best doen niet heel cynisch te klinken, wat stond er tegenover die 149 euro?
Waar betaalden de mensen eigenlijk voor?

Marchel zegt dat het Kantoor voor Klanten meer service aan klanten wilde verlenen dan klanten van de Kamer van Koophandel gewend verleend zijn te krijgen.

Voor 149 euro krijg je een inlogcode.
Met die code kunnen middenstanders zichzelf op de KvK-site profileren.
Met telefoonnummers en zo.
Of met een filmpje.
Echt heel uniek.
En ZZP’ers kunnen hun certificaten uploaden zodat potentiële klanten kunnen zien hoe goed gecertificeerde ZZP’er zijn.

Marchel zegt dat hij een gezin heeft te onderhouden, door alles bulkt hij nu van de schulden.
Gelukkig heeft hij weer een baan.
Hij doet nu, antwoordt hij op de vraag, voornamelijk een stukje aansturing, een stukje acquisitie, een stukje stagiaire.
De officier van justitie zegt dat Johan uit Winschoten mag boeten met een werkstraf van 240 uur, maar dat hij voor de andere bendeleden een stukje vrijheidsberoving in gedachten heeft: gevangenisstraffen tot achttien maanden.

Rob Zijlstra

• kantoor voor klanten [wikipedia]
• dappere postbode ontslagen [parool]
• laatste stap MKB [civiele procedure]

UPDATE – 21 december 2012 – uitspraken
De rechtbank (Noordelijke Fraudekamer) heeft drie van de vijf mannen veroordeeld tot 18 maanden celstraf. Bewezen is dat zij zich schuldig hebben gemaakt aan oplichting. Twee ansderen mannen, ondere wie Johan, werden vrijgesproken.

– vonnissen volgen zodra beschikbaar

Teeven’s werkkamer

Peter legt parketvloeren.
In woon- en werkkamers.

Op een goede dag was hij daar klaar mee.
Peter wilde wel eens iets anders en daarom knutselde hij een website in elkaar.
Op die site plaatste hij foto’s van mooie huisjes met zwembaden in Spanje.
Die huisjes, schreef hij er bij, zijn van ons en voor u te huur.

De foto’s plukte hij te kust en te keur van het internet, van bijvoorbeeld het Spaanse Funda. Wie dat fraais wilde huren, moest wat niet ongebruikelijk in de vakantiehuisjesbranche is, vooraf betalen.

Met behulp van Google plaatste Peter advertenties op het internet.
Pas nadat iemand via een Google-ad op zijn zonnige website belandde, moest hij de internetgigant betalen.
Hij betaalde opgeteld 139.972 euro aan Google.

Maar de mensen die wel op vakantie wilden, betaalden hem op hun beurt nog veel meer.
Samen aan hem wel achterhonderdduizend euro.
Want VilaSpanjehuren.nl was niet duur met de huur.
Honderden mensen uit Nederland en België wilden wel voor het dubbeltje op de eerste rang.
Zij betaalden niet al te veel voor een huisje met zwembad onder de zon, maar wel in vertrouwen.
Bij Peter, die achter de telefoon in een bedrijfspand in Groningen iedereen vriendelijk te woord stond, stroomde het geld binnen.

Toen de eerste vakantiegangers in Spanje arriveerden en met alle (valse) bescheiden voor het verlangde huisje stonden, ging het rap mis.
Het huisje was al verhuurd, of er woonden gewone Spaanse mensen in of er was helemaal geen huisje op het opgegeven adres.
Dan lag het adres braak.

Tuurlijk wist Peter dat het rap mis zou gaan.

Er melden zich uiteindelijk 398 gedupeerden uit Nederland en 150 uit België.
De politie hield de vluchtende Peter in oktober 2009 aan in een doodlopende straat in Spanje.
De officier van justitie eiste na uitlevering vier jaar gevangenisstraf.
De rechtbank veroordeelde hem in 2010 tot vijf jaar..

Vrijdag zat Peter gezond en wel opnieuw in de verdachtenbank van zittingszaal 14.
Het Openbaar Ministerie wil 506.802 euro en 35 eurocent van hem hebben.
Meer dan een half miljoen, dat is de berekende winst.

Peter gaf in 2010 de omvangrijke oplichting ruiterlijk toe.
Hij zei toen tegen de rechters dat hij er niet trots op was.
Vrijdag zei hij in dezelfde rechtszaal tegen andere rechters: ‘En daar heb ik ook straf voor gekregen.’

Tijdens de rechtszaak in 2010 wilde hij niets zeggen over het geld.
Vragen over geld vielen onder zijn zwijgrecht.
Rechters vroegen toen nog wel of hij het met anderen had geflikt, met andere oplichters.
Peter had geantwoord: ‘Nee, helemaal alleen.’

Vrijdag zei Peter dat er straks geen geldpot ergens verstopt op hem ligt te wachten zodra hij weer vrij man is.
Dat die suggestie wel is gewekt.
Ja, hij heeft geld verdiend met zijn gemene handel, maar iemand anders is er wederrechtelijk met dat geld vandoor gegaan.
Iemand anders?
Peter nu: ‘Ja, ik deed het niet alleen.’

Officieel komt Peter in februari 2013 op vrije voeten.
Dan heeft hij zijn straf uitgezeten en hebben wij hem vergolden.
Nieuwe kansen.

Hij was vrijdag in zijn uppie naar de rechtbank gekomen.
Niet met de boevenbus.
Peter zit inmiddels in de PP.
In het Penitentiair Programma dat in de laatste fase van detentie extra vrijheden geeft, ter voorbereiding op het echte leven.

Net als twee jaar geleden vroegen de rechters hem vrijdag wat hij straks – in de toekomst – in dat echte leven, gaat doen.
Peter antwoordde dat hij zijn oude beroep weer wil oppakken.
Parketvloertjes leggen.

Trouwens, recent had hij ook al weer een vloertje gelegd.
Waar?
Kan hij dat zeggen?
De rechters vragen er om.
Peter: ‘Op het ministerie van justitie.’

Rob Zijlstra

UPDATE – 16 november 2012 – uitspraak
Peter moet betalen en wel 459.981,01 euro. Dat iemand anders er met de poet vandoor is, zoals Peter suggereert, gelooft de rechtbank niet.  Daarnaar gevraagd heeft veroordeelde geen inzicht willen geven in de persoon die over het geld zou beschikken, zo staat in het vonnis. Of hij het kan betalen? De rechters: ‘Veroordeelde heeft aangegeven dat hij zijn oude werk, het leggen van vloeren, weer oppakt.’

.

.

• extra: kraaien

In het bovenstaande verhaal draait het om een ontnemingsvordering, een ontneming van het wederrechtelijk verkregen voordeel.

Die vordering wordt na de strafzaak in een aparte procedure aan de rechtbank voorgelegd. De procedure is feitelijk een gewone en daarmee openbare strafzaak.

Enkel en alleen uit praktische overwegingen – iedereen blij – wordt deze openbare zitting schriftelijk tussen het Openbaar Ministerie en de advocaat van de veroordeelde afgehandeld. Gevolg is dat de praktische afhandeling zich buiten de openbaarheid afspeelt.

Justice must be done and must be seen to be done.

Dat zeggen ze zelf.
Het Openbaar Ministerie roept van de daken dat misdaad niet mag lonen en dat wat wel loont afgepakt zal worden.

Maar dat pakken gebeurt onzichtbaar.
Het komt voor dat justitie vele tonnen aan drugsgeld opeist, maar dat de verdachte uiteindelijk maar een paar euro hoeft te betalen.
En dat het dan daarna heel stil blijft omdat er geen haan in velden of wegen te bekennen is die er naar kraait.

Ik heb een verzoek ingediend bij het Openbaar Ministerie.
Ik wil inzage in de schriftelijke correspondentie tussen justitie en de advocaat van Peter.
Ik wil weten hoe justitie dealt, hoe zij rekenen.
En/of calculeren.

Het voorlopige antwoord van het Openbaar Ministerie luidde: een ongebruikelijke maar niettemin een interessante vraag.
Niet onwillens.
Nader of niet, maar u hoort…

[r.z.]

Pay-date

Op de website van de Universiteit Leiden valt te lezen dat vrouwen tussen 1600 en 1900 een aanzienlijk deel van de misdaad voor hun rekening namen.
In de twintigste eeuw was dat ineens anders.
Ruwweg gezegd: de laatste honderd jaar is nog maar tien procent van de misdaad toe te schrijven aan vrouwen.
Uitgezocht wordt nu waarom dit zo is.

Onderzoekers gaan bronnen raadplegen in heel Europa.
Vanuit Groningen kan ik alvast, als een bescheiden bijdrage, melden dat de meervoudige strafkamer van de rechtbank Groningen dit jaar tot nu toe 250 mensen heeft veroordeeld.
In dat gezelschap bevonden zich negentien (19) vrouwen en één man die heel graag vrouw wil wezen.

De vrouwen, in de leeftijd van 19 tot 64 jaar, stichtten brand, pleegden fraude, namen roekeloos deel
aan het verkeer (met gevolgen van dien), pleegden een overval of probeerden anderen lelijk toe te takelen.
Tamelijk doorsnee dus.
Wat vrouwen zelden doen – en dat mag ook wel eens gezegd – is het seksueel misbruiken van kinderen.
Daar gaat het hier niet over.

Deze week stond Mia terecht.
Ze is 21 jaar en recidivist.
Zes jaar geleden begon de ellende met veroordelingen wegens bedreigingen en mishandelingen, wegens een diefstal met geweld.
Hulpverleningstrajecten die volgden, mislukten stuk voor stuk, zo ook haar opleidingen op school.
Haar contacten waren contacten met netwerken uit het criminele circuit.

Mia dreigde kortom op te groeien voor galg en rad.
Maar de redding kwam: ze raakte zwanger, werd moeder van een dochter en toen was het voorbij met haar criminele fratsen.
Inmiddels is Mia een hoop voor de toekomst geworden: ze wil dolgraag werken in de zorg.

Nu is de weg naar het rechte pad er eentje vol hobbels.
De gang gaat gepaard met vallen en opstaan.
In december vorig jaar viel Mia op d’r snufferd.

Het geld was op en de schulden uit het verleden onverminderd hoog.
Ze besprak de kwestie met een vriendin die ze nog kende.
De vriendin had een supergoed idee.
Ze deed het zelf ook regelmatig, een eenvoudiger manier om aan geld te komen bestaat niet.
En die sukkels doen toch geen aangifte.

En zo meldde Mia zich aan bij Chatgirl-punt-nl, noemde zichzelf sexy en chatte dat het een lieve lust was.
Al snel was het raak.
Ze gingen samen apart en ze vertelde dat ze uit Groningen kwam, net als hij, dat ze gestopt was met school en dat haar pooier er vandoor was gegaan.

De sukkel hapte toe.
Ze maakten een afspraak.
Met de bus ging hij naar de Groninger stadswijk Beijum, hij moest uitstappen bij het parkje met de vijvertjes.
Daar zou zij op hem wachten.
Hij zou haar tweehonderd euro geven en dan wist zij een veilig plekje.

Rechters: ‘Is het zo gegaan?
Mia: ‘Ja.’
Rechters: ‘Maar er gebeurde iets anders’

Mia ontkent het niet.
Ze had het geld gekregen, dan wel uit zijn handen gegrist en was er hollend vandoor gegaan.
Want dat was vooraf de opzet.

Het was een pay-date.

De rechters wenden zich tot Donald (38).
Hij zit naast Mia in de verdachtenbank, met de winterjas alvast aan.
Ook hij ontkent zijn aandeel niet.
Toen Mia met het geld wegrende, was hij als een duiveltje uit de bosjes gesprongen, was hij voor de man gaan staan en had geroepen: ‘En nu oprotten en wegwezen’.

Rechters: ‘U dreigde met een mes.’
Donald: ‘Nee, met een stuk ijzer dat daar lag.’
Rechters: ‘Dat daar lag… Ook toevallig.’
Mia: ‘Ik had Donald gevraagd met mij mee te gaan. Voor de beveiliging. We hadden afgesproken dat we geen geweld zouden gebruiken, geen geweld, geen wapens.’

De sukkel deed wel aangifte.

Het is de taak van de officier van justitie om menselijk wangedrag te vertalen in juridische kwalificaties. Griste Mia het geld uit zijn handen, dan mag het een diefstal heten.
Gaf hij het geld vrijwillig omdat hij zich bedreigd voelde, dan moet de kwalificatie afpersing wezen.
Maar Mia gebruikte geen geweld, de bedreiging ging uit van Donald, op een moment dat Mia er al met het geld vandoor was.

De officier van justitie: ‘Het lijkt op een ordinaire straatroof, op een beroving, maar ik maak er toch een 326 van: oplichting.
Er is sprake van een samenweefsel van verdichtsels.
Ze hadden een afspraak, zij heeft hem in ruil voor tweehonderd euro seks voorgespiegeld, heeft hem naar het park gelokt en is er toen tegen de afspraak in met het geld vandoor gegaan.

Volgens de officier van justitie schiet niemand er iets mee op om Mia en Donald naar de gevangenis te sturen.
De rol van Mia in deze misdaad moet groter heten dan die van Donald. Maar Mia woont alleen, zij het met een kind.
Voor beide luidt het voorstel: een taakstraf van 200 uur. Met drie maanden voorwaardelijke celstraf als stok achter de deur.

Het idee in zittingszaal 14 is wel eens dat vrouwen, die paar die er dan zijn, minder hard worden aangepakt dan de mannen.

Kan dat ook worden onderzocht?

Rob Zijlstra

• misdadige vrouwen van toen
• oplichting (artikel 326 wetboek van strafrecht)

.

UPDATE – 4 oktober 2012 – uitspraken
Medeplegen oplichting bewezen, vindt de rechtbank. Ten aanzien van Donald: ook de bedreiging tegen het leven gericht is bewezen. De straf mag lager dan de eis: een taakstraf van 200 uur waarvan 60 uur voorwaardelijk.

Gezichten

De misdaad kent vele gezichten.
De meervoudige strafkamer van de Groninger rechtbank oordeelde dit jaar al over vijf vrouwen en honderd mannen die tussen januari en maart in zittingszaal 14 terechtstonden.

Acht van hen werden van alle beschuldigingen vrijgesproken, twee werden wel schuldig bevonden, maar ontslagen van rechtsvervolging (geen straf).
De anderen, 18 tot 65 jaren oud, werden veroordeeld tot 95 verschillende straffen.

Het aantal opgelegde en vervolgens opgetelde jaren onvoorwaardelijke gevangenisstraf: ook 95.
Jan uit Kantens kreeg tot nu toe de lichtste straf: drie dagen cel.
Jan uit Groningen de zwaarste: 9 jaar.

Nu is het volgende het mooie: aan het einde van dit jaar zal de Groninger rechtbank opnieuw zo’n honderd mannen en een paar vrouwen beoordelen (veroordelen), terwijl zij hun misdaden nog moeten plegen.
De misdaad met al die gezichten mag dan grillig zijn, voorspelbaar is die ook.
Bij de politie weten ze dat.
Ze weten dat er misdaden gepleegd gaan worden, maar nooit exact waar.
Voorspelbare chaos.

Zo was bijvoorbeeld nooit een misdaad verwacht in het scheidsrechtershokje van het zwembad in Stadskanaal.
Pieter was 18 jaar en lid van de zwemclub.
Het was een club met fanatieke jongens en meisjes die allemaal de snelste wilden zijn. Een hechte club ook, misschien wel iets te hecht, zeiden de rechters.
Ze zeiden dat het clubbestuur misschien eerder had moeten ingrijpen.

Dat gebeurde niet en zo had Pieter oog gekregen voor clubgenote Marleen.
Eerst wisselden ze ervaringen uit, toen gevoelens, allengs waren ze verder gegaan, gingen ze knuffelen, zoenen en friemelen.
Dat vonden ze beiden spannend, maar het was te vroeg.
Marleen was nog maar 13 jaar geweest.

Toen het uitkwam, wilde ze geen aangifte doen.
Marleen had een sms’je naar Pieter gestuurd waarin stond: ‘Het is mijn probleem’.
Maar Pieter wist dat het zijn probleem zou worden.
En dat werd het ook.

De ouders van Marleen stapten naar de politie. Er volgde een onderzoek en terwijl Marleen kampioen van het land werd, werd Pieter aangehouden.
Hij zat, in mei vorig jaar, een dag vast in een politiecel.
De officier van justitie spreekt over ontuchtige handelingen en vertelt dat de wet zo is bedoeld dat minderjarigen altijd worden beschermd.
Pieter moet huilen als hij de eis hoort: een gevangenisstraf van tien maanden waarvan vier voorwaardelijk.

Zo dreigt hij anderhalf jaar na dato alsnog kopje onder te gaan.
Neemt de rechtbank de eis over, dan moet hij met zijn jongensgezicht straks een half jaar de gevangenis in.

Na Pieter staan drie mannen terecht met heel andere gezichten, met echte mannengezichten.
De politie had een jaar lang onderzoek gedaan naar wat de grootste afpersingszaak van het Noorden is genoemd.
De slachtoffers werden bedreigd met wapens en geweld, net zo lang tot ze zo bang waren dat ze enorme geldbedragen – honderdduizenden euro’s – afstonden.

De twee hoofdverdachten werden in februari dit jaar door het gerechtshof in Leeuwarden veroordeeld tot vier jaar gevangenisstraf wegens afpersing en oplichting.
De drie mannen die donderdag terechtstonden zouden daar tussen 2006 en eind 2008 in wisselende samenstellingen een paar keer aan hebben deelgenomen.

Met steeds andere gezichten ook.
De ene keer als bad guy die een slachtoffer onder druk zette en dan weer als good guy die het slachtoffer dat onder druk werd gezet, tegen betaling beschermde.

Ron (30) zegt dat hij er niets mee te maken heeft, dat er zoveel wordt gezegd en dat hij niet snapt waarom hij in de verdachtenbank zit.

Eddie (49) zegt dat hij destijds een servicebedrijf had in hypotheken, schuldbemiddeling en incasso.
Hij had een klusje gedaan en daarvoor keurig een factuur gestuurd.
Een dag later was hij aangehouden en ging zijn vrouw er met de zakelijke rekening vandoor.
Om dat nou afpersing te noemen?

Durk (54) zegt dat het hem allemaal niet interesseert.
Hij wil niet vertellen waar hij woont.
De vragen die rechters hem stellen, vindt hij dwangmatig en daar houdt hij niet van. Roept: ‘We leven hier toch in een democratie of niet dan?’

De officier van justitie zegt dat ze deelname aan een criminele organisatie niet kan bewijzen en verzoekt de rechtbank de drie mannen daarvan vrij te spreken.
Daarna zegt ze dat de berechting lang op zich heeft laten wachten, langer dan wenselijk. Haar schuld en niet leuk voor de verdachten die te lang in onzekerheid hebben moeten leven.
De officier van justitie zegt dat ze daar rekening mee heeft gehouden bij het bepalen van de strafeisen: vijf maanden cel voor Ron en Durk, een werkstraf van 100 uur voor Eddie.

Geen van de mannen hoeft te huilen.

Dit verhaal had hier moeten eindigen.
Maar toen gebeurde er iets tegen de verwachting in.

Bij aanvang van de strafzaak had Ron gevraagd of hij zijn telefoon aan mocht laten staan.
Dat mag in de rechtszaal nooit, maar in dit geval doen de rechters niet moeilijk.
Ron is namelijk in blijde verwachting: zijn partner kan elk moment bevallen.
Als de strafzaak twee uur later is afgelopen, is het verlossende telefoontje niet gekomen en wil Ron snel naar haar.
Maar als hij de rechtszaal verlaat, is daar ineens de politie en word hij aangehouden: hij heeft nog voor 4.700 euro aan boetes openstaan.
In de cel mag hij uitstel van betaling regelen.

Rob Zijlstra

.

UPDATE – 28 april 2011 – uitspraken
Pieter is voor een deel vrijgesproken, maar veroordeeld wegens ontuchtige handelingen waarmee hij de grenzen heeft overschreden: een taakstraf van 200 uur en 4 maanden voorwaardelijke celstraf.  Ron is veroordeeld wegens diefstal tot een celstraf van 90 dagen waarvan 56 voorwaardelijk en een taakstraf van 100 uur.  Durk heeft opgelicht, moet 125.000 euro schadevergoeding betalen, 200 uur werken en kreeg ook nog eens 3 maanden voorwaardelijk aan de broek.  Vrijspraak voor Eddie.


De Mol

Het was een ongemakkelijke rechtszaak.

De officier van justitie zei dat verdachte alles aan elkaar heeft gelogen en eiste vijftien maanden gevangenisstraf.
De rechters hadden tegen de verdachte gezegd dat hij aan hen geen kletspraatjes moest verkopen en vonden de eis uiteindelijk geen recht doen aan de ernst van de feiten.
Ze legden maandagmiddag twintig maanden celstraf op.

De verdachte zelf zei – twee weken geleden tijdens de zitting – niet zo veel.
Hij zat er maar wat ongemakkelijk bij.
De rechters zagen dat ook en merkten op: ‘U zit daar niet echt lekker. Zenuwachtig?’
De verdachte: ’t Is lichamelijk.’

Slachtoffers: ‘Ja ja, hij heeft altijd wel wat.’

De verdachte is Johnny (36).
Dertien jaar geleden had hij ook al wat.
Toen werd hij verdacht van de moord op de Groninger studente Anne de Ruijter de Wildt.
Hij verwierf met die verdenking enige landelijke bekendheid.
Zo wandelde hij voor de draaiende camera’s van Peter R. de Vries door het Leekster bos en zei tegen de misdaadverslaggever dat hij het echt niet had gedaan.

Dat had hij ook niet.
Johnny M. zat 43 dagen vast en mocht toen gaan in de weinig benijdenswaardige positie dat iedereen dacht dat hij loog, dat hij het toch had gedaan.
De kranten stonden er drie jaar lang zo nu en dan bol van, ook al omdat hij in de ogen van sommige journalisten hier en daar ook nog wat prostituees zou hebben vermoord.
Dat had hij ook niet gedaan.

Exact drie jaar na zijn aanhouding, werd de moordenaar van Anne de Ruijter de Wildt ontmaskerd en was Johnny eindelijk vrij van smet.

Die nare geschiedenis is hem niet in de koude kleren gaan zitten.
Tijdens de zitting kwam het even aan de orde.
Dat hij bijvoorbeeld nooit meer zijn naam kon gebruiken.
Dat hij zich daarom steeds anders moest noemen.
Dan vertelde hij bijvoorbeeld dat hij Jonnie de Mol heette.
Of John de Zanger.

In 1999 werd hij voor het eerst veroordeeld wegens oplichting.
Er zouden daarna nog vier veroordelingen volgen, exclusief die van vandaag.
In 2005 werd hem zelfs een tbs-maatregel opgelegd, eerst voorwaardelijk, maar later omgezet in eentje met dwang.
In april 2009 werd hij genezen verklaard.

Gezond en vrij zocht hij daarna, bijvoorbeeld via datingsites, contact met alleenstaande vrouwen.
Daar was hij goed in: soms woonde hij twee weken na de eerste chat al samen.
En dan had hij weer twee weken later de beschikking over benodigde bankgegevens van zijn geliefde.
Ook verkocht hij via Marktplaats.nl spullen van de vrouwen.
Hij pikte eens 200 euro uit de envelop – verjaardagsgeld – van een 12-jarig zoontje van een vrouw die dacht de ware gevonden te hebben.
Hij bestelde een keer van alles bij een cateraar in verband met het uitkomen van zijn nieuwe cd.
Of hij kocht samen een auto die zij dan eerst even betaalde.
Soms was hij directeur van een bedrijf.

Allemaal mogelijk, aldus de officier van justitie, dankzij zijn kletspraatjes.
Is dat zou, vroegen de rechters?
Johnny: ‘Weet niet.’
Of: ’n Beetje.’

De korte antwoorden hadden de rechters geïrriteerd.
Dan zeiden ze: ‘Kom nou, je was er toch zelf bij?’
Of: ‘Zit u nu hier te liegen of zat u bij de politie te liegen?’
En: ‘U denkt toch niet dat wij u geloven?’

Als het antwoord op een vraag helemaal uitblijft, kijken de rechters hem strak aan.
Een van hen: ‘Nou wat gaan we doen? Wie het langst kan kijken?’
En als hij een keer wel antwoord geeft, krijgt hij van de rechters te horen: ‘Het is niet gunstig dat u ook aan ons kletsverhalen gaat vertellen.’

Vandaag de dag zouden dit ook wat onhandige uitlatingen kunnen heten, maar de rechters in Groningen kwamen er mee weg.

Soms voelde Johnny nattigheid bij een nieuwe geliefde omdat die ook nattigheid begon te voelen. Bijvoorbeeld omdat ze hem hadden gegoogeld.
Als Johnny dat in de gaten kreeg, ging hij alvast op zoek naar een nieuwe gelukkige.
Zodra die was gevonden, verdween hij bij de eerste met de noorderzon.
De officier van justitie: ‘U hopte van vrouw naar vrouw.’

De rechters houden hem voor dat hij iemand is die niet kan ophouden met liegen.
Compulsief.
Dat staat in de oude rapporten.
Daarin staat ook dat er sprake is van een narcistische persoonlijkheidsstoornis.
De rechters: ‘U maakt zichzelf heel groot, maar kunt zomaar omvallen. U beschikt over een slecht zelfbeeld. Er is sprake van zelfinflatie en om dat te bedekken, gaat u grote verhalen vertellen, grote kletsverhalen.’

Aan het opstellen van nieuwe rapporten heeft hij niet willen meewerken.
Rechters: ‘U wilt dat niet?’
Johnny: ‘Nee.’
Rechters: ‘Een gemiste kans.’

De officier van justitie had het er aan het einde van de zitting allemaal nog een keertje goed ingewreven.
Ze zei dat de impact van zijn handelen op de slachtoffers heel groot is geweest, omdat hij misbruik heeft gemaakt van het vertrouwen dat ze in hem stelden.
Dat vertrouwen het smeermiddel is in het sociale verkeer.
Dat de slachtoffers zich ongelofelijk besodemietert voelen.
En dat je wel heel diep bent gezonken als je het verjaardagsgeld jat van een kind.
De officier van justitie: ‘En ik hou mijn hart vast voor de toekomst. Daarom eis ik een geheel onvoorwaardelijke gevangenisstraf van vijftien maanden.’

Daar maakten de rechters vanmiddag dus twintig van.
Dat verraste niet.
Want dat de rechters niet heel erg gecharmeerd waren van deze verdachte, was tijdens de zitting wel duidelijk geworden.

Rob Zijlstra

.

 

update – 10 januari 2017 – tros opgelicht
Johnny kan het niet laten. Met regelmaat krijg ik nog informatie over zijn handel en wandel binnen. Op maandagavond 10 januari 2017 was hij het middelpunt in een uitzending van >> Tros Opgelicht [link]

Kaalgeplukt

Er bestaan oplichters en oplichters.
Nina werd oplichtster omdat ze het niet meer zag zitten.
Franky werd oplichter omdat hij het juist wel zag zitten.

Beide stonden terecht in zittingszaal 14.
Dat wil zeggen, Nina zat er, maar Franky kwam niet opdagen.
Hij meldde kort voor aanvang aan zijn advocaat in de trein te zitten, tussen Den Bosch en Groningen.
Hij was om negen uur ’s ochtends vertrokken, maar is nooit aangekomen.

Eerst Nina.
Ze is 19 jaar, rechtenstudente met veel schulden en pech.
Ze had een telefoon gekocht op Marktplaats.nl.
Ze betaalde, maar de telefoon kwam nooit.
Het was die pech die haar op het idee bracht.
Ze dacht: ik doe dat ook een keertje, maak direct een klapper van duizend euro of zo en dan klaar.

Ze bood haar studieboeken op de marktplaats aan.
Zo’n vijftig mensen reageerden. Dertig van hen betaalden ook, variërend van enkele tientjes tot een paar honderd euro. De levering bleef uiteraard uit.

Nina zegt dat ze spijt heeft en als de strafzitting twintig minuten gaande is, begint ze te huilen. Vrouwelijke verdachten zijn in zittingszaal 14 zeer in de minderheid, maar als ze er zitten, dan huilen ze ook.

Nina incasseerde 4.702,60 euro.

Rechters: ‘Heeft u met dat geld gedaan?’
Nina: ‘Wat boodschappen. De rest ben ik kwijtgeraakt.’
Rechters: ‘Dat is wel een beetje gek.’
Nina: ‘Het is echt waar.’

Ze zegt dat ze heeft overwogen een lening af te sluiten om de gedupeerden terug te betalen.
Dat wil ze graag, want haar naam duikt nu overal op op het internet in relatie tot oplichting.
Daar hebben vooral haar broertjes last van.
Die zijn ook bedreigd, zegt ze.

De officier van justitie vindt dat Nina berekenend te werk ging.
Aan klanten uit het zuiden van het land vertelde ze dat ze in het Noorden woonde. Kopers uit het Noorden liet ze denken dat ze in Vlissingen woonde.
Zo wilde ze voorkomen dat gedupeerden bij haar op de stoep gingen staan.

De officier zegt dat ze wel zeven maanden gevangenisstraf kan eisen, maar dat het beter is te voorkomen dat Nina weer de fout in gaat.
Daarom eist ze naast een werkstraf van 150 uur toezicht door de reclassering. Als stok achter de deur krijgt ze vier maanden voorwaardelijke celstraf mee.

Dan Franky.
De officier van justitie heeft nare gevoelens.
Zij gelooft niet dat Franky echt in de trein zit.
Ze zegt ook dat ze graag gevangenisstraf had geëist, maar ze dat met pijn in het hart niet doet.
Omdat ze te weinig bewijs is tegengekomen in haar eigen strafdossier.

Franky, ontsnapt uit de gevangenis in Tilburg en gezocht in Amsterdam, belandde begin vorig jaar in de binnenstad van Groningen en ging naar de kapper.
Prompt werden hij en de kapster verliefd en mocht hij haar auto lenen.
En haar scooter, haar rubberboot en de creditcard van haar zakelijke rekening.

Franky vertelde dat hij behalve advocaat was, ook gehandicapte kinderen hielp en dat hij een tante had in Indonesië die daar een hotel runde maar nu dood was. En dat hij dus naar Indonesië moest om het hotel te verkopen. En terwijl de kapster knipte en niks in de gaten had, ging hij met vrienden naar New York en later met haar BMW-auto en creditcard naar Spanje en Marokko.

Na vier maanden stopte de kapster met knippen en deed aangifte.
Franky werd met 4000 euro aan contacten op zak in de BMW gearresteerd.
Hij gaf toe dat hij de scooter had verkocht aan een kennis, voor 2000 euro.

De oplichting en diefstal zijn hartstikke moeilijk te bewijzen, zegt de officier van justitie verdrietig.
Ze zegt er hooguit een verduistering van te kunnen maken en dan alleen betreffende de auto en de scooter.
Er is wel een aangifte, maar er is geen steunbewijs.
En vermoedens dat Franky geen eerlijke man is, tellen niet, zegt de officier.
Ze zegt dat ze niet verder komt dan een werkstraf te eisen van 100 uur met twee voorwaardelijke celmaanden, ook al omdat Franky sinds zijn achttiende – hij is nu 31 jaar – crimineel actief is.

De kapster is kaalgeplukt.
Ze heeft uitgerekend dat ze in de vier maanden dat de romance duurde 27.000 euro is kwijtgeraakt.
Dat geld wil ze terug, maar nu de officier vooral vrijspraak heeft gevorderd, is de kans dat ze dat bedrag terugkrijgt, klein.
De auto heeft ze wel teruggekregen, maar haar scooter is nu van iemand anders.
Omdat Franky de scooter voor een redelijke 2000 euro verkocht, mag de koper zich de rechtmatige eigenaar noemen.

Sneu voor de kapster, maar het is nu even niet anders. Nog meer sneu is, zegt de aanklaagster, dat die 4000 euro die bij de aanhouding van Franky in beslag is genomen, aan hem moet worden teruggegeven.
Ook hier tellen vermoedens niet.

De advocaat, helemaal met de trein uit Dordrecht, maakt zich vrolijk en doet aan grapjes waar in de rechtszaal niemand om moet lachen.
Integendeel.
De advocaat zegt van ‘ach, wie doet zich aan het begin van een relatie nou niet wat beter voor dan hij is? Met de gedachte: dan zien we na de bruiloft wel verder?’
Hij zegt dat het heel goed gaat met Franky in Den Bosch.

De kaalgeplukte kapster moet nu extra knippen.
De bewijsarme officier van justitie koestert enige hoop: ‘Misschien komen we hem hier nog een keertje tegen.’

Rob Zijlstra

.
UPDATE – 8 april 2010 – uitspraken
Nina is veroordeeld tot een taakstraf van 240 uur (eis 150) en een voorwaardelijke gevangenisstraf van 4 maanden. Drie gedupeerden moet zijn schadeloos stellen en aan de Staat der Nederlanden moet Nina 3954,15 euro (ontneming) betalen.
Franky met wie het goed gaat, heeft nog meer pech. De rechtbank gaat aanzienlijk verder dan de officier van justitie dat deed: niks werkstraf, maar 6 maanden zitten in de gevangenis. Aan de kapster moet hij 7.500 euro betalen.

Spaanse huisjes – uitspraak

De rechtbank doet om 1300 uur uitspraak in de zaak van van de Spaanse huisjesoplichter. De man verhuurde via het internet de mooiste vakantiehuizen in Spanje, incasseerde (meer dan een half miljoen euro) aan aanbetalingen waarna de huurders – vaak al ter plaatste –  ontdekten dat het gehuurde huisje helemaal niet bestond.

Er zijn 550 mensen uit Nederland en België die aangifte hebben gedaan.

Justitie eiste twee weken geleden een gevangenisstraf van 4 jaar.

UPDATE – uitspraak
De man is veroordeeld tot 5 jaar celstraf wegens oplichting en witwassen. De straf is een jaar langer dan het openbaar ministerie had geeist. Met het witwassen wordt bedoeld dat B. van het geld – dat hij op criminele wijze had gekregen – royaal heeft geleefd.

Advocaat Fred Kappelhof heeft aangekondigd hoger beroep in te stellen bij het gerechtshof in Leeuwarden. Hij is het vooral niet eens met de bewezenverklaring ten aanzien van het witwassen.

>> het rechtbankverslag

HET VONNIS

Doodlopende straat

Hoe ziet u uw toekomst, vragen de rechters aan de man die wordt verdacht sluw te zijn geweest.
Peter denkt even na en zegt dan: ‘Moeilijke vraag. Ik kan me daar op dit moment geen voorstelling van maken.’

Later vragen de rechters het nog een keer, maar dan in ietwat andere bewoordingen.
Ze vragen of het misschien zo is dat hij het geld veilig heeft opgeborgen om er straks, in de toekomst, van te gaan genieten.
In de vraag ligt een vermoeden besloten.
Het antwoord van Peter (zonder nadenken): ‘Geen commentaar.’

Op 4 juli vorig jaar was bij de politie in Groningen een verontruste melding binnengekomen.
Een gezin op vakantie was in Spanje gearriveerd en had op de stoep van het mooie huis gestaan dat ze voor twee weken hadden gehuurd.
Maar er woonden mensen in dat huis, gewone Spanjaarden die hadden gezegd dat hun huis geen vakantiehuis is, maar een huis om in te wonen.

Op diezelfde dag volgden nog een paar van dit soort telefoontjes en toen de kwestie niet heel veel later in de publiciteit kwam, was er geen houden meer aan.

Uiteindelijk meldden zich 398 Nederlandse en 150 Belgische gezinnen die na een lange autorit – met bijbehorend kindergeblèr op de achterbank – in Spanje voor dichte deuren hadden gestaan.
Of voor een braakliggend stuk grond waar helemaal geen huis met zwembad op stond.
Of een vakantiehuisje troffen dat al was verhuurd.

Allemaal hadden ze hun vakantiehuis gehuurd bij VilaSpanjehuren.nl, bij Peter uit Groningen.
Het zou hem 519.000 euro hebben opgeleverd.
Geld dat spoorloos is en waarvan de rechters dus wilden weten of hij het veilig had opgeborgen voor later.

Na al die telefoontjes was de politie een onderzoek begonnen wat er in resulteerde dat Peter op 15 oktober in een appartement in Spanje werd gearresteerd.
Hij had de politieauto wel gezien in de doodlopende straat van zijn appartement en wist toen: het is over en uit.
Zegt: ‘Ik had er ook genoeg van.’

Peter besluit na zijn aanhouding niks te zeggen, maar zich te beroepen op zijn zwijgrecht.

Toen het bij de politie telefoontjes regende, had Peter zijn twee koffers al gepakt. Hij wist dat het rond 4 juli fout zou lopen, omdat de verhuur van al die verzonnen vakantiewoningen vanaf dat moment zou ingaan.
Hij had zijn zus gebeld en haar vertelt dat hij mensen had benadeeld.
Hij zei: ‘Google mij en dan zie je het wel. Wat je dan kunt lezen, klopt wel zo ongeveer.’
Zus vertelde later aan de politie dat haar broer een man is van grootspraak en geldproblemen.
De moeder zou daar aan toevoegen dat haar zoon een gladde prater is.

Op zijn verzoek brengt een kennis hem en zijn twee koffers met daarin 50.000 euro, via Arnhem naar Spanje.
In Arnhem pint hij nog even 9.000 euro van zijn ING-rekeningen.
Dan verdwijnt hij spoorloos.

Het is een masseuse uit Utrecht die de politie maanden later op het juiste spoor zet. Omdat zij aan Peter kon worden gelinkt, was zij in beeld als verdachte en werd haar telefoon getapt.
Peter zegt tegen de rechters dat hij een zakelijke relatie met de vrouw had.
Als hij de nacht bij haar doorbracht, betaalde hij daar 1000 euro voor.

Als de vrouw met dochtertje half oktober naar Spanje rijdt, wordt zij tot in de doodlopende straat gevolgd door de politie.

De rechters vragen wat hij er nu van vindt?
Peter: ‘Je ontneemt mensen iets waar ze naar hebben uitgekeken.’

In Roemenië had hij software gekocht waarmee hij een professioneel ogende website in elkaar knutselde. Hij had eens een paar informaticadiploma’s gehaald, dus knutselen kon hij wel.
De foto’s van de mooiste huisjes plukte hij van internet, van het Spaanse Funda bijvoorbeeld.
Wie hem belde, werd keurig en correct te woord gestaan.
Wie de eerste aanbetaling deed, ontving per post aanvullende informatie, inclusief het telefoonnummer van Martin Vidal, de zogenaamde contactpersoon ter plaatse.

Hoe, willen de rechters weten, ontstond het idee?
Peter vertelt dat hij een bedrijfje had gehad in planken.
Maas Parket.
Dat was op een fiasco uitgedraaid en wel zo dat hij na werd gezeten door twintig tot dertig schuldeisers.
Zo ontstond het idee, begin 2009.
In maart kwam het eerste vakantiegeld binnen.

Rechters: ‘U hebt het zorgvuldig voorbereid.’
Peter: ‘Ja.’
Rechters: ‘Met anderen?’
Peter: ‘Helemaal alleen.’

Als de rechters vragen stellen over het geld, wat er met het geld is gebeurd, beroept Peter zich op het zwijgrecht.
Het zegt wel te hopen dat hij zijn leven over twee, drie jaar weer kan oppakken.
Rechters: ‘U hebt een celstraf ingecalculeerd?’
Peter: ‘…’

Hij laat zich nog ontvallen dat Google de lachende derde is.
Hij adverteerde met Google-ads.
‘Ik betaalde één tot anderhalve euro per klik.’
Hij denkt zeker 100.000 euro aan Google te hebben betaald.

De advocaat zegt dat het allemaal heel vervelend is, vervelend voor iedereen.
Maar dat de schade is te overzien.
De gedupeerden zijn hun geld kwijt, maar hebben geen blijvende schade.
Ze hebben een vervelende ervaring gekocht.

De officier van justitie zegt dat er sprake is van financieel leed en emotionele schade.
Dat mensen vertrouwen in het handelsverkeer moeten hebben en dat dat vertrouwen is geschonden.
En dat ze vindt dat verdachte op zitting een berekende indruk maakt.

Ze eist een gevangenisstraf van vier jaar.

Rob Zijlstra

update – geld
Het bedrag van 519.000 euro heeft betrekking op de Nederlandse gedupeerden. De 150 Belgische aangiften zijn hier niet in verwerkt. Bij de aangekondigde ontnemingsvordering wordt de buit uit België wel meegeteld.

.

UPDATE – 18 februari 2010 – uitspraak
De rechtbank heeft Peter veroordeeld tot 5 jaar celstraf, een jaar meer dus dan de eis, wegens oplichting en witwassen. De rechtbank neemt het hem extra kwalijk dat hij niet wil zeggen waar (een groot deel van) het geld is dat hij met zijn praktijken heeft buitgemaakt.

UPDATE – 19 augustus 2011 – uitspraak hoger beroep
Peter is ook in hoger beroep veroordeeld tot een gevangenisstraf van 5 jaar. Het arrest (uitspraak) van het gerechtshof staat hier
.
UPDATE – januari 2012 – ontneming
Het openbaar ministerie probeert in een ontnemingsprocedure het geld te innen dat Peter met zijn praktijken heeft verdiend. Het gaat om ruim een half miljoen euro. In mei 2012 wordt uitspraak in deze verwacht.

zie ook:  Google spint garen bij fraude

 

.

 

Vakantiehuisjes

De rechtbank van Groningen buigt zich vandaag over een bijzondere zaak.

Terecht staat een man – al dan niet terecht – die vakantiehuisjes verhuurde die niet bestonden. Er zijn honderden aangiftes over deze zaak bij de politie binnengekomen.

De verdachte is een 41-jarige man uit Groningen.

update – eis – 10.40 uur

Het openbaar ministerie heeft zojuist (1035 uur) 4 jaar celstraf geeist. Er zijn 550 gedupeerden die een buit bijeenbrachten van 519.000 euro.

r.z.

>> het rechtbankverslag


De Babbelaar

de babbelaar

Buiten de rechtszaal, op de gang, werd al gezegd dat het hem he-le-maal niets uitmaakt.
Binnen, in de zittingszaal, zegt François dat hij het heeft gedaan.
Punt.
En dat wie zich brandt op de blaren moeten zitten.
‘Ik beken alles. Dus geef me straf. Klaar.’

De officier van justitie eist drie jaar gevangenisstraf.

François wordt er niet warm of koud van.
Zijn advocaat zegt: ‘Daar had hij rekening mee gehouden.’

Rare kwibus.
Bij de politie hadden ze hem een bijnaam gegegeven vanwege de praatjes: De Babbelaar.
Maar in de rechtszaal beroept hij zich op zijn zwijgrecht als het gaat over zijn misdaden.
Hij zegt er geen zin in te hebben, om er over te praten.

Zeventien mensen hebben aangifte tegen hem gedaan.
Zeventien vrouwen.
Ditmaal, want François is al veel vaker veroordeeld.
Altijd wegens oplichting.
Sinds 1986 heeft hij – hij is 44 – al vele jaren in de gevangenis doorgebracht.

De rechters opperen dat het misschien geen verstandige houding is om nu niet te babbelen.
François haalt de schouders op en lijkt daarmee te willen aangeven: ’t is zoals het is.

Tussen 22 juli en 12 oktober vorig jaar belde hij aan bij deuren.
Dan vertelde hij dat hij een goede kennis was van een buurtgenoot, dat die niet thuis was en of hij even mocht bellen.
Meestal mocht dat, want François oogt als een keurige man.
Aan de telefoon deed hij dan net alsof.
Dan zei hij even later tegen de bewoonster dat hij er naar toe moest, naar ergens, maar dat hij geen geld had voor de trein.
Of hij, goede kennis van de buurtgenoot immers, misschien wat geld kon lenen.
Zo babbelde hij veertig, vijftig tot 170 euro’s per keer bijeen.

Alle slachtoffers zijn oudere vrouwen.
De oudste is van 1919.
De jongste van 1942.
Mensen, zo zei de officier van justitie, die nog zijn opgegroeid met het idee dat wie goed doet, goed ontmoet.
De officier: ‘Meneer heeft zijn slachtoffers laten zien dat die tijd voorbij is. Dat nu geldt dat wie goed doet, wordt beboet’.

Zegt ook dat meneer de verdachte geen idee heeft hoeveel leed hij zijn kwetsbare slachtoffers heeft aangedaan. En dat hij daar in zijn strafeis rekening mee heeft gehouden.

Behalve dat hij geld maakte met zijn mooie babbels, pikte hij ook uit de woningen.
In Winschoten nam hij bijvoorbeeld een kistje mee met daarin gouden sieraden, horloges, enveloppen met pincodes, bankpasjes, tien gouden tientjes en 2000 euro aan contanten.

François was niet alleen actief in Winschoten, maar ook in Uithuizermeeden, Warffum, Baflo, Middelstum en Harlingen.
Zijn laatste veroordeling kreeg de in Limburg geboren babbelaar in Middelburg, Zeeland.

De rechters vragen waarom hij dan niks wil zeggen?
Rechters: ‘Of komen we u dan te na?’
François zucht, verveeld: ‘Ik heb al zo vaak verteld wie ik ben, maar er wordt toch niet naar mij geluisterd. Ik word niet serieus genomen en ik vertrouw niemand meer.’

Hij werd al eens behandeld, wat tot niets leidde omdat hij de behandelkliniek vroegtijdig verliet.
Zegt: ‘Ja logisch, ik zat daar binnen met twee kinderverkrachters. Met mensen die, vind ik, voor eeuwig moeten worden opgesloten. Als ik in behandeling moet met kinderverkrachters, ga ik niet in behandeling. Klaar.’

De officier van justitie: ‘Hij moet van de straat.’
De reclassering schreef aan rechtbank dat het misschien nooit meer goed komt met François.

De advocaat zegt dat hij er ook niet veel aan kan veranderen.
Dat François nergens meer in gelooft, dat hij teleurgesteld is in het leven.
En dat hij, cliënt, van mening is dat het ook niet anders zal worden.
Maar dat het niet zo is dat hij bewust oudere vrouwen opzocht.
Dat alle zeventien slachtoffers 66-plussers zijn, is vast toeval, probeert de advocaat.

De Babbelaar zwijgt als de rechter vragen of hij nog iets te zeggen heeft.
Nee? Punt!
Parmantig verlaat hij vervolgens de rechtszaal.

Rob Zijlstra

>> politie zoekt babbelaar


UPDATE – 15 februari 2010 – uitspraak
De rechtbank heeft De Babbelaar conform de eis veroordeeld: 3 jaar celstraf.

Echtgenote

foto: corne sparidaens/dvhn

Hij zit in het verdachtenbankje, verbeten te schrijven.
De strafzaak moet dan nog beginnen.
Een meter achter hem zit zijn echtgenote.
Zij kijkt triest voor zich uit.

Bert (50) zit daar omdat het openbaar ministerie denkt dat hij de boel heeft belazerd.
En dat heeft hij ook.
Hij zegt het zelf.
Zegt: ‘Ik heb het gedaan. Het is helemaal terecht dat ik hier zit.’

Bert werkte op de afdeling integrale klantenafhandeling van de Informatie Beheer Groep (IBG) in Groningen. Tussen februari 2005 en halverwege 2007 liet hij computers geld overmaken naar een fictief persoon. Het bijbehorende bankrekeningnummer was echt. Dat was van hem. Hij wist de computers ook zo te manipuleren dat een controle er geen vat op zou krijgen.

Het leverde Bert al met al zo’n 45.000 euro op.
Tijdelijk, want het werd toch ontdekt.
In oktober 2007 kreeg Bert zijn ontslag.

Tegenover de rechters zit ook een manspersoon met een advocaat.
Hij is de IBG en samen met de jurist willen ze geld van Bert zien: 92.000 euro
Op de publieke tribune zitten nog meer IBG-mensen.

Dit is de setting als de rechters zittingszaal 14 betreden.
De voorzitter van de rechtbank ziet het direct: er ontbreekt iemand in de zaal.
Bert heeft geen advocaat.
Of dat wel zo verstandig is, willen de rechters van hem weten.

Bert zegt dan dus: ‘Ik heb het gedaan. Het is helemaal terecht dat ik hier zit. Dus, edelachtbare…’
Al eens eerdere antwoordde een verdachte op precies dezelfde vraag: ‘Ik heb het niet gedaan. En als je het niet gedaan hebt, kun je je ook niet verdedigen.’
Bert voegt er nog aan toe dat hij gezien zijn huidige financiële positie een advocaat ook niet kan betalen.

De rechters twijfelen, zeggen dat wie niet kan betalen een beroep kan doen op rechtsbijstand..
Rechters moeten niet alleen oordelen (en veroordelen), maar ze moeten ook de belangen van een verdachte in de gaten houden. Ze moeten er op toezien dat een verdachte een eerlijk proces krijgt.

De rechters zeggen dat ze zich zullen terugtreken voor nader beraad.
Bert knikt en schrijft weer lustig verder.
Zijn echtgenote kijkt nog altijd triest.

Na een kwartier betreden de rechters voor de tweede keer de zittingszaal.
Ze zeggen dat Bert er misschien toch verstandig aan doet een advocaat te zoeken.
Ik zie hoe de echtgenote met haar hoofd begint te knikken.
Rechters: ‘Als u dat wilt, zullen we de zaak aanhouden om u in de gelegenheid te stellen. Blijft u bij uw standpunt, dan gaan we beginnen.’

Bert: ‘Mag ik even overleggen met mijn echtgenote?’
Zij knikt nog steeds.
Hij draait zich om, een ogenblik, een halve seconde.
En zegt dan: ‘Ik wil wel een advocaat.’
Rechters: ‘Dan zullen we de zaak aanhouden.’

Ik weet het niet, maar iets zegt me dat Bert veel eerder naar zijn echtgenote had moeten luisteren.
Misschien al in 2005.

Rob Zijlstra

Opgepimpt

Groningers lijken zich nauwelijks schuldig te maken aan fraude.
Het is onwaarschijnlijk, maar in de rechtszaal is dit graaimisdrijf een zeldzaamheid.
Er gaan maanden voorbij zonder fraudeurs.

Misschien loont het wel.

Maar deze week stonden er zomaar ineens twee verdachten terecht die zich volgens het openbaar ministerie schuldig hebben gemaakt aan bijstandsfraude. Omdat de kwestie werd voorgelegd aan de meervoudige strafkamer, met drie rechters, zou het wel eens om een heel omvangrijke zaak kunnen gaan.

Volgens justitie heeft heer Baran, 60 jaar, de Staat der Nederlanden tussen oktober 2000 en januari 2006 getild.
Mevrouw Asli, 59 jaar en partner, zou ’s lands staatskas hebben getild tussen januari 2000 en september 2008.

Het echtpaar is geboren in het Turkse Gaziantep, maar woont in een gewone straat in Hoogezand. Ze hebben hier altijd gewerkt, maar kwakkelen nu en zijn ongeschikt voor arbeid.
Zij hoeft daarom niet meer te solliciteren.
Hij ontvangt een aanvullende uitkering.

Ze hadden, zeggen ze, naar eer en geweten de formulieren ingevuld.
Maar toen werd er anoniem geklikt en kwam de sociaal rechercheur van Hoogezand in actie.
Er volgde een onderzoek waarbij ook de Nederlandse ambassade in Ankara werd ingeschakeld.
Een ambassademedewerker deed het onderzoek ter plaatse, in Turkije.

De heer Baran, zo berichtte de ambassade, bezit in zijn geboorteland negen appartementen, drie werkplaatsen waarin twee meubelzaken zijn gehuisvest, vier percelen bouwgrond en drie bunders landbouwgrond.
Mevrouw Asli heeft 20.000 vierkante meter Turkse grond.
Vier voetbalvelden droge rotsgrond.
Mussen die daar neerstrijken vallen er vanwege de zinderende hitte dood om.

Nee. Ze hadden het niet verteld, maar verzwegen, toen ze negen jaar geleden in Hoogezand de formulieren van de sociale dienst invulden.
Bezit, ook buitenlands bezit, is eigen vermogen en dus hadden ze bij vraag 23 van het bijstandsformulier ‘ja’ moeten invullen.
Ze kruisten ‘nee’ aan.

Ook wie iets verzwijgt, maakt zich schuldig aan valsheid in geschrifte.

De zitting duurt heel de ochtend.
Het echtpaar vertelt dat de bezittingen misschien wel op hun namen staan, maar dat ze de onroerende goederen en gronden niet echt bezitten.
Het is van hun vaders die daar wonen.
Ze krijgen het pas echt, als hun vaders komen te overlijden.
Zo gaat dat in Turkije.

De heer Baran, zegt, zegt de tolk, dat hij er ook geen inkomsten uit heeft verkregen, geen cent. Huurpenningen gaan gewoon en zoals altijd naar zijn vader die al op leeftijd is.

De rechters, opvallend streng van toon: ‘Het niet weten is geen omstandigheid dat het u niet kan worden aangerekend.’

Meneer Baran: ‘Ik voel mij niet schuldig. Ik heb mij nooit eigenaar gevoeld.’
Mevrouw Asli moet nu huilen.
Ze krijgt van de altijd alerte en toegesnelde parketwachters papieren zakdoekjes.

De officier van justitie had gegoogeld en zo ontdekt dat Atatürk (1881-1938), de grondlegger van het moderne Turkije, in 1926 de grondwet had veranderd.
Zo had hij het gewoonterecht (‘Waarom is dat jouw huis? Nou gewoon, omdat het altijd al mijn huis was’) vervangen door burgerrecht naar Zwitsers model.
De officier van justitie wil maar zeggen dat de wetgeving in Turkije niet erg afwijkt van wat in Nederland gewoon is.
En dus dat stevige straffen hier op z’n plaats zijn.

Hoeveel heeft hunnie ons wel niet gekost, zou de vreselijkste Wilders nu willen weten.

De schade die de heer Baran over al die jaren heeft aangericht, bedraagt 6.000 euro. Eigenlijk 17.000, maar hij betaalt elf jaar lang maandelijks 80 euro terug.
Het toekomstige bezit van mevrouw Asli is gewaardeerd op 6.499 euro.
Omdat zij dit valselijk heeft verzwegen, telt voor haar de vrijstelling van 5.000 euro niet. Nu moet ze het volle pond aan Hoogezand terugbetalen: 137.000 euro.
Zo gaat dat in Nederland.

De officier van justitie zegt dat hij gezien het bedrag van 137.000 euro de richtlijnen zou moeten volgen.
Een gevangenisstraf voor mevrouw is dan gepast.
Maar hij eist dat niet.

Het echtpaar mag hun misdaad samen goedmaken door elk 180 uur te gaan werken voor het nut. De reclassering zal bij het vinden van iets nuttigs, zegt de aanklager, wel rekening houden met hun kwakkelende lichamen.

Naast de taakstraf krijgen de heer en mevrouw als het aan de aanklager ligt zes maanden voorwaardelijke gevangenisstraf, uit te zitten als ze binnen twee jaar weer vals mochten worden.

Aan de officier van justitie vraag ik na afloop opheldering.
Er staan hoogst zelden bijstandsfraudeurs terecht bij de meervoudige strafkamer.
En dan is er een keer een fraudezaak, is die nauwelijks omvangrijk.

Tja, zegt de officier van justitie.

Ik weet wel beter.

De politie levert door omstandigheden al maanden minder strafbare zaken aan dan was afgesproken. Logisch gevolg is dat de strafsector van de rechtbank minder zaken krijgt voorgelegd ter be- en veroordeling.

De rechtbank wordt afgerekend, financieel gezien dan, op het aantal gewezen vonnissen (uitspraken).
Een vonnis van de meervoudige strafkamer levert meer op dan een uitspraak van de eenvoudige politierechter.
Om de budgetten bij minder zaken toch op peil te houden, worden politierechterzaken doorgeschoven naar zittingszaal 14, naar de meervoudige strafkamer.

Creatief management.
In de wandelgangen van het gerechtsgebouw heet het dat eenvoudige strafzaken worden opgepimpt.

Riekt dit niet een beetje naar fraude?
Neen, klinkt het dan door de gangen.
Door ook eenvoudige strafzaken voor te leggen aan de meervoudige strafkamer, aan drie rechters, wordt de kwaliteit van de strafrechtspraak beter.

De crisis is echt overal.

Rob Zijlstra

UPDATE – 1 oktober 2009 – uitspraken
De rechtbank heeft het openbaar ministerie (de officier van justitie) niet–ontvankelijk verklaard in de vervolging van de heer Baran.
De rechtbank is van mening dat justitie het recht Baran te vervolgen heeft verspeeld.

Dit omdat de vervolging in strijd is met de ‘Aanwijzing sociale zekerheidsfraude’. Het bedrag dat Baran door middel van de vermeende fraude aan de staatskas heeft onttrokken – nog geen 6000 euro – is te laag voor een strafrechtelijke afdoening.
Volgens de aanwijzing moet dit worden afgehandeld door de bestuursrechter.

Zijn partner Asli is wel veroordeeld wegens valsheid in geschrifte tot een taakstraf van 180 uur en drie maanden voorwaardelijke celstraf . Zij valt ‘buiten’ de aanwijzing.

Twee weken geleden stelde ik mede naar aanleiding van deze zitting dat er strafzaken van eenvoudige aard uit financiële overwegingen worden doorgeschoven naar de meervoudige strafkamer. Op grond van dit artikel zijn in de Tweede Kamer door de PvdA-fractie Kamervragen gesteld aan de minister van justitie.

Dikke Deugnieten

foto: marcel jurien de jong

foto: marcel jurien de jong

Soms lijkt het wel of crimineel Groningen uitsluitend met ontucht en kinderporno bezig is.
Zoveel van die rotzaken zijn er.

Vandaag ook weer eentje.

De ontuchtman van deze keer had voor zichzelf een goeie bedacht: ja, het was allemaal gebeurd, maar wel terwijl hij smoordronken aan het slaapwandelen was. Toen hij wakker schrok, vond hij zichzelf op de knieën aan het bed van een meisje van 7 jaar, zijn hand onder de dekens, onder haar pyjama, strelend op haar buik.
Hij had het op het internet opgezocht, van dat slaapwandelen.
Hij kon er niks aan doen.

Het lijkt soms zo, maar het is natuurlijk niet zo.
Ik zou crimineel Groningen ook ernstig tekort doen door hen af te schilderen als allemaal zedendelinquenten.

Er zijn ook nog oplichters.
Vandaag, pure verwennerij, zelfs drie in zittingszaal 14.
Er waren twee aanwezig.

Babs (43) – ze zag er wat pips uit – had samen met haar man de boel geflest.
Haar man, Gurke (50), had net gedaan alsof hij sales-manager was bij HK Media, een bedrijf uit Tolbert dat niet bestond.

Gurke was er niet.
Hij kon het emotioneel niet aan, zei zijn advocaat tegen de rechters.
Het is niet zo, nu hij er niet is, dat hij zich drukt. Hij schaamt zich vreselijk.

Baps heeft haar handen in de mouwen van haar zwarte shirt weggestopt en drukt de uiteinden tegen haar ogen aan.
Vrouwen huilen bijna altijd in het verdachtenbankje.
Ze zegt dat ze het eigenlijk allemaal niet weet.
Haar man regelde de financiën.
Zij had wel eens wat gezien, gelezen en ja, ook wel eens haar handtekening gezet.

Haar advocaat: ‘Zo zijn vrouwen. Mannen doen de financiën, vrouwen hebben daar vaak geen benul van.’
De advocaat zegt dat te weten omdat hij ook veel echtscheidingen doet.
Bovendien, bij hem thuis is het qua financiën niet anders.

Met een handig vervalste werkgeversverklaring en een verzonnen loonstrookje ging Gurke naar de ABNAmro.
De bank toeterde: ‘Dag sales-manager, hier heb je alvast 549.000 euro en als je nog meer wilt, dan horen wij dat graag.’
Gurke wilde inderdaad graag meer, en haalde later nog eens 70.000 euro op.

Dit speelde zich af in 2006; de banken waren toen zo.

Met het geld kochten ze hun veel te grote huis.
Baps had geen benul.
Ze verkochten wel eens een paard en Gurke deed video’s en bruidsparen.
Zij dacht dat je dan zo duur in de kop van Noord-Drenthe kon wonen.

Het ging natuurlijk mis.
Nu moeten ze het allemaal terugbetalen, met kosten en rente.
Het dure huis is met veel verlies verkocht.

Pipse Babs is terug op aarde en woont met haar drie kinderen weer in een gewoon huisje in een rijtje, ergens in een dorpje in het westen van Noord-Groningen.
De officier eist tegen haar een werkstraf van 180 uur en drie maanden voorwaardelijke celstraf.
Ze is niet de hoofddader, zegt de officier van justitie, maar ze had wel wat kritischer mogen zijn tegen die man van d’r.

Tegen die man van d’r eist de officier vijftien maanden gevangenisstraf, waarvan vijf voorwaardelijk.
De advocaat zegt dat een werkstraf beter is en verzekert de rechters dat zijn cliënt heus naar Nederland zal komen om die werkstraf uit te voeren.

Gurke zit namelijk niet in dat huisje in en rijtje.
Hij zit met zijn berouw en emoties in Italië.
Op Sardinië, in een huis aan de Via del Mare, met uitzicht op zee.

De derde oplichter van de dag had een stopwoordje: ‘Heeleenvoudig.’
Hij was makelaar.
Voor een klant verkocht hij in stukjes een melkquota van 622.000 kilo met een waarde van 850.000 euro.
Op een gegeven moment stond er op zijn derdenrekening nog 300.000 euro.
Dat moest naar de veehouder.
Maar dat gebeurde heeleenvoudig niet.

Het geld ging naar de Investment-BV van de makelaar en die BV was de eigenaar van een landbouwbedrijf in wording in de Oekraïne.

Het geld ging er heen als investering.
Met medeweten van de melkveehouder, beweerde de makelaar aanvankelijk.
‘Nee, niets op papier, we kennen elkaar al jaren.’
Maar in de rechtszaal erkende de makelaar dat hij niet alles eerlijk had verteld en dat je het ook wel ‘als je het zo bekijkt’ verduistering zou kunnen noemen.
Heel eenvoudig kwam het er niet uit.

Oekraïne mislukte, het geïnvesteerde geld was onder meer als zaaigoed de grond in gegaan. Daar verdroogde het.

De makelaar had nog een boerenklant en kon op een voor hem goed moment ook even beschikken ook over diens geld. Snel betaalde de makelaar met dat geld deels de boze melkveehouder terug.
Er resteert nu nog 183.000 euro.

De makelaar zijn huis staat nu heeleenvoudig te koop en dat moet als het in deze crisis even kan 280.000 opleveren. Minus de hypotheek van een ton, zal het allemaal niet goed komen, maar wel beter dan nu.

De officier van justitie zegt dat dit alles zich lang geleden afspeelde.
In 2005.
Dat hij dus rekening zal houden met het tijdverloop en de onzekerheid waarin de inmiddels ex-makelaar al die tijd heeft geleefd.
Dat deze kwestie nogal wat civielrechtelijke kanten heeft.
Dat je dan in het strafrecht altijd een beetje terughoudend moet zijn, dat is beleid.

De officier eist een werkstraf van 120 uur.

De melkveehouder ontploft.
Schreeuwt dat de makelaar een grote leugenaar is, een Dikke Deugniet.
Dit laatste klinkt vriendelijker dan de woeste boer het bedoelt.
Onder begeleiding van de politie verlaat de makelaar via een achterdeur heeleenvoudig het gerechtsgebouw.

Fluitend naar zijn geld keert even later ook de boer huiswaarts.

Rob Zijlstra

 

UPDATE – 23 juli 2009 – uitspraken
Babs is veroordeeld wegens witwassen en moet een werkstraf ondergaan van 100 uur.
Gurke moet zitten wegens oplichting en valsheid is geschrifte: 10 maanden waarvan 4 voorwaardelijk. Daarnaast moet hij schade vergoeden ten bedrage van 5396 euro.
De makelaar moet werken omdat hij zich uit hoofde van zijn beroep schuldig heeft gemaakt aan verduistering: 180 uur.