De verschrikkelijke multitasker

De 45-jarige Adrie zit in de informatie- en communicatietechnologie, is getrouwd, vader van een aanstaande puber en voor zijn eigen woning staat een glimmende Volvo waarmee hij tot voor kort dagelijks op en neer reed naar zijn knetterdrukke baan. Hij heeft normale handen, geen klauwen die je misschien zult verwachten. En uit zijn mond komen geen walmende gassen vol zwavel en zuur. Hij heeft geen bloeddoorlopen ogen en ook geen staart. Nee, Adrie oogt als een man van wie er veel zijn: doodgewoon.

U hoeft dit verhaal niet te lezen.

Hij had een keer zomaar een akelig plan. Hij zou van haar een soort bibliotheek kunnen maken. Mannen legden dan 250 euro per maand in en dan mochten ze twee keer in de vier weken een uur met haar doen wat ze wilden. Elk uur extra, 200 euro. Met vijftig leden, zei hij tegen haar, verdienen we dan veel geld.

Het bleef bij een bizar plan. Er zijn wel aanwijzingen dat hij haar uitleende in ruil voor geld, maar heel concreet werd dat niet. Zijn beloning was van een heel andere orde: hij kreeg de filmpjes die zij moest maken.

Om goede filmpjes te maken had hij haar naar de Action gestuurd, daar kon je goedkope statieven krijgen. Handig zo’n statief, want dan had ze de handen vrij. De opname die ze had gemaakt in het bos was bijzonder goed geslaagd. Goed te zien was, hoe ze, vastgebonden aan een boom, werd geslagen en wreed werd verkracht. De man aan wie Adrie haar beschikbaar had gesteld, hij noemde hem de brute asielzoeker, had zijn vernederende werk goed gedaan.

Adrie zegt tegen de rechters: ‘Maar ze wilde het zelf ook.’

Een enorme hoosbui barst op dat moment los boven de stad.
De rechters kijken hem aan. Ze kijken naar deze doodgewoon ogende man. Wat ze niet zien, is wat er in dat hoofd omgaat. De rechters: ‘Ze wilde het zelf ook, zegt u. Maar ze was toen nog maar 13 jaar. Der-tien-jaar. Een kind.’
Adrie met de vanzelfsprekendheid van de kwispelende hond in de slagerij: ‘Klopt.’

Adrie had een goede vriend. Het leek hem nou zo leuk dat die vriend haar eens flink te grazen nam. Ging hij kijken. De vriend was niet wild enthousiast. Zei: ‘Maar Adrie, ik ben getrouwd, ik heb kinderen en zij is nog maar 13.’
De rechters: ‘Maar het gebeurde wel.’
Adrie: ‘Tja. Ik ben nogal een doordrammer.’

Ze moest het doen met de lelijke collega van zijn werk. Met de cocaïnedealer. Met de man met de scheve vingers. Met mannen met stationwagons die haar meenamen naar afgelegen plekken in Blauwestad. Met een klasgenootje. Hij regisseerde het, zij was zijn seksslavin, te bang om te weigeren.

De rechters willen weten of het klopt dat ze soms vooraf drugs moest gebruiken. Cocaïne? Ja, klopt. Cocaïne. Of wiet. Klopt het ook dat hij een voorkeur had voor fors geschapen mannen. ‘Ja hoor, helemaal.’

Aan het begin van de strafzaak had Adrie zichzelf een aardige man genoemd. Aardig voor eigenlijk iedereen wel.
Rechters: ‘U leefde als een keurige man, met een gezin met alles erop en eraan. Maar u leefde in werkelijkheid een verschrikkelijk dubbelleven.’
Adrie, klein lachje: ‘Ja, dat klopt. Ik ben een goede multitasker.’
Rechters: ‘Wanneer kwam uw vrouw erachter?’
Adrie: ‘Pas toen de politie voor de deur stond.’

Het mannelijk deel van de mensheid maakte deze keer geen goede sier in de rechtszaal. Zijn grootste probleem, vindt Adrie zelf, is misschien nog wel zijn grote bek, waaruit extreem grof taalgebruik komt. ‘Maar daar raak ik opgewonden van.’

Zij was zijn nichtje dat niet meer bij haar aan alcoholverslaafde moeder kon wonen. Zo kwam ze bij oma terecht, maar die was ook niet aardig. Oma sloeg ook. Ze kende niemand, tot Adrie een keertje langskwam. Hij was vriendelijk. Behulpzaam. Eindelijk trof ze in haar eenzaamheid iemand aan die aardig voor haar was. Zo was ze een beetje van hem gaan houden. Dat duurde maar even. Na een tijdje was ze doodsbenauwd voor hem.
.
Ze had hem huilend gesmeekt dat ze het niet meer wilde, dat ze niet meer wilde filmen, niet meer al die mannen aan en in haar. In het strafdossier zitten 40.000 Skype-berichten. De rechters hadden haar smeekbede gelezen en ook het antwoord van Adrie: ‘Als je niet meer wilt, dan ga je toch lekker aan een touw hangen meisje.’
Hij zegt: ‘Ja, ik ging wel eens wat te ver.’
Zij dacht er vaak aan, om aan het leven een einde te maken zodat het stopte.

Nu hij er zo over nadenkt dan heeft hij best wel spijt. Het doet hem ook wat. Maar hij heeft wel een maar. Hij heeft haar nooit gedwongen, alles gebeurde in samenspraak. Ook zij nam initiatieven. Zij wilde het ook. Adrie zegt: ‘Ze is niet zo onschuldig als ze lijkt.’

De rechters, de officier van justitie, de griffier wellicht, de slachtoffer-advocaat, de halve zaal, inclusief perstafel: ‘Maar ze was nog maar der-tien-jaar, nog maar een kind!’

Twee jaar duurde het. Eind 2017 stapte ze naar de politie. Nu is ze 16. Ze mag bij aanvang van de rechtszaak ergens anders zitten in de zaal, zodat ze de verdachte niet steeds hoeft te zien. Haar advocaat heeft het op basis van het dossier uitgerekend. In twee jaar tijd is ze zeker honderd keer door Adrie verkracht, tenminste vijftig maal is dat gedaan door C. naar wie ze een jaar lang elke week toe moest, dat er nog twaalf tot vijftien andere brute mannen zijn geweest die het ook allemaal vaker deden.

De slachtoffer-advocaat legt een schadeclaim op tafel van 125.000 euro: ’Is veel, maar smartengeld ziet ook op de toekomst. Ze moet verder. Geld kan haar daarbij een klein beetje helpen.’ Toewijzen, adviseert de officier van justitie die zelf een strafeis voorstelt van acht jaar gevangenisstraf en tbs met dwangverpleging. Ook meldt ze dat er tot nu toe zeven mannen zijn getraceerd die onder regie van Adrie hun lusten op het meisje mochten botvieren. Deze zeven mannen worden gedagvaard.

Op nieuwsredacties worden de gruwelijkste beelden, de weerzinwekkendste foto’s niet uitgezonden, niet gepubliceerd. Rechtbankverslaggevers vermelden niet alle smerige details die in de rechtszaal wel worden besproken.

Heeft u dit verhaal tot hier gelezen en vond u dit al heel erg, weet dat dan.

Rob Zijlstra

Update – 14 juni 2018 – uitspraak
Conform de eis: 8 jaar cel, daarnaast de maatregel tbs met dwangverpleging. Toekenning smartengeld: 100.000 euro.

zie ook – surrealistische mannen [jan 2019]

zie ookdagblad van het noorden

zie ook – het vonnis van de rechtbank met de overwegingen van de rechters

Is dit wel waar?

Hij beschouwde haar
als zijn seksslavin
die moest doen
wat hij wilde
schermafbeelding-2016-11-23-om-14-37-36
tweet

De zaak was al bijzonder omdat het over buitenissig veel geld gaat. En omdat het verhaal achter dat geld, welgeteld 1.581.868 euro, nog veel gekker moet zijn, is dit een bizar verhaal.

Het gaat over Ivan en over Darina, vijftien jaar geleden een jonge vrouw uit het Bulgaarse Sliven. Ivan – inmiddels 44 jaar oud – was daar ooit varkensboer. Hij werd in oktober 2009 door de rechtbank in Groningen veroordeeld tot vier jaar gevangenisstraf omdat hij Darina jarenlang zou hebben uitgebuit. Hij beschouwde haar als zijn seksslavin die moest doen wat hij wilde: zo veel mogelijk geld verdienen.

Het Bureau Ontnemingswetgeving Openbaar Ministerie (BOOM, misdaad mag niet lonen) deed uitvoerig onderzoek naar de verdiensten van de vrouw. De uitkomst is akelig: zij zou ruim 1,5 miljoen euro hebben verdiend met het hebben van seks met mannen in de rosse buurt van Groningen.

Mocht dit kloppen, dan even voor het idee: een intiem samenzijn met Darina kostte mischien wel 50 euro per keer.
Als dat zo is, dan had deze jonge vrouw in acht jaar tijd dagelijks, zeven dagen per week, seks met tien mannen.
Als andere cijfers ook kloppen, dan moet half mannelijk Groningen haar kennen.

Groninger agenten die belast zijn met het tegengaan van mensenhandel kenden haar in ieder geval. Op hun rondgangen door de buurt was het hen wel opgevallen dat Darina vaak en lang werkte. Ze maakten wel eens een praatje met haar en uit niets wat ze dan zei kon worden opgemaakt dat ze een slachtoffer was. Maar eind 2008 meldde ze zich op het politiebureau. Ze vertelde dat ze werd uitgebuit.

De politie, aanvankelijk verbaasd want nooit iets gemerkt, begon een onderzoek (onderzoek Kolibrie) en schreef 200 pagina’s vol leed. Dat er dagen waren dat ze twintig uur werkte, dat ze wachtend op klanten altijd moest staan. Dat ze ook moest werken wanneer ze ongesteld was. Pistool op haar hoofd. Een paar keer kreeg ze een cadeautje van haar varkensboer: een keer grotere borsten, een keertje volle lippen.

Ivan streek al het geld op dat zij kreeg en hield er in Bulgarije in een grote villa een luxe leven op na met protserige auto’s en horloges. Op een deel van Ivan’s bezittingen is beslag gelegd.

In oktober 2009 werd Ivan niet alleen tot vier jaar cel veroordeeld, maar ook tot het betalen van 20.000 euro smartengeld aan Darina.
Daarnaast was gevraagd de verdiensten (1.581.868 euro) af te pakken: na aftrek van wat kosten zou Ivan – aldus BOOM – 1.441.370 euro moeten inleveren.
De rechtbank wees dit af: te ingewikkeld voor een strafzaak.
Het Openbaar Ministerie was het daar niet mee eens en begon in juni 2011 een procedure bij het gerechtshof.

En kijk, ruim vijf jaar later, donderdagmiddag om drie uur – zeven jaar na de aanhouding van Ivan en vijftien jaar nadat de jonge vrouw voor het eerst als seksslavin achter te ramen in Groningen werd gezet – is er een nieuwe rechtszaak waarin het Openbaar Minsterie die 1.441.370 euro opeist.

Misdaad kan heel lang lonen.

Rob Zijlstra

update 22december 2016 – beslissing
Ivan moet betalen. Hij krijgt 10 procent korting omdat de redelijke termijnen om zoiets af te handelen volgens de rechtbank met 15 maanden zijn overschreden. Resteert: 1.148.595 euro en 19 eurocent.

Kale cijfers

Rechters gaan qua lage straffen
niet helemaal vrijuit

32 gem cel p zaak 4Straffen die in rechtszalen worden opgelegd zijn te hoog en zijn te laag.
Precies goed is het zelden of nooit.

Twee weken geleden stond een 49-jarige man terecht die zijn buurmeisje seksueel zou hebben misbruikt.
Dat zou zestien jaar geleden zijn gebeurd.
Man zegt dat het niet zo is.
Het buurmeisje is inmiddels een vrouw.
In haar slachtofferverklaring, gericht aan de rechters, zei ze dat de verdachte voor de buitenwacht een leuke man is.
Maar dat de buitenwacht eens weten moest.
Ze vindt dat de verdachte geen recht heeft, niet meer, op een gelukkig en zorgeloos bestaan.

De officier van justitie eiste een gevangenisstraf van 12 maanden.
Het vermeende slachtoffer zal dit vast veel te weinig vinden, de ontkennende verdachte vindt het een nachtmerrie, een horrorscenario.
Maandag laat de rechtbank weten wat passend en geboden is.

Wat ik maar wil aangeven: het gaat er zo nu en dan heftig aan toe in zittingszaal 14.
Maar kijkend naar de kale cijfers, dan moet de conclusie zijn dat er laag wordt gestraft. Relatief.
Een strafzaak bij de meervoudige strafkamer (drie rechters en met als het leven goed is minimaal één rechtbankverslaggever) is landelijk gezien goed voor gemiddeld een jaar celstraf per verdachte.
In Groningen ligt dat voor dit jaar en tot nu toe op gemiddeld 7 maanden per verdachte.

Zeven is bijna de helft van een jaar.

4 onvoorw 81Dit lage cijfer komt niet omdat rechters in Groningen aardige mensen zijn.
Ze zijn in de rechtszaal niet milder dan hun soortgenoten elders.
Om die 7 maanden te kunnen verklaren kan het heel goed zijn dat in Groningen minder ernstige zaken ter beoordeling aan rechters worden voorgelegd.

Dat ‘wij’ onder het gemiddelde blijven hangen, is mooi voor hier.
Het betekent dat het elders (behalve in Drenthe) ernstiger is.

Ik verbaas mij ook daarom regelmatig over de politie die bijvoorbeeld maar blijft volhouden dat de bestrijding van mensenhandel in Groningen een speerpunt moet wezen.
Mensenhandel in Groningen bestaat – denk ik dan wel eens – alleen in de hoofden van hen die het moeten aanpakken.

Vorige maand was er een grote politie-actie in Groningen mede in verband met dit hardnekkige speerpunt.
Agenten mochten op klaarlichte dag verdacht uitziende types (figuren met haar?) in auto’s met buitenlandse kentekens willekeurig van straat plukken en deze vermeende criminelen meenemen voor controle.
Dat dit zo was en zo ging stond gewoon in de krant.
Geen burgemeester, geen geëngageerde advocaat of een andere bewaker van de openbare orde die ‘ho, ho’ riep.

De enige man (keurig voorkomen, vrijwel kaal) die zich dit jaar voor mensenhandel in Groningen moest verantwoorden, werd vrijgesproken.
Vorig jaar waren er vier verdachte mensenhandelaren, twee kregen werkstraffen, de lelijkste een celstraf van 18 maanden.

30 vonnis eis 8Rechters gaan qua lage straffen overigens niet helemaal vrijuit.
Een officier van justitie kan – binnen de regels van de wet – eisen wat hij wil, de rechters gaan in driekwart van de strafzaken onder die eis zitten.
Doen ze een keer iets meer, dan is het meestal maar een onsje.
In de ogen van rechters zijn eisen van het Openbaar Ministerie te hoog.
Al jaren doet het gerucht de ronde dat officieren van justitie bewust hogere eisen op tafel leggen omdat ze weten dat rechters stronteigenwijs zijn en bijna altijd voor lager gaan.
Of het waar is, weet ik niet.

Het komt ook voor dat het Openbaar Ministerie in de rechtszaal al met een heel lage strafeis op de proppen komt.
Wat is er dan aan de hand?
In het asielzoekerscentrum in Musselkanaal was een vechtpartij geweest met gewonden.
Twee broers kregen het aan de stok met Zaid (21) uit Syrië.
Zaid zou hebben gewandeld met het zusje van de twee broers en die wilden dat onder geen beding.
Toen de broers tijdens het biljarten Zaid zagen, riepen ze hem en kreeg hij met vlakke hand een harde klap in het gezicht.
Achteraf bleek dat de broers zich hadden vergist.
’t Was niet de verdacht uitziende Zaid die met het zusje had gewandeld.
Maar dat was achteraf.

Na de klap had Zaid geduwd en ook teruggeslagen.
Hij voelde zich bedreigd, hij was bovenop een radiator terechtgekomen waar hij met de rug tegen de muur stond.
Ineens was daar een kapper en een schaar.
Zaid zwaaide.
Stak.
Hij raakte beide aanvallende broers, de een in de onderarm, de ander in het gezicht.

Alle getuigen verklaren tegenovergesteld.
Misschien ook wel, denkt de advocaat, omdat de verbaliseerde verklaringen met tussenkomst van nogal wat tolken tot stand zijn gekomen.
De advocaat: ‘Eigenlijk weten we helemaal niks over wat er nou precies is gebeurd. Het is een dossier vol tegenstrijdigheden.’
De advocaat kreeg op basis van het dossier ook niet de indruk dat de politie het naadje van de kous had willen weten.
Voor de raadsman is het zo klaar als een klontje: zij begonnen, twee tegen een, zelfverdediging, noodweer, geen straf, klaar.

Ondanks de onduidelijkheid is er toch een rechtszaak voor de meervoudige strafkamer, drie rechters.
Voor Zaid staat het leven op het spel.
In november vorig jaar is hij via een achtbaan op duizelingwekkende wijze in Nederland terechtgekomen.
Bij een veroordeling moet hij misschien terug, terug naar de dood waaraan hij wist te ontsnappen.
Wat weten wij daar nou van?

De officier van justitie: ‘Tja, een lastig dossier.’
Het steken met scharen in armen en gezichten is doorgaans goed voor heftig strafrechtelijk geweld in de zaal.
Maar er moet ook worden gekeken naar de context van alles.
De officier van justitie: ‘Het komt erop neer dat verdachte door alle strafmodaliteiten die we hebben ernstig wordt getroffen.’
De advocaat: ‘Doe dan een ontslag van alle rechtsvervolging.’
De officier van justitie: ‘Nee. Ik eis een maand celstraf, maar die geheel voorwaardelijk.’

Schermafbeelding 2016-06-11 om 09.43.31Een lagere strafeis kan bijna niet.
Willen rechters daar onder gaan zitten, dan moet Zaid eigenlijk een beloning krijgen en dat is nou ook weer niet de bedoeling.
Op 20 juni doet de rechtbank in deze kwestie uitspraak.
De kans is groot dat de gemiddeld opgelegde straf na die uitspraak daalt.

Met kale cijfers moet je wel altijd oppassen.

Wist u trouwens – het is onderzocht en uitgerekend – dat één moord de samenleving gemiddeld 3 miljoen euro kost?
Dat zal in Groningen (en Drenthe) wel weer lager zijn, maar toch…

Rob Zijlstra

uitspraken volgen

rechtbankverslaggever als datajournalist

de kosten van de criminaliteit [onderzoek in opdracht wodc]

Naakt

de piemel is in het strafrecht
regelmatig een bron van ellende

Schermafbeelding 2016-05-21 om 00.09.25
afbeelding geleend van foksuk.nl

De rechtbank in Groningen veroordeelde afgelopen week misschien wel een van de meest wonderlijke mannen die in de voorbije tien jaar in zittingszaal 14 moest komen opdraven.
Hij heet Mark, heeft zowel kinderen als een eigen bedrijf en komt uit Veendam.
Hij is geen man om vrolijk van te worden of om grapjes over te maken.
Wat hij doet, klinkt niet heel erg crimineel, maar de gevolgen van zijn misdaden zijn akelig en vervelend.

Mark is een man die het niet laten kan: hij laat te onpas zijn broek zakken.
Dat doet hij in het openbaar en in het bijzijn van anderen, bij voorkeur in de buurt van spelende kinderen.
De eerste keer dat hij het deed was in Groningen op een bankje waarop drie meisjes zaten.
Hij was 17 jaar en toen hij het had gedaan was hij zo blij geweest.

Nu is Mark 46.
Het was afgelopen week zijn zoveelste veroordeling en steeds voor hetzelfde.
Hij moet nu 30 maanden de gevangenis in en daarna moet een stevige behandeling volgen.
Tbs met dwangverpleging ligt al op de loer.

Haperende frisdrankautomaten gaan soms weer normaal doen na een flinke optater.
Toen ik Mark voor het eerst meemaakte in de rechtszaal dacht ik (stiekem) dat zoiets voor hem misschien ook wel het beste zou zijn.
De aansteller.
Met z’n gemiep en gejank.
Toen hij een jaar later weer terecht stond, bleek er meer aan de hand en had ik (ook stiekem) wel een beetje met hem te doen.
Het moet een onaangenaam leven wezen wanneer je voortdurend de niet te bedwingen neiging hebt om overal maar in je blote kont te willen staan om je piemel te laten zien.

Mark laat zijn broek zakken vanwege de stress, de eenzaamheid, een slecht huwelijk, zwarte gaten, machteloosheid, z’n werk in de auto, zijn lege huis, vanwege zijn overtuiging te moeten leven met een gebrek aan manlijkheid, afwijzingen, gaten in zijn sokken en wat al niet meer kan.

Twee jaar geleden ging het even een tijdje goed.
Maar drie dagen voor hij zich moest melden in de rechtszaal was de stress zo hoog opgelopen dat er geen houden meer aan was.
Hij stapte in Veendam in zijn auto, reed in één streep naar Amsterdam en eenmaal daar liet hij zijn broek zakken.
Een surveillerende motoragent zag plots twee blote billen, bedacht zich niet (‘krijg nou wat’) en ging over tot arrestatie.
Mark had tegen de rechters gezegd: ‘Ik dacht, nou, in Amsterdam, daar kan zoiets wel.’
Nou, niet dus.

Afgelopen week werd de Veendammer veroordeeld wegens ontuchtige schennis in Emmen, Hoogeveen, Drachten en Leeuwarden.
Twintig kinderen, maar waarschijnlijk meer, waren getuige van zijn rare, nare fratsen.

Hij zei in de rechtszaal: ‘Ik wil graag aandacht, ik wil graag aardig gevonden worden. Als ik dan met kinderen een praatje maak, dan krijg ik die aandacht niet. Maar wanneer ik mijn broek laat zakken en mijn piemel laat zien dan heb ik de aandacht wel. Ik krijg dan het gevoel dat ze me interessant vinden. ’t Klinkt heel stom, maar eerlijker kan ik niet zijn.’

De rechters hadden gevraagd of hij zich wel realiseert waar hij die kinderen mee belast?
Mark: ‘Ik heb de plank goed misgeslagen. Ik dacht toen ik bezig was, als ik weer weg ben, dan vergeten ze me wel.’
Een van de rechters: ‘Snapt u dat ik dat niet begrijp?’
Mark snapte dat.
Hij jammerde: ’Ik ben een dikke egoïst, eigenlijk ben ik zelf nog maar een klein kind.’

De piemel is in het strafrecht regelmatig bron van ellende.

Donderdag stond een man uit Groningen terecht wegens de verdenking van onder meer een verkrachting.
Zeg maar dat hij Bram heet.
De politie verdacht hem van andere strafbare feiten en doorzocht daarom zijn woning.
Een huiszoeking behelst vandaag de dag ook dat computers worden leeggekieperd.
Op een laptop troffen agenten een filmpje aan, met privé-porno.
Dat wil zeggen, agenten zagen hoe de verdachte seks had met zijn 23-jarige vriendin.
Ze bleven maar kijken en na twintig minuten hoorden ze de vrouw ‘au’ roepen.
De agenten beseften op dat moment dat ze naar een verkrachting zaten te kijken, tenminste zo luidt in de rechtszaal de verdenking.

Zeg maar Bram is zich van geen kwaad bewust.
Hij zegt tegen de rechters die zojuist het privéfilmpje ook hebben bekeken: ‘Het ging er lekker wild aan toe. Klopt. Bij iedereen gaat het er anders aan toe in de slaapkamer, dat weet u toch wel?’

Een en ander speelde zich af in januari 2015.
Bram vertelt aan de rechters dat hij zojuist heeft gehoord dat zijn vriendin (dezelfde) zwanger is en dat hij dus voor de vijfde keer vader kan worden.
Rechters: ‘Is dat zo?’
Bram haalt zijn telefoon tevoorschijn.
Trots: ‘Ik heb een filmpje van de zwangerschapstest.’
De verdachte mag naar voren komen om het blijde nieuws aan de rechters te laten zien.
Kort daarna hoort Bram de officier van justitie 36 maanden celstraf eisen.

Wilde seks, althans de gedachte daar aan, bracht ook Nelis in de problemen.
Ook voor hem dreigt celstraf (eis: acht maanden, helft voorwaardelijk).
Na 7 jaren was een einde gekomen aan zijn relatie met L.
Hij hield nog van haar en toen hij hoorde dat zijn verse ex op Tinder zat te flikflooien en zijn beste vriend ook, begon het te borrelen en al snel daarna te koken.
Bij het huis van zijn vriend aangekomen, zag hij haar autootje.
Nelis kookte over.
Tegen de rechters: ‘Ik dacht, die liggen met z’n tweeën in bed. Ik visualiseerde dat. Het was nog maar net uit. Ik had wat meer respect verwacht. Toch? Zij is de moeder van mijn kind.’

Niet onvermeld kan blijven dat Nelis een getraind vechtsporter is, met trofeeën en bijbehorend lichaam.
De voordeur ramt hij in stukjes, stormt de trap op, verbrijzelt de slaapkamerdeur, en ja hoor.
Naakt.

Tegen de rechters zegt Nelis dat het een samenloop van emoties was en dat hij spijt heeft dat het is gebeurd.
Hij is bereid de aangerichte schade, een paar duizend euro, te vergoeden.
Maar vooral is hij blij, dat moeten de rechters ook weten, dat zijn voormalige vriend geen blijvend letsel heeft overgehouden aan de afranseling.

Rob Zijlstra

uitspraken volgen

→ de strafeis van 36  maanden tegen Bram heeft ook betrekking op een poging een vrouw te dwingen in de prostitutie te werken (poging mensenhandel).

Liefdesverdriet (misschien)?

Dat in rechtszalen gevangenisstraffen
worden geëist, lijkt vanzelfsprekend.
Maar moet dat wel zo zijn ?

 

 

Schermafbeelding 2016-02-18 om 23.31.31

Het motief speelt in de misdaad een grote rol.
Een veel door rechters gestelde vraag in de rechtszaal is daarom: waarom?
Een heel logisch antwoord zou kunnen zijn: nou, gewoon, geld.
Want waarom anders pleegt iemand met alle risico’s van dien een overval?
Toch niet om een beter mens te worden.

De vraag is gemakkelijk gesteld, het geven van een antwoord blijkt in de praktijk van de rechtszaal ingewikkelder.
Er bestaan verdachten die het domweg zijn vergeten.
Die zeggen dan: ‘Waarom? Ik weet het niet meer.’
Rechters nemen daar geen genoegen mee.
Ze stellen de vraag dan nog een keer.
Dat helpt zelden, een herhaling levert geen ander antwoord op.

Ik moet dan ook altijd even aan Geert uit Veendam denken.
Geert kreeg drie jaar gevangenisstraf.
Geert ontkende de misdrijven die hij had gepleegd niet.
Hij zei: ‘Als de officier van justitie zegt dat ik het heb gedaan, dan zal het wel zo wezen. Want waarom zou die man liegen?’
Geert gelooft nog in de goedheid van de mens.

Na een wilde achtervolging met nogal wat schade onderweg was hij met een gestolen auto en ladderzatte kop ingereden op de politieauto en wel zo dat er sprake was van een poging tot doodslag.
De drank had de herinneringen volledig uitgewist.
Wat hij ook deed om de film terug te halen, de beelden bleven weg.
Gedeletet.
Drie jaar zitten en dan geen idee.

Of Lammert.
Hij had iemand ernstig mishandeld.
Mensen die hem kennen hadden gezien hoe hij tekeer was gegaan.
Lammert wist er niks meer van.
‘Nog niet met de beste wil’, zei hij.
Eén ding wist hij wel zeker, duizend procent: ‘Ik heb het niet gedaan.’
Rechters: ‘U kunt zich van die avond niets herinneren, maar u weet wel dat u het niet heeft gedaan. Is dat wel logisch?’
Lammert had toen gezegd: ‘Als ik iemand in elkaar sla, dan moet ik dat toch merken?’

Er is nog een categorie: verdachten die niet weten waarom. Dus niet, niet meer, maar domweg niet.
Waarom heeft u uw kleinkind jarenlang misbruikt?
‘Weet niet.’

Rajah (19) lijkt zo’n verdachte.
Toen hij zijn misdaden pleegde was hij net 18 jaar.
Rajah heeft stelselmatig inbreuk gemaakt op de persoonlijke levenssfeer van jonge vrouwen en hij heeft over die vrouwen malle dingen beweerd wetende dat die in strijd zijn met de waarheid.
Oftewel: stalking en laster.

Waarom?
Na lang aandringen, zegt Rajah, heel zachtjes: ’Weet niet.’
Nog een keer: ‘Weet niet.’

Rajah had verkering, ze kenden elkaar van hot or not, een datingsite ‘waar alles mogelijk is’.
Zoals dat gaat, ging de verkering uit, na vijf maanden wilde zij niet meer met hem.
Rajah zag op zijn mobieltje dat zij zich weer op de liefdesmarkt begaf voor nieuwe kansen.

Het duurde niet heel lang of de ex werd overstelpt met berichten, niet alleen op die datingsite, maar ook via WhatsApp.
Het waren nare berichten.
Dat er foto’s van haar zouden worden geplaatst op Tinder, op Badoo en op pornosites.
Ze werd gebeld, een robotstem bedreigde haar met de dood.
De berichten kwamen van Emma, Julia, Sophie, Anna, van Mila.

Na een tijdje kregen ook vriendinnen en kennissen berichten, afkomstig van steeds andere nummers.
Op Instagram verschenen accounts met foto’s van die vriendinnen die de wereld lieten weten ‘op zoek te zijn naar naar seks’ en ‘seksverslaafd te zijn’.

De ex en haar moeder wilden niet direct geloven dat Rajah erachter zat.
Toen de ex door haar stalker werd uitgedaagd voor een ontmoeting bij de Euroborg in Groningen, ging Rajah mee.

Bij de politie kwamen in korte tijd aangiftes binnen die op elkaar leken.
Agenten zaten met de handen in het haar.
De sociale media als plaats delict is geen dagelijkse politiepraktijk.
Dat komt nog.
Toch kwam Rajah na een tijdje als verdachte in beeld.
Hij ontkende eerst, maar bekende in het tweede verhoor: hij was het en hij was ook Emma, Julia, Sophie, Anna, hij was Mila.
Hij had op Instagram nepaccounts aangemaakt en daarmee zijn ex en haar (Facebook-) vrienden de stuipen op het lijf gejaagd.

Waarom?
Rajah zwijgt.
Zijn slungellichaam beeft.
Het valt ook niet mee.
De jonge vrouwen die hij belasterde zitten achter hem, met hun moeders op de tribune.
Was het wraak? Ja.
Was het boosheid omdat zij de relatie had verbroken? Ja.
Frustratie? Ja.
Rechters: ‘Sommige vrouwen hebben gesmeekt op te houden en toch ging u door.’ Ja.
Waarom? Waarom?
Verlegen blik.
Zakte hij maar door de grond.

Dat de digitale wereld van volwassen tieners bol staat van seks en verleiding, betekent niet dat pikante laster hen onberoerd laat.
Integendeel.
Twee jonge vrouwen maken in de rechtszaal indringend duidelijk hoe groot de impact is wanneer je naam en je foto’s te grabbel worden gegooid op de sociale media.
Heftige verhalen.
Niet meer alleen de straat op, weer naar school moeten worden gebracht, vriendinnen die afhaken. Nachtmerries.
Gedragsstoornissen.
Zitten blijven in havo 4.
Behandelingen bij Lentis.
Tranen.
Een van hen zegt, intens verdrietig: ‘Ik ben mezelf kwijtgeraakt.’

Rajah heeft ook een verhaal waar volgens zijn advocaat rekening mee moet worden gehouden. Verdachte komt misschien onbewogen over door te zeggen dat-ie het niet weet, maar dat zijn de zenuwen.
‘Wat hij heeft gedaan, vindt hij vreselijk.’
De advocaat schetst een beeld.
Rajah is geboren in Zwitserland, maar moet terug met zijn ouders naar Sri Lanka waar een dreigende situatie hen weer op de vlucht doet slaan.
Eerst naar Rusland en toen met mensensmokkelaars, door de bossen en achterin vrachtauto’s naar Europa, Oude Pekela, Nederland.
Rajah is dan 5 jaar.
Hij groeit hier op, geïsoleerd, nooit vrienden.
In 2013 krijgt het gezin een woning in Groningen.
En dan, dan leert hij – hot – zijn vriendin kennen die het vijf maanden later – not – uitmaakt.

De rechters vragen aan Rajah wat hij een passende straf zou vinden.
Een werkstraf, mompelt Rajah. ‘Dat heb ik wel verdiend.’
De officier van justitie ziet het anders.
Hij meent dat het beroerde verleden losstaat van wat Rajah heeft geflikt.
De eis: een half jaar gevangenisstraf, waarvan de helft voorwaardelijk mag.
De aanklager: ’Hij speelde met de gevoelens van jonge vrouwen. Daar past geen werkstraf bij. Verdachte wist waarmee hij bezig was.’

Dat in rechtszalen gevangenisstraffen worden geëist, lijkt vanzelfsprekend.
Maar moet dat wel zo vanzelfsprekend zijn?
Is de gevangenis ook bedoeld voor een Rajah?
Voor jongemannen met misschien wel liefdesverdriet?

Ik weet het niet.

Rob Zijlstra

Kind van de rekening

Hij vraagt aan de rechters
of die wel eens dronken zijn?

Schermafbeelding 2015-12-10 om 19.47.23Het is zonder twijfel heel sneu dat al die bekenden van de politie in Amsterdam op straat worden doodgeschoten.
Maar de echte slachtoffers van de criminaliteit zijn zij die er niets aan kunnen doen: kinderen.

Donderdag stond een man, een vijftiger uit Drenthe, voor het denkbeeldige hekje in zittingszaal 14.
Eerder stond hij als onderwijzer voor de klas.
Na een veroordeling wegens ontucht en het in bezit hebben van kinderporno – eerder is al jaren geleden – leek het hem niet verstandig terug te keren in het onderwijs.
Ook zijn activiteiten bij verengingen had hij beëindigd, want stel dat het uit zou komen.
Sindsdien brengt hij bij u thuis stilletjes de folders rond, ’s middags bij een enkeling de avondkrant.

Het is niet best, maar dat weet hij zelf nog niet.
Hij had destijds anderhalf jaar in de gevangenis gezeten.
Daarna viel hij in handen van de hulpverlening.
De geconsumeerde hulp werkte als een aspirientje, niet heel lang.
Al snel zat hij hulpeloos een paar keer per week als een eenzame man achter het beeldscherm, op zoek naar kinderen in situaties waarin die gruwelijk werden misbruikt.
Het allerliefst vond hij misbruikte jongens tussen de 8 en de 14 jaar.
Toen hij eens een paar verboden foto’s verstuurde – naar iemand – ging er bij Google een rode lamp branden.
De afdeling Big Brother van Google belde de politie en verstrekte informatie over de afzender van de onderschepte e-mail.
En zo gebeurde het dat in december vorig jaar twee agenten bij Jan (58) op de stoep stonden.

Hij zegt tegen de rechters – opgelucht omdat hij er nu over kan praten – dat zijn pedofiele gevoelens het hebben gewonnen van het gezonde verstand.
Jan – daar zijn er heel veel van, dus dat kan best – had na zijn aanhouding onmiddellijk de huisarts gebeld.
Hij wilde nog een keer hulp.
Sinds april zit hij in therapie, drie dagen per week.
Hartstikke leuk.
‘Je zit in een groep met mannen met hetzelfde. Dan praten we en dan houden we elkaar scherp.’

Of hij al vorderingen maakt?
Enthousiast: ‘Ja, maar ik ben er nog niet. Ik denk dat ik nog wel een paar jaar bezig ben.’
Jan heeft met zijn therapeutische mannenpraatgroep een nieuwe invulling van zijn leven gevonden.

De officier van justitie kijkt niet vol begrip.
Ze kijkt boos en zegt dat achter ieder plaatje een misbruikt kind schuilgaat.
Ze zegt: ‘Dit moet ik toch even kwijt. Voor uw gerief zijn er zeker duizend kinderen verkracht en ernstig misbruikt.’
De officier van justitie hekelt het feit dat Jan pas onmiddellijk de huisarts belde nadat de agenten hem met zijn nieuwe misdaad hadden geconfronteerd.
‘Die anderhalf jaar celstraf die u al eens heeft uitgezeten, was u kennelijk vergeten.’

Misschien dat Jan had gerekend op een werkstraf, misschien had de praatgroep dat wel voorspeld. De reclassering had het in ieder geval geadviseerd.
De boos kijkende officier van justitie zegt dat ze van het advies gaat afwijken.
Jan schrikt zichtbaar.
Achttien maanden gevangenisstraf, een half jaar voorwaardelijk, een proeftijd van tien jaar.

Kinderen zijn op allerlei manieren misdaadslachtoffers.
Deze week kreeg de 21-jarige Gerko uit Groningen tbs met dwangverpleging.
Dat is niet niks.
Er zijn kinderen die niet opgroeien, maar moeten overleven, kinderen die geen opvoeding krijgen.
Bij wie rust en reinheid is vervangen door drank en drugs, waar regelmaat staat voor de grootst mogelijke rottigheid.
Dat geldt voor Gerko.
Er zijn veel Gerko’s in Groningen en Drenthe en daarbuiten.
Ook mannen als Jan zijn geen uitzondering.
In de rechtszaal zijn mannen als Jan zelfs de meest trouwe klanten.

M. is geen slachtoffer.
M. heeft een ontzettend goed contact met haar moeder.
Ze deden samen altijd leuke dingen.

Dat zegt moeder Joke tenminste.
Moeder Joke is verdachte en dat snapt ze dus niet.
Haar dochter M. had de aangifte toch ingetrokken?
Hoe dan verdachte?
Dat haar dochter een schadeclaim heeft ingediend van tien miljoen euro, vindt zo ook al zo raar.
Tien miljoen!

Ook André – hij zit naast zijn (ex-)vriendin Joke, ook als verdachte – begrijpt er niks van, maar dat is vooral omdat hij niets meer weet.
Hij vraagt aan de rechters of die wel eens dronken zijn?
Want dan weten ze dat je dingen kunt vergeten.

Joke zegt dat ze haar dochter nooit heeft gedwongen.
André: ‘Kijk, als je dronken bent, dan kun je ook niet meer nadenken, dat is een nadeel.’
Joke zegt dat het één keertje is gebeurd.
Andre: ‘Ja, ik lust ’m dus wel.’
Joke: ‘Ze deed het vrijwillig. En ze vond het ook niet erg. Ze had er plezier in. Er zijn foto’s gemaakt toch? Dan kunnen jullie zien dat ze lacht.’

De rechters vragen aan André: ‘U heeft die foto’s gemaakt?’
Andre haalt de schouders in zijn ruime Adidas-trainingspak op: ‘Ik was dus dronken.’
Rechters: ‘Maar u was toch ook wel eens een dag nuchter?’
André denkt even na en zegt dan: ‘Dat weet ik niet meer.’
En die foto’s?
’t Zou kunnen.

Het is een verhaal vol rottigheid, nog veel meer dan hier staat verwoord.
Joke ontving klanten thuis of in het vakantiehuisje in het Stadspark in Groningen.
Op een dag was dochter M. na allerlei omzwervingen weer bij haar komen wonen, M. was toen 17 jaar.
Dochter zag wat moeder allemaal uitspookte, ook voor de webcam.

En toen moest ze meedoen, samen met haar moeder.
Ze zou de helft van het geld krijgen.
Maar ze kreeg niks.
Ja, ze kreeg een keer een Blackberry en later Binky, een hondje.
Maar die moest ze terugbetalen.
Dat kon best, want er kwamen soms meerdere mannen op een dag bij Joke.
In het strafdossier zitten daarvoor de bewijzen, de foto’s bijvoorbeeld die André maakte.
Daarop is te zien hoe moeder en dochter, zoals Joke het zei, samen leuke dingen doen.
André: ’Pfff. Ik heb haar niet aangeraakt. Dat weet ik nog wel.’

De officier van justitie: ‘Het is uitbuiting. Dochter M. was onder invloed van drank en wiet heel gemakkelijk te beïnvloeden, onder invloed werd ze een gewillig slachtoffer. Om maar geld in het laatje te brengen. Het gemak waarmee een ouder over morele grenzen heenstapt zodra er geld kan worden verdiend, is schokkend.’

Joke en Andre horen een gevangenisstraf eisen van 24 maanden waarvan zes voorwaardelijk.
Daarnaast heeft M. als kind van de rekening recht op een financiële compensatie.
Geen tien miljoen, maar 5.000 euro, zegt de officier van justitie, zou billijk zijn.

Rob Zijlstra

update – 21 december 2015 – uitspraken
Moeder Joke heeft een straf gekregen die gelijk is aan de tijd dat ze al heeft vastgezeten: 44 dagen. Uitbuiting in de sfeer van mensenhandel acht de rechtbank niet bewezen. Wel: ontucht met een minderjarig eigen kind. Maar om de vrouw nu terug te sturen naar de gevangenis (consequentie van de strafeis) vinden de rechters niet gepast. Immers, moeder en dochter hebben weer een goede relatie. Komt bij: de zaak is veel te oud voor een zo zware vrijheidsstraf. Dit is het zoveelste vonnis van de rechtbank dit jaar waarbij de straf aanzienlijk lager uitvalt vanwege het tijdsverloop.
Stiefvader André kreeg ook geen twee jaar cel, maar moet 60 uur werken voor niks. Hij heeft zich schuldig gemaakt aan het medeplegen ontucht. Medeplegen is de zwaardere variant van medeplichtigheid.
De schadeclaim is afgewezen. Die tien miljoen sowieso Maar ook de door het OM voorgestelde 5.00o euro. Dochter moet naar de burgerrechter wil ze geld zien.

update – 24 december 2015 – uitspraak
Jan is ook veroordeeld en mag in zijn handen knijpen: 12 maanden celstraf waarvan 9 voorwaardelijk. De proeftijd is vastgesteld op de maximale periode van 10 jaar. Het feit dat Jan (opnieuw) hulp heft gezocht is voor de rechtbank aanleiding om niet mee te gaan in de eis van het Openbaar Ministerie.

 

Het meisje Ellie

Van Gulio mocht dat niet, dan zei hij:
‘Daar gaan mijn chickies aan kapot.’

 

.

In de voorbije tien jaren heeft de meervoudige strafkamer van de rechtbank in Groningen zo’n 450 mannen veroordeeld wegens zedenmisdrijven.
Ongeveer een op de tien strafzaken heeft te maken met het vooral seksueel misbruiken van kinderen.
Voor het idee: er zijn meer zedenzaken dan drugszaken.
Nog een idee: bijna al die mannen wonen weer bij u in de straat of net om de hoek.

Zedenzaken zijn per definitie nare zaken.
Dat komt omdat de slachtoffers meestal kinderen zijn en de verdachten verschrikkelijke mannen.
Het zijn ook strafzaken die akelige vragen oproepen.
Hoe kan het dat twee zusjes wekelijks en dat jarenlang door hun vader zijn misbruikt, terwijl de moeder onwetend was?
Hoe kan het dat grote mannen in een hotelkamer seks kunnen hebben met een minderjarig meisje?
Bij zedenmisdrijven wordt veel de andere kant opgekeken.

Vorig jaar stond een man (43) terecht die zes jaar lang zijn dochter zou hebben verkracht.
Hij noemde dat gelul, waarmee hij probeerde uit te drukken dat het niet waar is.
Het gebeurde wanneer de moeder bijvoorbeeld even boodschappen deed.
Of al lag te slapen als hij thuiskwam van zijn ploegendienst.
Toen het meisjeslichaam van Ellie het niet meer aankon, maakten ze een afspraak: niet meer elke dag, maar maximaal drie keer per week.
Een psychiater rapporteerde dat de vader een dominante man is en niet prettig in de omgang.

Ellie legde wel een verklaring af, maar deed geen aangifte.
Dat hoeft ook niet.
De officier van justitie eiste een gevangenisstraf van vijf jaar.
De rechtbank zei geen enkele reden te hebben te twijfelen aan de betrouwbaarheid van Ellies verklaringen en sprak de vader vrij.
Dat wat Ellie allemaal geloofwaardig vertelde, ontbeerde steunbewijs.
Een verhaal alleen is onvoldoende.
De officier van justitie is tegen de vrijspraak in hoger beroep gegaan (moet nog).

Ellie kwam wel eens in het nieuws.
De eerste keer toen dat gebeurde was ze 14 jaar, de tweede keer twee jaar ouder.
Beide keren betrof het berichten dat er een meisje was vermist.
Normaal postuur, lange haren, sneakers van Adidas.

Die laatste keer was vorig jaar.
Ellie werd door de politie gevonden, dat wil zeggen dat agenten haar aantroffen in een hotel in Breukelen.
De politie had onraad geroken na het zien van pikante foto’s van een meisje op websites met namen als eromarkt en kinky.
Daar staan advertenties op.
Een agent deed zich voor als een geïnteresseerde klant en maakte een afspraak.
Hij moest naar een hotel in Breukelen komen.

Het was niet het eerste hotel waar de dan nog altijd 16-jarige Ellie haar lichaam verkocht.
Eerder zat ze in Alphen aan den Rijn, bij Van der Valk in Almere, in het Best Western te Zaandam.

Als ze ongesteld was, moest ze toch werken.
Dan gebruikte ze speciale sponsjes.
Toen ze na twee dagen het sponsje niet meer kon verwijderen, na al die hitsige klanten, ging Gulio (30) – haar lover – naar de Blokker om een tang te kopen.

De officier van justitie beschrijft dit kille voorval ter illustratie in de rechtszaal.
Hij zegt: ‘Dit is de wereld van de prostitutie. Het menselijk lichaam wordt omgezet in een apparaat. En als het apparaat hapert, dan ga je niet naar een arts, maar koop je een tang bij de Blokker.’

Ellie zit niet in de rechtszaal.
Zij is geen verdachte, maar weer slachtoffer.
Gulio zit er wel.
Hij wordt verdacht van mensenhandel, van uitbuiting, in de ogen van de officier van justitie is hij de moderne slavenhandelaar.
Gulio is opgewekt en vrolijk.
Op de beschuldigingen wil hij wel een korte reactie geven: ‘Niet best, ik schaam mij diep. Dit is niet iets waar ik graag met iemand over praat.’
Hij klinkt net iets te enthousiast.

Gulio uit Amsterdam had Ellie opgehaald uit Groningen.
Dat deed hij uitgerekend op de dag dat Ellie de benen nam.
Zij zat op dat moment vast in Het Poortje en was even met haar begeleider de stad in.
Op de Grote Markt schopte ze haar gehakte schoenen uit en spurtte weg.
Gulio: ‘Ze belde. Ze vroeg of ik kon helpen. Ik help graag vrienden. Ik word blij als ik kan geven.’
Gulio ontkent dat Ellie op zijn verzoek de benen nam.
Hij zegt: “Toen ik haar ophaalde viel het mij op dat ze geen schoenen droeg, dat wel. Ze zei dat ze ruzie had gehad met een vriendje. Ik kon twee dingen doen, haar geloven of haar niet geloven. Ik besloot haar te geloven.’
Kende hij haar?
Gulio: ‘We hebben een keer gechilld.’

Ze rijden naar Zaandam, naar de Zaan Inn, waar Gulio op verzoek van zijn jarige tante een kamer had geboekt voor een neefje en een nichtje die niet kwamen zodat Ellie er mooi gebruik van kon maken.

Het misdrijf begon half augustus, de actie van de politie in Breukelen was op 9 september.
Hoeveel klanten Ellie in die periode had moeten ontvangen?
De aantallen lopen uiteen van een tot drie per dag, opgeteld zo’n vijftig mannen.
Bij de politie vertelde ze dat ze drugs gebruikte want dan ging het gemakkelijker.
Van een rijke klant kreeg ze cocaïne op een bord.
Van Gulio mocht dat niet, dan zei hij: ‘Daar gaan mijn chickies aan kapot.’

Gulio zegt dat hij niet wist dat Ellie nog maar 16 jaar was.
Ellie zegt dat hij dat dondersgoed wist.
Gulio had haar voorgehouden grote plannen te hebben zodra Ellie 18 zou zijn, dan zouden ze het groots aanpakken.
Als de rechters hem dat voorhouden, moet hij hard lachen.
Hij vertelt verontwaardigd dat hij bij zijn aanhouding in Breukelen is behandeld als een crimineel.
Dat hij toen slechts 8 euro en 40 cent op zak had, zegt toch voldoende?
Gulio: ‘Ik heb geen cent van haar genomen.’
Ellie beweert het tegenovergestelde.
Alles.
Bij de politie: ‘Ik was de hoer, Gulio regelde alles.’

Gulio tegen de rechters: ‘Ik heb een eigen stichting, ik doe loverboy- en lovergirl coaching. Ik wil de jeugd graag helpen.’
Hij vertelt dat hij in de gevangenis bezig is met wiskunde voor hoger opgeleiden.
Zodra hij vrijkomt, wil hij naar de universiteit om psychologie te studeren.
Daarnaast zal hij een startkapitaal aanvragen om zijn werk als coach te kunnen voortzetten.

De officier van justitie: ‘Ik eis 24 maanden gevangenisstraf.’
Gulio begrijpt het niet en zegt dat hij naar huis wil.
Naar zijn moeder.

Rob Zijlstra

uitspraak op 4 mei 13 mei

Speerpunten


pleurt toch allemaal lekker op met die fucking shitbagger

De misdaad die in de rechtszaal haar gezicht aan het publiek toont varieert van ‘toe maar’ tot afgrijselijk.
De bestraffing is daar ook naar: van geen straf tot levenslang, tot nooit weer ziens.
Pesten en mensenhandel zouden twee uitersten kunnen zijn, maar in de rechtszaal ligt de bedrieglijke schijn altijd op de loer.

Melle (52) komt uit Marum.
Ghalasemabaldinh (34) is van Teheran.
Melle is een pester.
Ghalasemabaldinh een mensenhandelaar.
Ze hebben gemeen dat ze de beschuldigingen ontkennen.

Melle zat vaker in de verdachtenbank, steeds voor hetzelfde.
Hij valt een dorpsgenoot lastig.
Het stadium van pesten is gepasseerd.
Het heet nu stalken.
Bijzonder is dat niemand weet waarom hij de dorpsgenoot het leven zuur maakt.
Melle weet dat zelf ook niet.

In de misdaad is een motief vaker zoek, maar doorgaans weet de pleger zelf wel waarom hij het heeft gedaan tenzij er sprake was van een monsterachtige dronkenschap.
Melle is de nuchterheid zelve.
Iets te wellicht.

Een paar maanden geleden vroegen de rechters aan Melle of er wel met hem viel te praten.
Hij antwoordde: ‘Nee, opsodemieteren.’
De rechters vroegen of het waar is waarvan hij wordt beschuldigd.
Melle zei toen: ‘Pleurt toch allemaal lekker op met die fucking shitbagger.’

Melle zat al eens drie maanden in de cel wat van hem geen beter mens had gemaakt.
Eenmaal vrij zette hij zijn onduidelijke, maar verbeten strijd tegen de dorpsgenoot voort.
Zelf vindt hij niet dat hij een stalker is.
Hij is immers niet gewelddadig.
Hij doet andere dingen.
Hij hindert zijn dorpsgenoot met zijn auto in het verkeer, hij zou paaltjes van de afrastering uit de grond hebben gewrikt, hij roept en gluurt naar binnen via het badkamerraam.
Elke dag, al vier jaar lang.

In de afgelopen maanden is onderzoek gedaan naar de mogelijkheden om Melle te voorzien van een enkelband.
Met de burgemeester als bemiddelaar (‘opzouten’) wil hij niet praten, maar zo’n bandje met gps om de enkel wil hij wel, zo werd deze week duidelijk.

De officier van justitie wil nu met elektronisch toezicht een locatie- en contactverbod.
Zij denkt dat het voor iedereen beter is dat Melle niet meer in de buurt komt de dorpsgenoot.
Ze waarschuwt: ‘U mag hem niet benaderen, niet sms’en of e-mailen, u mag hem niet eens aankijken.’
Ook moet Melle zich melden bij de forensische psychiatrie.
Houdt hij zich niet aan afspraken, dan wacht hem zes maanden gevangenisstraf.
En omdat het Openbaar Ministerie er niet is voor de grappen, moet Melle voor de derde keer een werkstraf uitvoeren, ditmaal eentje van 120 uur.

Dat is de eis die de officier van justitie op tafel legt.
Ze zegt: ’Het is met grote aarzeling, maar hij krijgt dus nog een laatste kans.’

Tot halverwege 2012 was Melle een onbekende voor de politie.
Op een dag ging er iets mis.
Sinds die dag leeft hij van zijn slinkende spaargeld.

De rechters willen weten: ‘Hoe gaat het met u?’
Melle: ‘Slecht. Ik zit elke keer hier.’
Rechters: ‘Wat doet u?’
Melle: ‘Ik ben met 150 uren werkstraf bezig, in Veenhuizen.’
Rechters: ‘Is dat nog van die vorige veroordeling?’
Melle: ‘Ja. Ik moet er met mijn eigen auto heen, naar die klootzakken. Het kost me klauwen met geld.’

Dan Ghalasemabaldinh van Teheran.
Hij woont op een steenworp afstand van Melle, in Friesland, net over de grens.
Maandag aanstaande doet de rechtbank in zijn zaak uitspraak.
Als het waar is wat de officier van justitie beweert, dat Ghalasemabaldinh een mensenhandelaar is, dan is hij dat niet altijd geweest.
In Teheran was hij architect in overheidsdienst.
Dat zou hij wel weer willen zijn, maar zijn kunde daar past niet een op een met onze bouwwensen hier.
Hij zegt dat hij nu binnenhuisarchitect wil worden.

Mensenhandel wordt gezien als een van de zwaarste vormen van criminaliteit.
Het is georganiseerd en internationaal.
De rechtbank in Noord-Nederland heeft een speciale mensenhandelstrafkamer in het leven geroepen.
De politie roept al heel lang dat de aanpak van mensenhandel een speerpunt is.
Dan is het extra belangrijk en krijgt het bijzondere aandacht in de opsporing en in de jaarverslagen.
Het resultaat is dat er zo heel af en toe een verdachte mensenhandelaar terechtstaat.

Op 3 oktober 2013 onderschepte de douane een pakketje waar een adres in Istanbul op stond.
Het pakketje bevatte een vals Grieks en een vals Albanees paspoort.
Speurwerk wees uit dat het pakketje bij een Bruna-winkel in Delft op de post was gedaan.
En dat Ghalasemabaldinh de afzender was.
Dat laatste ontdekten ze omdat zijn naam op het pakketje stond.

De man zegt dat hij niet wist dat de paspoorten vervalst waren.
Hij merkt op: ‘Had ik dat wel geweten, dan had ik mijn eigen naam er toch niet opgezet?’
De officier van justitie volgt deze Iraanse wijsheid niet en zegt dat de verdachte voorbereidingshandelingen heeft getroffen.
En dat dat strafbaar is.

Aan het strafproces dat ruim vijf uren duurt valt voor een toehoorder zonder dossier nauwelijks een touw vast te knopen.
In een pension in Istanbul – waar het valse pakketje afgeleverd had moeten worden – verblijft een man die mensen zou smokkelen vanuit Iran naar Frankrijk.
In diens opdracht ging Ghalasemabaldinh van Friesland naar een restaurant op een kilometer lopen van het station in Rotterdam.
Daar kreeg hij de twee paspoorten en ging vervolgens naar de Bruna in Delft.
De kosten van deze onderneming over de spoorwegen werden betaald door een vrouw uit Leeuwarden.

De rechters zeggen dat het allemaal wel een beetje gek is.
Ghalasemabaldinh zegt dat hij zelf via slinkse wegen in Nederland is beland en dat hij daarom dus dingen weet over visa.
Nu helpt hij wel eens anderen, uit humanitaire overwegingen.
Hij had er geen geld voor gekregen.
Hij vertelt dat hij handelt in klassieke tapijten die hij van Italië of Griekenland naar Turkije verscheept.
Rechters: ‘Huh? Maar een tapijt heeft toch geen visum nodig?’
De lange naam: ‘Voor Turkije wel.’

Misschien is het helemaal niet waar wat Ghalasemabaldinh beweert en is hij een gewiekste misdadiger die radeloze mensen onder erbarmelijke omstandigheden over grenzen smokkelt om daar zelf beter van te worden.
De strafeis doet evenwel vermoeden dat de man niet onder het speerpunt valt: 44 dagen celstraf die hij niet hoeft uit te zitten.

Ik dacht, laat Melle het niet horen.

Rob Zijlstra

update – 3 april 2015 – uitspraak
Melle is door de rechtbank veroordeeld tot 181 dagen celstraf waarvan 180 voorwaardelijk en een taakstraf van 120 uur. Aan het voorwaardelijk deel is een reeks voorwaarden gekoppeld, waaronder het locatieverbod dat met een enkelbandje moet worden gecontroleerd. Melle was niet bij de uitspraak aanwezig.

Pleurt op

Leon denkt dat-ie al heel wat is,

maar hij moet

nog heel wat worden.

 

.
Om zicht te houden op zaken die per definitie onoverzichtelijk zijn, stoppen we graag mensen in hokjes.
Dat helpt helemaal niets, maar het geeft wel een opgeruimd gevoel en brengt de illusie van controle.
Daarna hoef je alleen nog maar af en toe te roepen dat er strenger moet worden gestraft en het probleem van de misdaad is al bijna opgelost.
Gelukkig is er de praktijk van alledag, van bijvoorbeeld deze week.Schermafbeelding 2015-02-06 om 23.44.04

Kees (40) uit Groningen past in het hokjes waarop staat: ‘sorry dat ik besta’.
De criminaliteit is hem met de paplepel ingegoten.
Hij wist niet beter.
Na ontelbare veroordelingen ging het voor het eerst in zijn leven goed.
Hij had een baantje en mensen gaven hem complimenten.
Hij zegt bijna verontschuldigend tegen de rechters: ‘Dat ben ik dus niet gewend, ik vond het moeilijk om daarmee om te gaan.’
Had hij spanning nodig?
Een kick misschien?
Kees: ‘Prikkels. Voor het geld hoefde ik het niet te doen, want ik had ja geld.’

Kees werd betrapt toen hij half uit een raam van een woning hing met als doel naar binnen te klauteren.
Hij ging er hollend vandoor en om aan de politie te ontkomen sprong hij in het Winschoterdiep.
Het bleek januari en dus ijskoud.
Om hem te redden sprongen agenten hem achterna.
Kees is hen nu eeuwig dankbaar: ‘Ze hebben mijn leven gered. Ik doe het nooit weer.’

De rechters geloven hem, dat kon je zien.
Poging diefstal.
De strafeis is mild: twee maanden voorwaardelijk en 120 uur werken voor ’t nut.
Kees bedankte de rechters en wenste hen nog een aangename dag.

Cor (43) uit Leek is van de categorie ‘ik weet alles beter’.
Hij wordt verdacht van ontucht met zijn kinderen.
Zelf ziet hij dat niet zo.
Hooguit was er sprake van een hoog knuffelgehalte.
Oké, iets te misschien.
Veel belangrijker is, zei hij, dat hij een echte familieman is, nota bene een topvader.
Hij nam zijnSchermafbeelding 2015-02-06 om 23.52.08 kinderen overal mee naar toe, laatst nog naar de Zwarte Markt in Beverwijk.
Dus.

Maar de kinderen verhalen anders.
Hun verhalen zijn dat ze zo bang waren voor hem, voor zijn grote handen, zijn vieze vingers die pijn deden, zijn driftbuien.
Altijd bang.
Zijn dochter: ‘Hij heeft mij vernederd. De pijn zit van binnen en die vreet mij langzaam op.’

Cor begrijpt het niet, had toch via WhatsApp excuses aangeboden?

Hij heeft weer een nieuwe relatie met een vrouw met jonge kinderen.
Hoe het gaat?
Hij zegt, enthousiast: ‘Ja, heel goed.’
De officier van justitie: ‘Ik maak mij grote zorgen. Ik eis 30 maanden waarvan een jaar voorwaardelijk.’

Er zijn verdachten als Sander (28) uit de categorie ‘driesprong’.
Verdachten uit deze groep kunnen nog alle kanten op, maar moeten nu wel kiezen: richting brave burger, saai maar redelijk gelukkig of richting voor altijd crimineel en eenzaam.
Sander was de godganse dag dronken en hongerig.
Om te kunnen leven pikte hij bier, zakken chips en koeken uit supermarkten.
Werd hij betrapt, dan dreigde hij het personeel op de bek te slaan (ook met die woorden) of dood te schieten want hij had een wapen in de broeksband.

Na de basisschool was hij al klaar, werken deed hij nog nooit, wel is hij vader van vier kinderen en heeft hij de status van veelpleger.
Positieve punten?
Sander: ‘Ik gebruik geen drugs meer.’ Dat is een begin.

De officier van justitie zegt dat mannen als Sander het plezier van werken in supermarkten voor veel mensen vergallen.
De eis: dertig maanden celstraf waarvan twintig voorwaardelijk om de noodzakelijk geachte behandeling mogelijk te maken.
Sander wil wel.
Dat is nog een begin.
Als hij door twee vriendelijke politie-agenten de rechtszaal wordt uitgeleid, zie ik de grote tattoo in zijn nek: ACAB.
Daar moet even aan worden gewerkt.

Wekelijks is er wel een verdachte als Leon (23).
Hij is van de categorie ‘mannetje pindakaas’.
Leon denkt dat-ie al heel wat is, maar hij moet nog heel wat worden.

Schermafbeelding 2015-02-06 om 23.52.35Leon vindt dat slachtoffers van woninginbraak zelf schuldig zijn.
Wie een raam of deur open laat staan, vraagt er om zolang er mensen zijn zoals hij, mensen die altijd geld nodig hebben.
Logisch.
Hij vindt dat de politie corrupt is, dat blanke Nederlanders net zo goed inbreken en vooral dat je moet pakken wat je pakken kunt.
Leon had met anderen laptops uit studentenwoningen gestolen en die laptops verpatst aan een winkel in de binnenstad van Groningen.
Leon ontkent.
Hij zegt: ‘Ze zeggen dat ik met duiven praat, maar dat is niet zo.’
Af en toe begint hij hard te lachen om niks.
Hij moet naar een kliniek, maar hij dat wil niet.
Daarom komt er een kale strafeis: anderhalf jaar cel.
Zijn advocaat: ‘Maar dan komt het niet goed.’

Leon kan beter naar het hokje ‘alle hens aan dek’.

Nu zijn er honderden hokjes te verzinnen waarin je verdachten kunt wegstoppen en ordenen.
Een heel enkele keer, misschien maar eens in de miljoen jaar, komt er een verdachte langs die alles in de war schopt: Melle uit Marum, 52 jaar, is zo’n zeldzaam geval.
Als hij de rechtszaal binnenkomt, doet hij zijn werkschoenen uit en zet die onder de verdachtenbank.
Op sokken verder, petje op tafel.

Of het waar is, vragen de rechters.
Melle: ‘Hoe vaak moet ik het nog zeggen? Pleurt toch allemaal lekker op met die fucking shitbagger.’
Of hij het prikkeldraad heeft vernield?
Melle: ‘Nee. Want dan krijg ik een klap stroom door de pens heen en daar heb ik geen verlet om.’

Melle wordt verdacht van stalking van een dorpsgenoot.
De kwestie speelt al jaren.
Hij is er al een paar keer voor veroordeeld, eenmaal zat hij drie maanden in de gevangenis.
Gedragsdeskundigen rapporteren dat er zorgen zijn over de psychische gesteldheid.

Melle: ‘Pleurt lekker op allemaal. Opzouten. Weg. Weg.’
Rechters: ‘Blijft u hem aanspreken?
Ja.
Rechters: ‘Is er een oplossing? Valt er met u te praten?
Nee, opsodemieteren.
Rechters: ‘Wat zit er nou achter? Hoe is dit ontstaan?
Geen idee.
Rechters: ‘Als u een enkelband krijgt, wat gaat u dan doen?’
Mijn eigen gang.
Rechters: ‘Misschien wilt u wel anders, maar kunt u dat niet.’
Oh?

Melle past Schermafbeelding 2015-02-06 om 23.43.16niet in de hokjes.
En dan weet een officier van justitie het ook niet meer.
Ze heeft nog geen idee welke straf ze moet eisen.
Straks wordt het erger en valt er op een dag een slachtoffer.
TBS?
Melle zegt dat hij nergens aan meewerkt.
De rechtszaal zucht.
Er komt een nader onderzoek.

Rob Zijlstra

 

Eis tegen niemand

Juridisch bezien zou

de prostitutie van vandaag

de dag ook wel verkrachting kunnen heten

 

.

Schermafbeelding 2014-07-12 om 03.20.40Een nu 34-jarige man uit Tsjechië stond afgelopen donderdag terecht voor de rechtbank van Groningen wegens mensenhandel.
Dat wil zeggen: hij stond op papier.

De aanpak van mensenhandel – met als doel die te bestrijden – heet een speerpunt te zijn.
Dat betekent dat deze vorm van zware misdaad extra aandacht krijgt en als het even kan met grote voortvarendheid wordt aangepakt.
Ook in Noord-Nederland.

Op 26 januari 2006 deed een jonge vrouw uit Tsjechië aangifte bij de politie in Groningen.
Wat ze deed – de hoer spelen achter de ramen in de Groningen (en soms ook in benauwde kamertjes in Leeuwarden) –  deed ze omdat ze daartoe werd gedwongen door een man die haar met een grote grijze Citroën naar Nederland had gebracht.
Ze moest 450 euro per week voor haar peeskamertje betalen, het geld dat ze verdiende – soms wel 2.000 euro in de week – moest ze afdragen.
Ze werkte vijftien, zestien uur per dag, ook wanneer ze ziek was of ongesteld.
Ze werd gecontroleerd en regelmatig in elkaar geslagen.
Dat hoorde er gewoon bij.

De man die al dit naars op zijn geweten zou hebben, had haar gekocht van zigeuners in Tsjechië.
Zij had zich op 18-jarige leeftijd bij hen aangesloten omdat ze te oud was geworden voor het kindertehuis waar ze haar rotjeugd had versleten.
De zigeuners beloofden haar van alles, maar ze belandde in seksclubs.
Toen was die man gekomen.
Hij had duizend euro voor haar betaald.
Daarmee was hij haar vriend geworden.

Drie jaar had ze voor hem gewerkt in een bordeel.
Op een dag zei haar ’vriend’ dat ze naar Nederland zouden gaan, naar Groningen waar ze bergen met geld zouden verdienen aan Groninger mannen.
Op de dag van aankomst in Groningen moest ze direct aan de slag.
Op de eerste werkdag verdiende ze 800 euro, maar ze bleef met lege handen zitten.
Ze moest alles afdragen.

Een ernstig verhaal, dat politiemensen die zich bezighouden met de bestrijding van mensenhandel niet heel vreemd voorkomt.
Zij kennen dit soort verhalen, soms nog veel erger.

Juridisch bezien zou prostitutie van vandaag de dag ook verkrachting kunnen heten.
Legale verkrachting, want de burgemeester – de overheid – heeft er een vergunning voor verstrekt.
Wie legaal een vrouw wil verkrachten, een vrouw seksueel binnen wil dringen, is vijftig tot zestig euro kwijt.
Wie zoiets spotgoedkoop wil, kan zieke vrouwen verkrachten op de gemeentelijke tippelzone (Groningen, Bornholmstraat).
Ook dat is daar door de overheid goed geregeld.

Dit terzijde.

Het verhaal van de jonge vrouw leidt in 2006 tot een onderzoek dat de codenaam ‘Vleugel’ krijgt. Vleugellam was misschien een betere benaming geweest.
Als gevolg van andere onderzoeken in dezelfde sfeer wordt Vleugel in de loop van 2006 stilgelegd om in 2009 weer te worden opgepakt.
En dan is het snel raak.
De verdachte in dit verhaal heet Richard D., in 1979 geboren in Chomutov.
De politie weet hem rap op te sporen: op 21 juni 2010 wordt hij op verzoek van de Nederlandse autoriteiten in Tsjechië aangehouden.
Hij ontkent.
Jawel, hij heeft in 2005 en ook in 2006 wel eens meisjes naar Nederland, naar Groningen gebracht, maar verder is zijn naam haas.
Hij is geen mensenhandelaar, hij handelt in autobanden, dat is heel iets anders.

Hij zit een paar dagen vast voor verhoor en mag dan gaan.
Op 25 januari 2012 is er de rechtszaak in Groningen.
Richard D. komt niet opdagen.
Hij is in Tsjechië waar hij altijd is.
Naar Groningen kwam hij alleen om geld op te halen.

De advocaat wil nieuwe getuigen horen wat tot vertraging leidt.
Groninger politieagenten reizen af naar Tsjechië, horen de getuigen en zetten alles op papier.
Er wordt een nieuwe rechtszaak gepland op 27 juni 2013.
Die gaat niet door omdat niemand weet waar de verdachte dan is.
En hij moet wel weten dat er een rechtszaak tegen hem is, dat vereist de wet.

Afgelopen donderdag ging de rechtszaak wel door.
De vrouw die Richard D. als een slavin zou hebben uitgebuit zit met een tolk in de rechtszaal.
Richard D. is er weer niet.
Op de dagvaarding staat dat hij ‘zonder bekende woon- of verblijfplaats in Nederland’ is.

De rechters zeggen ambtshalve te weten dat Richard D. in Tsjechië bij zijn moeder woont ‘op een bekend adres’.

De officier van justitie reageert daar niet op, maar zegt dat het inderdaad allemaal veel te lang heeft geduurd, ze zegt dat de redelijke termijn is overschreden.
Niet goed, dat moet een kleine consequentie hebben.

Ze zal daarom geen achttien maanden gevangenisstraf eisen, maar een jaar.
Verdachte heeft recht op korting.
Daarnaast moet verdachte, vindt de officier van justitie, nog wel 15.000 euro aan de vrouw betalen die hij heeft uitgebuit.
De slavin zelf heeft een claim van 100.000 euro ingediend.

De advocaat vindt dat het Openbaar Ministerie het recht op vervolging heeft verspeeld. Wanneer in januari 2006 aangifte wordt gedaan en de verdachte vervolgens ruim vier jaar later, in juni 2010, wordt aangehouden kun je weer vier jaar later, juli 2014, niet nog eens een vrijheidsstraf van een jaar eisen tegen iemand die niet eens in Nederland woont.
Dus…

De rechters hebben twee weken nodig om uitspraak te doen.

Rob Zijlstra

.

naschrift voor het idee
Deze veel te late strafzaak zonder verdachte duurde bijna drie uur.
De zitting werd beroepsmatig bijgewoond door vijftien mensen, in de vorm van personen.
Er was een officier van justitie [1], drie strafrechters [4], een griffier [5], een bode (gerechtsdeurwaarder) [6], een advocaat (jan boone, toegevoegd) [7], een tolk (voor het slachtoffer) [8], een parketwachter (politie) [9], drie rechercheurs (politie) [12] en drie verslaggevers [15].
De drie verslaggevers zaten er op eigen kosten – zij het dat een [1] van hen werkt voor een door de overheid gesubsidieerde (regionale) omroep.
De overige twaalf beroepsmatig aanwezigen zijn (of worden) betaald door de overheid.

 

UPDATE – 24 juli 2014 – uitspraak
Richard D. is veroordeeld tot 18 maanden celstraf. Aan twee van zijn slachtoffers moet hij opgeteld 30.985 euro betalen.

United world

krantenbericht dvhnRuim zeventig procent van de verdachten die in zittingszaal 14 moet komen opdraven is in Nederland geboren.
Dat betekent dat de groep die uit het grote buitenland komt nog geen dertig procent bedraagt.
Deze groep telt 75 nationaliteiten.
Ik hou dat stilletjes een beetje bij.

Een flinke groep buitenlanders komt niet van heel ver.
Duitsland, België, Engeland, Polen, zo heel af en toe een Fransman.
We hadden één Spanjaard en ook één Italiaan.
En natuurlijk Turken en Marokkanen.
In de voorbije acht jaar moesten 48 Turken – dat is ruim anderhalf procent – en ook nog eens 41 Marokkanen zich voor de meervoudige strafkamer in Groningen verantwoorden.

Het verre Mongolië bracht in acht jaar tijd vier verdachten.
Dat is ook niet veel.
Eentje werd vrijgesproken voor een poging tot doodslag in Haren (in 2005) en eentje werd juist daarvoor (in 2006) veroordeeld.
Twee Mongoliërs zijn nog in afwachting.
Afgelopen week eiste het Openbaar Ministerie vier jaar celstraf tegen de ene en drie jaar tegen de andere.
De ene is Ulaan, 42 jaar.
De andere is Baatar, 35 jaar.
Komende week is hij jarig.

De weg die buitenlanders afleggen om als verdachten in zittingszaal 14 te belanden is vaak een kromme weg.
Nooit moet ik Sven vergeten die exact vier jaar geleden verdachte was.

Sven was in 1962 in een grauw en grijs Roemenië geboren en had een immer dronken en gewelddadige vader.
Als klein kind werd hij daarom weggestopt in een tochtige inrichting.
Als tiener van 16 ontsnapte hij voor heel even, want hij werd gepakt.
Ze zetten hem de vlucht betaald met vijf jaar jeugddetentie.
Toen het gordijn viel en de vrijheid lonkte trok hij vol wanhoop Europa in waar zijn lot een zwervend bestaan was.
Na Italië, Spanje en Frankrijk belandde hij via Antwerpen in een houten geitenhok van een kleine kinderboerderij in een stadswijk van Groningen.
Daar sliep hij.

Op een avond stak hij radeloos een krant in brand waardoor het hok van de geit in vlammen op ging.
Sven werd gearresteerd toen hij zich meldde op het politiebureau.
Tegen de rechters betuigde hij spijt, hij vertelde dat hij zo alleen en zo radeloos was.

De officier van justitie noemde de zaak eentje van een schrijnende hopeloosheid en eiste 15 maanden celstraf.
Brand stichten om hulp af te dwingen riekt naar chantage en daar tillen wij in Nederland zwaar aan, had de aanklager gezegd.
De rechtbank vond dat ook.
Sven kreeg tien maanden gevangenisstraf.

Ook Ulaan en Baatar kwamen deze kant op.
Baatar begin dit jaar.
Zijn leven in Mongolië – waar hij werkte als bodyguard – loopt gevaar.
Dat zegt hij, niet dat wij hem geloven.

Ulaan kwam twee jaar geleden.
Hij was herder en hij pootte aardappelen bij het meer van Khukh Nuur.
Een vrachtauto had hem – tegen betaling – deze kant op gebracht.
Na een lange rit van dagen en nachten had de chauffeur gezegd dat ze er waren.
Dat ze in Frankrijk waren.
Pas later ontdekte Ulaan dat de mensenhandelaar hem bij de neus had genomen en dat hij in Nederland was.

De procedures liepen op niets uit en zo bracht pech hen samen, als uitgeprocedeerde asielzoekers in het uitzetcentrum in Ter Apel.
Ulaan en Baatar konden elkaar verstaan en het samen vinden.
Ze dronken vooral en dat waren ze ook vaak.
Dat begon al in de ochtend.

Toen het op een dag middag werd, fietsten ze naar de vijver in het dorp.
Eerst dronken ze halve liters bier en daarna de wijn op.
Er was ook Pisang Ambon.
En Martini, wodka en gin, had een getuige gezien.

Zat waren ze teruggewaggeld naar het uitzetcentrum.
Waarom weet niemand, maar de kleine bodyguard en de lange aardappelpoter kregen ruzie.
In de gemeenschappelijke ruimte, in de hal, bij het toilet.
Ergens viel een tafel om.
Geschreeuw.
Zwaaiende armen.
Bloed. Paniek.

Ulaan werd met spoed en per ambulance naar het Refaja-ziekenhuis in Stadskanaal gebracht.
Baatar vloog met de traumahelikopter naar het UMCG in Groningen.
Beide ernstig gewond, diepe steekwonden in de borst.
Ze mogen van geluk spreken, zegt de officier van justitie in de rechtszaal, dat ze nu hier zitten.

Baatar ontkent te hebben gestoken.
Hij zegt dat Ulaan hem aanviel en stak.
Dat Ulaan hem aanviel, toen wegliep en toen terugkwam en toen stak.
Met zwaaiende armen.
Dat Ulaan zichzelf in de borst stak.
Dat hij, Baatar, het mes uit het lichaam van Ulaan trok en het mes door het raam naar buiten gooide.

De officier van justitie zegt dat Baatar wel heeft gestoken.
Zegt: poging tot doodslag.
Drie jaar.

Ulaan weet niets meer.
Hij zegt dat de politie tegen hem had gezegd dat hij beter kon bekennen.
Zou hij dat niet doen, dan zou hij een zwaardere straf krijgen.
Maar Ulaan kan het zich niet herinneren.
Hij weet van de vijver, het bier en de ruzie en dat hij duizelig was geworden, meer niet.

De officier van justitie weet het wel.
Een poging tot moord.
Vier jaar.

Er is een getuige – een vrouw – die alles heeft gezien.
Bij de politie had ze een verklaring afgelegd, maar heel summier.
De agenten hadden niet doorgevraagd.
De advocaten willen haar daarom horen als getuige.
Probleem is dat de vrouw na de steekpartij is teruggekeerd naar Mongolië.

De advocaten zeggen: ‘Misschien moeten we haar daar vinden.’
De officier van justitie zegt dat ze zich kan voorstellen dat de advocaten dat willen.
De rechters zeggen dat ze er over zullen nadenken.

Rob Zijlstra

UPDATE  – 17 december 2012 – uitspraken
Baatar is vrijgesproken. Niet kan worden uitgesloten (op basis van het dossier) dat Ulaan zichzelf heeft gestoken. Baatar is inmiddels op vrije voeten. De straf voor Ulaan is nog niet inmiddels  ook bekend. Het Openbaar Ministerie is was vergeten hem naar de rechtbank te laten vervoeren, nadat hij te kennen had gegeven bij de uitspraak aanwezig te willen zijn. Ulaan is (maandagavond) schuldig bevonden aan een poging tot doodslag. Volgens de rechters is er geen sprake van voorbedachte rade. Daarom geen vier jaar cel zoals was geeist, maar drie jaar.

vonnissen [zodra beschikbaar]

 

Geheime dienst

Buiten de rechtbank kun je horen zeggen dat als je niets hebt gedaan, je dan ook niet hebt te vrezen.
In de rechtszaal wordt dat niet vaak gezegd.

Verdachten die daar wel zitten, maar niets hebben gedaan, hebben wel degelijk te vrezen.
Bijvoorbeeld dat ze je voorlopig niet vrijlaten en in het ergste geval dat ze je een lange gevangenisstraf opleggen voor een misdaad van een ander.

Een verdachte is zelden tot nooit ten onrechte verdacht.
Er is altijd wel iets of wat.
Het gaat erom of de rechters dat iets of wat, op basis van geleverde bewijzen, voldoende vinden om van de onschuldige verdachte een schuldige dader te maken.
Wie wordt vrijgesproken, is bijna altijd toch terecht verdachte geweest.

Verdachten die niets hebben gedaan, hebben geen andere mogelijkheid dan te ontkennen.
En dan komt het er op aan dat je dat geloofwaardig doet.
Dat laatste valt in de dagelijkse praktijk van de rechtszaal niet mee.

Harrie (30).
Hij stond deze week terecht omdat hij wordt verdacht van een serie misdrijven, onder meer van het stalken van zijn ex.
Na vier weken verkering, liet hij haar naam groot in zijn nek tatoeëren.
De inkt was nog niet droog of het ging mis.
Op allerlei manieren probeerde hij haar opnieuw het hof te maken en als hem dat niet zou lukken, dan moest Annemieke dood.

Dat stond bijvoorbeeld in de 941 sms’jes die hij in drie maanden tijd verstuurde.
Harrie zei dat het net andersom was, dat zij wilde dat hij weer bij haar kwam.
Alleen bleek dat niet uit de 1.349 sms’jes die zij in die periode naar zijn telefoon stuurde.

Eenmaal reed hij met de auto tegen de gevel van de woning waar Annemieke op dat moment verbleef.
Dat wil zeggen, zijn auto deed dat.
Harrie: ‘Ik heb daar niks mee nodig.’
Zijn auto was die dagen gestolen.
Zegt hij.

Er was richting de ex dreigende taal geuit vanaf het Hyves-account van Harrie.
Heeft hij ook niet gedaan.
‘Mijn Hyves was toen gehacked.’

De officier van justitie zegt tegen de rechters, terwijl ze naar Harrie kijkt: ‘Deze verdachte gaat morgen ontkennen dat hij hier vandaag is geweest. Achttien maanden.’

Dmitry (47) die zichzelf liever Dieter noemt, roept bij aanvang van het proces tegen de rechters dat hij doorvecht tot aan Straatsburg om zijn mensenrecht te halen.
In zijn hand houdt hij een rode map vol papier vast waarmee hij, om te laten zien dat het menens is, om zich heen zwaait.

Dieter was vanuit Rusland gekomen en had asiel aangevraagd bij het aanmeldcentrum in Ter Apel.
Omdat getwijfeld werd aan zijn identiteit, doorzochten ze zijn bagage.
In de bagage zat een laptoptas met laptop en toebehoren, waaronder een SD-kaartje en ook DVD’s.
Om achter de ware identiteit te komen, volgde een digitaal onderzoek.
Het resultaat van de zoektocht: een stroomstootwapen en kinderporno; 34 foto’s en 36 films.
De foto’s zijn niet van de ergste soort, maar op de filmpjes is te zien hoe baby’s door mannen worden verkracht.

Dieter is opgewonden, want hij is onschuldig en zit al maanden vast.
Stroomstootwapen?
Het is een zaklamp die je ook als stroomstootwapen kunt gebruiken.
In Rusland gebruikte hij die, zegt hij, om zichzelf te kunnen verdedigen.
Maar hier waar niemand hem aanvalt, is het een zaklamp.

Kinderporno?
Dieter: ‘De geheime dienst.’

Een paar dagen voor vertrek was zijn woning overhoop gehaald, alles doorzocht, een grote puinhoop en zijn laptop had op de grond gelegen.
Zegt: ‘Dieven hadden iets gestolen, maar er was niets gestolen en de deur was met een sleutel geopend.’

Rechters: ‘De geheime dienst.’
Dieter: ‘Omdat ik de oppositie vertegenwoordig.’

Rechters: ‘Maar met welk belang?
Dieter, onverstoorbaar: ‘Iemand van de oppositie gaat het land uit, dan ben je een verdorven mens. Dus hebben ze die kinderporno op mijn computer gezet. Een ideale provocatie.’

Rechters: ‘Hoe kon de geheime dienst weten dat u wegging?
Dieter: ‘In Rusland worden telefoons afgeluisterd.’

De officier van justitie: ‘Wel een beetje omslachtig van de geheime dienst om hem op deze manier zwart te maken. Ze hadden hem ook van straat kunnen plukken en hem in een hok kunnen gooien.’
Dieter zegt dat ze dat ook een keer gedaan hebben.
Hij was uit zijn huis gehaald door mannen met maskers op, ze hadden hem geblinddoekt en in een auto gegooid er ergens in een kelder mishandeld.
Tanden kapot, alle ribben gebroken.
Daar heeft hij nu nog last van.

Rechters: ‘Jaa ja.’

Dieter gaat onverdroten verder.
Hij is gespecialiseerd in computers, hij installeert programma’s voor kranten en hij is journalist.
Hij schrijft kritische artikelen over de zittende macht, over Poetin en over de waarheid over Poetin die je maar beter niet kunt weten.

De advocaat: ‘Dieter is politiek actief. Hij wordt in de gaten gehouden.’

De officier van justitie zegt dat een en ander is onderzocht en dat het deels klopt dat verdachte tot de oppositie kan worden gerekend want hij schrijft kritische verhalen.
‘Toch blijft wat hij zegt ongeloofwaardig. Het is te groots. Ik eis tien maanden gevangenisstraf.’

Dieter, strijdvaardig: ‘Straatsburg!’

Dacht: maar stel nou dat het waar is?
Geheime diensten doen vaker rare dingen.
En had de officier van justitie niet gezegd dat Annemieke zelf ook niet zo’n lieverdje is?

Rob Zijlstra

• Straatsburg

.

UPDATE – 3 mei 2012 – uitspraak
Zes maanden celstraf voor Dieter die dit vonnis hoofdschuddend aanhoorde. Zijn verhaal over de Russische geheime dienst is dermate onlogisch, zo vinden de rechters, dat dit scenario terzijde moet worden geschoven.

Harrie kreeg 15 maanden celstraf opgelegd waarvan 5 voorwaardelijk wegens belaging, bedreiging, het plegen van vernielingen, diefstal met braak en grafschending. Opgeteld moet hij bijna 15.000 euro op tafel leggen om de schade te vergoeden. Er wordt een regeling met hem getroffen.

.

Akelig sprookje

De meervoudige strafkamer van de rechtbank Groningen deed dit jaar uitspraak in 334 strafzaken.
In 21 zaken werd de verdachte van al hetgeen hem ten laste was gelegd, vrijgesproken.
In vijf van die 21 vrijspraken had het openbaar ministerie de rechtbank ook verzocht de verdachte niet te veroordelen.

Dat kan, maar het komt altijd wel raar over.

Het openbaar ministerie stuurt iemand een dagvaarding waarin staat waar hij (soms een zij) van wordt verdacht.
De rechters gaan dan met de verdachte in gesprek en houden hem de relevante ‘stukken’ voor die in het dossier zitten.
Tijdens de openbare ondervraging die wel een uur (of twee) kan duren, blijft de verdachte maar zeggen dat hij het niet heeft gedaan.
Daarna krijgt de officier van justitie het woord.
Die aan het slot van zijn (haar) betoog eist dat de verdachte moeten worden vrijgesproken omdat hij het waarschijnlijk niet heeft gedaan.

Dan denk je toch: waarom heeft de officier de onschuldige verdachte dan gedagvaard?

In de dagvaarding van Wilhelm staan alleen maar akelige dingen.
Hij zou Barbara hebben uitgebuit en niet zo’n beetje ook.
Hij zou dat gedaan hebben door misbruik te maken van haar kwetsbare positie.
Barbara moest de prostituee spelen, hij zorgde voor de klanten, bijvoorbeeld door advertenties te plaatsen op speurders.nl.
De opbrengsten waren voor hem.

Wilhelm zou Barbara ook hebben verkracht.
Hij zou dat tussen 1 december 2006 tot en met 31 januari 2011 heel vaak hebben gedaan.
Soms zo vaak en erg dat voor het leven van Barbara moest worden gevreesd.
Barbara werd dan met inwendige bloedingen opgenomen in het ziekenhuis.
Hij ging dan wel mee.

Wilhelm hanteerde niet alleen touw en zweep, maar ook opblaasdingen, kunstpenissen, akelige klemmen en hete naalden.
Soms zette hij haar onder stroom.

En van al deze toestanden maakte Wilhelm filmpjes die hij dan weer op dvd’tjes brandde.

Het staat allemaal – en nog veel explicieter dan hier – in de dagvaarding.

Wilhelm zegt dat het klopt, dat het klopt dat hij in 1948 is geboren in het land dat toen nog Nederlands-Indië heette en dat de rest zo ongeveer ook wel klopt.

Barbara, een paar jaar jonger dan Wilhelm, had haar gruwelijke verhaal gedaan bij de politie.
Ze deed dat nadat ze was betrapt bij een winkeldiefstal.
Ze moest toen mee naar het politiebureau.
Daar vertelde ze dat haar partner, de man die ze via relatieplanet.nl had leren kennen, haar uitbuitte.
Eerst was hij heel aardig, maar al snel niet meer.

Bij de politie gingen alle alarmbellen af.
De winkeldiefstal viel er bij in het niet.
Er kwam een onderzoek dat de politie Blauwtje noemde (misplaatste naam, zei de officier van justitie).

Op 17 februari van dit jaar werd Wilhelm gearresteerd en werden al zijn gangen, inclusief de financiële, nagegaan.
Er kwam een buurtonderzoek, er werden getuigen gehoord en zijn woning werd doorzocht.
Agenten vonden er een arsenaal aan sm-attributen.
En op dvd-gebrande filmpjes.

Barbara had aan de politie verteld dat ze onder dwang per dag wel tien klanten moest afwerken en dat die klanten per keer 75 euro moesten betalen.
Aan Wilhelm.
Dat geld wil ze nu terug: 109.500 euro om precies te zijn.
Daarnaast wil ze smartengeld: 12.500 euro.

Wilhelm: ‘Ze had drie, vier klanten per week. Dat leverde zo’n 800 euro per maand op. Daar betaalden we de vaste lasten van.’

De officier van justitie zegt dat Wilhelm vaak en stevig is verhoord.
Ze zegt dat Barbara beweert dat het onder dwang gebeurde en dat Wilhelm erkent wat er is gebeurd, maar zegt dat het allemaal vrijwillig was.
En op initiatief van Barbara.

Wilhelm vertelt de rechters dat toen ze elkaar leerden kennen, Barbara had gezegd dat ze wel wat meer vuurwerk in de slaapkamer wilde dan wat ze tot dan toe gewend was.
Zo waren ze een sm-relatie begonnen.
Getuigen – mensen in de directe omgeving van het stel – vertelden aan de politie dat Barbara altijd een vrolijke vrouw was.
Dat ze onder dwang gebukt ging, daar hadden ze nooit iets van meegekregen.
Integendeel.

De filmpjes op de dvd’s zijn bekeken.
De officier van justitie: ‘Dan zien wij geen spoortje van dwang. Integendeel.’
De advocaat zal het sterker vertellen: ‘Het plezier spat er van af.’

De officier van justitie: ‘Naarmate het onderzoek vorderde, kwamen er steeds meer aanwijzingen dat het verhaal van verdachte wel eens de juiste kon zijn.
Anders gezegd, er zijn onvoldoende aanwijzingen dat er sprake is van dwang. Wat er wel is, is onvoldoende voor een veroordeling. Ik ben er heel eerlijk in: ik weet het gewoon niet. En dus vorder ik vrijspraak.’

De advocaat zegt dat hij niet verbaasd is.
Zegt dat uit alles blijkt dat Barbara een vrouw is die heel goed voor zichzelf kan opkomen, dat het een mondige vrouw is die zielig doet, ja, die een carrière als toneelspeelster is misgelopen.

Wilhelm heeft vijf maanden in voorarrest gezeten, ook toen steeds duidelijker werd dat het horrorverhaal meer ging lijken op een akelig sprookje.
Misschien hadden de agenten het bij die winkeldiefstal moeten laten.

Dan hadden ze ook geen blauwtje gelopen.

Rob Zijlstra

.

UPDATE – 15 december 2011 – uitspraak
De rechtbank heeft Wilhelm van al hetgeen hem ten laste was gelegd vrijgesproken.


Boer stalkt vrouw

foto: duncan wijting / dvhn

Problemen in de rechtszaal.
Nu zijn er altijd problemen in de rechtszaal, maar dit maal is er een niet alledaags probleem.
De verdachte wil niet aan de advocaat.
De rechters willen dat wel.

Er waren al eerder problemen met de verdachte.
Joris (45) moest om elf uur ’s ochtends terechtstaan, maar vanuit de gevangenis had hij laten weten niet te zullen komen.
Verdachten zijn niet verplicht hun rechtszaak bij te wonen.
Tot de rechters daar anders over denken.
Dat deden ze en dus werd ’s ochtends een bevel medebrenging afgegeven en werd de verdachte tegen zijn zin uit het huis van bewaring in Ter Apel gehaald en naar Groningen gebracht.

En nu hij daar is, wil hij dus niet dat de advocaat – die hij wel heeft – het woord namens hem voert.
Dat mag.
Sterker nog: advocaten mogen alleen met instemming van de verdachte het woord voeren.

Joris zegt tegen de rechters: ‘Ik wou het vandaag maar simpel houden, dus heb ik geen advocaat nodig.’
De rechters zeggen dat dat heel onverstandig is, omdat hij, Joris, namelijk geen benul heeft van juridische zaken en omdat het vandaag niet simpel gaat worden.
Rechters: ‘Waarom bent u zo onverstandig?’
Joris: ‘Ik wil de zaak graag oplossen en u wilt mij straffen.’

De rechters zeggen dat zij van de Hoge Raad niet zomaar mogen accepteren dat een verdachte geen advocaat wil. Dat de rechters van het hoogste rechtscollege onverstandige verdachten op andere gedachten moeten proberen te brengen.

Dat komt door de Juliën C. die in 2006 in het Brabantse Hoogerheide de 8-jarige Jesse Dingemans vermoordde. C. werd door het gerechtshof in Den Bosch veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf, maar de Hoge Raad haalde daar een streep door.
Reden: de raadsheren van het hof hadden hem onvoldoende gewezen op de risico’s die hij liep door zonder advocaat terecht te staan.

Het is daarom dat de rechters drie kwartier op het probleem Joris inpraten.
De rechters: ‘En als we u niet overtuigen, dan beginnen we opnieuw. Dan gaan we het nog een keer proberen.’

De houding van Joris: jullie doen maar.

Joris is akkerbouwer in Noord-Groningen.
De aardappelen zitten nog steeds in zijn natte land, want Joris is vooral stalker.
Hij stalkt een vrouw en dat doet hij al jaren.
Sinds 2003.
Hij is er meerdere keren voor veroordeeld en verbleef al eens een jaar in een psychiatrische inrichting.
Geholpen heeft het niet.

De deskundigen: Joris is compulsief verliefd.

De rechters vragen: ‘Weet u wat dat betekent? Compulsief?’
Joris haalt de schouders op.
De rechters: ‘U bent dwangmatig verliefd. U bent bezeten.’
Joris: ‘Zij vindt dat ik haar lastig val, ik probeer haar alleen maar te versieren.’
Rechters: ‘Maar ze wil u niet. U stuurt brieven, kaartjes, maar u krijgt nooit, ik zeg nooit, antwoord. Ze wil u niet zien. Ze zegt, donder op man.’

Na lang aandringen – het leek wel stalken – gaat Joris overstag.
Zegt: ‘Doe dan maar’.
Daarmee bedoelt hij de advocaat.
Rechters: ‘Gelukkig.’

Het probleem is hiermee nog niet voorbij.
Joris werd in april dit jaar veroordeeld tot 135 dagen gevangenisstraf en tbs met voorwaarden.
Na de uitspraak kwam hij op vrije voeten, omdat hij op de dag van de uitspraak 135 dagen vast had gezeten.

Toen hij vrij kwam, ging Joris niet het land op om te zaaien of te oogsten, maar hij ging onmiddellijk weer op de versiertoer.
Hij bezocht evenementen waar ook de vrouw aanwezig is.
Droeg daar T-shirts met teksten als ‘ter beschikking van…’.
Al snel wordt duidelijk dat hij ook in de cel niet stil heeft gezeten.
Een hele serie brieven en kaartjes hadden de gevangenis verlaten.
Die brieven en kaartjes gingen niet alleen naar de vrouw, maar ook naar verenigingen waar zij actief is, naar de politie, naar RTV Noord, naar Dagblad van het Noorden.

’t Is ook daarom dat de rechters zo aandringen.
De rechters: ‘Omdat wij denken te weten wat de officier van justitie gaat eisen.’
De rechters denken dat dat een tbs met dwangverpleging is.
Dat is een verpleging die gemiddeld genomen een jaar of tien duurt en steeds vaker nooit tot een einde komt.
De rechters: ‘Er staat voor u gigantisch veel op het spel’
Joris: ‘Ja, mijn toekomst.’

De officier van justitie komt niet met de eis.
De advocaat – die nu mag praten – stelt voor om Joris eerst nog eens goed te laten onderzoeken.
In het Pieter Baancentrum bijvoorbeeld.
Dan kan de beste diagnose worden gesteld en daar heeft ook Joris belang bij.
De rechters zullen dan wel een bevel observatie moeten afgeven.

De rechters knikken.
Een deskundige zegt dat dat best een toegevoegde waarde kan hebben.
De officier van justitie uit grote twijfels, maar gaat niet dwarsliggen.

De rechters: ‘Gaat u meewerken aan zo’n onderzoek?’
Joris: ‘Ik heb geen keus.’
Rechters: ‘U gaat dus niet meewerken’
Joris: ‘Pff, sluit me dan maar op.’

De rechters, in een ultieme poging: ‘Het is uw laatste kans. U zit op een schip en stevent hard af op de Van Mesdagkliniek. Er lijkt geen houden meer aan. En als je daar eenmaal zit, in de Van Mesdag, dan kom je daar moeilijk weer uit. Een onderzoek in het Pieter Baan is uw laatste reddingsbootje. Nou? Wat doen we?

Iedereen kijkt nu naar Joris.
Hij krabt aan zijn kin.
Peinst.
En zegt dan: ‘Ik ben geen visser, ik heb geen bootje. Ik ben boer, ik heb een tractor.’

Het bevel observatie wordt gegeven.
De strafzaak wordt aangehouden en Joris wordt teruggebracht naar de gevangenis in Ter Apel.

Dit alles speelde zich maandag af in zittingszaal 14.
Dinsdagochtend belde Joris met de krant.
Hij wil niet naar het Pieter Baancentrum.

Rob Zijlstra

 

UPDATE – 12 juli 2011 – voortzetting
Joris is onderzocht in het Pieter Baancentrum en daar is van alles vastgesteld wat niet goed is. De stoornis – op het autistische spectrum – is echter nauwlijks te behandelen, zo hebben de deskundigen aan de rechtbank gemeld.  Het openbaar ministerie heeft op 12 juli 2011 in een nieuwe zititng TBS met dwangverpleging geeist. Joris is niet gewelddadig, maar vormt een gevaar voor de psychische gesteldheid van zijn slachtoffers, zo redeneerde de officier van justitie.

De rechter probeerde opnieuw de man te laten inzien dat zijn gedrag zinloos is. ‘Ze wil u niet. U bent een akelige man.’
Uitspraak op 25 juli 2011

 

 


Nachthandel

De dagvaarding rept van mensenhandel, er zijn drie verdachten en de rechtbank heeft er bijna heel de ochtend voor uitgetrokken.
Mensenhandel is, ook strafrechtelijk gezien, een serieuze aangelegenheid.

Buiten de rechtszaal mopperen de advocaten dat het toch niet veel gekker moet worden.
In de rechtszaal zeiden ze niks, omdat ze niet door verdachten zijn gemachtigd.
Dan mogen ze niks.
Ze hadden hun best gedaan contact met hun cliënten te krijgen, maar tevergeefs.
De vermeende boeven waren op 17 januari aangehouden, maar twee weken later vrijgelaten.
En nu zijn ze niet komen opdagen.
Groningen ligt vanuit Sofia gezien ook niet naast de deur.

Maar er blijkt iets anders aan de hand.
Justitie probeert de boel op te rekken, mopperen de advocaten.
Grensverkeer wordt zo wel heel gevaarlijk, zeggen ze.

Wat is er aan de hand?

Tanja werkt sinds haar zestiende in de prostitutie.
Nu ze meerderjarig is doet ze dat nog steeds.
Ze had haar werkterrein van Bulgarije verlegd naar Duitsland.
In Papenburg betalen de mannen grif voor haar diensten.

Op een dag had ze met een seksclub in het Oost-Groninger Nieuw Beerta gebeld.
Of ze nog iemand nodig hadden voor de nacht.
Dat hadden ze.
Ook Groninger mannen trekken graag de portemonnee voor Tanja.

Op 17 januari dit jaar wordt Tanja bij de grens bij Nieuweschans aangehouden door een brigade van de Koninklijke marechaussee.
Tanja zit achter in een auto, misschien alvast te tutten.
Voor in de auto zitten Hisnov en Hasnov.
Het is een reguliere controle.
Ze zeggen dat ze een vriend gaan bezoeken in Winschoten.
.
De brigade vertrouwt dat niks niet.
Ook al omdat de identiteitskaart en het bankpasje van Tanja in de portemonnee zitten van Hisnov.
De brigade achtervolgt de auto en zie daar: doel van de reis is niks Winschoten, maar seksclub Het Nachtleven in Nieuw-Beerta.
De brigadeleden zien Tanja uitstappen, de club binnentippelen en leggen vervolgens ook vast dat Hisnov en Hasnov weer vertrekken.
Wat nou bouwvakkers, zoals ze bij de controle hadden gezegd.

Dit is wat er aan de hand is.
De officier van justitie zegt dat van een klassiek mensenhandelverhaal in deze geen sprake is.
Geen geweld, misleiding en uitbuiting.
Er is hier sprake van een eenvoudige vorm van de misdaad.

Wie een ander meeneemt met de bedoeling die ander in een ander land ertoe te brengen zich beschikbaar te stellen tot het verrichten van seksuele handelingen (tegen betaling), maakt zich schuldig aan mensenhandel, luidt in de vrije vertaling artikel 273f. lid 1, sub 3.

Dat Tanja niet werd gedwongen, maar vrijwillig haar lichaam aan Groningen aanbiedt, is niet onderzocht en ook niet relevant, zegt de officier van justitie.
En ook niet dat Tanja in Duitsland staat ingeschreven en daar over haar verdiensten belasting betaald.

Punt is dat Tanja hier niet in Het Nachtleven mag werken omdat ze een Bulgaarse is.
En mannen die haar naar dat werk brengen, zijn dan behulpzaam bij iets wat niet mag.
De rit van Papenburg naar Nieuw-Beerta met die tuttende Tanja op de achterbank was dus wederrechtelijk

Tegen de brigade had Hisnov nog gezegd dat hij ook niet blij is dat zijn vriendin in de prostitutie werkt.
Maar toe maar.
Tanja is Tanja en geld is geld.

De officier van justitie zegt dat Hisnov en Hasnov ook het belang van Nederland – dat hier geen illegalen verblijven – hebben geschonden.

Voor de misdaad moeten ze boeten.
Er staat zes maanden voor, maar omdat ze het met z’n tweetjes hebben gedaan, is het een misdaad in vereniging.
Dat mag strafverzwarend zijn.

Tegen beide eiste hij een jaar gevangenisstraf.

Rob Zijlstra

.

UPDATE – 14 oktober 2010 – uitspraken
De rechtbank volgt de officier van justitie in dit wat de rechtbank noemde, proefproces. Wat Hisnov en Hasnov hebben gedaan is strafbaar. Ze hebben de vrouw dan wel niet tot prostitutie gedwongen, maar een en andere speelde zich wel af in mensenhandel-sferen. De rechtbank volgt het openbaar ministerie niet in de strafeis. Hisnov en Hasnov zijn veroordeeld tot het betalen van een boete van 750 euro pp en kregen elk 6 maanden voorwaardelijke gevangenisstraf.

HET VONNIS